१६ फलगुण २०१७ बिक्रमी लक्खा सिँघ, चतर सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर
शाह पातशाह एका हरि, हरी हरि आदि जुगादि समाइंदा। आदि पुरख एका नर, नर नरायण नाउँ धराइंदा। सचखण्ड वसे साचे घर, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। तख्त निवासी उप्पर बैठा चढ़, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणी खेल खिलाइंदा। अलख अगोचर आपणा घाड़न आपे घड़, बेपरवाह बेअन्त आपणा रूप आप धराइंदा। एकँकारा हरि निरँकारा, आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणा नाउँ आप धराइंदा। श्री भगवाना खेल महाना, दो जहाना आपणा भाणा आपे जर, साचे भाणे सद रहाइंदा। अजूनी रहत अनुभव प्रकाश आपे कर, करता पुरख कादर करीम नूरी जल्वा नूर डगमगाइंदा। मुकामे हक खोल्ह दर, सच तौफ़ीक ख़ुदाए आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी धार आप चलाइंदा। धार अगम्म जोती जाता, पुरख पुरखोतम आप चलाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कल वडी वड्याईआ। आपणा रूप आप पछाता, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आपणी जाणे आपे गाथा, अलख अलखना लेखा हथ्थ ना किसे वखाईआ। सर्ब कल हरि समराथा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। आदि जुगादि खेले खेल तमाशा, निरगुण निरवैर आपणी रास रचाईआ। थिर घर मन्दिर रक्खे वासा, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका नर, आदि पुरख एका हरि, रूप अनूप इक्क धराईआ। रूप अनूप श्री भगवाना, साहिब सतिगुर आप धराइंदा। सचखण्ड निवासी हो प्रधाना, आपणी कल आप वरताइंदा। तख्त निवासी शाह सुल्ताना, शाह पातशाह आपणी खेल खिलाइंदा। सति सरूप राज राजाना, भूपन भूप वेस वटाइंदा। नाद अनादी धुर फ़रमाना, अनद बिनोदी आपे गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। भेव अवल्ला हरि इकल्ला, आपणे हथ्थ रखाईआ। वसणहारा सचखण्ड दुआर सच महल्ला, सति मुनारा इक्क सुहाईआ। आदि जुगादि होए अछल अछला, वल छल आपणी खेल खिलाईआ। सच संदेश नर नरेश आपणे मन्दिर आपे घल्ला, सुणनहार आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आदि पुरख हरि सुल्ताना, सो पुरख निरँजण साची खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण मर्द मरदाना, एकँकारा आपणे अंग लगाइंदा। आदि निरँजण जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, अबिनाशी करता मेल मिलाइंदा। श्री भगवान देवे दाना, पारब्रह्म झोली डांहयदा। आपणा रूप आप पछाना, वेखणहार आप अख्वाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। साचे मन्दिर वसे सच मकाना, सचखण्ड दुआरा आप उपाइंदा। थिर घर खोल्ह किवाड़ गुण निधाना, आप आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप जणाइंदा। हरि हरि भेव अगम्म अपार, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, नूर नूराना डगमगाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। घर विच घर कर उज्यार, मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। लेखा जाणे नारी कन्त भतार, सुत दुलारा आपे जाईआ। दाई दाया सिरजणहार, दिस किसे ना आईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची भिच्छया ल्ए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, निरगुण दाता पुरख बिधाता, जोती जाता बन्न्हे नाता, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। जोती जाता हरि निरँकारा, निरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। आदि पुरख खेल अपारा, सो पुरख निरँजण रूप वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसे ठांडे दर दरबारा, एकँकारा इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। आदि निरँजण जोती कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। अबिनाशी करता सुहाए सच दुआरा, दर दरवेश दर घर आपणे सोभा पाइंदा। श्री भगवान मंगे मंग बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। पारब्रह्म प्रभ निउँ निउँ करे निमस्कारा, सीस जगदीश आप झुकाइंदा। करे खेल करनेहारा, करता पुरख आपणी खेल खिलाइंदा । एका हुक्म एका धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख
