पुस्तकालयभाग १०

२७ माघ २०१७ बिक्रमी बिशन सिँघ दे घर गुड़गाउँ

निरगुण जोत पुरख अकाल, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। आदि जुगादि सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, थिर घर साचे सोभा पाईआ। अगम्म अगम्मड़ा आप वजाए अगम्मी ताल, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। अनुभव प्रकाश अजूनी रहत करे खेल दीन दयाल शाहो भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी साचा तख्त सुहाईआ। निरवैर निराकार चले अवल्लड़ी चाल, आपणी

इच्छया आपे धार, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपजाईआ। आप अपरम्पर खेल अपार, करे कराए करनेहार, रूप अनूप सच्ची सरकार, त्रैगुण धार आप बंधाईआ। जोती नूर नूर उज्यार, अलख अलखना अगम्म अगोचर बेपरवाह, एकँकार सति सतिवादी आपणी खेल आप खिलाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, वरते वरतावे हरि करतार, करे कराए आपणी कार, करता पुरख वड वड्याईआ। एका तत्त ल्ए विचार, पारब्रह्म समरथ महिमा अकथ आपे जाणे आपणी धार, धार धार विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि इक्क इकल्ला एकँकारा, आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे धार, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा सचखण्ड दुआर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। एकँकारा हो त्यार, थिर घर मन्दिर आप आपणा रंग रंगाइंदा। आदि निरँजण नूरो नूर नूर उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा खेल आप खिलाइंदा। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबार, दर दरवाज़ा राजन राजा शाहो भूप आप खुल्हाइंदा। अबिनाशी करता आप आपणा कर उपकार, लेखा जाणे अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणा रूप प्रगटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ एका एका होया ख़बरदार, दूसर ना कोए मीत मुरार, आपणी इच्छया आपे धार, आपणा खेल आप खिलाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। एका मन्दिर सोभावन्त, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आदि पुरख पुरख बेअन्त, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे नारी कन्त, नर नरायण आपणे रंग आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका घर दए वड्याईआ। घर सुहञ्जणा थिर दरबारा, पुरख अकाल खेल खिलाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, जोती नूर डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त आसण लाइंदा। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, धुर फ़रमान आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए हुलारा, शब्द अखाड़ा इक्क लगाइंदा। त्रैगुण माया भर भण्डारा, वस्त अनमुल्ल आप वरताइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, अलख अलक्खना आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भर भण्डार, त्रै त्रै हरि वण्ड वंडाइंदा। दूसर ना कोई पावे सार, भेव अभेद अछल अछेद आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणे रंग रवे निरँकार, निराकार निराधार रूप अनूप आपणा आप धराइंदा। आपे पाए साची सार, महासारथी आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एका हरि, आपणा भेव आप खुलाइंदा। हरि साचा भेव खुल्हाइंदा, लेखा आदि जुगादि। त्रै त्रै आपणी धार बंधाइंदा, शब्द जणाई बोध अगाध। निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा, आत्म अन्तर आप अराध। आपणा रंग आप रंगाइंदा, आपे

देवणहारा दाद। आपणा संग आप निभाइंदा, आप आपणे विचों काढ। आपणी गंढ्ढ आप पवाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, इक्क वजाए नाद। एका नाद अगम्मी तूर, आदि पुरख आप वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हाज़र हज़ूर, हरि का रूप आप दरसाइंदा। जोती देवे एका नूर, जोती जोत डगमगाइंदा। दाता दानी जोद्धा सूर, आप आपणी दया कमाइंदा। सर्ब कल आपे भरपूर, समरथ पुरख नाउँ धराइंदा। ना नेड़े ना दिसे दूर, दूर नेड़ पन्ध ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका नर, हरि नरायण आप अख्वाइंदा। नर नरायण हरि निरँकारा, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, साची वस्त झोली पाइंदा। पंज तत्त दए सहारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बन्धन पाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़े अपर अपारा, घड़न भन्नणहार आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रीती आप चलाइंदा। साची रीती हरि नरायण, आपणी आप चलाईआ। लक्ख चुरासी आपे वेखे आपणे नैण, एका नैण आप खुल्हाईआ। पंज तत्त त्रैगुण ब्रह्मा विष्न शिव इक्क वखाए साक सज्जण सैण, सगला बन्धन आपे पाईआ। ब्रह्मंड खण्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका मंत दए समझाईआ। एका मंत शब्द ज्ञान, सति पुरख निरँजण आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, बाल अंजाणे आप उठाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। लक्ख चुरासी हो प्रधान, घट घट अंदर जोत जगाइंदा। घर घर वेखे मार ध्यान, आप आपणा मुख छुपाइंदा। वजाए नादी धुन्कान, अनहद रागी राग अल्हाइंदा। पवण पाणी कर परवान, आत्म अन्तर जल भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वर दाता आप हो जाइंदा। देवे वर हरि निरँकारा, पंज तत्त तत्त वड्याईआ। करे खेल अपर अपारा, ब्रह्म मति इक्क रुशनाईआ। एका तत्त विच संसारा, नाता बिधाता ल्ए जुड़ाईआ। एका गाथ ठांडे दरबारा, आप आपणी ल्ए सुणाईआ। एका रथ चलाए हरि गिरधारा, आप आपणी सेव कमाईआ। करे खेल अपर अपारा, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पवण आपणे अंग लगाईआ। एका पवण लाई अंग, हरि साचा दया कमाइंदा। देवे दान सूरा सर्बंग, भेव कोए ना पाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मंड खण्ड जाए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। घट घट अंदर चाढ़े रंग, स्वास स्वासां नाल रलाइंदा। आप जणाए आपणा अनन्द, अनन्द मंगल आपे गाइंदा। आप सुणाए आपणा छन्द, छन्द सुहागी आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पवण पवण धार, दूसर ना सके कोए विचार, लेखा लिख्त विच ना आइंदा।

