पुस्तकालयभाग १०

१ फग्गण २०१७ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच

जगत मसला जगत धरत महल्ला, हरि दातार आप बणाइंदा। नूर नूरानी नूरी अल्ला, अल्ला हू आपणा खेल खिलाइंदा। परवरदिगार इक्क इकल्ला, लाशरीक रूप वटाइंदा। करे खेल अछल अछला, भेव कोए ना पाइंदा। आदि अन्त सदा सद सहेला, बिस्मिल आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मसला आपणे हथ्थ रखाइंदा। जगत मसला ख़ाकी ख़ाक, ख़लक ख़ालक वेख वखाईआ। शाह अस्वारा चढ़या साचे राक, साची ज़ीनत जीन कसाईआ। वेखणहारा मुकामे हक उच्च महिराब, आफ़ताब ना कोई रुशनाईआ। आपणा जाणे हक हकीकत पुन्न सवाब, साबत आपणा रूप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मसला इक्क समझाईआ। जगत मसला पीरन पीर, परवरदिगार आप बणाइंदा। आपे जाणे आपणा बस्त्र चीर, आप आपणा रूप धराइंदा। आपे शहिनशाह शाह होए दस्तगीर, दस्त बरदार भेव ना आइंदा। लेखा जाणे आकबत उकबत इक्क हकीर, रज्जत आपणा मुख समझाइंदा। सोहबत साबत सय्याद ना बदले कोई तदबीर, तकदीर तकसीर आपणी खेल खिलाइंदा। करे खेल हरि बेनज़ीर, नज़र विच किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मसला इक्क वखाइंदा। जगत मसला एका अलिफ, ख़ुदावंद आप उपाईआ। आपणा लै लै आया आपे हलफ, दूसर संग ना कोई रखाईआ। आपणे उत्ते कदे ना करे तरस, आपणा कीता ना कदे उलटाईआ। लेखा जाणे अर्श कुर्श, फर्श चरनां हेठ फिराईआ। दो जहाना मिटाए आपणी हरस, हवस होर ना कोई दरसाईआ। आपणी करन आया आपे परख, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता ग़म ना कोई रखाईआ। ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, शब्दी शब्द ना कोई सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क मसला दए समझाईआ। साचा मसला हरि ख़ुदा, आपणा आप बणाया। आपणे नालों हो जुदा, आपणी

खेल खिलाया। आपणे उत्तों हो फ़िदा, एका नाम मिटाया। आपणा लेखा आप मुका, आपे दए समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मसला हथ्थ रखाया। जगत मसला हरि मेहरवान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। शाह पातशाह नौजवान, नूर नूराना रूप धराइंदा। तालब तालबा वेखे दो जहान, आप आपणा भेव खुलाइंदा। आदि जुगादि जानणहारा सच ईमान रहिमान, आपणी दया कमाइंदा। आपे लेखा जाणे आपणे मकतब आपे पढ़े सच कुरान, आपणी हदीस आप अल्हाइंदा। आप वखाए सच निशान, सच निशाना आप सुहाइंदा। आपे हक हकीकत देवे दान, हक बहक आपणा बन्धन पाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मसला दो जहान, आपे वेख वखाइंदा। मसला वेखण आया, निरगुण नूरी नूर अल्ला। जल्वा जल्वा आप उपजाया, बेऐब हो रुशना। कलमी कलमा आप सुणाया, आप आपणा ढोला गा। बण बण कातब आप लिखाया, ना कोई लिखे कलम शाह। मकीर आपणा रूप धराया, आकबत जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मसला आपे ल्या बणा। साचा मसला हरि बणाया, भेव कोई ना पाइंदा। पीर फ़कीर शाह हकीर दस्तगीर आप उपजाया, आपे खेल खिलाइंदा। मुला मुसायक आपे लैण पढ़ाया, आयत शरायत आप जणाइंदा। सच ईमान धुर फ़रमान निगहबान इक्क दरसाया, रहिमान आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मसला आप सुणाइंदा। मसला बणाया श्री भगवन्त, आदि पुरख वडी वड्याईआ। खेले खेल जुगा जुगन्त, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत पारब्रह्म आप बणाए आपणी बणत, अनुभव प्रकाश कराईआ। आपणी इच्छया पाए भिच्छया करे रिच्छया सर्ब गुणवन्त, दूसर अवर ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव खल्हाए हरि निरँकारा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। खेले खेल अपर अपारा, अलख अगोचर भेव ना राईआ। साचे मन्दिर हो उज्यारा, सचखण्ड करे रुशनाईआ। घर विच घर कर त्यारा, थिर घर घाड़न ल्ए घड़ाईआ। बाढी बण आप करतारा, आपणी सेवा आपणे हथ्थ रखाईआ। सच सिँघासण साची धारा, पुरख अबिनाशी आप सुहाईआ। पावा चूल ना कोई सहारा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ । आपणा बल आपे धारा, आपणी शक्ती शक्त रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड साचा इक्क सुहाईआ। सचखण्ड सच हरि सुहाइंदा, आदि पुरख सच्ची सरकार। सच सिँघासण इक्क विछाइंदा, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। आपणा चरन आप टिकाइंदा, जोती जाता हो उज्यार। आपणा हुक्म आपणे विचों आप प्रगटाइंदा, आपे होए सुणनेहार। आपे सच फ़रमाना आपणा राग अल्हाइंदा, आपे करे कराए साची कार। आपे सच सच दर सुहाइंदा, घर