अलख निरँजण, महिमा अकथ, कथी ना जाईआ। आपे मीत आपे सज्जण, हरि हरि आपणा संग निभाईआ। आपे घड़नहार आपे भज्जण, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आपे होए परदे कज्जण, आपणा पर्दा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आदि पुरख खेल खिलाया, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। आपणा जोबन आप हंढाया, हरि जू हरि हरि आपे वेख वखाइंदा। आपणी इच्छया नारी इक्क प्रनाया, कन्त सुहाग आप हो जाइंदा। आपणा सुत दुलारा आपे जाया, शब्द शब्दी नाउँ धराइंदा। आपणी सेवा आपे लाया, साची सेवा इक्क कराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाया, लोआं पुरीआं बन्धन पाइंदा। नूरो नूर नूर आप उपजाया, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। आपे विष्न विश्व कल धराया, आपे अमृत सति भण्डार वरताइंदा। आपे नाभी महिक महिकाया, कँवल कँवला आपणा रंग रंगाइंदा। आपे ब्रह्म ब्रह्मवेता जाया, चारे मुख आप सालांहयदा। चारे कूटां एका रंग रंगाया, एका रूप हरि हरि नज़री आइंदा। आपे शंकर बन्धन पाया, सुन्न अगम्म धूंआँधार हरि निरँकार आपणी कार कराइंदा। तिन्नां विचोला इक्क बणाया, शब्द ढोला साचा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा रूप आप धराइंदा। आदि पुरख निरगुण धार, हरि साचा रूप धराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, हुक्मी हुक्म इक्क जणाईआ। एका वस्त सति भण्डार सति सन्तोखी आप वरताईआ। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, शाहो भूप राज राजान करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका मंत दए दृढ़ाईआ । हरि साचा मंत जणाइंदा, पुरख अगम्मा बेपरवाह। आपणा पर्दा आप उठाइंदा, नूर नूराना नूरी जल्वा दए वखा। साचे तख्त सोभा पाइंदा, साबत सूरत इक्क ख़ुदा। आपणा कलमा आप पढ़ाइंदा, आपे नाअरा दए लगा। आपे लेखा लिख्त लिखाइंदा, कातब होए सच्चा शहिनशाह। एका मक्तब आप खुल्हाइंदा, एका दसणहारा राह। बेऐब परवरदिगार आपणा नाउँ धराइंदा, बिस्मिल रूप रिहा समा। विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाइंदा, निरगुण जोती जोत जगा। सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ प्रगटाइंदा, हँ रूप ब्रह्म ल्ए वटा। सोहँ एका खेल खिलाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव एका गोद बहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जणाए आपणा नाँ। हरि साचा नाउँ जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। एका दरसी दरस कराइंदा, सति वखाए हरि निशान। एका हरस एका वार मिटाइंदा, देवणहारा जीआ दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान दया कमाइंदा, आदि पुरख अगम्म। विष्न ब्रह्मा शिव उपजाइंदा, ना कोई पवण स्वासी ल्ए दम। धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा, शब्द अनादी कम्म। आपणे मार्ग आपे लाइंदा,
हरि जू हरि हरि बेड़ा बन्न्ह। साची वस्त इक्क धराइंदा, त्रैगुण माया देवे धन। पंचम आपणी गंढ्ढ पवाइंदा, लेखा जाणे जननी जन। लक्ख चुरासी वेस वटाइंदा, शब्दी राग सुणाए कन्न। जोती नूर सर्ब टिकाइंदा, मन मति बुध वसाए तन। पवण स्वास आप चलाइंदा, करे वसेरा काया छप्पर छन्न। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन। विष्न ब्रह्मा शिव जणाया, हरि साचा सच दृढ़ाए। साची सेवा इक्क वखाया, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाए। घट घट आपणी जोत जगाया, घर मन्दिर हो रुशनाए। पंज तत्त एका मेल मिलाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बख्शे सच सरनाए। त्रै त्रै साचा बन्धन पाया, छुट्ट कदे ना जाए। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म सुणाया, एका धन्दा दए वखाए। जुग जुग गेड़ा आप बंधाया, आपणी वण्डन आप वण्डाए। आपणा भेव आप खुल्हाया, चारे वेदां हरि जस गाए। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाया, ढह ढह पए सरनाए। कवण वेला कवण वक्त प्रभ साचे होए सहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाए। विष्न ब्रह्मा शिव कर पुकार, चरन कँवल निमस्कारया। तूं साहिब सच्चा सिरजणहार, बेऐब परवरदगारया। हउँ बालक सेवक सेवा करे विच संसार, लक्ख चुरासी जीव उधारया। जुग चौकड़ी खेल न्यार, वरते वरतावें सच वरतारया। तेरा रूप कवण कूट होए उज्यार, कवण वेखे वेखणहारया। कवण वेला जाएँ तुट्ठ, बख्शें चरन कँवल प्यारया। कवण अमृत बख्शें घट घट, सांतक सति सति भण्डारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ आए दर दवारया। पुरख अबिनाशी बेपरवाह, आपणी दया कमाइंदा। तिन्नां देवे इक्क सलाह, एका हुक्म जणाइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बणना जगत मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आप चलाइंदा। गुर अवतार प्रगट हो हो जपाए मेरा नाँ, नाउँ निरँकारा कर प्यारया। पंज तत्त मिटे अन्त निशां, ना कोई दीसे महल्ल अटल मुनारया। चारे वेद ब्रह्मा वेता चारे मुख रिहा गा, आपे गाए गावणहारया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग खेल करे श्री भगवान, जुग जुग ल्ए मात अवतारया। जुग चौकड़ी कोई रहे ना, करे खेल हरि निरंकारया। नौं नौं वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर इक्क सुहा रिहा। चार चार ना पकड़े कोई बांह, चार कुण्ट ना कोए सहारया। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग अन्तिम किसे ना मिले साचा थाँ, सृष्ट सबाई धूंआँधारया। उच्ची कूक पुकारे धरत मां, धरनी धवल देवे ना कोए सहारया। पारब्रह्म अबिनाशी करता करनहार अन्तिम करे सच न्याँ, वेख वखाए सर्ब संसारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क जणा रिहा। धुर फ़रमाना हरि जणाइंदा, निष्अक्खर वक्खर बोल। लिखण पढ़न विच ना आइंदा, हरि का शब्द अनमुल्ला तोल। विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा, पुरख अबिनाशी बैठ कोल।
