१७ फग्गण २०१७ बिक्रमी बचन सिँघ दे गृह पिण्ड काणा कौंटा ज़िला गुरदास पुर
दीदार तक्कया एका राह, सतिगुर पूरा आप जणाइंदा। पतिपरमेश्वर बण मलाह, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। गुरमुख गुरसिख सज्जण वेखे थाउँ थाँ, नौं खण्ड पृथ्मी फोल फुलाइंदा। नव सुणाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। ग़रीब निमाणे फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस आप उडाइंदा। एथे ओथे दो जहान सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना कोए बरसाइंदा। बाल अञ्याणे आपणी गोद बिठाए लाड लडाए जिउँ पिता मां, मात पित हो हो सेव कमाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची सचखण्ड दुआरा एका घर वखाइंदा। पकड़ उठाए फड़ फड़ बांह, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे सच न्याँ, तख्त निवासी शाहो भूप राज राजाना श्री भगवाना आपणा हुक्म आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। दीदार दरस हरि पाया, मिटया अन्ध अन्धयार। गुर सतिगुर होए सहाया, निरगुण सरगुण लै अवतार। सरगुण आपणे लेखे पाया, निरगुण जोती जोत दए आधार। चौदां लोक वेख वखाया, त्रैभवन हो त्यार। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरा पाया, गगन पातालां दए आधार। रवि ससि सूरज चन्न धरत धवल पृथ्मी आकाश समुंद सागर वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। दीदार दरस हरि दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। गुरसिख गुर गुर नेत्र नाम निधाना पाए अंजना, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। चरन धूढ़ कराए साचा मजना, दुरमति मैल रहे ना राईआ। दो जहानां बणे सज्जणा, सतिगुर साचा संग रखाईआ। अन्त काल त्रैकाल दरसी हरिजन तेरा पर्दा कज्जणा, नाम दोशाला इक्क वखाईआ। आदि जुगादि चलाए सच जहाज़ना, एका नईया आपणी आप उपाईआ। जन भगतां संवारे हरि हरि काजना, करता पुरख बेपरवाहीआ। शब्द अगम्मी मारे वाजणा, धुन अनादी नाद अल्हाईआ। अश्व रक्खे साचा ताजणा, निरगुण आपणा आप दौड़ाईआ। होए सहाई ग़रीब निवाज़ना, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। दीदार दरस हरि पाया, मिटया अन्ध अन्धयार। नौं नौं गेड़ा आप मुकाया, नौं दर तुट्टे नाता जगत संसार। चारे कुण्टां वेख वखाया, चौथे जुग रूप करतार। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, शब्द हलूणा एका मार। माया ममता हउमे हंगता झूठा बन्धन दए तुड़ाया, एका बख्शे चरन प्यार। काया मन्दिर कर रुशनाया, लेखा जाणे डूँग्घी गार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन साचे आप उठाल दा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। करे खेल दीन दयाल दा, दीनां नाथ सच्चा शहिनशाह। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, वेखणहारा दो जहां । लुटाए ख़ज़ाना सच्चे धन माल दा, गुरमुखां झोली आप भरा। आदि जुगादि सदा प्रितपाल दा, बख्शे चरन कँवल सच्ची सरना। हाल मुरीदां आपे जाण दा, मुर्शद बणया बेपरवाह। सच रसीदा इक्क वखाण दा, नौबत वजाए सच्चा शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए मिला। हरिजन मिलाया दरस दीन, जगत जुगत आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। लक्ख चुरासी विचों वक्ख कीन, कीमत करता आपे पाईआ । लेखा जाणे गुरसिख गुर गुर जिउँ नाता जल मीन, जल मीन आप अख्वाईआ। एका रंग चढ़ाए भीन्न, भिनड़ी रैण नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। वेख वखाए दरस दीदार, नेत्र लोचण नैण आप