साचे जै जैकार। आपे सच सच धार वखाइंदा, सति सतिवादी एकँकार। आपे सचखण्ड डेरा लाइंदा, आपे थिर घर खोल्हे चरन किवाड़। आपे सुत दुलारा शब्द वसाइंदा, करे कराए सच प्यार। आपे हुक्मी हुक्म वरताइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एका हरि, हरि सच्चा शाह कार। हरि हरि खेल खिलाया, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपणा घाड़न आप घड़ाया, रूप रंग ना कोई रखाईआ। आपणे मन्दिर कर रुशनाया, दीवा बाती इक्क जगाईआ। आपणा हाणी आप मनाया, आपे नार सुहागन हो हो ख़ुशी मनाईआ। आपणा नाम बैरागन हो हो आपे गाया, गीत आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणा भेव आपणे विच छुपाईआ। आदि पुरख एकँकारा, अकल्ल कल अख्वाइंदा। जोती नूर नूर उज्यारा, जल्वा नूर आप धराइंदा। आपे होए साचा यारा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप छुपाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहाया, कर किरपा हरि मेहरवान। थिर घर साचा आप उपाया, शब्द वसाए नौजवान। एका बन्धन आप वखाया, आदि पुरख श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बन्धन पाए गुण निधान। साचा बन्धन हरि करतारा, शब्दी शब्द बंधाइंदा। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका वार सुणाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर वसाइंदा। एका नूर इक्क उज्यारा, एका दीप टिकाइंदा। एका मीत इक्क मुरारा, एका संग निभाइंदा। एका गीत इक्क जैकारा, एका हरि सुणाइंदा। एका दर इक्क भिखारा, एका वस्त वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। हरि साचा राह चलाया, शब्द अनादी हो मेहरवान। आपणा रूप आप प्रगटाया, आपे देवणहारा दान। आपे विष्नूं विश्व समाया, आपे पारब्रह्म ब्रह्म लेखा जाणे आण। आपे शंकर रंग रंगाया, करे खेल श्री भगवान। तिन्नां एका बन्धन पाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर फ़रमान। धुर फ़रमान जणाइंदा, हरि दाता पातशाह। एका शब्द राह वखाइंदा, आप आपणा पर्दा लाह। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा, निरगुण निरवैर बण मलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका देवे सच सलाह। आदि पुरख आदि, सच सलाह इक्क जणाइंदा। मेरी इच्छया साचा नाद, शब्दी नाउँ उपजाइंदा। साची सेवा ब्रह्म ब्रह्मादि, घाड़न घड़नहार आप घड़ाइंदा। मेरी महिमा बोध अगाध, साची वस्त इक्क दरसाइंदा। मेरा अन्त मेरा मध्ध मेरा आदि, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव रक्खणा याद, निरगुण आपणा हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। भेव खुल्हाए हरि भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव पढ़ाया। बाल अञ्याणे फड़ नादान,

बाली बाला वेख वखाया। चरन सरन सरन चरन बख्शे इक्क ध्यान, दीनन नाथ दया कमाया। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, लिखण पढ़ण विच ना आया। साची सेवा देवे दान, जुग जुग सेव लगाया। करे खेल श्री भगवान, आदि पुरख पुरख बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा रूप समझाया। हरि आपणा रूप समझाइंदा, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान। हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, एकँकारा देवे दान। आदि निरँजण जोत जगाइंदा, श्री भगवान बख्शे माण। अबिनाशी करता रंग रंगाइंदा, पारब्रह्म नौजवान। शब्द साचा सुत उठाइंदा, बख्शणहारा चरन ध्यान। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा, आदि पुरख रक्खे एका आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, भुल ना जाणा बण नादान। विष्न ब्रह्मा शिव हरि समझाया, एका तत्त दृढ़ाइंदा। शब्द विचोला नाल मिलाया, सगला संग रखाइंदा। आपणा रूप दए दरसाया, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। मेरा रूप सो धार, आदि पुरख समझाया। हँ रूप शब्द प्यार, सुत अनादी जाया। शब्द सो ख़बरदार, ना मरे ना जाया। हँ रूप विष्न ब्रह्मा शिव करे प्यार, पूत सपूता इक्क वखाया। मेरा नाउँ विष्न ब्रह्मा शिव सो रंग रंगाया, त्रैगुण माया दए आधार, जगत रूप प्रगटाया। मेरा नाउँ त्रैगुण विचार, हँ पंज तत्त खेल खिलाया। आदि जुगादी करां कार, भेव किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाया। सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर प्यार। पारब्रह्म आपणा नाउँ धराइंदा, हँ वण्डण वण्डे आप करतार। लक्ख चुरासी घाड़न आप घड़ाइंदा, निरगुण सरगुण ल्ए उभार। सोहँ आपणा अंग बणाइंदा, आदि पुरख साची कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता वर, लक्ख चुरासी भर भण्डार। लक्ख चुरासी सोहँ धारा, हरि साचा सच जणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म करे प्यारा, एका घर वेख वखाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला नारी कन्त भतारा, हरि साची सेज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी खेल खिलाया, पुरख अबिनाशी भेव ना राया। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, सेवक सेवा इक्क समझाया। सो पुरख निरँजण वेख वखाया, हँ बण बण दाई दाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, सोहँ आपणा नाउँ प्रगटाया। सोहँ साची धार, हरि साचे आप चलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म उज्यार, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। करे खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका हुक्म इक्क गुफ्तार, आपणी आप समझाईआ। जुग चौकड़ी ल्ए विचार, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भुल ना जाणा विच संसार,

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म जणाईआ। सुणया हुक्म धुर फ़रमान, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाइंदा। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, हउँ सेवक सेव कमाइंदा । तेरा दर सच्चा दरबार, हउँ बाल अञ्याणा बणां दरबान, दर दरवेश सीस झुकाइंदा। तेरी सेवा करां विच जहान, भुल कदे ना जाइंदा। किरपा कर एका देणा वर, कवण वेला कवण वक्त मेला करें आण, निरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वण्ड आप वंडाइंदा। साची वण्ड वण्डे भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव समझाया। जेरज अंड उत्भुज सेत्ज खोल्हे मात दुकान, चारे कुण्टां वेस वटाया। चारे जुग करे प्रधान, भइया भइया मेल मिलाया। चारे हुक्म दए फ़रमान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाया। चारे वेद बणाए विधान, विद्दत आपणे विच टिकाया। नौं नौं वेखे जीव जहान, चार चार आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाया। हरि लेखा सच समझाइंदा, नौं नौं चार खेल अवल्ला। जुग चौकड़ी रूप वटाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग फड़ाए पल्ला। निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा, दीपक जोती आपे बला। शब्द अनादी नाद वजाइंदा, सच सिँघासण बैठ इक्क इकल्ला। बोध अगाधी आप सुहाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा बला। बलधारी वड बलकार, एका इक्क अख्वाइंदा। बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, मुकामे हक डेरा लाइंदा। सचखण्ड खोल्हे आप किवाड़, आपणी हथ्थीं कुण्डा आप तुड़ाइंदा। ब्रह्मण्ड पावणहारा सार, सूरज चन्न आप चमकाइंदा। लोआं पुरीआं बन्न्हे धार, गगन पातालां डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे प्यार, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीतण विच संसार, गुर पीर अवतार सेवा आप लगाइंदा। निरगुण सरगुण रूप धर आए आप निरँकार, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। आपे मंगे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। आपे देवणहार दातार, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आपे बणे सच्चा सिक्दार, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। आपे दर दरवेश बणे भिखार, आपे आपणी अलख जगाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव रहिणा ख़बरदार, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वार, नौं नौं चार रहिण ना पाइंदा। गुर पीर अवतार उच्ची कूकण करन पुकार, पीर दस्तगीर राह तकाइंदा। सभ तों वक्खरा सभ दा यार, हर घट मेल मिलाइंदा। उल्फ़त विच ना आए कदे संसार, ग़फ्लत विच नींद वखाइंदा। साचा मसला करे त्यार, दूसर संग ना कोए जणाइंदा। आलम उल्मा आप करे विचार, आलमगीर भेव कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि पीर पैग़म्बर बणाए तुलबा विच संसार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, मुख आपणे पर्दा पाइंदा। क्या कोई करे जीव विचार, हरि का रूप दिस ना आइंदा। विष्न

ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार, पुरख अबिनाशी आप उठाइंदा। प्रगट हो के आवे नर निरँकार, सरगुण लेखा पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा हरि सुहाइंदा, सोभावन्त गहर गम्भीर। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा, चोला बस्त्र पहरे नील। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, पारब्रह्म ब्रह्म छैल छबील। कील विच किसे ना आइंदा, ना कदी मन्ने किसे दी दलील। जगत वकील ना कोए बणाइंदा, आपे चोटी चढ़या इक्क अख़ीर। जगत फ़कीर ना कोए मनाइंदा, ना पढ़े किसे दी कोई तकबीर। गल तसबी ना कोए पाइंदा, शाह पातशाह वड पीरन पीर। सजदा सीस ना किसे झुकाइंदा, करे खेल बण हकीर। वुज़ू बांग ना कोए रखाइंदा, सजदा पावे ना कोए ज़ंजीर। आयत शरायत पढ़न किते ना जाइंदा, ना कोई काअबा वेखे गुणी गहीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, करे खेल आप अख़ीर। हरि मसला शब्द बणाया, नूरी सदा बांग आवाज़ । आपणे हुजरे बह बह गाया, पुरख अबिनाशी शाह नवाब। ताब कोए झल्ले ना राया, देवणहारा सर्ब अज़ाब। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाह नवाब। शाह नवाब शाह सुल्ताना करे मुख़ातब, मख़लूक आप जणाईआ। लेखा लिखण आया बण के कातब, कलमा आलमीन आपणे हथ्थ रखाईआ। कायनात पीर पैग़म्बर औलीआ शेख अन्त रिहा ना कोए साबत, तकदीर सभ दे सिर ते आप भवाईआ। जो आया वजा के गया मेरा नाउँ नौबत, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। चौदां लोक सुणदे मेरी सोहबत, चौदां तबक राह तकाईआ। कलिजुग अन्तिम आए हैबत, चारों कुण्ट कुण्ट दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दए सुणाईआ। हरि सुणाया धुर फ़रमाना, लिखण पढ़न विच ना आया। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवाना, चरन कँवल सीस झुकाया। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी चोला होए पुराणा, थिर कोए रहिण ना पाया। गुर अवतार जा जा गायण तेरा गाना, बेअन्त तेरा नाउँ वड्याआ। तेरा भेव किसे ना पाना, भेव अभेदा आप छुपाया। कलिजुग अन्तिम होवे आप मेहरवाना, पारब्रह्म सच सच्ची तेरी सरनाया। लोकमात जोती पहरे जामा, जोती जोत नूर रुशनाया। शब्द वजाए सच दमामा, कायनात आप सुणाया। जबराईल मेकाईल असराईल असराफ़ील बणन तेरे गुलामा, साची सेवा इक्क जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव दर मंग मंगाया। वर देणा हरि निरँकारा, हउँ बाल सेव अंजाणया। जुग चौकड़ी वरते तेरा भाणा, गुर कोई रहे ना सुघड़ सयाणा, जग खेले खेल बेमुहाणया। लक्ख चुरासी तणया ताणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे वड्डा माणया। देवे वड्याई माण, हरि एका शब्द सुणाया। जुग

चौकड़ी बीत जायण, हरि कोटन कोटि रूप खलाया। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत ल्ए धर, पारब्रह्म रूप वटाया। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा खेल कीता वेखे खड़, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क ज्ञान दए दृढ़ाया। हरि सच ज्ञान दृढ़ाइंदा, एका अन्तर ध्यान। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, चार कुण्ट हो प्रधान। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वंडाइंदा, चार वरन करन परवान। हरि का रूप दिस किसे ना आइंदा, नव नौ होए अन्धान। चार चार ना कोए समाइंदा, साचा दर ना दिसे कोए मकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम खेल करे श्री भगवान। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा सच समझाइंदा। पुरख अबिनाशी खेल खिलाउणा, निरगुण नूर नूर आप उपजाइंदा। शब्दी सुत नाल रलाउणा, शब्द शब्दी वेख वखाइंदा। माणस मन्दिर आप टिकाउणा, साढे तिन्न हथ्थ मेल मिलाइंदा । सस्सा सतिगुर इक्क अख्वाउणा, शाह पातशाह आपणा बल धराइंदा। बब्बा बोध अगाधी शब्द सुणाउणा, चार जुग भेव ना आइंदा। लल्ला लेखा पिछला आप मिटाउणा, अगला आपणे हथ्थ रखाइंदा। गग्गा गुर इक्क अख्वाउणा, दूसर धार ना कोए चलाइंदा। बब्बा बिन्द इक्क उपजाउणा, पूत सपूता नाउँ धराइंदा। दद्दा दुःख दलिद्र आपे लाउहणा, आप आपणे रंग रंगाइंदा। सम्बल आपणा घर बणाउणा, गोबिन्द गोबिन्द विच सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी भेख वटाउणा, जोती जल्वा आप प्रगटाइंदा। चार वरनां खेल खिलाउणा, घट घट एका रूप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम ऐड़ा अथरबन आपणी गोद बहाउणा, आप आपणा संग निभाइंदा। ऐड़ा अक्ख इक्क खुल्हाउणा, ऐनलहक राह तकाइंदा। ऐड़ा आस इक्क पुचाउणा, पीर फ़कीर ध्यान लगाइंदा। ऐड़ा आबेहयात आपणे हथ्थ रखाउणा, सभ दे ठूठे आप रुढ़ाइंदा। हो प्रतक्ख खेल खिलाउणा, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। आपणे विचों होए वक्ख गोबिन्द मेल मिलाउणा, दिस किसे ना आइंदा। सम्बल नगरी भाग लगाउणा, साढे तिन्न हथ्थ गढ़्ह सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत मसला हथ्थ करतार, क्या कोई करे जीव विचार, जगत जुगत ना कोए जणाइंदा। साचा मसला घड़ के आया, पारब्रह्म करतार । निरगुण रूप धर के आया, इक्क इकल्ला एकँकार। शब्द घोड़े चढ़ के आया, शहिनशाह सच्चा अस्वार। आपणी विद्या पढ़ के आया, जगत विद्या वसे बाहर। आपणा खण्डा फड़ के आया, तिक्खी रक्खे दोवें धार। आपणी जोती आपे सड़ के आया, आपणे दीप होए उज्यार। आपणे अग्गे आपे खड़ के आया, आपे शाह आपे सिक्दार। आपणी चरनी आपे पड़ के आया, आपे निउँ निउँ करे निमस्कार। आपणे हुक्म ब्रह्मा विष्न शिव चरन फड़ के ल्याया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार शाह सुल्ताना, हरि वड्डा वड

वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटया निहकलंक बली बलवाना, पारब्रह्म रूप वटाईआ। करे खेल दो जहानां, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। नव खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड बीआबाना, समुंद सागर फोल फुलाईआ। आदि जुगादी बणया दाना, दाना बीना आप हो जाईआ। लेखा चुकाए लोक तीनां, चौदां हट्ट खोल्ह खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि ब्रह्मा विष्न शिव प्रभ दिता वर, अन्त, आपणे विच मिलाईआ। अन्त मिलावा हरि करतारा, करनी करता आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, पुरख न्यारा खेल खिलाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, जगत विद्या भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछला लेखा आप चुकाइंदा। पिछला लेखा हरि चुकाउणा, भुल रहे ना राया। निरगुण सरगुण मेल मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ कदे ना जाया। एका दोआ रंग रंगाउणा, दो दो आपणा संग रखाया। दोहां निशाना दिस ना आउणा, सिफ़रा नाउँ धराया। सिफ़रे अग्गे एका लाउणा, एकँकारा आपणा रूप वटाया। एके अग्गे साता धराउणा, सति पुरख निरँजण खेल खिलाया। साता आपणे रंग रंगाउणा, एका आपणा बन्धन पाया। सिफ़रे माण साचा दवाउणा, दोआ दो जहानां वेख वखाइंदा। वीह सौ सतारां पन्ध मुकाउणा, दोआ सिफ़रा एका साता आपणा भेव चुकाया। हरि दोआं भेव खुल्हाइंदा, निरगुण सरगुण धार। हरि दोआ भेव चुकाइंदा, निरगुण निरगुण प्यार। निरगुण आपणा पर्दा लांहयदा, आपे होए ख़बरदार। पुरख अकाल निरगुण आपणा नाउँ धराइंदा, निरगुण गोबिन्द मीत मुरार। गोबिन्द निरँकार दिस किसे ना आइंदा, अग्गे सिफ़रा करे विचार। सिफ़र रूप हो सर्ब विच समाइंदा, आपणा अंक किसे ना दस्से कदे विचार। सिफ़रा आपणा बल उपजाइंदा, इक्क इक्क ओंकार करे आकार। सति पुरख निरँजण सति सतिवादी आपणा संग रखाइंदा, आदि जुगादी साची कार। वीह सौ सतारां बिक्रमी हरि सालांहयदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कलिजुग तेरी अन्तिम वार। तेरा अन्तिम मास वेख वखाइंदा, फलगुण रुत्त खिड़ी बहार। पुरख अबिनाशी आपणी जोत धराइंदा, साचे तख्त होए उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। फलगुण रुत्त सुहाइंदा, पारब्रह्म निरँकारा। कलिजुग उठ उठ वेख वखाइंदा। नेत्र नैण होया शर्मसारा। जीव जंत सर्ब भुलाइंदा, घर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकारा। हरि का रूप दिस किसे ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकारा। वीह सौ सतारां बिक्रमी अन्त धार, विष्न ब्रह्मा शिव आप जणाया। पहली फलगुण खिच्च ल्याया आपणे चरन दुआर, पुरी विच रहिण ना पाया। करोड़ तेतीस बण भिखार, सुरपति राजा इन्द मंगण आया। मिलन आए गुर अवतार,

लोकमात सरगुण रूप जो गए सेव कमाया। भगत आए बण परवार, सन्त साचा मंगल गाया। गुरमुख निउँ निउँ करन निमस्कार, गुरसिख बैठे सीस झुकाया। रुत्त बसन्त खिड़ी गुलज़ार, पुरख अबिनाशी आप महिकाया। इक्क कबीरा बण वरतार, सच सुगंधी रिहा सुंघाया। इक्क नानक बोल जैकार, सति सति दए समझाया। दोहां विचोला बणया अन्तिम वार, निहकलंक आपणा नाउँ रखाया। चार जुग दे गुर पीर अवतार साध सन्त खिच्च ल्याया चरन दुआर, पहली फलगुण रुत्त सुहाया। औलीए पीर शेख़ मुसायक नौं नौं जोजन खड़े दुआर, गल विच पल्लू एका पाया। अल्ला राणी करे पुकार, तेरा कलमा तेरे विच समाया। तूं साचा सईया मीत मुरार, क्यों सनम बैठा मुख छुपाया। हउँ फिरां दुहागण जगत नार, कन्त सुहागी नज़र कोए ना आया। फिरी दरोही चार यार, उच्ची कूक कूक सुणाया। मक्का काअबा सुणे ना तेरी कोई आवाज़, उच्च मुनार बैठे मुख शरमाया। सच मज़ार ना देवे दीदार, हज़ार बैठे तसबीआं पाया। बिन तुध कोए ना करे मेरा शंगार, मेरी अल्फ़ी ना कोई सवाया। तुध बिन ना करे कोए प्यार, आपणे गले लै लगाया। बिरहों विछोड़ा मारे मार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाया। तेरे नाउँ दी करां पुकार, मिल महबूब मैख़ाना इक्क सुहाया। तेरे बिनां मन्ज़ूर करां ना कोए कलबूत, कुफ़र कलमा ना कोए सुणाया। तेरा नैण दरस मेरा हजारा दरूद, बसरी इस्म तेरी सरनाया। मैं होई वैरागण तेरी हूर, शाह ग़फ़ूर ना मेल मिलाया। बिन तुध कोई ना देवे सच्चा सरूर, जगत प्याले पी पी आपणा वक्त गंवाया। नूरी बख्श साचा नूर, नूर तेरा मोहे भाया। सदा रहो हाज़र हज़ूर, हज़रत तेरा वेस दूसर दर दिस किते ना आया। तूं मेरे पिच्छे बण दरवेश, मुर्शद मुरीद मुरीद मुर्शद एका घर सुहाया। कर कर अवल्लड़ा वेस, अमाम अमामा सिर तूं सच्चा शहिनशाहया। मेरी मैहन्दी हथ्थीं लिखी रेख, अमाम मैहन्दी आपणे नेत्र आपणा रंग चढ़ाया। दर दर फिरदी खुल्हड़े केस, मेरा सीस ना कोए गुंदाया। पुरख अबिनाशी वीह सौ सतारां बिक्रमी पहली फग्गण घलाया संदेश, जगत सुवाणी ल्ए मनाया। अगले सम्मत आपे ल्ए वेख, नारी वर निरगुण कन्त रूप प्रगटाया। साचे तख्त बहे सचा नरेश, आप आपणा आसण लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वीह सौ सतारां बिक्रमी अन्तिम आपणा भेव खुल्हाया। हरि सज्जण भेव खुल्हाइंदा, पारब्रह्म बेअन्त। नव नव वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी जीव जंत। घट घट अंदर फोल फुलाइंदा, आपे होए खोज खुजंत। गुरमुख साचे आप उठाइंदा, शब्द जणाए मणीआ मंत। सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। सम्मत सतारां वीह सद बिक्रमी खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। गुरसिख साचे करे प्यारा, चरन कँवल इक्क दरसाइंदा। गुरमुखां देवे नाम अधारा, आपणा नाउँ आप सुणाइंदा।