नव नौं चार आपणा भेव छुपाइंदा, करे खेल आप अनभोल। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा, कोटन कोटि आपणा नाउँ वजाए ढोल। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरा आपणा खोल्ह। सच सिँघासण आसण लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वस्त इक्क अनमोल। वस्त अमोलक हरि निरँकारा, एका इक्क समझाइंदा। कलिजुग आए अन्तिम वारा, भेव कोए ना पाइंदा। वेद कतेव शास्त्र सिमरत लेखा जाणे पुराण अठारां, गुप्त ज़ाहरा रूप धराइंदा। अञ्जील कुराना मारे नाअरा, गीता ज्ञान इक्क जैकारा, खाणी बाणी आप सालांहयदा। गुर अवतार करन पुकारा, साध सन्त बणे भिखारा, भगत भगवन्त खेल करे न्यारा, भगवन एका रूप धराइंदा। निरगुण जोत होए उज्यारा, जोती जामा भेख वटाइंदा। दिस ना आए विच संसारा, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे हरि प्यारा, तेरा अन्तिम पन्ध मुकाइंदा। जुग जुग विछड़े मेले मेलण हारा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जीव जंत ना पावे सारा, कलिजुग अन्धेरा छाइंदा। आपे वसे सभ तो न्यारा, घट घट अंदर आपणी जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। विष्न कर ध्यान, हरि साचे सच जणाईआ। प्रगट होए श्री भगवान, नव नौं चार पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मा तेरी करे कल्याण, कल आपणी कल उपजाईआ। शंकर होए आप मेहरवान, महिबान वडी वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे थांउँ थाईंआ। अन्त कन्त भगवन्त करे कल्याण, लेखा जाणे ना कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत आप समझाईआ। साचा तत हरि जणाया, भेव अभेद खोल्ह। कलिजुग अन्तिम ल्ए मिलाया, आप आपणा तोले तोल। निहकलंका नाउँ रखाया, लक्ख चुरासी घट घट वासी पर्दा ल्ए फेोल। एका बंक दए सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पूरा करे कौल। आपणा कौल निभावणा, करे कराए साची कार। पवण पवणां विच समावणा, अग्नी तत तत अंग्यार। जल जल धारा रूप वटावना, जल थल महीअल दए अधार। बनास्पत आपणी खेल खिलावना, लेखा जाणे अठारां भार। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे रंग रंगावना, रंग रंगीला हरि निरँकार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा कबीला वेख वखावना, त्रैगुण माया पंज तत लक्ख चुरासी जीव जंत काया इक्क अकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबार लेखा लिख, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी मेटे तृख, तृष्ना तृखा रहिण ना पाईआ। नौ सत किसे ना आए वस, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। राज राजान वण्डायण हिस, साची वस्त हथ्थ किसे ना आईआ। अन्तिम कलिजुग पीसन जाए पीस, पुरख अबिनासी एका गेड़ा रिहा दवाईआ।
विष्न ब्रह्मा शिव पढ़न इक्क हदीस, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म छत्र झुलाए हरि जगदीस, सोहँ रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सचा शहिनशाहीआ। हँ रूप हँ संसारा, हरि हरि खेल खिलाया। सो पुरख निरँजन वसे सभ तो न्यारा, दिस किसे ना आया। विष्न भरया विश्व भण्डारा, वास्तक रूप आप वरताया। ब्रह्मा ब्रह्म बण लिखारा, पारब्रह्म सालाहया। शंकर धूढ़ी मंगे चरन दुआरा, मस्तक टिक्का एका लाया। अन्तिम लेखा रहे ना विच संसारा, लेखा लेखे ल्ए लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पड़दा दए उठाया। हरि पड़दा आप उठावना, दीना बंधप दीन दयाल। सृष्ट सबाई पड़दा पावना, दर दर घर घर कूके अन्तिम काल। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा संग निभावना, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल। तेरा रूप विश्व वखावना, पुरख अबिनासी हो कृपाल। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म उपजावना, काया मन्दिर अंदर सच्ची धर्मसाल। शंकर साख्यात रूप वटावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम होए दयाल। होए दयाल दीनन दीना, दीना नाथ दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आदि पुरख आपणे नालों वक्ख कीना, अन्त आपणे विच ल्ए मिलाईआ। आपणा रंग चाढ़े भीन्ना, उतर कदे ना जाईआ। लेखा जाणे लोक तीना, चौदां हट्टां खोल्ह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न ब्रह्मा शिव एका रूप दरसाईआ। कलिजुग अन्तिम रूप धराया, पारब्रह्म बेअन्त। विष्न ब्रह्मा शिव दर बहाया, मेल मिलावा साचे कन्त। शब्द अनादी गीत सुणाया, विष्न गाया सोहँ छंत। नेत्र नैणा दरसन पाया, गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत। विष्न ब्रह्मा शिव उठ उठ नैण उठाया, कवण रूप धरया भगवन्त। निरगुण जोत नूर नूर रुशनाया, करे खेल आदि अन्त। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, लक्ख चुरासी माया पाई बेअन्त। गुरमुख विरले अंग लगाया, आप बणाई आपणी संगत। गुरसिख दूजे दर ना मंगण जाया, देवणहार इक्क श्री भगवन्त। गुर अवतार रहे राह तकाया, लेखा जाणे जुगा जुगन्त। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे शब्द आपे मंत। विष्न मंत नमो देव, वास्तक विश्व रूप जणाईआ। ब्रह्मा मंत सर्ब सेव, सेवक सेवा इक्क समझाईआ। शंकर गाए अलख अभेव, तन बिभूत ख़ाक रमाईआ। अदि जुगादि सदा निहकेव, निहचल आपणे धाम बैठा आसण लाईआ। गुरसिख देवे वड्याई रसना जिहव, जो जन सोहँ रसना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपण जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न ब्रह्मा शिव हरिसंगत संग रखाईआ। हरिसंगत वड्याई, वड वड्डा हरि हरि पाया। कलिजुग अन्तिम एका घर वज्जे वधाई, दूजा घर कोई रहिण ना पाया। आत्म परमात्म होए कुड़माई, सुरती शब्दी मेल मिलाया। सोहँ रूप हरि सरनाई, सरनगति इक्क
रखाया। जोती जोत करे रुशनाई, घर दीपक आप टिकाया। विष्नूं वेखे चाँईं चाँईं, हरिजन तेरी सेव कमाया। ब्रह्मा उठ उठ पकड़े बांही, गुरमुख मन्दिर हरि सुहाया। शंकर चल्ले अग्गे बण के राही, हथ्थ त्रिशूल उठाया। कलिजुग अन्तिम हरिजन विरले पाया साचा माही, पुरख अबिनाशी इक्क मनाया। साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाही, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाउँ आप प्रगटाया। हरि साचा नाउँ प्रगटाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। निरगुण दिस किसे ना आइंदा, वसणहारा धाम न्यार। गुरमुख विरले आप जगाइंदा, जाग्रत जोत करे उज्यार। शब्द अनादी नाद सुणाइंदा, धुन आत्मक सच्ची धुन्कार। गुण अवगुण ना कोई वखाइंदा, जिस जन बख्शे चरन प्यार। डुब्बदे पत्थर पार कराइंदा, भवजल बेड़ा देवे तार। तारनहार इक्क अख्वाइंदा, आदि पुरख साची कार। विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाइंदा, नेत्र नैण रिहा उग्घाड़। कवण कूटे हरि हरि आपणा वेस वटाइंदा, कवण घर होए उज्यार। कवण मन्दिर डेरा लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल करतारा, हरि आपणा आप कराइंदा। लिखण पढ़ण तों वसे बाहरा, भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर वेख वखाइंदा। निरगुण निरवैर लै अवतारा, निहकलंका नाउँ धराइंदा। एका डंका शब्द संसारा, चार कुण्ट आप वजाइंदा। राउ रंकां राज राजानां करे ख़बरदारा, शाह सुल्तानां आप उठाइंदा। गुरमुखां करे सच प्यारा, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। मनमुख जीव दुहागण नारा, हरि हरि कन्त ना कोई हंढाइंदा। चार वरन चार कुण्ट होया धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोई चढ़ाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। मेल मिलावा हरि निरँकार, आदि जुगादि कराया। भगत भगवन्त ल्ए उभार, सन्त कन्त वेख वखाया। गुरसिख साचे करे प्यार, गुरमुख वेखे थाउँ थाँया। निरगुण सरगुण ल्ए अवतार, सरगुण निरगुण होए सहाया। कलिजुग खेल करे न्यार, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। जोती जोत दए अधार, जोत निरँजण वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले साचे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्न ब्रह्मा शिव देवे पन्ध मुकाया।
१७ फग्गण २०१७ बिक्रमी मनशा सिँघ दे घर, पिण्ड नोशैहिरा ज़िला गुरदास पुर
नौ नव चार खेल अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण हो त्यारा, नव नौ चार वेख वखाइंदा।
लेखा जाणे एकँकारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह, भेव कोए ना पाइंदा। आदि निरँजण करे खेल अपर अपारा, नव नौं चार जोती नूर डगमगाइंदा। नव नौं चार लेखा जाणे श्री भगवान धुर दरबारा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता मीत मुरारा, नव नौ चार वसे बाहरा, दिस किसे ना आइंदा । नव नौ चार हरि भण्डारा, देवणहारा इक्क करतारा, पारब्रह्म प्रभ आप वरताइंदा। आदि जुगादी साची कारा, जुगा जुगन्तर खेल खिलाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल वसणहारा धाम न्यारा, सच्चखण्ड निवासी दर घर साचे सोभा पाइंदा। शाहो भूप राज राजान बण सिक्दारा, तख्त निवासी एका तख्त सुहाइंदा। इक्क इकल्ला बन्न्हे धारा, दूजा रूप अपर अपारा। तीजे आपणे रंग रवे निरँकारा, चौथे खोले्ह सच किवाड़ा, पंचम एका बंक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौ चार भेव कोई ना पाइंदा। नव नौ चार हरि करतार, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। नव नौ चार अलख अगोचर अगम्म अपार, अलख अलखणा सच्चा शहिनशाहीआ। नव नौ चार सभ तों वसे