खुल्हाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबार, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़, आपणा मन्दिर आप उपाइंदा। सुन्न अगम्मी आपे कार, करता पुरख हरि कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। भेव अवल्ला हरि निरँकारा, आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि पुरख रूप अपारा, रेख रंग ना कोए वड्याईआ। आदि अन्त वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाईआ। आदि पुरख पुरख अबिनाशा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। सो पुरख निरँजण खेले खेल तमाशा, हरि पुरख निरँजण नाल रलाईआ। एकँकारा निज घर आपणा कर कर वासा, आदि निरँजण जोत जगाईआ। श्री भगवान होए दासी दासा, अबिनाशी करता सेव कमाईआ । पारब्रह्म ब्रह्म रूप प्रकाशा, अनुभव आपणी धार चलाईआ। आपणे मन्दिर आपे पाए रासा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा दए उठाईआ। सचखण्ड हरि वसणहारा, आदि जुगादि समाया। आपणा मार्ग आपे दस्सणहारा, आपणा रूप आप धराया। आपणा रस आपे रसनहारा, नारी कन्त हरि भगवन्त आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। नारी कन्त श्री भगवाना, घर साचे सोभा पाइंदा। करे खेल मर्द मरदाना, मरदन आपणा आप जगाइंदा। शब्द अगम्मी
धुर फ़रमाना, आदि जुगादी आप उपाइंदा। साचे तख्त बैठ सच सुल्ताना, सीस जगदीस आप सुहाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, आपणा बल धराइंदा। सुत दुलारा हरि निरँकारा इक्क रखाए बाल निधाना, विष्न ब्रह्मा शिव गोद बहाइंदा। त्रैगुण माया देवे दाना, पंज तत जोड़ जुड़ाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़त घड़े साचे मन्दिर बैठ गुण निधाना, आपणी सेवा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आपणे विच रखाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाईआ। निरगुण सरगुण अंदर वड़, सरगुण निरगुण होए सहाईआ। चरन कँवल अमृत आत्म साचा हरि, कँवल नाभी साचा सर वहाईआ। जोत निरँजण आपणी अंस आपे धर, दीपक दीप करे रुशनाईआ। आपणा अक्खर आपणी विद्या आपे पढ़, घर घर आपणा राग सुणाईआ। आपणे मन्दिर आपे वड़, घर घर विच दए वड्याईआ। आपणी सेजा आपे चढ़, नारी कन्त आप अख्वाईआ। आपणा रूप आपे धर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। आपे दाता दानी देवे वर, आपे आपणी झोली रिहा भराईआ। आपे पंज तत्त खोले नौं दर, पुरख अबिनाशा भेव ना राईआ। आपे काम क्रोध लोभ मोह हँकार बन्न्हे लड़, आसा तृष्ना हउमे हंगता माया ममता मेल मिलाईआ। आपे लेखा जाणे चोटी जड़्ह, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। आपे अग्नी आपे जोती आपे तत्त जाए सड़, धूंआँधार आप समाईआ। आपे दरस दिखाए अग्गे खड़, निरगुण सरगुण दए वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख आपणी रचना आप रचाईआ। आपे करे आपणी परख, परखनहार आप हो जाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिंता रोग ना कोई सताईआ। आपणे उत्ते आपे करे तरस, वड दाता बेपरवाहीआ। आपणी मेटे आपे हरस, दूसर हवस ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी दए वड्याईआ। लक्ख चुरासी खेल अपारा, हरि साचा सच कराइंदा। निरगुण सरगुण बण वरतारा, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। धरनी धरत धवल दए सहारा, लोकमात खेल खिलाइंदा। अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्डे वण्ड अगम्म अपारा, साची वण्डन आप वंडाइंदा। एका अक्खर बोल जैकारा, चारे वेदां आप सुणाइंदा। आपणी बाणी बाण लगाए एका हुक्म इक्क वरतारा, एका शब्द इक्क जैकारा, एका मन्दिर इक्क दुआरा, इक्क शाह इक्क सिक्दारा, हरि एका हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, मानस मानुख आप धराइंदा। मानस मानुख उत्तम ज़ात, हरि साचा सच बणाइंदा। नौं नौं देवे आपणी दात, नौं नौं खेल खिलाइंदा। आपे पुच्छणहारा वात, आपणा भेव आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस आपणा तत समझाइंदा। मानस हरि समझाया, कर किरपा गुण निधान। लक्ख चुरासी विचों दए वड्याआ, बख्शे इक्क ज्ञान। आपणा