पवण प्यारी हरि निरँकारी, जोती रंग रंगाया। चरन कँवल मिली सिक्दारी, साचा दर सुहाया। किरपा करे सच्चा शाह सिक्दारी, शहिनशाह सिर आपणा हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराया। शाह पातशाह हरि मेहरवाना, साचे तख्त सोभा पाइंदा। आपणे चरन कँवल आपे मार ध्याना, आपे वेख वखाइंदा। आपे अमृत आपे सरोवर आपे भरया प्याला, आपे रसीआ रस चुआइंदा। आपे अग्नी जोत ज्वाला, आपे नूरो नूर डगमगाइंदा। आपे ख़ाकी ख़ाक समाला, ख़ाकी ख़ाक रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे दर सोभा पाइंदा। साचा अमृत हरि चरन कँवल दुआर, चरनोदक नाउँ धराईआ। आपे बरखे किरपा धार, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। आदि पुरख आप चलाई आपणी कार, करनी करता आप कमाईआ। नीर वरोले अंदर बाहर, नर नरायण सचा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सर्ब वड्याईआ। देवे वड्याई जगत नीर जल, जल रूप उपाइंदा। धरत धवल उप्पर वखाए थल, महीअल आपणी खेल खिलाइंदा। करे कराए वल छल, अछल छल धारी आपणी कल आप वरताइंदा। आपे सच सिँघासण बैठा मल, आपे घट घट रूप वटाइंदा। आपे जोती शब्दी रिहा रल, आपे पवण स्वास चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणी धार आप बंधाइंदा। चरन छोहे नीर जल, तृप्त तृप्त कराईआ। निमस्कार करे घड़ी घड़ी पल पल, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हउँ सेवक बाल अंञाण, दर दुआर आया चल, एका भिख्या मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। चरन छुहाया हरि निरँकार, नीर नीर वड्याआ। लक्ख चुरासी तेरी धार, त्रैगुण मेल मिलाया। धरत धवल कर पसार, धरनी गोद सुहाया। करे खेल हरि करनेहार, अभुल भुल कदे ना जाया। लोकमात बणे तेरा सहार, तेरा संग रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा एका वर, धुर फ़ुरमान इक्क जणाया। धुर फ़रमान हरि सुणाइंदा, नीर सीर कर प्यार। धरनी धरत धवल वड्यांअदा, सिर हथ्थ रख समरथ निरँकार। जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा, वण्ड वण्डाए वण्डणहार। जीव तेरी पैज रखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सचा दातार। साचा वर हरि करतार, एका एक समझाईआ। जुग चौकड़ी तेरा रहे वरतार, नौ नौ चार खेल खिलाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी तेरा भण्डार, सत्तां दीपां आप जणाईआ। पंज तत्त होए आधार, त्रैगुण तेरे विच समाईआ। निरगुण सरगुण हो उज्यार, तेरी सेवा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाहीआ। निरगुण सरगुण धार चलाइंदा, हरि पुरख अगम्म। जल नीर आप उपजाइंदा, आपे

बेड़ा देवे बन्न्ह। लोकमात माण दिवाइंदा, आपे जननी जणया आपे हरि हरि जन। आपे रूप अनूप प्रगटाइंदा, आपणा भाणा आपे मन्न। आपे गुर अवतार अख्वाइंदा, आपे भगत भगवन्त कहे धन्न धन्न। आपे सन्त कन्त हंढाइंदा, आपे नार सुहागण जाए मन्न। आपे जीव जंत सोभा पाइंदा, आपे घड़े आपे ल्ए भन्न। आपे सर सरोवर नाउँ धराइंदा, आपे मारनहारा विच उछल्ल। आपे आपणा मुख छुपाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड प्रबल। वड प्रबल हरि प्रबीना, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। चारे मुख चार वेद ब्रह्मा चीना, चारों कुण्ट उठ उठ गाईआ। चारे जुग रंग भीन्ना, एका एक एक चढ़ाईआ। चारे खाणी लेखा जाणे गुण तीना, त्रैगुण भेव रहे ना राईआ। करे प्यार हरि निरँकार ल्ए अवतार जल जल मीना, मीना जल रूप समाईआ। आपे सांतक आपे सति आपे करे ठांडा सीना, आपे अग्नी तत्त तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सर सरोवर माण रखाइंदा, लोकमात आप प्रगटाईआ। चरन चरनोदक विच रखाइंदा, चरन सरन सची सरनाईआ। सतिजुग त्रेता आप उपजाइंदा, द्वापर वेखे चाँईं चाँईंआ। कलिजुग आपणी कल धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। नीर वरोल्लया चरन कँवल, अमृत साची धार। करे खेल प्रभ उप्पर धवल, निरगुण सरगुण लै अवतार। जोती शब्दी जाणा मवल, जगत जुगत करे विहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे सब तों बाहर। सब तों बाहर वसे निराला, निरवैर भेव ना राया। जुगा जुगन्तर खेल करे पुरख अकाला, भेव कोए ना पाया। सतिजुग त्रेता द्वापर चली अवल्लड़ी चाला, लेखा लेख ना कोए लखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सरोवर आप समाया। जगत सरोवर गंगा जमना सुरस्ती धार, लेखा लेखे विच लिखाईआ। रिख मुन करन विचार, आत्म अन्तर ध्यान लगाईआ। कवण कन्ढ्ढे ठंडा ठार, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बूंद बूंद स्वांत देवणहार इक्क इकांत, एका वार मुख चुआईआ। बूंद स्वांती अमृत रस, हरि हरि आप चुआया। मुन रिख राह तक्कण नस्स नस्स, जगत पन्ध ना कोए मुकाया। करे खेल प्रभ हस्स हस्स, जगत जुगत वेस वटाया। जन भगतां मार्ग साचा दस्स, आप आपणा मेल मिलाया। हिरदे अंदर आपे वस, हरि अमृत रस चखाया। पंच विकारा देवे झस, मोह विकार नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अबगत आपणी चाल चलाया। अबगत अगोचर अलख निरँजण, अलख ना लख्या जाईआ। जुगा जुगन्तर दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर वेख वखाईआ। नाम नरायण निरँकार एका पाए अंजन, नेत्र