बाहर, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। नव नौ चार हुक्म वरतार, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। नव नौ चार करे कराए आपणी कार, करता पुरख आपणी करनी किरत कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे एका हरि, दूसर भेव ना कोई रखाईआ। साचा लेखा हरि करतारा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि पुरख हो उज्यारा, आपणी धारा आप चलाइंदा। आप प्रगटाए सुत दुलारा, मात पित पिता पूत आपणी गोद सुहाइंदा। आप कराए वणज वापारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। आपे वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा मुख छुपाइंदा। आपे आपणा नाउँ रक्ख निरँकारा, साचा नाअरा आपे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, आपे जाणे आपणा सच तमाशा, सचखण्ड दुआरे आप कराइंदा। सचखण्ड दुआर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, गुणवन्त सहिज सुखदाईआ। नर निरँकार रूप वटाए नारी कन्त, सच सुहञ्जणी सेज हंढाईआ। आपणी इच्छया मणीआ मंत, नाम निधाना आपे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, नव नौ चार लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। नव नौ चार खेल अपारा, श्री भगवान आप खिलाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप आपणा हुक्म सुणाइंदा। सचखण्ड अंदर खोल्ह किवाड़ा, थिर घर आपणा बंक वड्यांअदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, शब्दी शब्द आप जणाइंदा। शब्दी शब्द इक्क हुलारा, सति सति सतिवादी आदि अनादी आप सुणाइंदा। बोध अगाधी एका धारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, नर नरायण खेल खिलाइंदा। नर हरि नरायण बनवारी, अनुभव प्रकाश कराइंदा। निरगुण जोत कर उज्यारी, पुरख
अकाल खेल खिलाइंदा। अजूनी रहत सहिज सुखधारी, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचा आप वड्यांअदा। दर घर साचा हरि वड्याआ, वड वड्डा आप अख्वाइंदा। निरगुण नूर नूर धराया, मात पित ना कोई बणाइंदा। छप्पर छन्न ना कोई छुहाया, जाग्रत जोत आप उपाइंदा। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, कागद कलम भेव कोए ना पाइंदा। आदि पुरख पुरखोतम आपणा रूप धराया, परम पुरख परमात्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी वण्डन आप वंडाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि सुहा, आपणा खेल खिलाइंदा। आपणा हुक्म शब्द जणा, आपे सीस झुकाइंदा। आपणा दर दरबान सेवा रिहा कमा, सेवादार भेव ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आदि जुगादि आपणी बणत आप बणाइंदा। बणत बणाए हरि निरँकारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। करे खेल अपर अपारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डा खण्डा आपणी रचन रचाईआ। करे प्रकाश रवि ससि सूरज चन्न सितारा, किरनी किरन डगमगाईआ। एका शब्द इक्क आधारा, एका पवणी पवण विच समाईआ। नौ चार वसे सभ तो बाहरा, नव नौ चार करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। नौ चार रंग करतारा, करता पुरख आप कराइंदा। सति सतिवादी हो न्यारा, सति सतिवादी आपणा नाउँ धराइंदा। सो पुरख निरँजण हरि निरँजण मेल मिलावा एकँकारा, आदि निरँजण विछड़ कदे ना जाइंदा। अबिनाशी करता मीत मुरारा, श्री भगवान रूप नारी कन्त भतारा, पारब्रह्म साची सेज हंढाइंदा। सुत दुलारा कर प्यारा, अठ्ठवां आपणा बन्धन पाइंदा। नौवां रंग करे निरगुण धारा, सरगुण आपणी खेल खिलाइंदा। सरगुण रूप अपर अपारा, पुरख अबिनाशी आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौं चार आपणा मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। नौं चार हरि भेव खुल्हाए, एका पर्दा आप उठाईआ। आदि पुरख आपणा नाउँ धराए, पहला घर वण्ड वंडाईआ। दूजा दर सचखण्ड सुहाए, तीजे थिर घर दए वड्याईआ। चौथे घर शब्द उपजाए, शब्दी शब्द मेल मिलाईआ। नौं चार निरगुण आपणे रंग रंगाए, आदि पुरख वडी वड्याईआ। नव नईआ आप उठाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेवट खेटा बणे साचा माहीआ। नव नईआ कर त्यार, हरि साचा खेल खिलाइंदा। नौ नौं करे इक्क प्यार, चार चार बन्धन पाइंदा। एका वस्त दस्से थार, थिर घर साचे आपे रखाइंदा। निरवैर पुरख बण वरतार, अजूनी रहत आप वरताइंदा। आपणी इच्छया आपे ल्ए अधार, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौं चार आप समझाइंदा। नव नौं चार निरगुण दाता, नर हरि नरायण अख्वाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाथा, आदि जुगादी आपणी