सन्तां मेल मिलावा कन्त भतारा, नारी कन्त रंग रंगाइंदा। भगत भगवन्त सोहण इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। पहली फलगुण साची वार थित विचारा, चार जुग पूर्ब लेखा वेख वखाइंदा। भुल ना जाए हरि अभुल निरँकारा, भरम भुलेखा सर्ब कढाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त भगत आपे करे सच प्यारा, अन्तर आत्म मेल मिलाइंदा। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढे बाहरा, जिस जन आपणे खाते पाइंदा। सृष्ट सबाई ना मिले कोए दुआरा, राए धर्म हथ्थ फड़ाइंदा। वीह सौ वीह बिक्रमी तक ग्यारां लक्ख दए आधारा, बाकी शौह दरयाए आप रुढ़ाइंदा। वीह सौ सतारां बिक्रमी आपणी हथ्थीं लाए पार किनारा, जिस जन आपणे बेड़े आप चढ़ाइंदा। लोकमात ना आए दूजी वारा, मात गर्भ ना फेरा पाइंदा। तीर्थ तट्टां मारे मारा, भेख पखण्डा सर्ब गंवाइंदा। निहकलंक नर नरायण ना किसे विचारा, अन्त जीवण मुक्त ना कोए कहाइंदा। सो उतरे पार जिस देवे दरस आप करतारा, जप तप हठ जोग अभ्यास कोए रहिण ना पाइंदा । जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा ना बुझाए किसे दी प्यास, प्यासा जीव सर्ब कुरलाइंदा। बिन हरि पूरी करे ना कोए आस, नानक गोबिन्द एह समझाइंदा। मूसे ईसे संग मुहम्मद करन तरास तरास, नेत्र नैण ना कोए उठाइंदा। लाड़ी मौत धर्म राए संग हथ्थ विच फड़ के बैठी फास, पुरख अबिनाशी शब्द फाँसी इक्क लटकाइंदा। बचया रहे ना कोए पंडत कांसी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव चुकाइंदा। वीह सौ सतारां बिक्रमी अन्तिम मास, भगतन हरि वड्याआ। हरिसंगत पूरी करे आस, सृष्ट सबाई शोह दरया रुढ़ाया। लेखा जाणे पृथ्मी आकास, गगन गगनंतर वेख वखाया। जिस जन सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया आपणे इक्क स्वास, स्वास लैण मुड़ के लोकमात विच ना आया। लेखे लाए जगत ग्रास, रसना चख जो रस वखाया। गुरसिखां बणे पहलों आप दास, फिर गुरसिखां साची सेव कमाया। गुरसिख होए ना कोए विनास, विष्न ब्रह्मा शिव आदि जुगादि रहे जस गाया। जिस जन मिल्या आप पुरख अबिनाश, जंगल जूह उजाड़ पहाड लभ्भण किउँ किसे घर जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बिन गुरसिखां रिहा उदास, गुरसिख उपजावण ख़ातर गुर अवतार रिहा घलाया। कलिजुग अन्तिम प्रगटाए आपणे अक्खर ना कोई लाए लग मात्र, सिहारी बिहारी कन्ना औंकड़ बिन्दी टिप्पी ना मेल मिलाया। एका अक्खर दस्से सुधाख्र, सुध असुध होए कदे ना जाया। लक्ख चुरासी नाम मधाणा वरोल गुरसिख कढ्ढे माखण, प्रेम नेत्रा एका पाया। गुरसिख सदा बणया रहे चातर, हरिजू हरि हरि मूर्ख मुग्ध आपणा नाउँ धराया। गुरसिखां करन आया अन्तिम ख़ातर, आप आपणा भस्म कराया। शब्द सुणाए साची गाथड़, पारब्रह्म प्रभ आप अल्हाया। क्या कोई भेव जाणे बातन, जमाल बातन गुरमुखां विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया, बीस सतारां साची धार, हरि सज्जण आप चलाइंदा। बावन बावन भेव न्यार, बावन आपणा रूप वटाइंदा। बावन अक्खर कर प्यार, निष्अक्खर विच टिकाइंदा। बावन बरस विच संसार, रूप अनूप आप वखाइंदा। बावन सभ तों वसे बाहर, हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेई अठारां दस इक्क आपणा खेल खिलाइंदा। इक्क दस खेल खिलाया, अठारां चरन वड्याईआ। तेई रूप मात वटाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। इकावन आपणा अंग लगाया, बावन निरगुण संग रखाईआ। निरगुण साचा राह चलाया, महांसारथी बण शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, वेखणहारा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन आप उठाया, दीनां नाथ दीन दयाल। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, लेखा जाणे शाह कंगाल। गुरमुख साचा पार कराया, गुर शब्दी बण दलाल। हाल मुरीदां आप सुणाया, सति पुरख पुरख अकाल। दीदा दानिस्ता रूप वटाया, दीनन हरि नर गोपाल। आहिस्ता आहिस्ता आपणी धार चलाया, चाल अवल्लड़ी आप वखाल। सच फ़रिशता इक्क उडाया, शब्द सरूपी काल महाकाल। मेल मिलाया, पारब्रह्म सुरत संभाल। अगम्म रंग रंगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होया जाणी जाण। जानणहारा जाणदा, आदि जुगादी कार। वेद कतेब ना कोई पछाणदा, खाणी बाणी ना कोई विचार। जुगा जुगन्तर खेल श्री भगवान दा, जाग्रत जोत करे उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। गुरसिख आप उभारया, कर किरपा करतार। माणस जन्म संवारया, जिस बख्शे चरन प्यार। नाता तुट्टे अन्त संसारया, मिले हरि जू मीत मुरार। मसला आपणा आप बणा ल्या, हरिसंगत नाल कर प्यार। सृष्ट सबाई धक्का ला ल्या, गुरसिखां दा ल्ए सहार। धरत मात माण दिवा ल्या, हरिसंगत बख्शे तेरी चरन धूढ़ छार। आपणा नाउँ तेरी झोली पा ल्या, तेरा विकारा आपणी झोली डार। आपणा भान तेरे अंदर चमका ल्या, तेरा अन्धेरा आपणी रक्खे साची खाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिखां उप्पर होया आप मेहरवान। मेहरवान सदा जग मंगदा, मंगे मंग करतारा। गुरमुख तेरा दुआरा इक्को लँघणा, नाता तोड़ सर्ब संसारा। गुरसिख कोल आ कदे ना संगदा, लक्ख चुरासी कोलों सुत्ता पैर पसारा। कलिजुग अन्तिम गुरसिख तेरा काया चोला आपणी हथ्थीं रंगदा, निरगुण बणया सरगुण ललारा। करया खेल सूरे सरबंग दा, दूजे दर ना बणे भिखारा। मनमुखां एका हुक्म धर्म राए दर टंगदा, शब्द अगम्मी बण लिखारा। गुरसिखां वेला आया परमानंद दा, निज आत्म दे हुलारा। मनमुख काची वंग भन्नदा, घड़न भन्नणहार इक्क ठठयारा। लेखा