ज्ञान इक्क खुल्हाईआ। सदा सुहेला बणे सदा सज्जण, विछड़ कदे ना जाईआ। इक्क सरोवर एका मजन, एका दुरमति मैल दए धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नीर आपे ल्ए उपजाईआ। नीर उपजाया पारब्रह्म, आपणी किरपा धार। किसे कुक्ख ना प्या जम्म, मात पित ना कोए विचार। करनी करता करे कम्म, काग़ज़ कलम लिखणों बाहर। धरत धवल आप उठाए बिन थम्म, आकाश प्रकाश होए उज्यार। जुग जुग देवणहारा डन्न, लोकमात ल्ए अवतार। जो घड़या सो देवे भन्न, थिर रहे ना विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे अमृत जल साची धार। अमृत धार सुहाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार। कलिजुग खेल खिलाइंदा, चार कुण्ट होए उज्यार। नव नौं गेड़ा आप मुकाइंदा, लेखा जाणे आपणी वार। ब्रह्मा विष्न शिव हरि उठाइंदा, शब्द दए हलूणा मार। सोया कोए रहिण ना पाइंदा, आलस निन्दरा ना कोए विचार। रवि ससि आप जगाइंदा, जोती नूर कर उज्यार। कोटन कोटी जीव वेख वखाइंदा, फड़ सोटी शब्द करतार। उच्ची चोटी चढ़ आसण लाइंदा, सचखण्ड सच्चे दुआर। रूप अनूप आप धराइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निरगुण आपणी खेल खिलाइंदा, सरगुण करे प्यार। सरगुण भेव कोए ना पाइंदा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त रसना कह कह गए उच्चार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त आपे जाणे आपणी कार। आदि पुरख हरि आदि समाया, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। अन्तिम आपणे हथ्थ रखाया, गुर अवतार देण ग्वाहीआ। चारे वेदां कूक सुणाया, पुराण अठारां उच्ची कूकन एका राग अल्हाईआ । गीता ज्ञान ज्ञान दृढ़ाया, एका तत्त समझाईआ। अञ्जील कुरानां हाहाकार मचाया, तीस बतीसा आप सुणाईआ। खाणी बाणी भेव खुलाया, आप आपणा पर्दा उठाईआ। हरि का भेव किसे ना पाया, चार जुग चार वेद चारे खाणी भेद अभेद चारे बाणी अछल अछेद चार वरन आप रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त एका रंग रंगाईआ। आदि पुरख अबिनाश्या, अन्त अगम्मी धार। जुग चौकड़ी खेल तमाश्या, शास्त्र सिमरत वेद ना पाए सार। गुर अवतार घल्ले आपणे दासी दासया, सेवा करन विच संसार। रवि ससि पाए मंडल रासया, जोती नूर नूर उज्यार। लेखा जाणे पृथ्मी अकासया, गगन मंडल वसे बाहर। आपे करे आपणी पूरी आसया, आस निरासा आप निरँकार। साचे तख्त बहे शहिनशाह शाहो शबासया, शाह पातशाह सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम हो त्यार । कलिजुग अन्तिम चौथा जुग, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी गेड़ा आप दवाईआ। आप सुहाए आपणी रुत्त, रुत्त रुतड़ी वेख वखाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चितवित ठगौरी ना कोई पाईआ। हड्ड मास ना नाड़ी दिसे बुत्त, पंज तत्त ना कोई वखाईआ। शब्दी

शब्द उपाया सुत्त, पिता पूत एका बंक सुहाईआ। आप बणाया साचा किला कोट, चार कुण्ट चार दीवार छप्पर छन्न ना कोई छुहाईआ। साहिब सतिगुर आपणे उप्पर आपे तुट्ठ, आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग खेल करे बेपरवाहीआ। कलिजुग खेल खिलाइंदा, जोद्धा सूरबीर बलकार। सतिगुर शब्दी मेल मिलाइंदा, पिता पूत करे प्यार। गोबिन्द गुर गुर धाम सुहाइंदा, लेखा जाणे इक्क निरँकार। लक्ख चुरासी भेव ना आइंदा, लिख लिख थक्का सर्ब संसार। पढ़ पढ़ पन्ध ना कोई मुकाइंदा, नज़र ना आए सच दरबार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। हरि निरँकार खेल खिलाइंदा, कलिजुग अन्तिम वार। गोबिन्द सूरा आप उपजाइंदा, शब्दी गुर गुर अवतार। हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा, धुर दरगाही धुर दरबार। साचा मेला मेल मिलाइंदा, लोकमात कर प्यार। पंज तत एका संग रखाइंदा, त्रैगुण मेला कन्त भतार। सुरत सुवाणी आप प्रनाइंदा, शब्द हाणी इक्क निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए शाह अस्वार। शाह अस्वारा हरि निरँकारा, अश्व घोड़ा इक्क वखाईआ। आपे चढ़े आपणी वारा, सच सिँघासण आसण लाईआ। आपे खड़ग आप कटारा, आपे चण्ड प्रचण्ड चमकाईआ। आपे कल्गी तोड़ा दस्तारा, आपे सीस जगदीस सुहाईआ। आपे पंचम करे प्यारा, आपे पंचम मोह चुकाईआ। आपे चौथे जुग जाणे पार किनारा, चारो कुण्ट वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नीर देवे धीर, शब्दी शब्द शब्द मिलाईआ। जगत नीर सीर शब्द मिलाया गुर गोबिन्द दया कमाइंदा। सर सरोवर इक्क सुहाया, सरसा धार बंधाइंदा। आपणा बेड़ा जगत वखाया, जगत बेड़ा आप चलाइंदा। आपणा खेड़ा आपे ढाहया, गुरमुखां खेड़ा आप वसाइंदा। आपणा नेड़ा आप कराया, भेव कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भार आप उठाइंदा। आपणा भार चुक्क हरि सीस, जुग जुग खेल खिलाईआ। करे खेल साहिब जगदीश, जगत भेव ना राईआ। भेव ना पाइन राग छतीस, रसना जिहवा जगत हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे विच टिकाईआ। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा, दूसर हथ्थ ना कोई डोर। जुग जुग आपणा रूप धराइंदा, जोती जल्वा नूरो नूर। शब्दी नाद आप वजाइंदा, तुरीआ राग एका तूर। सर्ब कला समरथ आप अख्वाइंदा, समरथ पुरख सदा भरपूर। आपणा रथ आप चलाइंदा, रथ रथवाही दाता जोद्धा सूर। आपणी कथा आप सुणाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए हाज़र हज़ूर। हाज़र हज़ूर हरि निरँकारा, हरि मन्दिर सोभा पाईआ। गोबिन्द आपे लेखा लिखणहारा, लेखा लेख ना कोई मिटाईआ। निरगुण सरगुण ल्ए अवतारा, सरगुण निरगुण विच समाईआ।