नाउँ आप सुणाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। आपणा दरस आप दिखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे करे सच पछान। मानस देवे वड्याई हरि, एका शब्द जणाइंदा । तेरा मेरा रूप एका घर, गृह मन्दिर इक्क वखाइंदा। तेरा मेरा एका सर, अमृत सरोवर इक्क नुहाइंदा। तेरा मेरा एका लड़, सच्चा पल्लू इक्क फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस मानुख आप जगाइंदा। मानस जगाया किरपा निधान, आपणा भेव आप खिलाईआ । शब्द वखाए इक्क निशान, सति सतिवादी हथ्थ उठाईआ। प्रेम मारे निराला बाण, पीआ प्रीतम सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क रखाए साची आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम निधाना देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। करे प्रकाश कोटन भान, ब्रह्म आत्म पारब्रह्म कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका लेखा दए समझाईआ। मानस लेखा हरि समझाइंदा, कुदरत कादर कर विचार। निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा, पंज तत्त करे प्यार। आपणी जोत विच टिकाइंदा, जोती जाता हो उज्यार। काया किला कोट सुहाइंदा, महल्ल अटल उच्च मिनार। साची चोट शब्द लगाइंदा, नाम नामा करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शे आपणा सच दीदार। मानस जन्म नौं धार, हरि हरि आप जणाया। मानस मरे मानस जन्मे मानस मेला विच संसार, दूजा संग ना कोए रखाया। मानस मात मानस पित मानस पूत जाया। दूजी गोद ना कोई हुलार, मानस बूंद मानस रक्त मानस सीर एका मुख रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं नौं लेखा आप वखाया। नौं नौं लेखा विच संसारा, जन्म जन्म भवाईआ। मानस घर मानस ल्ए अवतारा, मानस होए पिता माईआ। लक्ख चुरासी ना कोई अधारा, जूनी जून ना कोई भवाईआ। किरपा करे आप निरँकारा, जिस देवे मात वड्याईआ। वेखण आए नर निरँकारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा ल्ए उठाईआ। नौं नौं जन्म आए वारो वार, मानस मानस रूप वटाया। भगवान पाए साची साची सार, लोकमात ल्ए जगाया। देवे दरस आप दीदार, नेत्र लोचण आप खुल्हाया। भगत करे आप उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया। नौं नौं पार किनारा, नौवें जन्म मेल मिलाईआ। सो भगत सो सुत दुलारा, सो सन्त मिले वड्याईआ। सो गुरमुख सोहे चरन दुआरा, जिस जन चरन चरनोदक मुख चुआईआ। सो गुरसिख उतरे पार किनारा, मँझधार ना कोई रुड़्हाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन विरले देवे आपणा दरस दीदारा, लक्ख चुरासी भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म जन्म कर्म कर्म कर्म धर्म धर्म धर्म एका रंग रंगाईआ। नौं नौं जन्म उतरे पार, हरि सतिगुर दरस दिखाइंदा। नौं