जाणे कोटन कोटि ब्रह्मण्ड दा, ब्रह्मा विष्न शिव की करे विचारा। जेरज अंडज उत्भुज सेत्ज त्रैगुण माया पंज तत्त इक्को दान मंगदा, हरि का नाउँ अपर अपारा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग युग जुग टुट्टी आपणी हथ्थीं गंढ्ढ दा, गंढ्ढ देवे देवणहारा। लेखा जाणे इंड पिण्ड ब्रह्मण्ड दा, सचखण्ड वसया आप निरँकारा। सचे साहिब नूं क्या कोई निन्द दा, निन्दया उसतत वसया बाहरा। वेखो खेल गुणी गहिन्द दा, कलिजुग अन्तिम होए उज्यारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर बैठ ठांडे दरबारा। ठांडे घर हरि जू वसया, सचखण्ड सच्चा दरबार। आदि जुगादि फिरे नस्सया, जन भगतां रिहा पैज संवार। हिरदे अंदर चतुर्भुज हो हो आपे वसया, हरि का चित्तर चित्र ना सके कोए विच संसार। मनमुख जीवां कोलों सदा नस्सया, भज्जया जाए वाहो दाह पार कराए जंगल जूह उजाड़ पहाड। गुरसिख ग़रीब निमाणयां अगे हो हो आपे हस्सया, बणया रहे फ़रमाबरदार। फड़ फड़ बाहों मार्ग आपे दस्सया, दिवस रैण ना करे कोए विचार। आपणा मन्त्र गुरसिखां मन उत्ते आप झस्सया, दूई द्वैत दुरमति मैल दए उतार। शब्द निराला तीर एका कस्सया, एका वार मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे प्यार। करे प्यार प्यारा मीतड़ा, बिरहों रोग कढ्ढे अग्ग। काया चोली रंगे चीथड़ा, दरस वखाए उप्पर शाह रग। अमृत जाम प्याए इक्क अनडीठड़ा, भर प्याला सूरा सर्बग्ग। पतित पापी करे पुनीतड़ा, जो जन सरनाई जाए लग्ग। मिट्ठा करे कौड़ा रीठड़ा, माणस हँस रूप वटाए कग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे साचे हीरे नग। हीरा नग जवाहर माणक मोती, गुरसिख गुर गुर वड्यांअदा। निरगुण निरवैर जगाए निर्मल जोती, नूर नुराना डगमगाइंदा। फड़ बहाए एका चोटी, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। एका वार कढ्ढे वासना खोटी, वास्तक आपणा रूप दरसाइंदा। लभ्भणे फिरदे कोटन कोटी, काया कोट ना कोए फोलाइंदा। मनी सिँघ तेरा पूरा कीता कौल कर्म सिँघ दर आया डेरा लगाया मरदान होती, सुरती सुरती सोती आप जगाईआ। वीह सौ सतारां बिक्रमी पहली फग्गण आप मनाई आत्मा रोती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। कर्म सिँघ तेरा कर्म गुण, निहकर्मी वेख वखाइंदा। सन्त भगवन्त पुकार रिहा सुण, भुल्ल कदे ना जाइंदा। दूजे जामे ल्या चुण, पिछला लेखा लेखे रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बाली बुध मेल मिलाइंदा। बाली बुध हरि मेल मिलाया, दया करे दीन का नाथ। कर्म घाट हरि पार कराया, लेखा मुकाया आपणी वाट। माणस रूप माणस धराया, माणस रखाई साची ज़ात। ओत पोत पुत पोतरा एका रंग वखाया, मिटे अन्धेरी रात। विचला लेखा ना किसे जणाया, पुरख अबिनाशी आपणे विच समाई तेरी गाथ। माण सिँघ तेरा बाप