निरगुण होए मात उज्यारा, जोती जामा भेख वटाईआ। निहकलंक करे खेल अपर अपारा, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द मेला सुत दुलारा, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गोबिन्द लेख चुकाइंदा, कलिजुग अन्तिम वार। आपणा लेखा आप मुकाइंदा, कलिजुग लेखा देवे पाड़। गुरमुख साचे नाल रलाइंदा, दिवस रैण करे प्यार। आपणा पान्धी पन्ध मुकाइंदा, पन्ध रहे ना दूजी वार। साची सांझ जहान पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप वड्यांअदा। हरिजन वड्याई गुर गोबिन्द, एका माण रखाया। सगल मिटाई झूठी चिन्द, चिंता रूप ना कोए दरसाया। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर नाउँ धराया। गुरसिख उपजाए आप बणाए आपणी बिन्द, आप आपणी गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा रूप आप प्रगटाया। गुरसिख रूप अपार, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाईआ। गुरसिख उतरे पार, गुर पूरा पार कराईआ। गुरसिख तृष्ना तृखा दए निवार, संसा रोग रहे ना राईआ। गुरसिख राज जोग जगत दए दुरकार, माया ममता पोह ना सके राईआ। गुरसिख हउमे हंगता तोड़ हँकार, काम क्रोध नेड़ ना आईआ। गुरसिख मंगण पए गुर चरन दुआर, दूजी वस्त ना कोए मंगाईआ। गुर गोबिन्द बंधी साची धार, ढाब किनारा इक्क सुहाईआ। सुत दुलार कर प्यार, आप आपणी गोद उठाईआ। महां सिँघ वर मंग संसार, वर देवणहार इक्क अख्वाईआ। गुरसिख नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार, बिन तेरे दरस दूसर वस्त ना कोए भाईआ। तूं सख़ा सख़ाई मीत मुरार, हउँ सेवक सेव कमाईआ। मैं सुत्ता तेरी गोद चरन पसार, बिन तेरे अवर ना कोए जगाईआ। तूं शाह बणया रहीं सच्चा अस्वार, तेरे घोड़े वाग मेरे हथ्थ सेव कमाईआ। तेरा तन मेरा उधार, मेरा मन तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। महां सिँघ नेत्र नीर वरोल्लया, गुर गोबिन्द अग्गे मारी धाह। आपणा पर्दा बिन तेरे अग्गे किसे ना फोल्लया, जगत आयू गई विहा। आपणा जन्म तेरे कंडे तोल्लया, तोला बण के तोलणा सच मलाह। तेरी काया अंदर तेरा आपे मौल्लया, पत्त डाली रही महिका। हउँ रिहा तेरा गोल्लया, तेरी सेव कमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरु गोबिन्द आप समझाया। गुर गोबिन्द दया कमाइंदा, गुरसिख गोदी चुक्क। सिँघ दया नाल रलाइंदा, करे उज्जल मुख। मुख अमृत आप चुआइंदा, दो जहानां मेटी भुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे लिख। आपणा लेख लिखाया, गुर गोबिन्द कर प्यार। महां सिँघ तेरा रूप मेरे विच समाया, मेरा तन तेरा शंगार। जगत विचोला संग रलाया, पंचम मीता पंचम उधार। साचे घोड़े वाग उठाया, आपे चले आपणी वार। जगत जहाना पन्ध मुकाया, जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। खेल करे करतार हरि, हरि हरि सच्चा शहिनशाह पातशाहीआ। गुरमुख गुरसिख आपे वर, दर घर साचे सच रखाईआ। निरभउ चुकाए जगत डर, भय भयानक होए सहाईआ। लेखा जाणे आपणे सर, सर सरोवर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नीर नेत्र वेख वखाईआ। नेत्र नीर वेखणहारा, आपणा खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । इक्क सत छे दो हो उज्यारा। वदी सुदी आपणे विच टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे खेल आप खिलाइंदा। जगत नीर तेरा पन्ध मुकावणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। गोबिन्द आपणा चरन छुहावणा। चरन कँवल वडी वड्याईआ। दो अठ्ठ मेल मिलावणा, अठारां अठाई रूप वटाईआ। जगत माण वड्याई जगत जीव रखावणा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। महां सिँघ गुर गोद बहाया, आपणी झोली आप भराईआ। आपणा खेल रिहा खिलाया, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। सालस आपणा नाउँ धराया, सच सालसी आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत पर्दा दए उठाईआ। गोबिन्द आया गोबिन्द घाट, गोबिन्द नगरी आप सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव तक्कण वाट, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। अठाई सिँघ कपाल पाट, पट पात्र रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। महां सिँघ गोबिन्द नाल लाया, आपणी गोद उठाईआ। देह नाल नाता जगत बंधाया, तुट कदे ना जाईआ। दया सिँघ विचोला विच बणाया, भुल रहे ना राईआ। एका वर एका हरि एका घर झोली पाया, बख्शे सच सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप खुल्हाईआ। सिँघ अठाई महां सिँघ, सगला संग रखाइंदा। निभे नाल मंगी मंग, विछड़ कदे ना जाइंदा। आपणी हथ्थीं कसे तंग, वागां महां सिँघ हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोए ना पाइंदा।

२८ माघ २०१७ बिक्रमी शब्द सिँघासण मकान ९७८९ गली नं० ७, मुलतानी ढांडा पहाडगंज दिल्ली

सचखण्ड दुआरा साची धार, सति सतिवादी सति सति चलाइंदा। सो पुरख निरँजण रूप अंगम अपार, महिमा अनूप भेव ना आइंदा। हरि पुरख निरँजण खेल न्यार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी खेल खिलाइंदा। एकँकारा