गाइंदा। सति सतिवाद चलाए राथा, रथ रथवाही सेवा आप कमाइंदा। आप निभाए सगला साथा, साचा सति ना कोई तुड़ाइंदा। एका अक्खर पूजा पाठा, एका मन्त्र नाम उपाइंदा। एका मन्दिर एका हाटा, एका गृह वखाइंदा। एका नूर एका जोत इक्क लिलाटा, एका घाट लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौं चार आपणे विच छुपाइंदा। नव नौं चार निरगुण छुपाया, लेखा लिखण विच ना आईआ। पुरख अबिनाशी रूप धराया, सरगुण खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव उपजाया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। त्रैगुण मेला मेल मिलाया, पंच विचोला सच्चा शहिनशाहीआ। पर्दा ओहला सारा लाहया, भेव कोए ना पाईआ। साचा घाड़न ल्ए घड़ाया, तत्व तत ल्ए मिलाईआ। अन्तिम ढोला आप जणाया, अनहद नाद वजाईआ। जोती नूर कर रुशनाया, जोत निरँजण आप प्रगटाईआ। साची सेवा सहिज सुभाया, लोकमात वेख वखाईआ । चौदां लोक चरन छुहाया, रूप अनूप आप धराईआ। रवि ससि सीस झुकाया, मंडल मण्डप चरनां हेठ दबाईआ। घड़न भन्नणहार पुरख समरथ खेल रचाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौं चार दए समझाईआ। नव नौं चार खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यारा, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। नव नौ खोल्हे जगत दुआरा, जगत वासना विच रखाइंदा। नव नौं करे खेल न्यारा, नव नौ आपणा रूप धराइंदा। नव नौ देवे इक्क सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आप बंधाइंदा। नव नव धार हरि संसार, सति पुरख निरँजण आप चलाइंदा। नव नव करे पार किनार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। निरगुण सरगुण हो उज्यार, सरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। दोहां विचोला एकँकार, अकल कल आपणा रूप धराइंदा। जुग चौकड़ी वण्डे वण्ड गिरधार, कोटन कोटि काल आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे गुर अवतार, भगत भगवन्त सन्त एका गुण वखाइंदा। गुरमुख मेला जगत दुआर, गुरसिख आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नव आपणा खेल खिलाइंदा। नव नव खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक रूप निरँकार। जुग जुग आपणा वेस वटाया, लोकमात ल्ए अवतार। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाया, कलिजुग पावणहारा सार। नव नौ चार पन्ध मुकाया, जुग चौकड़ी गए हार। चौथा जुग रूप धराया, चार कुण्ट हो उज्यार। चारे वेद वेख वखाया, चारे बाणी करे पुकार। चारे वरनां नैण शरमाया, चारे यारी रोवे ज़ारो ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौं चार दए आधार। नव नौं चार सर्ब कुरलाया, लक्ख चुरासी दए दुहाईआ। निरगुण रूप नज़र किसे ना आया, सरगुण मस्तक लग्गी कूड़ी छाहीआ। चारों कुण्ट अन्धेरा छाया, दहि दिशा ना कोए रुशनाईआ। ब्रह्मण्ड वरभण्ड रिहा कुरलाया, जेरज अंड धीर ना कोए धराईआ। विष्न ब्रह्मा
शिव नेत्र नैण रिहा उठाया, राह तक्कण साचे माहीआ। करोड़ तेतीसा नेत्र नैणां नीर वहाया, सुरपति राजा इन्द दए दुहाईआ। गुर पीर अवतार बैठे सेज विछाया, घर मिले कन्त सुहेला चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, नव नौं चार आपणा रंग आपे वेख वखाईआ। नव नौं चार रंग अपारा, हरि साचा वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, आदि शक्ति आदि भवानी एका हुक्म धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। एका जल्वा नूर नूरानी, महिबान बीदो बी खैर या अल्ला इलाही नूर आप धराइंदा। आपे जाणे आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अनाद अनादी बाणी, लोकमात आप सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम अन्त हरि इक्क वखाए सच निशानी, आत्म ब्रह्म सर्ब जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नौं चार पन्ध मुकाइंदा। नव नौं चार आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म उपजाया। लेखा जाणे भगत कर्म, निहकर्मी कर्म कमाया। निरगुण निरवैर एका धर्म, अधर्मी धर्म वेख वखाया। निराकार वखाए एका वरन, बरन कोए रहिण ना पाया। अबिनाशी करता साची सरन, दूसर ओट ना कोए तकाया। जन भगतां खोल्हे हरन फरन, नेत्र आपणा आप वखाया। सन्तन चुकाए मरन डरन, काल फास नेड़ ना आया। गुरमुख साची तरनी तरन, राए धर्म ना दए सज़ाया। गुरसिख दर घर साचे वड़न, चित्रगुप्त ना लेख वखाया। मनमुख जीव आपणी करनी भरन, लक्ख चरासी गेड़ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नौं नौं चार ल्ए प्रनाया। नव नौं चार प्रनावणा, हरि साचा कन्त कन्तूहल। आपणा कीता कौल भुल ना जावणा, करे खेल सदा अनभूल। निरगुण सरगुण वेख वखावणा, तोलणहारा पूरा तोल। शब्द अगम्मी खण्डा हथ्थ रखावणा, आपे वेखणहारा घट घट अंदर मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धरनी धरत धौल। धौल धर्म तेरा वेखणहारा, दया धर्म पूत कवण अख्वाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, लोकमात जोत जगाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी पावे सारा, नौं दर खोले्ह थाउँ थाँईंआ। चार कुण्ट फिरे हल्कारा, शब्द दूत इक्क दौड़ाईआ। दिस ना आए विच संसारा, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत आपणी खेल खिलाईआ। चारे