पुस्तकालयभाग १०

३० माघ २०१७ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छावनी

हरि पुरख अगम्म खेल अवल्ला, निरगुण आदि जुगादि कराइंदा। निरवैर निराकार वसणहार सचखण्ड सच महल्ला, जोती नूर डगमगाइंदा। जुगा जुगन्तर सति सतिवादी शब्द संदेश एका घल्ला, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाइंदा। अजूनी रहत जोती दीपक आपे बला, नूरो नूर डगमगाइंदा। वसणहारा नेहचल धाम अटल्ला, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा आपे जाणे आपणी रासा, आपणे मन्दिर सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण पारब्रह्म बेअन्त, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। तख्त निवासी शाहो शाबासी पुरख अकाला दीन दयाला सोभावन्त, दर घर साचे सोभा पाईआ । भेख वटाए दया कमाए जुगा जुगन्त, जगत जुग आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नाम दृढ़ाए शब्द अगम्मा मणीआ मंत, घट घट आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अगम्म ना मरे ना पए जम्म, अनुभव आपणी धार चलाईआ। अनुभव धार पुरख अकाला, अकल कलधारी आप चलाइंदा। आदि जुगादी खेल निराला, शाह कंगाला रूप धराइंदा। करे खेल थिर घर सच्ची धर्मसाला, गृह मन्दिर आपणा रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अनादि लेखा जाणे आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। एकँकारा खेल अपारा, ख़ालक ख़लक रूप समाईआ। एका नाद इक्क जैकारा, धुर फुरमाना आप सुणाईआ। एका पुरख एका नारा, एका कन्त इक्क भतारा, एका आसन सिँघासण सोभा पाईआ। एका सुत इक्क दुलारा, एका करे सच प्यारा, गोद सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका शाह इक्क सिक्दारा, एका रईअत नाउँ वटाईआ। एका नूर इक्क उज्यारा, एका वसे सभ तों बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। एका घर एका दर, दर दरवाज़ा इक्क सुहाइंदा। एका चुकाए आदि अन्त डर, निरभउ आपणी खेल खिलाइंदा। एका घाड़न ल्ए घड़, भन्नणहार आप हो जाइंदा। एका करता पुरख करनी रिहा कर, कादर कुदरत वेख लेख लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा तख्त इक्क सुहाना, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। नाउँ निरँकार धुर फ़रमाना, आपणा आप प्रगटाईआ। आपे जाणे आपणा भाणा, दूसर भेव ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख प्रभ अपार, लेखा जाणे आपणी धार, धार धार विच समाईआ। धार धार विच

समाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। आपणी खेल आप खिलाइंदा, खेलणहार बेऐब परवरदिगार। आपणा नूर प्रगटाइंदा, नूरी जल्वा कर उज्यार। आपणी तूर आप सुणाइंदा, अनादी नाद सच्ची धुन्कार। आपणा शब्द आप प्रगटाइंदा , बोध अगाध इक्क जैकार। आपणा घर आप वसाइंदा, आपे पुरख आपे नार। आपे सुत दुलारा जाइंदा, आपे हित करे प्यार। आपे नित नवित खेल खिलाइंदा, खेलणहारा खेल करे अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। दूसर अवर ना कोए जणाया, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। गृह मन्दिर अंदर आपणा आसण लाया, निरगुण निरगुण आपणा रूप प्रगटाईआ। दीवा बाती इक्क जगाया, जोती नूर नूर रुशनाईआ। कमलापाती सोभा पाया, कँवल नैण वडी वड्याईआ। आपणी आरती आपणा हवन आप कराया, आपे आपणा आप पूज वखाईआ। आपे निउँ निउँ मस्तक सीस झुकाया, आपे मंगे चरन धूढ़ मस्तक सच्ची शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका घर, गृह मन्दिर आप सुहाईआ। गृह मन्दिर हरि सुहञ्जणा, सोभावन्त श्री भगवान। दीप जगाए जोत निरँजना, दीपां लोआं कर परवान। करे खेल सूरा सर्बंगना, जोद्धा सूरबीर वड बलवान। नाम मृदंग एका वज्जणा, हरि वजाए दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आपे मंगणा, आपे राज आप राजान। आपे राजा बण भिखारी, हरि साची खेल खिलाइंदा। आपे बणे चोबदारी, आपे शाह पातशाह रूप वटाइंदा। आपे देवणहारा