हरि निरँकारा, आपे जाणे आपणा राह, निराकारा निराधारा आपणी धार उपाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा ठांडे दरबारा, दर घर साचे आप उपाइंदा। अबिनाशी करता कर पसारा, वेखणहारा आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। श्री भगवान खोल्ह किवाड़ा, निरगुण निरगुण कर प्यारा, निरवैर पुरख आपणी कल धराइंदा। पारब्रह्म प्रभ सति भण्डारा, पुरख अकाल बण वरतारा, अनुभव आपणी वस्त आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा भेव अवल्ला, हरि साचा सच रखाइंदा। आदि पुरख वसया इक्क इकल्ला, आप आपणी दया कमाइंदा। सोभावन्त सुहाए महल्ला, सति पुरख निरँजण साची खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एकँकारा आपणी कल आप रखाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा, आपणा आप सुहाईआ। करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर भेव ना राईआ। बणाए बणत सच्ची सरकारा, आपणी घाड़त आप घड़ाईआ। देवे वर धुर दरबारा, वर दाता इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी रचना आपे ल्ए रचाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि सुहाया, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। छप्पर छन्न ना कोई छुहाया, चार दीवार ना कोए बणाईआ। रवि ससि ना कोई चमकाया, मंडल मण्डप ना कोई वड्याईआ। सरगुण रूप ना कोई दिसाया, निरगुण निराकार आपणी खेल खिलाईआ। किला कोट ना कोई बणाया, घाड़त घड़ ना कोई वखाईआ। आपणी रचना आपे वेख वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सचा आप उपाईआ। सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा, सचखण्ड दुआरा एकँकार। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे होए वेखणहार। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, आपे पावे सार। आपणा हुक्म आप समझाइंदा, आपे करनहार विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि करे कराए साची कार। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, हरि साचा सच समझाइंदा। करे खेल आदि निरँजणा, आदि पुरख आपणा पर्दा लांहयदा। साचे मन्दिर सच महल्ल अटल मिनार आपे बह बह सजणा, आप आपणा वेख वखाइंदा। ना घड़े ना भज्जना, थिर आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा एका घर, घर साचा इक्क सुहाइंदा। आप उपाया साचा घर, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल बैठा अंदर वड़, अजूनी रहत आपणा रंग ना कोई जणाईआ। आपणी करनी करता पुरख आपे कर, करनहार आप हो जाईआ। आपणी सरन सरनाई आपे पड़, आपे धुर फ़रमान सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। साचे घर हो उज्यारा, निरगुण आपणा रूप धराइंदा।

आपणी भिच्छया भर भण्डारा, आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा हुक्म रक्खे हथ्थ, हरि साचा वड सुल्तानया। सर्ब कला आपे समरथ, लेखा जाणे श्री भगवानया। आपणी महिमा आपे गाए अकथ, कथनी कथ ना कोई वखानया। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही नौजवानया। आप उपाए आपणी वथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि महानया। खेल महाना हरि भगवाना, सचखण्ड दुआरे आप कराइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, आपणा हुक्म आप उपाइंदा। आपणे मन्दिर आपे बण राज राजाना, शाह सुल्ताना नाउँ धराइंदा। आपे बणे दर दरबाना, दर दरवेश अलख अलखना आपणी अलख आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड वसाए इक्क महल्ला, बैठा रहे इक्क इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच सिँघासण, हरि साची बणत बणाईआ। आसण लाए पुरख अबिनाशन, आदि पुरख वडी वड्याईआ। आपे पाए आपणी रासन, आपणा मंडल आप सुहाईआ। आपे पूरी करे आसण, आसा आसा विच समाईआ। आपे होए दासी दासन, सेवक सेवा आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर दए सुहाईआ। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, हरि सज्जण सच्चा शहिनशाह । सति सतिवादी आसण लाइंदा, निरगुण निरवैर बेपरवाह। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। आदि पुरख बण मलाह, आपे निउँ निउँ सीस झुकाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। सचखण्ड दुआर वड्याई वड, हरि वड्डा वड वड्यांअदा। निरगुण निरगुण एका घर लडाए लड, आप आपणा मेल मिलाइंदा। आदि पुरख आपणे विचों आपा कढ्ढ, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। वेस वटाए हरि करतार, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर साचे वज्जे वधाईआ। साचा दर हरि सुहाइंदा, सचखण्ड दुआरा खोल्ह। सच सिँघासण इक्क विछाइंदा, आदि पुरख अबिनाशी करता हरि अनमोल। सच सिँघासण सोभा पाइंदा, बैठा रहे सदा अडोल। एका वस्त हथ्थ रखाइंदा, तोलणहारा आपणा तोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे अन्तर आपे जाए मौल। आपणी अन्तर आपे जाण, हरि हरि खेल खिलाइंदा। साचे तख्त बैठा श्री भगवान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण राजान, शहिनशाह आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेशा आप अल्हाइंदा। आपे बण दर दरबान, निउँ निउँ आपणा