वेद करन पुकारा, पुराण अठारां देण ग्वाहीआ। वेद व्यासा बण लिखारा, नानक गोबिन्द आप सालाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटे निहकलंक नरायण अवतारा, आपणा बल आपणा रूप प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच संसारा, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सति सति वरताए हरि निरँकारा, सतिजुग साचा राह चलाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वारा, तख्त ताज ना कोए हंढाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, निर्धन अपणा रंग रंगाईआ। एका बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक आत्म अन्तर बूंद स्वांती मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नव नौं चार लेखा दए मुकाईआ। नव नौं चार लेखा मुकणा, हरि साचा आप मुकाइंदा। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। शब्द गुर शब्द रूप हो हो बुक्कणा, कलिजुग झल्ल वेख वखाइंदा। अठसठ तीर्थ पाणी सुक्कणा, अमृत सीर ना कोए नहाइंदा। बिन हरि पुरख अकाल, दूजे दर सीस ना झुकणा, अन्तिम खेड़ा आपे ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नव नौं चार अगला पन्ध मुकाइंदा। नव नौं चार मुके पन्ध, हरि साचा आप मुकाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी नौं दर चार वरन गाए एका छन्द, सोहँ शब्द वडी वड्याईआ। माणस मनुख रसना लाए ना कोए मदिरा मास गंद, जिस जन आत्म ब्रह्म करे जणाईआ। घर जोत निरँजण चढ़े चन्द, घर घर विच करे रुशनाईआ। घर गीत घर गोबिन्द घर गाए सुहागी छन्द, घर मिले सतिगुर सच्चा माहीआ। घर परमानंद घर मिले हरि बख्शंद, गुरमुख विरला बत्ती दन्द एका गुण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौं चार तेरा डेरा देवे ढाहीआ। नव नौं चार डेरा ढावणा, नाता तोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार। काया खेड़ा इक्क वसावणा, पंच शब्द धुन नाद कर जैकार। मन मति बुध आप समझावणा, गुर सतिगुर कर प्यार। दूई द्वैती पर्दा लाहवणा, आसा तृष्ना कर ख्वार। धुन आत्मक नाद वजावणा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। एका रूप सर्ब दरसावणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए आधार। राउ रंकां राज राजानां एका घर वखावणा, हरि पुरख निरँजण चरन दुआर। शाहो भूप साचा ताज सीस टिकावणा, पंचम मेला विच संसार। एका मन्त्र नाम दृढ़ावणा, नौं नौं चार होए जैकार। सति सतिवादी सति वरतावणा, सच सुच करे प्यार। काया कच्च कंचन रूप बणावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार।
१७ फग्गण २०१७ बिक्रमी बूड़ सिँघ दे गृह वज़ीर पुर ज़िला गुरदास पुर
नव नौं चार सूरा सरबंगन, सर्ब कल आपणी खेल खिलाइंदा। नव नौं करे हरि खण्डन, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। नव नौं देवे प्रभ दंडन, सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा। नव नौं चलाए चण्ड प्रचण्डन, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। नव नौ भागांमंदन, भाण्डा भरम ना कोए भनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। नव नौं चार वेस धर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। नौं दुआर जायण हर, हरि जू हरि हरि वेख वखाइंदा। नौं खण्ड भय भउ
रही डर, भयानक रूप सर्ब दरसाइंदा। नव नौं घाड़न घड़, घड़नहार भन्न वखाइंदा। नव घर पार कर, हरि साचा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। नव नौं उतरे पार, जगत नईया रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड सहिज सुखदाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जुग चौकड़ी कर ख्वार, वेला वक्त दए चुकाईआ। गुर अवतार पावे सार, अभुल हरि इक्क शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौं चार निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। नौं दर सरगुण रंग, सारंगधर भगवान बीठलो आप चढ़ाइंदा। नव खण्ड विच वरभण्ड, लक्ख चुरासी वण्ड वंडाइंदा। चार जुग चार वेद चार खाणी चार बाणी चारे मुख आपे पढ़, भेव अभेद अछल अछेद आप खुल्हाइंदा। नर निरँकार हरि करतार महल्ल अटल उच्च मुनार आपे खड़, खण्ड ब्रह्मण्ड लोअ पाताल पुरीआं वेख वखाइंदा। सागर नीर सरोवर वेखे सर, टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड फोल फुलाइंदा। कोटन कोटि रूप लोकमात धर, धरनी धरत धवल माण दिवाइंदा। रूप अनूप शाहो भूप पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए वर, आप आपणा बन्धन पाइंदा। नव नौं खोल्ह दर, दर दरवाज़ा जगत वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मंगल आपे गाइंदा। नव नौं हरि हरि नाद, शब्दी शब्द आप वजाइंदा। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्मादि, कुदरत कादर आपणी खेल खिलाइंदा। जीव जंत हरि भगवन्त नाम निधाना देवे दाद, वस्त अमोलक गृह गृह अंदर आप रखाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा लेखा बोध अगाध, बोध अगाधी आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुण फ़रयाद, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत जोती जामा भेख वटाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले भगत भगवन्त आपे लाध, लक्ख चुरासी विचों माणक मोती आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग शौह दरयाए विचों ल्ए काढ, अग्नी तत्त ना कोए जलाइंदा। निर्धन सरधन लडाए लाड, आप आपणी गोद सुहाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, वख अमृत रूप बणाइंदा। लेखा जाणे साचे साध, सांतक सति सिदक सबूरी इक्क समझाइंदा। करे खेल जुगादि आदि, जुगा जुगन्तर जुग करता वेस वटाइंदा। आपे जाणे आपणा घात, खड़ग खण्डा कटार चण्ड प्रचण्ड हथ्थ ना कोए वखाइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला मीत मुरारा हरि निरँकारा आपे रक्खे साचा साथ, गुरमुखां संग निभाइंदा। शब्द अगम्मी आदि पुरख अपरम्पर स्वासी आप चढ़ाए एका राथ, रथ रथवाही साची सेवा आप कमाइंदा। एकँकारा सर्ब कला समरथ लेखा जाणे अकथना अकथ, रसना जिहवा ना कोए लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नव नौं चार खेल संसार, वड संसारी आप कराइंदा। नव नईया चलाए मात, नौं खण्ड वज्जे वधाईआ। चार वरन
बणाए एका ज़ात, जात अज़ाती मेट मिटाईआ। चार जुग अन्त जणाए एका शब्द करामात, सोहँ शब्द वडी वड्याईआ। चार वेद एक मन्त्र दृढ़ाए पाठ, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। चार कुण्ट इक्क सरोवर मारे ठाठ, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। चार यारी नेड़े करे वाट, कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। लेखा जाणे आपणे खात, दूसर अवर ना कोए दसाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी बणाए एका हाट, नव वणजारा इक्क फिराईआ। चार जुग देवे साची दात, दाता दानी सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख सज्जण रक्खे साथ, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। लेखा जाणे तत्त आठ, अठ तत्त करे कुड़माईआ। वसे धाम सति पुरख निरँजण सतिवादी सात, सत सत इक्क समझाईआ। छे घर बैठ आप रघनाथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। पंचम मेला कमलापात, पुरख अबिनाशी आप मिलाईआ। चौथा पद चौथा घर एका मंडल वखाए साची रास, गोपी काहन आप नचाईआ। तीजे लोयण वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। दोए दोए रूप धरे मात, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। एका इक्क इकल्ला इक्क इकांत, आदि जुगादि समाईआ । कलिजुग अन्तिम मेटे अन्धेरी रात, धूंआँधार रहिण ना पाईआ। गुरमुख साचे आप उठाए चरन कँवल बंधाए साचा नात, आपणा बन्धन आपे पाईआ । अन्त काल कल पुच्छे वात, समरथ पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा मुकाए ज़ात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग रंगाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीनन दया आप कमाईआ। सगल विसूरे जायण लाथ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, नव नईया विच संसार, नौं दर चलाए आप निरँकार, चौथे जुग चार वरन आप चढ़ाईआ। चार वरन एका नईया, नव खण्ड पृथ्मी आप चलाइंदा । नव दुआर एका सईया, पुरख अबिनाशी नज़री आइंदा। चार वरन भैणां भइया, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। नौं दुआर इक्क गवैय्या, मन रागी राग सुणाइंदा। नव घर करे प्यार , आसा तृष्ना मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नव नौं चार लेखा जाणे सिरजणहार, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। चार लेखा चार जुग, चार कुण्ट रुशनाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी नव दुआर औध गई पुग, जूठा झूठा मोह चुकाइंदा। नव नौं चार चोग लई चुग, वेला अन्तिम अन्त वखाइंदा। नव नौं चार लेखा जाणे लुक लुक, भेव अभेद भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव नौं चार वेला गया ढुक, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। नव नौं चार धरत मात सफल करे तेरी कुक्ख, कलिजुग अन्तिम दुःख मिटाइंदा । नव नौं चार उज्जल करे एका मुख, गुरमुख विरले आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। नव नौं चार हरि हरि मेला, गुर सतिगुर आप कराईआ। नव नौं चार पार किनार एका घर सुहाए गुरु गुर
चेला, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। नव नौं चार सुहञ्जणा होया वेला, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। दरस दिखाए गहर गम्भीर, गुणी गहिन्द इक्क इकेला सच्चा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सज्जण सुहेला, साख्यात पुरख अबिनाश विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गोबिन्द आपणी गोद बहाईआ।