साची दारी, आपे अग्गे झोली डांहयदा। आपे वणज आप वणजारी, आपे साचा वणज कराइंदा। आपे निरगुण जोत नूर उज्यारी, आपे धूंआँधार समाइंदा। आपे शब्द नाद धुन्कारी, आपे सुन अगम्म आपणी खेल खिलाइंदा। आपे निरगुण सरगुण पैज संवारी, रूप अनूप आप धराइंदा। आपे विष्नूं करे सच प्यारी, विश्व आपणा अंग वखाइंदा। आपे अमृत सच भण्डारी, आपे कँवल नाभ रखाइंदा। आपे फुल्ल आपे फुलवाड़ी, पत्त डाली आप महिकाइंदा। आपे पारब्रह्म ब्रह्म भेद अपारी, आप आपणा अंग कटाइंदा। आपे शंकर आपे शाह अस्वारी, सगला संग रखाइंदा। आपे विष्न बण भण्डारी, सति भण्डारा आप वरताइंदा। आपे ब्रह्म बण लिखारी, साचा लेखा आप जणाइंदा। आपे शंकर होए आधारी, भेव कोई ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा हरि सुहाया, आदि पुरख पुरख अगम्म। आपणे मन्दिर आपणा आसण लाया, ना कोई सूरज ना कोई चन्न। मंडल मण्डप ना कोई रखाया, ना कोई बेड़ा रिहा बन्न्ह, आपणा बन्न्ह आप चलाया। आपे जननी आपे जन, आपे साची गोद सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे नाद आपे धुन, आपे सुणे आपणा राग, आपे कन्न सुणाया। राग निराला आप सुणाइंदा,

आदि पुरख बेपरवाह। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उपा। तिन्नां एका दर वखाइंदा, पुरख अबिनाशी आप खुला। साचे तख्त सोभा पाइंदा, जोती जाता डगमगा। सीस ताज इक्क टिकाइंदा, शहिनशाह सच्चा पातशाह। समरथ पुरख आपणा नाउँ धराइंदा, महिमा अकथ कथी ना जा। निरगुण आपणा बेड़ा आप चलाइंदा, आपे चप्पू देवे ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आपणे विच रखाइंदा। हरि आपणा भेव छुपाइंदा, आदि जुगादी कार। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाइंदा, दोए जोड़ करन निमस्कार। दर भिखारी मंग मंगाइंदा, देवणहारा वड दातार। देवणहारा दिस ना आइंदा, क्या कोई करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख करे खेल अपार। साची वस्त अमोलक हरि करतारा, आपणी आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यारा, एका तत्त समझाईआ। एका सुत इक्क दुलारा, एका नाम इक्क प्यारा, एका मन्दिर कर उज्यारा, एका नूर नूर दरसाईआ। एका अमृत ठंडा ठारा, एका देवे जाम न्यारा, भर प्याला आप प्याईआ। एका वस्त हरि थारा, देवणहारा हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, करनहार करनेयोग आपणी किरत आप कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा रूप उपा, आपणी दया कमाइंदा। निष्अक्खर दए पढ़ा, आपणा भेव आप चुकाइंदा। धुर फ़रमाना दए सुणा, भुल कोई ना जाइंदा। विष्न तेरा अंग लगा, अंगीकार सोभा पाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म तेरा अंग कटा, रूप अनूप आप धराइंदा। शंकर हथ्थ त्रिसूल फड़ा, त्रै त्रै धार आप जणाइंदा। त्रैगुण माया तत्त समझा, सतो रजो तमो आपणी खेल खिलाइंदा। करे खेल बेपरवाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि पुरख एका नर, नरायण नाउँ धराइंदा। नर नरायण हरि निरँकारा, बाल बिरध जवान ना रूप कोई वटाईआ। एका मन्दिर इक्क घर बारा, एका गृह दए वसाईआ। एका नूर इक्क उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव एका गुण जणाईआ। हरि साचा गुण जणाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार। धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा, सुणावणहारा एकँकार। ब्रह्मण्ड खण्ड साची रचना आप सुहाइंदा, लोआं पुरीआं दए सहार। थान थनंतर वेख वखाइंदा, बेअन्त बेऐब परवरदिगार । साची बणत आप बणाइंदा, घाड़न घड़े अपर अपार। सच ठठयारा आपणा नाउँ धराइंदा, आपे जाणे आपणी साची कार। त्रै मेला मेल मिलाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव आधार। ब्रह्म एका मंग मंगाइंदा, निउँ निउँ चरन सरन करे निमस्कार। पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा, पंज तत बणे वरतार। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश एका रंग रंगाइंदा, रंग रंगीला मोहण माधव मीत मुरार। लक्ख चुरासी आपे वण्ड वंडाइंदा, जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाया। घट घट अंदर हरि जू वड़ना, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। दीपक जोती एक धरना, जोत निरँजण डगमगाया। आत्म अमृत एका भरना, निझर झिरना आप झिराया। घर विच घर आपे घड़ना, घर घर विच सोभा पाया। ब्रह्म रूप पारब्रह्म वरना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका वर, भुल कदे ना जाया। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाइंदा, कर किरपा गुण निधान। लक्ख चुरासी बणत बणाइंदा, पंज तत्त कर परवान। त्रैगुण आपणा खेल खिलाइंदा, खेलणहार श्री भगवान। जेरज अंडज आपणा रूप धराइंदा, उत्भुज सेत्ज करे परवान। आपणा हुक्म आप उपाइंदा, चारे बाणी गुण निधान। परा पसन्ती नाउँ रखाइंदा, खेले खेल सुंञ मसाण। मद्धम आपणे कंठ वखाइंदा, बैखरी बत्ती दन्द गान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा देवे एका वर, आदि पुरख श्री भगवान। आदि पुरख फ़रमाया, एका शब्द सलोक। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, लेख जणाया तीनां लोक। सिर आपणा हथ्थ रखाया, आत्म अन्तर बख्शी मोख। गुण अवगुण ना कोए रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क जणाए साची ओट। एका ओट नरायण नर, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, सेवक सेवा वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी देवे वर, निरभउ भय डर इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप जणाइंदा। निर्भय भउ जणाया, आप आपणी किरपा धार। जो घड़या भन्न वखाया, थिर रहे ना विच संसार। आवण जावण रचन रचाया, रच रच वेखे आप निरँकार। अडोल अडुल वेस वटाया, वेस अवल्ला करे आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दए इक्क आधार। लक्ख चुरासी गेड़ चलावणा, हरि साचा हुक्म चलाइंदा। चारे खाणी वण्ड वण्डावणा, चारे जुग बन्धन पाइंदा। चारे वेद रंग रंगावणा, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा। चार वरनां बन्धन पावणा, शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश एका ब्रह्म उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका तत्त ज्ञान गुण निधान आप समझाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण हरि फ़रमान, दोए जोड़ करन निमस्कारा। तूं दाता दानी वड मेहरवान, हउँ सेवक दर भिखारा। सेवक बण सेवा करे विच जहान, भुल ना जाए विच संसारा। कवण वेला कवण वक्त मिलें हरि तूं हरि हरि आण, बख्शे चरन प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, ढह पए चरन दुआरा। ढह ढह सरनाई मंगी मंग, चरन कँवल ध्यान लगाया। पारब्रह्म अबिनाशी करता सूरा सरबंग, देवणहार इक्क अख्वाया । जुग चौकड़ी खेले खेल श्री भगवान, भगवन आपणा रूप प्रगटाया।

लेखा जाणे सूरज चन्न, रवि ससि आप उपाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार आप हो जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए चुकाया। हरि आपणा भेव चुकाइंदा, बेऐब बेपरवाह। नौं नौं चार जुग चौकड़ी तेरी सेवा लाइंदा, विश्व विष्न ल्या समझा। ब्रह्म तेरी वण्ड वंडाइंदा, चार नौं नौं एका रंग रंगा। शंकर तेरा पन्ध मुकाइंदा, त्रै त्रै लोकां वेखे थाउँ थाँ। निरगुण हुक्म निरगुण फ़रमान, निरगुण शब्द निरगुण पद निरबान, निरगुण साचा धाम वड्यांअदा। निरगुण अन्त प्रगट होए विच जहान , निरगुण रूप ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि उपजाया, लेखा लिख्त विच ना आईआ। आपणा हुक्म आपणे विच टिकाया, कोई लिखे कलम ना शाहीआ। चारे वेद भेव ना राया, ब्रह्मा चारे मुख सालाहीआ। चारे जुग मुख शरमाया, जुग चौकड़ी देण दुहाईआ। चारों कुण्ट दिस ना आया, हरि सच्चा इक्क रघुराईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त पर्दा दए