सीस झुकाइंदा। आपे मंगणहारा दान, बण भिखारी झोली डांहयदा। आपे बख्शणहारा माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा बल उपजाइंदा। आपणा बल आपे धार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, साचा हुक्म इक्क जणाईआ। सो पुरख निरँजण हो त्यार, पारब्रह्म ल्ए उठाईआ। सचखण्ड होया ख़बरदार, घर साचे ल्ए अंगड़ाईआ। एका नाउँ मेरा निरँकार, सच जैकार आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे तख्त आपणा चरन छुहाईआ। साचा तख्त सुहाया, कर किरपा हरि मेहरबान। सच सिँघासण आसण लाया, सति झुलाया इक्क निशान। पारब्रह्म आपणे दर आपे मंगण आया, आपे बणया बाल नादान। आपे भिच्छया झोली पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप महान,। खेल महान कराइंदा, सचखण्ड सच्ची सरकार। साचा हुक्म आप सुणाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। पारब्रह्म प्रभ भुल ना जाइंदा, वरते वरतावे सच वरतार। आपणी वस्त आपणे हथ्थ रखाइंदा, आपे होए घड़न भन्नणहार। आपणा नाउँ सच आप धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खोल्ह किवाड़। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। आपणा नाउँ आपे बोलया, साचा ढोला रहे गा। आपणा तोल आपे तोलया, तोलणहारा बण मलाह। आपणी शक्ती आपे मौलया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच सलाह। सच सलाही हरि मलाह, सिफ्ती सिफ्त विच ना आईआ। एका हुक्म रिहा मना, लेखा लिख्त ना कोई लिखाईआ। सो पुरख निरँजण बण पातशाह, पारब्रह्म दर दरबान बणाईआ। एका हुक्म दए वरता, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। थिर घर घाड़न लैणा घड़ा, घर घर विच आप टिकाईआ। मेरी धार लैणा उपा, पारब्रह्म सेव समझाईआ। नारी कन्त खेल खिला, घर सुहञ्जणी सेज दए वड्याईआ। सुत दुलारा लैणा जा, शब्दी नाउँ धराईआ। थिर घर साचे देणा बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अगला लेखा दए जणा, भुल रहे ना राईआ। विष्नूं तेरा रूप वटा, निराकार साकार आप हो जाईआ। आपणा रस दए चखा, अमृत नाउँ प्रगटाईआ। आपणा कँवल दए खुल्हा, आपे महिक महिकाईआ। आपणी वण्ड लैणी वण्डा, पारब्रह्म आदि पुरख आप समझाईआ। आपणा अंग लैणा कटा, अंगीकार रिहा समझाईआ। आपणा रूप लैणा वटा, हरि अनूप दए सलाहीआ। आपणा ब्रह्म नाउँ लैणा रखा, ब्रह्म लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर तख्त निवासी, हरि साचा सोभा पाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशी, भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म बणया दासन दासी, हरि साची सेव लगाइंदा। आपणी इच्छया आपे करे पूरी आसी, आपणी भिच्छया वण्ड वंडाइंदा। आपे विष्न

जोत करे प्रकाशी, आपे पारब्रह्म ब्रह्म सुत उपजाइंदा। आपे जाणे मंडल रासी, आप आपणा खेल खिलाइंदा। आपे शंकर सुन्न अगम्म धूंआँधार जोत प्रकाशी, आपणा बल आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म देवे एका वर, एका हुक्म सुणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म सुण कर ध्यान, आदि पुरख मनाया। निरगुण खेल करे महान, रूप रंग रेख ना कोई जणाया। सचखण्ड वसे सच मकान, सच सिँघासण सोभा पाया। शब्द अनादि दए धुन्कान, एका एक जणाया। ब्रह्मा विष्न शिव कर प्रधान, तेरी गोद सुहाया। मेरा नाउँ तेरा निशान, तेरा निशान आप प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराया। बल वखाए हरि बलकारा, बलधारी खेल खिलाइंदा। सचखण्ड साचे हो त्यारा, निराकार रूप प्रगटाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचा हुक्म वरताइंदा। पारब्रह्म आपणे अग्गे आपे करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, साचा खेल खिलाइंदा। देवे वस्त नाम हरि थारा, एका वण्ड वंडाइंदा। एका हुक्म सच्ची सरकारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रूप आप धराइंदा। एका जोत नूर उज्यारा, किरन किरन आप उपाइंदा। एका रवि ससि सितारा मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। एका त्रैगुण बण वरतारा, आपणी चरन धूढ़ आप उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हरि हरि भेव खुल्हाइंदा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी तेरे रंग रंगाइंदा, पंज तत्त करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा, वेखणहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आपे दए चढ़ाईआ। पारब्रह्म सच सेवा लाया, भेव कोई ना पाइंदा। शब्दी धार विष्न ब्रह्मा शिव आपे जाया, आप आपणा रूप वटाइंदा। निरगुण बणया दाई दाया, घर साचे सेव कमाइंदा। एका मईआ नाउँ रखाया, दूसर मात ना कोई रखाइंदा। साचा सुत गोद उठाया, आप आपणे अंग लगाइंदा। साची वस्त अमोलक इक्क वरताया, एका हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा एका वर, साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म घाड़न घड़या, करया खेल अपारा। विष्न ब्रह्मा शिव ताणा तणया, त्रैगुण कर प्यारा। आपणा माण आपणा ताण आपे बणया, आपे दए सहारा। आपे जननी जन साचा जणया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे साची कारा। हरि साची कार कमाइंदा, आदि पुरख अबिनाश। लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा, करे खेल आप तमाश। आपणी जोत आप जगाइंदा, आदि अन्त ना जाए विनास। आपणा संग आप निभाइंदा, आपे होए दासी दास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट आपे करे वास। लक्ख चुरासी कर त्यार, पारब्रह्म आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड वेखे सच दुआर, सच दुआरा सोभा पाईआ। सो