नौं चार चौकड़ी जुग बीते विच संसार, पुरख अबिनाशी निरगुण मेल मिलाइंदा। आपणा कीता ना कोई जाणे करे विचार, श्री भगवन्त आदि जुगादि वेख वखाइंदा। गुरमुख सज्जण गुर सतिगुर करे प्यार, लोकमात खेल खिलाइंदा। घर घर देवे दरस दीदार, ईद दीद एका गुरसिख चन्द चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे आपणा दरस, जगत तृष्ना मेटे हरस, तन मन हरयावल इक्क वखाइंदा। तन मन हरया दरस करया, दु:ख दलिद्र नाठा। सतिगुर पूरे गुरसिख तेरा लड़ फड़या, नौं खण्ड पृथ्मी फिरे नाठा। मनमुखां तों आपे डरया, आपणे हथ्थ रखाए आपणा घाटा। गुरसिख तेरे काया मन्दिर अंदर वड़या, निरगुण जोती नूर कर ललाटा। आपणे पौड़े आपे चढ़या, चौथे पद मुकाई वाटा। गुरसिख तेरा नाउँ शब्द पढ़या, तेरी आत्म सेजा सुत्ता साची खाटा। आदि जुगादि ना जन्मे ना कदे मरया, जन भगतां पुछे सदा वातां। सिँघ दीदार कर दरस गुर दुआर भव सागर तरया, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। साध संगत सतिगुर एका वरया, पुरख अबिनाशी इक्क बिधाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जोती जाता। जोती जाता हरि निरँकारा, निरवैर पुरख अख्वाया । कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण निरगुण रूप धराया। सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा जाणे आपणी वारा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया। धुर फ़रमान सुणाए लोकमात गुर अवतारा, खाणी बाणी बाण अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा, पारब्रह्म बेअन्त। गुरमुख साचे आप जगाइंदा, देवे वड्याई जुगा जुगन्त। नाम निशाना इक्क रखाइंदा, इक्क इकल्ला श्री भगवन्त। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत। चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा, ना कोई रसना ना कोई जिहवा मणीआ मंत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आप बणाए आपणी बणत। हरि साची बणत बणाइंदा, जुगा जुगन्तर एका कार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग अन्तिम खेल करे निरँकार। हरिजन साचे आप उठाइंदा, सुणाए शब्द नाद धुन्कार। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर शिवदुआला मठ इक्क वखाइंदा, घर घर विच खोल्ह किवाड़। तीर्थ अठसठ पन्ध मुकाइंदा, झिरना झिरे अपर अपार। दीपक जोती जोत जगाइंदा, जोती नूर कर उज्यार। साची चोटी आप चढ़ाइंदा, फड़ फड़ बाहों दए हुलार। वासना खोटी आप कढाइंदा, सोहँ शब्द जै जैकार। गुरसिख माणक मोती आप बणाइंदा, आपे होए परखणहार। सुरती सोती आप जगाइंदा, शब्दी शब्द कर प्यार । अकाल मूर्ति दरस दिखाइंदा, मूर्त अकाल अपर अपार। नाद तूरत आप वजाइंदा, तुरया पावे साची सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण
नर, हरिजन बख्शे दरस दीदार। हरिजन दरस दीदार पावणा, गुर सतिगुर सज्जण मीत । माया ममता मोह चुकावणा, एका गाउणा सुहागी गीत। काया बंक आप सुहावणा, मन होए पतित पुनीत। चरन कँवल कँवल चरन ध्यान लगावणा, तन होए ठांडा सीत। माल धन धन माल एका झोली पावणा, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अबिनाश चलाए आपणी रीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका रंग रंगाए हस्त कीट। हस्त कीट दरस दुआरा, शाह सुल्तान ना कोए वड वड्याईआ । जो जन आए बण भिखारा, भिखक झोली आप भराईआ। कराए वणज नाम वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाईआ। वखाए दर ठांडा दरबारा, सांतक सति धार चलाईआ। ऊँचां नीचां करे इक्क प्यारा, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे दरस दिखाईआ। दरस वखाए गुरु गुरदेव, गोबिन्द आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ। जन्म जन्म दा लेखा जाणे कीनी सेव, पूर्ब लेखा भुल ना जाईआ। आदि जुगादि सदा