उठाया, मेट मिटाए झूठी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वक्त सुहेला आपे दए जणाईआ। वक्त सुहेला साचा आवणा, हरि साचा सच जणाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ रखावणा, लोकमात वेख वखाइंदा। अवतार गुरु पीर सेवा लावणा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। आपणा अन्त ना किसे जणावणा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गाइंदा। त्रलोकी नाथ रूप वटावणा, त्रै त्रै एका गंढ्ढ बंधाइंदा। जुग जुग शब्द संदेश आप सुणावणा, आपणा नाउँ आप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकावणा, जुग चौकड़ी रहिण ना पाइंदा। लक्ख चुरासी वेख वखावणा, गगन गगनंतर फोल फुलाइंदा। आपणा नाद ब्रह्म ब्रह्माद आप वजावणा, रागी राग ना कोए अल्हाइंदा। आपणी धुन आपणे विचों काढ आप सुणावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। कलिजुग अन्त सुहावणा, हरि साचा सच समझाए। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा रूप धरावणा, लोकमात विच दसाए। विष्न तेरा संग रखावणा, विछड़ कदे ना जाए। पारब्रह्म रूप धरावना, सो पुरख निरँजण वेस वटाए। ब्रह्म रूप सर्ब उठावणा, हँ आपणी अंस जणाए। शाह पातशाह आप अख्वावणा, राज राजाना मेट मिटाए। नव खण्ड एका हुक्म सुणावणा, धुर फ़रमाना आप अल्हाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इक्क इकल्ला बेपरवाहे। बेपरवाह हरि निरँकारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। निरगुण रूप धरे विच संसारा, जोती नूर नूर रुशनाईआ। शब्दी शब्द शब्द वरतारा, नाम भण्डारा आपणे हथ्थ रखाईआ। शाह सुल्तानां करे ख्वारा, राज राजानां खाक मिलाईआ। नाता तोड़े ममता माया मोह विकारा, जूठ झूठ ना कोए वड्याईआ। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगता जगत हँकारा, हँकारी गढ़्ह रहिण ना पाईआ।

लक्ख चुरासी बन्ने्ह एका धारा, इष्ट देव इक्क वखाईआ। चार वरन करे ख्वारा, बरन अठारां रहिण ना पाईआ। एका तीर्थ एका तट इक्क वखाए सच किनारा, एका घाट आप प्रगटाईआ। एका जप एका तप वखाए हरि निरँकारा, एका रूप अनूप आप दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी पाए सारा, सारंगधर भगवान बीठलो आपणा रूप अनूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा वर, आपे पूर कराईआ। आपे वर दीआ करतार, हरि आपे वेस वटाइंदा। आपे घाड़न घड़ संसार, हरि जू आपे भन्न वखाइंदा। आपे विष्न ब्रह्मा शिव लाए सेवादार, हरि आपे आपणे विच समाइंदा। हरि आपे रवि ससि सूरज चन्न कर उज्यार, हरि आपे मंडल मण्डप डेरा लाइंदा। हरि आपे सतिजुग त्रेता द्वापर लै लै अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। आपे कलिजुग लेख लिखे लिखणेहार, लिख लिख आपणा लेख वखाइंदा । आपे मार्ग दस्से गुर अवतार, आपे गुर गुर रूप वटाइंदा। आपे गुर गुर भिच्छया मंगे अपार, आपणी झोली आप उठाइंदा। आपे देवणहार सच्ची सरकार, सति भण्डार आप वरताइंदा। आपे पंज तत्त करे प्यार, आपे जोती नूर डगमगाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यार, वेद कतेब भेव ना आइंदा। निरगुण जामा हरि हरि रामा, निहकामा आपणी खेल खिलाइंदा। घट घट होए अन्तरजामा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। आपणा पन्ध मुकावण आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखावण आया, जुगा जुगन्तर साची कार। भगत भगवन्त आप उठावण आया, लक्ख चुरासी कर विचार। सन्त कन्त मेल मिलावण आया, धन्न सभागण होए नार । गुरमुख गोद बहावण आया, आप आपणी किरपा धार। गुरसिखां मार्ग इक्क समझावण आया, सच सुच धरे प्यार। दर घर साचा इक्क वखावण आया, चरन कँवल सचा दरबार। दर दरवाज़ा आप खुलावण आया, काया मन्दिर अंदर बन्द किवाड़। हरिजन तेरा पन्ध मुकावण आया, लक्ख चुरासी गेड़ा दए नवार। घर घर विच आप वखावण आया, कर किरपा हरि निरँकार। डूंग्घी भँवरी पार करावण आया, कलिजुग सागर करे