पुरख निरँजण तेरा रूप अपर अपार, लोकमात आप वटाईआ। एका दर अबिनाशी सरकार, हउँ याचक मंगे दान, दर दुआरे आईआ। तेरा मेरा इक्क मकान, तेरा मेरा इक्क निशान, तेरा मेरा इक्क ब्यान, एका नाम शब्द वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे राजा आपे रंक, आपे वस्त अमोलक रिहा वरताईआ। सो पुरख निरँजण उठया, आदि पुरख हो मेहरवान। शाह पातशाह हो हो तुट्ठया, देवणहारा दान। पारब्रह्म तेरा नाउँ तेरा रूप ना जाए लुट्टया, खेले खेल दो जहान। तेरा नाद शब्द नगारा वज्जे चार कूटया, दहि दिशा होए फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सच देवे ब्यान। तेरा मेरा सांझा घर, दूसर वण्ड ना कोई वण्डाईआ। तेरा मेरा रूप नारी नर, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा मेरा एका सर, अवर सर ना कोई वड्याईआ। तेरा मेरा भए डर, निरभउ आपणी खेल खिलाईआ। तेरा मेरा एका घाड़न ल्या घड़, ना कोए भन्न वखाईआ। तेरा मेरा एका मन्दिर, एका सेजे बैठे चढ़, एका पलँघ सुहाईआ। तेरा मेरा एका लड़, छुट कदे ना जाईआ। पारब्रह्म सुत्ता अग्गे खड़, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। लक्ख चुरासी अंदर जाणा वड़, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर आप आपणी झोली पाईआ। पारब्रह्म करे निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाया। सेवा करां अपर अपार, भुल कदे ना जाया। लक्ख चुरासी करां प्यार, घट घट अंदर आपणी जोत जगाया। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म दए अधार, ब्रह्म आपणा अंग वखाया। सोहे दर तेरा दरबार, दर दरवेश आस तकाया। शाहो भूप बण सिक्दार, तूं साचा हुक्म सुणाया। कवण वेला कवण वक्त कवण वार कवण थित करां तेरी विचार, कवण रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा मेरा मेरा तेरा एका दर सुहाया। सो पुरख निरँजण हरि समझाइंदा, पारब्रह्म दया कमा। लोकमात तेरी सेव लगाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रला। शब्दी शब्द वेख वखाइंदा, हरि वेखणहार सच्चा शहिनशाह। नौं नौं चार वण्ड वंडाइंदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा पन्ध दए वखा। जुग जुग गेड़ा आप भवाइंदा, गेड़नहारा बेपरवाह। निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा, आप आपणा रूप धरा। पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा, गुर अवतार नाउँ धरा। भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा, सन्त साचे संग रला। गुरमुख आत्म मृदंग वजाइंदा, अनहद शब्द नाद सुणा। गुरसिख साचे गोद बहाइंदा, सिर आपणा हथ्थ टिका। मनमुख आपणे रंग रंगाइंदा, पंच विकारा झोली पा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर नाच नचाइंदा, आसा तृष्ना नाल रला। मन मति बुध वेख वखाइंदा, वेखणहारा दिस ना आ। जुग जुग आपणा रूप धराइंदा, आवे जावे भेख वटा। ब्रह्म तेरी सेवा इक्क जणाइंदा, लक्ख चुरासी नौं नौं चार एका गोद ल्ए बहा। सतिजुग त्रेता द्वापर

कलिजुग तेरा राह तकाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निष्अक्खर आपे ल्ए पढ़ा। निष्अक्खर हरि पढ़ाया, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। पारब्रह्म तेरी सेवा सच जणाया, सेवक सेवा इक्क बण आईआ। लक्ख चुरासी तेरा रूप धराया, पंज तत्त करे कुड़माईआ। घड़न भन्नणहारा साची खेल खिलाया, लक्ख चुरासी गेड़ा रिहा चलाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गिण गिण आपणा पन्ध मुकाया, कोई भेव ना पा सके राईआ। जगत विद्या मात धराया, चारे वेद करे रुशनाईआ। पुराण अठारां तेरा जस गाया, शास्त्र सिमरत देण ग्वाहीआ। गीता ज्ञान मेरा नाउँ वटाया, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ, अञ्जील कुराना रौला पाया, तीस बतीसा दए मिलाईआ। खाणी बाणी भेव खुल्हाया, बोध अगाध करे जणाईआ। शब्द हाणी मेल मिलाया, विछड़ कदे ना जाईआ। लक्ख चुरासी सुरत सुवाणी एका कन्त ल्ए प्रनाया, हरि कन्त सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतार जुग जुग आपणी सेवा लाया, धुर फ़ुरमाना दए सुणाईआ। रामा कृष्ना रूप वटाया, ईसा मूसा खेल खिलाईआ। नानक गोबिन्द धार चलाया, जोती शब्दी नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म तेरा जीउँ पिण्ड आप वसाया, ब्रह्म लेखा थांउँ थाईआ। वेला अन्त दए समझाया, भुल रहे ना राईआ। कलिजुग वेला अन्त रखाया, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल लोकमात जोती नूर करे रुशनाया, पंज तत्त ना कोए हंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आपणा पड़दा आप चुकाईआ। नौ नौ चार पन्ध मुकावणा, सो पुरख निरँजण शब्द जणाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा, भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण रूप पुरख अबिनाशी आप वटावणा, जोती नूर डगमगाइंदा। निहकलंका नाउँ रखावणा, वेस अनेका आप वटाइंदा। सचखण्ड दुआरा लोकमात बणावणा, जिस दुआरे जोत जगाइंदा। सच सिँघासण इक्क उपजावणा, साचा बाढी बणत बणाइंदा। उप्पर आसण हरि हरि लावणा, माणस रूप ना कोए जणाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क सुणावणा, शाह सुल्तानां आप उठाइंदा। सीस ताज इक्क टिकावणा, नव नव मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाइंदा। सचखण्ड दुआरा मातलोक, निरगुण निरवैर आप उपजाईआ। वसणहारा बिन किला कोट, चार दीवार ना बन्द रखाईआ। आपणे शब्द नगारे लाए चोट, दो जहानां आप सुणाईआ। आपणी रक्खे आपे ओट, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग वेला अन्त सुहावणा, त्रैगुण वेख वखाइंदा। ब्रह्म मेला पारब्रह्म मिलावणा, पारब्रह्म आपणे रंग वखाइंदा। जोती जामा वेस वटावणा, दिस किसे ना आइंदा। लक्ख चुरासी वासना खोटी आप कढावणा, घट घट आपणा रूप वटाइंदा। आपणी चोटी चढ़ के आपे आसण लावणा, सच सिँघासण