अभेव, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। हरिजन रसना रस देवे एका मेव, सोहँ शब्द सच्ची पढ़ाईआ। कौस्तक मणीआ मस्तक लावे थेव, जोत ललाटी नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे दरस, दे दरस तृखा बुझाईआ। देवे दरस दरस दीदारा, दहि दिशा खेल खिलाइंदा। नव नौं लेखा जाणे हरि करतारा, नौं नव वेस वटाइंदा। चार चार इक्क अधारा, चार चार मेल मिलाइंदा। एका तत पुरख करतारा, तत्व तत इक्क समझाइंदा। साध संगत बख्शे इक्क दुआरा, सच दुआरा आप सुहाइंदा। हरिसंगत मेला हरि हरि कन्त भतारा, विछड़ कदे ना जाइंदा। मंगे मंग गुरसिख याचक बण भिखारा, मेहरवान दान अतुट आप वरताइंदा। जो जन दर्शन पाए आए चल दुआरा, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। राए धर्म ना करे ख्वारा, चित्रगुप्त ना लेख वखाइंदा । लाड़ी मौत ना करे शंगारा, जम का डण्ड ना कोए लगाइंदा । अन्तिम देवे दरस घर घर आए दे सहारा, गुरसिख बिन दरस देह ना कोए तजाइंदा । सचखण्ड वखाए इक्क दुआरा, आपणी हथ्थीं आप बणाइंदा। ना कोई लाया इट्टां गारा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। तेल बत्ती ना करे कोए उज्यारा, निरगुण जोती जोत जगाइंदा। हवन दीप धूप ना कोए सहारा, जगत सुगंधी ना कोए प्रगटाइंदा। इक्क इकल्ला एकँकारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जिस जन देवे दरस निहकलंक नरायण नर अवतारा, जन्म मरन विच ना आइंदा। गुरसिख तेरा भेव कागद कलम ना लिखणहारा, ब्रह्मा चारे मुख शरमाइंदा। नौं नौं जन्म उतरे पार विच संसारा, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख गाओ गीत एका वारा, गीत गोबिन्द आप सुणाइंदा। करया दरस दर दीदारा, दीनां नाथ दीनन आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बख्शे चरन ध्यान, चरन चरनोदक मस्तक टिक्का धूढ़ी आप लगाइंदा ।
१८ फग्गण २०१७ बिक्रमी धिरता सिँघ दे गृह पिण्ड काणा कौंटा ज़िला गुरदास पुर
सतिगुर दरस नित नवित, गुरमुखां वण्ड वंडाईआ। आदि जुगादी करे हित, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। ना कोई वार ना कोई थित, वेला वक्त ना कोए जणाईआ। दिवस रैण वसे चित, चितवित ठगौरी कोए ना पाईआ। दो जहानां साचा पित, पीत पीतम्बर सीस सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस सच्चा शहिनशाहीआ। साचा दरस काया मन्दिर, मधुर नैण आप कराइंदा। मेल मिलाए अंदरे अंदर, ब्रह्म पारब्रह्म समाइंदा। तोड़नहारा आपणा जंदर, एका खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। मनूआ बन्न्हणहारा बन्दर, नाम डोरी हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। साचा दरस काया बंक, बंक दुआरी आप कराइंदा। हरिजन लेखा जाणे आदि अन्त, जुग जुग भेव कोए ना पाइंदा। लक्ख चुरासी विचों वेखे साचे सन्त, सन्त सतिगुर मेल मिलाइंदा। नार सुहागण वरे एका कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढाइंदा। सति सतिवाद बणाए बणत, बसन बनवारी आपणी दया कमाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, गुरमुख जन जननी आपणी गोद सुहाइंदा। धन्न वड्याई हरि हरिसंगत, हरि सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दासी दास सेव कमाइंदा। साचा दरस काया गढ़्ह, गृह मन्दिर आप कराईआ। निरगुण सरगुण अंदर वड़, सच सरूपी रूप धराईआ। सुरती शब्दी आपे फड़, शब्द सुरती मेल मिलाईआ। आपणा अक्खर आपे पढ़, साची सिख्या दए समझाईआ। सच दुआर फड़ाए लड़, फड़या लड़ छुट्ट ना जाईआ। चारों कुण्ट वेखे दर, नेत्र आपणा आप उठाईआ। वसणहारा साचे घर, घर सच्चा इक्क सुहाईआ। निरगुण