पार। अमृत आत्म सति प्यावण आया, निझर झिरना झिरे अपार। बजर कपाटी तोड़ तुड़ावण आया, शब्द खण्डा देवे मार। निरगुण जोती जोत जगावण आया, जोती जाता हो त्यार। सुरती शब्दी मेल मिलावण आया, शब्द वचोला विच संसार। राती रुत्ती आप सुहावण आया, सुहञ्जणी रैण हरि निरँकार। भिन्नड़ी आपणे रंग रंगावण आया, सिर आपणा हथ्थ रक्ख करतार। आत्म सेजा आप सुहावण आया, गुरमुख विरले कर प्यार। जुग जुग विछड़ी कलिजुग पंजां तत्त आप मिलावण आया, निरगुण रूप अगम्म अपार। आपणी गोद आप सुहावण आया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सची सरकार। सच सरकारा हरि निरँकारा, आदि जुगादि इक्क अख्वाइंदा। कलिजुग

अन्तिम हो उज्यारा, विच संसारा निरगुण धार आप चलाइंदा। भगत भगवन्त करे प्यारा, साचे सन्तां दए हुलारा, नाम हलूणा एका लाइंदा। गुरमुख दर दुआरा खोल्हणहारा बन्द किवाड़ा, डूंग्घी भँवरी फोल फुलाइंदा। गुरसिखां बख्शे इक्क दुआरा, धरनी धरत धवल उप्पर सच सहारा चरन कँवल इक्क दरसाइंदा। विष्नूं ब्रह्मा शिव मेल मिलाए इक्क दरबारा, दर दरवाज़ा आप सुहाइंदा। अकल कला कल खेल न्यारा, कल काती भेव ना आइंदा। लिखण पढ़ण ते वसया बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बन्धन आप तुड़ाइंदा। कलिजुग बन्धन तोड़ना, कर किरपा गुण निधान। गुरमुख विरला चरनी जोड़ना, जिस देवे आत्म अन्तर इक्क ज्ञान। मनमुख जीव दर तों होड़ना, अंदर धरे माण अभमान। गुरमुख विरले आपे बौहड़ना, अन्त मिटाए जम की काण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन लक्ख चुरासी विचों ल्ए पछाण। हरिजन आप उठालदा, जुगा जुगन्तर साची कार। दीपक जोत आपे बालदा, मेट मिटाए अन्ध अन्धयार। अमृत सीर सच प्याला आप प्यालदा, सति सन्तोखी देवे धीर। घर घर विच आप वखालदा, वड दाता पीरन पीर। आत्म सेजा आप बहालदा, आपे चोटी चढ़े अख़ीर। गुरसिख लेखा जाणे साचे लाल दा, लाल अनमुल्लड़ा एका हीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी वेखणहार तन बस्त्र काया कप्पड़ चीर। काया कप्पड़ चीर तन, हरि साचा वेख वखाइंदा। माया ममता मोह हँकार विकार रस माणे झूठा मन, मन मनूआ ना कोए भराइंदा। चार कुण्ट जगत अन्धेरा घर मन्दिर ना चढ़े साचा चन्न, जोती नूर ना कोए वखाइंदा। गुरसिख विरला रसना कहे धन्न धन्न धन्न, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। राए धर्म ना देवे डन्न, चित्रगुप्त ना हिसाब खुल्हाइंदा। लाड़ी मौत भाण्डा ना देवे भन्न, कुम्भी नर्क ना कोए फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन विरले मात उठाइंदा। हरिजन विरला उठया, जिस उप्पर आप कृपाल। सतिगुर साहिब हाज़र हज़ूर हरि हरि तुठया, दाता दानी दीन दयाल। देवे राम नाम इक्क अतुट्टया, जगत पित सदा कृपाल। लोकमात जाए ना लुट्टया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बणे आप दलाल। जगत दलाल साचा गुर, दूसर अवर ना कोए जणाया। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा लिख्या जाणे धुर, धुर लेखा आपणे हथ्थ रखाया। विष्न ब्रह्मा शिव प्रभ दरसन को लोचन सुर, करोड़ तेतीस ध्यान लगाया। कलिजुग अन्तिम अन्त श्री भगवन्त गुरमुख सज्जण जाए बौहड़, कलिजुग जीव बौहड़ी बौहड़ी कर सर्ब रवाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्त बुझाए लग्गी औड़, दे दरस तृखा गंवाया। लक्ख चुरासी जीव जंत वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, रस वख खेल खिलाया। एथे

ओथे दो जहानां अवण गवन त्रैभवन लोक परलोक खण्ड ब्रह्मण्ड लोआं पुरीआं लाया एका पौड़, गगन पातालां जीव जहानां हरि जू हरि हरि वेख वखाया। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मण गौड़, पूत सपूता सम्बल नगर वसे लेखा जाणे ना कोए लम्बा चौड़्ह, भेव अभेद ना किसे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भगवन्त सन्त कन्त हरि मन्दिर घट अंदर गृह खोज खोजत खोजत गुरमुख गुरसिख आपणा मेल मिलाया।