बणाया, सिँघ नरायण पोतरा दात। मनी सिँघ मिल हरि दरसन पाया, पहली फग्गण सुहावी रात। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाया, हरि मिल्या कमलापात। गुरमुख सख़ीआं मंगल गाया, घर वज्जया साचा नाद। हरिसंगत तेरा मेल मिलाया, मेल मिलावा आदि जुगादि। कलिजुग जीवां लेखा रहे ना राया, पूरा करे ना कोए घाट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सम्मत सतारा राए धर्म सुहाए तेरी खाट। राए धर्म तेरा खाट खटोला, हरि साचा वेख वखाइंदा। अठ अठारां अठाई तेरा गोला, साचा हुक्म सुणाइंदा। निरगुण निरवैर बणया तोला, साचा कंडा इक्क उठाइंदा। गोबिन्द गुर बण विचोला, साचा मेल मिलाइंदा। अन्तिम सभ दा पड़दा खोल्हा, जगत पड़दा ना कोए रखाइंदा। कलिजुग मिटे झूठा बोला, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदा। मन मति बुध पाए रौला, चौदां चौदां सर्ब कुरलाइंदा। पंदरां अंदरां चुक्कया डोला, मन्दिरां कंदरां फोल फुलाइंदा। सोलां सोलां सोलां खेले होला, गुरमुखां रंग रंगाइंदा। सम्मत सतारां बणया भाला भोला, सृष्ट सबाई आप रुढ़ाइंदा। रूप वटाए मौला मौला, मौला आपणी कल रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मसला हरिसंगत तेरा प्यार, विच संसार आप धराइंदा। साचा मसला हरिसंगत मेला, श्री भगवान बणाया। एका रंग रंगाए गुरु गुर चेला, रंगणहारा इक्क अख्वाया। एका घर मिले सज्जण सुहेला, घर सुहञ्जणा इक्क वड्याआ। एका दर चढ़े्ह तेला, एका साचा सगन मनाया। एका वक्त एका वेला, एका हरि जू होए सहाया। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ खेला, एका एक भेव किसे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मसला इक्क समझाया। साचा मसला सुणना कर ध्यान, हरिसंगत हरि जणाइंदा। वेले अन्त होणा परवान, गुरसिख विछड़ कदे ना जाइंदा। सृष्ट सबाई काया पंज तत्त होए वैरान, तत्त तत्तां विच समाइंदा। धन्न गुरसिख धन्न गुरसिख धन्न गुरसिख जिस हरि जू करे पछाण, हरि हो निमाणा गुरसिखां दर दर लभ्भण आइंदा। आप मन्नदा रहे आपणा भाणा, गुरसिखां भाणा आपणे सिर उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूर इलाही आपणा देवे इक्क ब्याना, ब्यान आपणे अग्गे रखाइंदा ।

भुलयां मार्ग पांवदा, पिता पूत आधार। जगत दुःख भुक्ख गवांवदा, किरपा कर आप करतार। जगत सुख इक्क वखांवदा, चरन कँवल दे आधार। सच परीत माणस मनुख गुरमुख आप उपजांवदा, देवे नाम शब्द ख़ुमार। काग हँस रूप वटांवदा, माणक मोती चोग चुगे इक्क दुआर। बुझी जोती फेर जगांवदा, जोती जाता जगावणहार। माणक मोती आप वखांवदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा वेख विचार। पूर्ब दु:ख नवारया, सुख सांतक

सति कृपाल। आपणा दरस आप वखा ल्या, पति रखे दीन दयाल। पिछला घाटा मूल चुका ल्या, अगे भरे इक्क भण्डार। जगत निमाणी गले लगा ल्या, वड गुण होए विच संसार। सिर समरथ हथ्थ टिका ल्या, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुहाए दर बंक दुआर। बंक दुआर सुहावणा, घर होए सोभावन्त। सतिगुर जगत दुःख मिटावणा, घर उपजे रुत्त बसन्त। बंस अंस इक्क वखावणा, पति रखे हरि पतिवन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे भण्डारा अतुट अगणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा चुकाए बाल नादान, अग्गे बणाए साची बणत।

११ फलगुण २०१७ बिक्रमी काका सरजीत सिँघ सपुत्र बीबी रणजीत कौर दे जन्म दिन तेरवें साल मनाउण दे समें जेठूवाल दरबार विच दया होई

गुरसिख सदा प्रितपालदा, आदि जुगादी एकँकार। लेखा जाणे दो जहान दा, पारब्रह्म बेऐब परवरदिगार। करे खेल श्री भगवान दा, निरगुण रूप अगम्म अपार। आपणा खेल आपे जाणदा, जानणहार शहिनशाह सच्ची सरकार। कुदरत कादर वेख वखाणदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर साची कार। गुरसिख रंग रंगाइंदा, रंग रंगीला हरि निरँकार। सच कबीला आप बणाइंदा, जुगा जुगन्तर हो उज्यार। छैल छबीला मेल मिलाइंदा, तख्त निवासी शाह सिक्दार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। गुरमुख रंग अपार, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाईआ। गुरसिख मीत मुरार, हरि पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। गुरसिख वसे ठांडे दर सच्चे दरबार, एकँकारा एका घर बहाईआ। गुरसिख मेला हरि हरि नारी कन्त भतार, नाउँ निरँजण वड वड्याईआ। गुरसिख सोहे बंक दुआर, श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरसिख मंगे मंग बण भिखार, अबिनाशी करता वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरसिख चरन कँवल चरन होए सेवादार, पारब्रह्म एका घर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख माण रखाइंदा, आदि जुगादी साची कार। निरगुण सरगुण रूप धराइंदा, लोकमात खेल अपार। विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखाइंदा, वेखणहारा सर्ब संसार। लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा, घट घट अन्तर हो उज्यार। आपणी करनी करता किरत कमाइंदा, कागद कलम ना लिखणहार। बंक दुआरा इक्क सुहाइंदा, घर मन्दिर कर त्यार। शब्द अनादी गीत अल्हाइंदा, गोबिन्द ढोला बोल जैकार। साचा अमृत जाम प्यांअदा, भर प्याला निझर ठंडा ठार। दीपक जोती आप जगाइंदा, बण कमलापाती मीत मुरार। साचे मन्दिर आप बहाइंदा, गुरमुख