जोती दीपक धर, बिमल करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। साचा दरस घर घर, घर सज्जण मेल मिलाइंदा। हरिजन चुकाए जगत डर, भय भयानक वेख वखाइंदा। अमृत नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाइंदा। करता पुरख आपणी करनी कर, कर किरपा मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण भेव कोए ना पाइंदा। साकत निन्दक दुष्ट दुराचार माणस जन्म जायण हर, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत सन्त गुर सरनाई जायण तर, सतिगुर साचा आप तराइंदा। निरभउ निरवैर निराकार अवरनी वरन, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि आपणा लेख लिखाइंदा। साचा दरस पंज तत्त, त्रैगुण आपणा रंग रंगाईआ। अन्तर आत्म बीज घत, फुल फुलवाड़ी आप लगाईआ। वेखणहारा डाली पत्त, आपणी पंखड़ी आप खुल्हाईआ। भँवरा बणे पुरख समरथ, गूंजणहारा इक्क शहिनशाहीआ। आपणी नचोड़े आपे रत, रती रत आप सुकाईआ। गुरसिखां अंदर बैठा सत्थर घत, जगत सेज ना कोए विछाईआ। भेव ना पाए बुध मति, मनूआ रक्खे ना कोए चतुराईआ। गुरमुख विरले मार्ग देवे दस्स, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। आत्म रसया इक्क वखाए साचा रस, रसक रसक आपणी बूंद आप वहाईआ। मेटे रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द इक्क चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुकाए नस्स नस्स, गुरसिख तेरा राह तकाईआ। तेरी क्रिया होया वस, आपणी क्रिया ना कोए जणाईआ। आपणा मन्दिर वेखे जगत रिहा ढट्ठ, गुरसिख तेरा मन्दिर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस सच्चा शहिनशाहीआ। साचा दरस बहत्तर नाड़, सति पुरख निरँजण आप कराइंदा। माया ममता अग्नी ना सके साड़, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। गुरमुख बणाए साचे लाड़, लक्ख चुरासी फोल फुलाइंदा। निरगुण सरगुण घड़या घाड़न घाड़, घड़न भन्नणहार वेख वखाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी चबाए आपणी दाढ़, दाढ़ां हेठ सर्ब रखाइंदा। गुरसिख मेल मिलाया सतारां हाढ़, एका साता एका घर बहाइंदा। सृष्ट सबाई वसे डूँग्घी गार, जगत कंदर पार ना कोए कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी करे विचार, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। गा गा गए गुर अवतार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा दरस आपणे विच रखाइंदा। साचा दरस तिन्न सौ सट्ठ, हाडी हाडी आप समाईआ। पारब्रह्म महिमा अकथना अकथ, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कीना वस साढे तिन्न अंदर हथ्थ, हथ्थो हथ्थ लेखा रिहा चुकाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत आदि अन्त शब्द डोरी पाए नथ, चार कुण्ट दहि दिशा आपे रिहा भवाईआ। निरगुण सरगुण नाम निधान देवे वथ, वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखाईआ। भाणा वरते हरि समरथ, भावी भाणे अग्गे सीस झुकाईआ। गुरमुख सगल विसूरे जायण लथ्थ, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले पर्बत प्रभ दर्शन को रहे तरस, नेत्र नैण नज़र किसे न आईआ। कोटन कोटि होए अर्श फर्श कुरा कायनात वेखण मार झात, जगत निजात ना कोए दवाईआ। रैण अन्धेरी दिसे रात, सगला निभाए ना कोए साथ, सगला संग बैठा मुख छुपाईआ। कलिजुग तेरा अन्तिम घाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराईआ। साचा दरस रती रत, रक्त आपणी खेल खिलाइंदा। करे खेल कमलापति, कँवल