सोभा पाइंदा। तख्त निवासी एका तख्त सुहावणा, राज राजानां ख़ाक मिलाइंदा। काग़ज़ कलम किसे भेव ना पावणा, हरि का लेखा लिख लिख पन्ध ना कोए मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण इक्क वड्यांअदा । सच सिँघासण हरि निरँकार, लोकमात वड्याईआ। नव खण्ड नौं दर मारे मार, नव जेठ दए वड्याईआ। नौ सत खेल आर पार करे कराए करनेहार, दो धार आप चलाईआ। निरगुण सरगुण इक्क प्यार, सरगुण निरगुण इक्क वरतार, निरगुण सरगुण इक्क जैकार, जै जैकार आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त सोभा पाईआ। साचा तख्त सुहावणा, कलि कल्की लै अवतार। नव नव चार पन्ध मुकावणा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। लक्ख चुरासी चरन लगावणा, एका हुक्म सच्ची सरकार। लिख्या लेख ना किसे मिटावणा, ना कोए मेटे मेटणहार। आपणा मन्दिर आप उपावणा, साचा बंक इक्क न्यार। आपे चढ़ चढ़ आसण लावणा, आपे निरगुण दीपक जोत करे उज्यार। आपे शब्दी नाद वजावणा, आपे धुनी धुन सुणे सुणनेहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सची सरकार हरि निरँकार, एका एक अख्वाईआ। कोटन कोटि जुग बीते विच संसार, कोटन कोटि राज जोग ल्ए हंढाईआ। कोटन कोटि बणे सिक्दार, कोटन कोटी कोटि ख़ाक मिल जाईआ। अन्त आदि ना सके कोए विचार, चौदां विद्या भेव ना राईआ। चार वेद करन पुकार, कूक कूक कूक सुणाईआ। पुरख अबिनाशी सभ तों वसया बाहर, सो पुरख निरँजण सचा शहिनशाहीआ। अन्तिम अन्त पारब्रह्म तेरा कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अदल आदल इक्क वखाईआ। अदल आदल करे इन्साफ़, लोकमात तख्त सुहाइंदा। जन भगत सन्त गुरमुख गुरसिख करे मुआफ़, दूजा बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कूड़ कुड़यारा नाता तोड़े जीव जंत सज्जण साक, साख्यात रूप धराइंदा। दो जहानां खोल्हे आपणा ताक, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका वार वेख वखाइंदा। लोकमात दिसे जगत खाट, हरि सच सिँघासण नाउँ धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुका के थक्के वाट, वेला अन्तिम आइंदा। चौदां लोक खुले हाट, चौदां तबक सीस झुकाइंदा। हरि जू हरि मन्दिर बह बह गाए आपणी गाथ, आप आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। अन्तिम वार छुट्टा साथ, सगला संग ना कोए निभाइंदा । लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, त्रैभवन खोज खोजाइंदा। आदि पुरख आपणा पूरा करनहारा आपे वाक, अभुल आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म तेरा मेला आपे आपणे विच मिलाइंदा। सो पुरख निरँजन पारब्रह्म समाया, ब्रह्म भेव ना राय। आदि पुरख आपणा नाउँ धराया, अन्त रूप आप हो जाए। मध्ध आपणी खेल खिलाया, हरि सचा शहिनशाहे। जुग जुग आपणा

नद उपाया, आप आपणा नाउँ प्रगटाए। आपणे विचों आपा कढ्ढ लक्ख चुरासी घाड़न ल्या घड़ाया, अन्तिम ल्ए मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभा पाए। सच सिँघासण सुहाइंदा, घाड़त अपर अपार। कलिजुग भेव ना आइंदा, पढ़ पढ़ थक्के ना करे कोए विचार। साढे तिन्न हथ्थ वण्ड वंडाइंदा, नव सत मारे मार। जेरज अंडज फोल फोलाइंदा, उत्भुज सेत्ज पावे सार। आपणा हुक्म आप वरताइंदा, हुक्मी हुक्म खेल न्यार। तख्त निवासी तख्त सोभा पाइंदा, शाहो भूप सच्चा सिक्दार। सीस ताज जगदीस टिकाइंदा, पंचम मुख विचार। गुरमुखां दु:ख गवाइंदा, नाता तोड़ कूड़ संसार। धरत मात दी कुक्ख सुहाइंदा, देवे वर आप निरँकार। उज्जल मुख मात कराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्ची सरकार। सच सरकार हरि निरँकारा, निरवैर खेल खिलाया। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, राउ रंक रहिण ना पाया। चारे वरनां लेखा मुकाए आर पारा, बरन अठारां पन्ध मुकाया। पुरख अकाल इक्क इकल्ला एकँकारा, एका आप कराया। एका शब्द इक्क जैकारा, एका नाअरा दए सुणाया। एका राम कृष्न अवतारा, एका ईसा मूसा दए मिलाया। एका नूर संग मुहम्मद चार यारा, एका नानक गोबिन्द रूप वटाया। एका ब्रह्म सर्ब पसारा, एका पारब्रह्म वरतारा, एका आदि पुरख सहारा, आदि जुगादि खेल खिलाया। एका मेटे कलिजुग धूंआँधारा, एका सति सति करे वरतारा, सति सतिवादी खेल खिलाया। एका साचे तख्त बहे हो त्यारा, एका राज राजानां शाह सुल्तानां मारे मारा, एका गढ़्ह हँकार तुड़ाया। एका ऊँचां नीचां करे प्यारा, एका राउ रंकां दए सहारा, एका वरनां बरनां वसे बाहरा, एका बोले शब्दी सचा नाअरा, एका घट घट जोत जगाया। एका सिँघासण सोहे सच्ची सरकार, एका सतिजुग बन्न्हे साची धारा, एका सति सतिवादी सचखण्ड सुहाए बंक दुआरा, थिर घर एका आसण लाया। एका नारी नर दए आधारा, एका बिरध बाल जवान लेखा जाणे अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आपे चढ़, नाम खण्डा एका फड़, दो जहाना वेख वखाया। सच सिँघासण हरि जी चढ़या, साचा तख्त सुहाया। निरवैर पुरख एका खण्डा फड़या, दो जहाना रिहा चमकाया। लोहार तरखान किसे ना घड़या, विच म्यान ना बन्द कराया। अग्नी तत्त ना किसे सड़या, जगत धार ना कोए रखाया। आपणा खेल आपे करया, वेखणहारा आपे आया। आपणा घाड़न आपे घड़या, हरि आपे भन्न वखाया। आपणी विद्या आपे पढ़या, आपे जगत पढ़ावण आया। आपणे दुआरे आपे खड़या, आपे रिहा हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण सोभावन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत दुआरे आपे खड़या।