सज्जण ल्ए उभार। सीस जगदीश छत्र झुलाइंदा, पवण उणंजा निमस्कार। तख्त निवासी शाहो शबासी साचे तख्त सोभा पाइंदा, राज राजाना वड सिक्दार। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोती जाता भेव न्यार। रूप अनूप आप धराइंदा, वेद कतेब ना पावण सार। गुर अवतार सर्ब राह तकाइंदा, राह तके परवरदिगार। पीर दस्तगीर नेत्र नैण उठाइंदा, मंगण धूढ़ी ख़ाक सार। कातब लिख लिख लेख वखाइंदा, काया कुरा कर विचार। आपणा नाम आपणे हथ्थ रखाइंदा, लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी चाम। पंज तत्त खेल खिलाइंदा, काया खेड़ा नगर ग्राम। मन मति बुध बन्धन पाइंदा, लेखा जाणे जीव जहान। लक्ख चुरासी जोत जगाइंदा, चारे खाणी कर परवान। शब्द निधानी बाणी आप अल्हाइंदा, सुणे सुणाए धुर फ़रमान। साची हाटी हट खुल्हाइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। वणज वणजारा जगत कराइंदा, दीन दुनी हो प्रधान। गुरमुख आपणे लेखे लाइंदा, एका देवे धुर फ़रमान। शब्द संजोगी मेल मिलाइंदा, नाता तोड़ जगत जहान। जन्म जन्म आपणे अंग लगाइंदा, अंगीकार करे श्री भगवान। गृह मन्दिर नाद वजाइंदा, घट भीतर सच निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरसिख गुर गुर ल्ए पछाण। गुरसिख गुर गुर जाणदा, गुरमीता गुर गुरदेव। गुरसिख गुर गुर रंग माणदा, गुर सतिगुर मिले अलख अभेव। गुरसिख मेला गुरु गुर साचे हाणदा, गृह मन्दिर अंदर करे साची सेव। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेले आपणे घर, मेल मिलावा वड देवी देव। देवी देव वड दीन दयाला, दया निध वडी वड्याईआ। इक्क इकल्ला पुरख अकाला, अकल कल आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, थिर मन्दिर दए सुहाईआ। लेखा जाणे काल महाकाला, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। गुरसिखां करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक बेपरवाहीआ। नाता तोड़े शाह कंगाला, शहिनशाह एका नाम वस्त झोली पाईआ। कलिजुग अन्तिम बण दलाला, जगत विछड़े जुगत ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पिता पूत पोत एका गंढ्ढ पवाईआ। पिता पूत पोत, पारब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे काया गढ़्ह किला कोट, कंचन आपणा खेल खिलाइंदा। शब्द नगारे लग्गे चोट, नाद धुंन धुंन आत्म परमात्म ब्रह्म ब्रह्मादि आप वजाइंदा। करे प्रकाश निरगुण जोत, अन्ध अन्धेर सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर गोद सुहाइंदा। गुरसिख गुर गुर पाया, हरि सतिगुर गहर गम्भीर। गृह मन्दिर हरि वसाया, तन मन शांत सरीर। माया ममता मोह चुकाया, नाता तुट्टा जगत ज़ंजीर। आपणा मन्दिर आप सुहाया, आपे चोटी चढ़े अख़ीर। गुरमुख साचे वेख वखाया, वेखणहारा बेनज़ीर। नज़र विच किसे ना आया, वड दाता पीरन पीर। शाह पातशाह आपणा नाउँ धराया, लेखा जाणे शाह हकीर। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बख्शे एका धीरज धीर। धीरज धीर सति सन्तोख ज्ञान, हरि साचा सच जणाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन गुर ध्यान, गुर मन्त्र इक्क समझाइंदा। धृग जीवण जीव नादान, बिन सतिगुर पूरे पार ना कोए कराइंदा। मनमुख भुल्ले जीव अञ्याण, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। मिल्या मेल पंज शैतान, घर घर अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाच नचाइंदा। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, तिस जन आपणा मार्ग आप वखाइंदा। शब्दी शब्द देवे दान, दाता दानी आप वरताइंदा। आसा तृष्ना तृखा त्रैकाल सर्ब मिट जाण, त्रैकाल दरसी आप मिटाइंदा। गुरसिख होए चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग गुरसिख गोबिन्द घाट गुर सतिगुर आप बहाइंदा। गोबिन्द घाट हरि चरन कँवल, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जन भगतां मेले उप्पर धवल, धरनी धरत आप सुहाईआ। अमृत बख्शे नाभ कँवल, कँवल नाभी निझर झिरना आप झिराईआ। सुरती शब्दी जाए मवल, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लेखा दए समझाईआ। गुरसिख लेखा हरि समझाइंदा, कलिजुग अन्तिम वार। नौं सौं चुरानवे चौकड़ी जुग गुरसिख सेव कमाइंदा, माणस माणस धर प्यार। सतिजुग त्रेता द्वापर मात हंढाइंदा, कलिजुग आए अन्तिम वार। निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा, जोती जामा विच संसार। पंज तत ना कोए रखाइंदा, त्रैगुण रूप ना धरे हरि निरँकार। शब्दी डंक इक्क वजाइंदा, आदि जुगादी साची कार। गुरसिख गुरमुख मेल मिलाइंदा, गुर चेला इक्क दुआर। पूर्ब लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा, चित्रगुप्त ना करे कोए विचार। राए धर्म ना मुख वखाइंदा, लाड़ी मौत ना करे शंगार। काया गगरी आपणे खाते पाइंदा, आपे होए घड़न भन्नणहार। आपे गोदी गोद सुहाइंदा, लेखा जाणे गोदावरी धार। आपे अन्तिम मोख वखाइंदा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। आपे मोहण आपणे रंग रंगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कार। साची कार कमावणहारा, मोहण माया मोह चुकाईआ। धुर दा लेखा धुर दरबारा, धुर मन्दिर दए समझाईआ। धुर दा कातब बण लिखारा, लिख्त भविख्त आप जणाईआ। उच्च महल्ल अटल मनारा, एका एक एक समझाईआ। लेखा जाणे अन्तिम धारा, भगवन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख लेखा लेखे लाईआ। गुरसिख लेखा भगतन नाउँ, नाउँ निरँकार जणाइंदा। दसवें घर गया सौं, सोया सुत ना कोए जगाइंदा। दूजी वार आया भौं, इक्क इक्क नाल मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा संग रखाइंदा। इक्क इक्क दिवस सुहाया, दोए दोए धार चलाईआ। दोए दोए लोचण पेखण नज़र ना आया, लोयण लोयण विच समाईआ। पूर्ब लेखन

लेखे पाया, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सरगुण सरगुण रूप धराया, निरगुण निरगुण बणे आप मलाहीआ। पिता पूत पोत पतिवन्त आपणी कल धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क इक्क त्रै इक्क एका तत्त जणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, त्रैगुण विच कदे ना आइंदा। त्रैगुण मीता खेल अपार, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। इक्क इकल्ला त्रैगुण वसया बाहर, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। त्रैगुण संग सच्चा संसार, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। इक्क इकल्ला नाम मृदंग वजाए अपार, त्रैगुण दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखाइंदा। गुरसिख गुर गुर धार, गुर गुर गुर आप उपजाईआ। गुर सज्जण गुर मीत मुरार, गुरसिख गुर गुर सगला संग निभाईआ। गुरसिख गुर सोहण इक्क दुआर, दर घर साचे वज्जी वधाईआ। गुरसिख गुर जीते जगत संसार, जुगत जोग एका दए समझाईआ। धन्न गुरसिख गुर करे प्यार, धन्न धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरसिखां बिध जाणे अन्तर, अन्तर आत्म आपणा मेल मिलाईआ। माहराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ ज्ञान ज्ञान गुर मन्त्र, आत्म परमात्म परम पुरख आपणा मेल मिलाईआ।