नैण आप मटकाइंदा। चरन कँवल कँवल चरन इक्क रखाए साचा तत्त, दूजा जोड़ ना कोए जुड़ाइंदा। वसणहारा घट घट, घट घट अंदर वेख वखाइंदा। करे स्वांग नटूआ नट, भेव कोए ना पाइंदा। चौदां लोक वेखणहारा आपणा हट्ट, वणज वणजारा फेरा पाइंदा। नीर वरोले तीर्थ अठसठ, नाम मधाणा इक्क रखाइंदा। जोत ज्वाला वेखे लट लट, जंगल जूह उजाड़ पहाड आपणा खेल खिलाइंदा। पन्ध मुकाए मन्दिर मस्जिद गुरदुआर मठ, शिवदुआला चरनां हेठ दबाइंदा। गुरसिखां हिरदे अंदर आपे वस, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। करे प्रकाश कोटन कोटि रवि सस, नूर नूराना नूरो नूर डगमगाइंदा। जुग जुग विछड़े अन्तिम पूरी करे आस, जगत निरासा ना कोए वखाइंदा। जन्म जन्म दी बुझे प्यास, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप धराइंदा। बल धारे हरि हरि बावण, बावण भेव कोए ना जाणया। लेखा जाणे हरि हरि रावण, रावण होए बाल अंञाणया । आपे पकड़े कंस दामन, दामनगीर शाह सुल्तानया। त्रै जुग जन भगतां बणदा आया ज़ामन, देंदा आया मात सहारया। कलिजुग अन्तिम आपणा पूरा करे कामन, चार जुग पन्ध मुका रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखा रिहा। चार जुग भगत भगवन्त प्यारा, लोकमात आप रखाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण देंदा रिहा सहारा, छिन भंगर रूप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे न्यारा, जोती जामा भेख वटाइंदा। अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल गुरमुखां दए सच आधारा, आपणी सेवा आप कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस इक्क दीदारा, एका दीआ बाती कर उज्यारा, एका नेत्र लोचण नैण खुल्हाइंदा। गुरसिख दीदार आत्म अन्तर, जगत दीदार हड्ड मास नाड़ी चम्म कराईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी कार आप कराईआ। सरगुण निरगुण दोवें धार, एका वार करे सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुखां अंदर इक्क प्यार, आत्म दृष्टी दृष्ट समाईआ। कलिजुग जीवां खेले खेल विच संसार, सरगुण भरम भुलेखा पाईआ। आपणा भेव ना देवे हरि निरँकार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। काया माटी भाण्डा पोचे गिरवर गिरधार, पंज तत्त तत्त हंढाईआ। अंदर बैठा सिरजणहार, दिस किसे ना आईआ। हरिजन साचे वेख विचार, जगत सोए ल्ए उठाईआ। दुरमति धोए कर प्यार, आपणा रंग आप चढ़ाईआ। अमृत बरखे ठंडी ठार, निझर झिरना इक्क झिराईआ। सकल कुसल कुसल कर्म किरतम किरत आपणी झोली ल्ए डार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। नौं नौं जन्म पैज दए संवार, माणस मानस आपणे धन्दे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस दए वड्याईआ। एका दरस जगत उधारा, जिस जन अन्तर मेल मिलाया। रातीं सुत्तयां करे प्यारा, घर घर आपणा फेरा पाया। सो सिख सो सुत दुलारा, पूत सपूत सो अख्वाया।
सो भगत सो सन्त जिस मिल्या हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दरस, दूजी वार लोकमात ना फेरा पाया। कलिजुग अन्तिम खेल अवल्लड़ा, हरि साचा सच कराइंदा। आपणा मार्ग जन भगतां दस्से राह सुखलड़ा, लेखा लिख्त ना कोए जणाइंदा। जिस जन फड़ाया आपणा पलड़ा, दो जहान ना कोए छुडाइंदा। गुरसिखां सिर्हाणे आपे खलड़ा, राती सुत्तयां पन्ध मुकाइंदा। शब्द संदेश एका घल्लड़ा, जगत सतार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। रातीं सुत्तयां जिस जन दरसन देवे, दस्म दुआरा मेल मिलाईआ। पन्ध मुकाए आप अलख अभेवे, गुरसिख घालन घाल ना कोए वखाईआ। जोग अभ्यास हठ तप क्रिया कर्म इक्क वखाए वड देवी देवे, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग आप चलाईआ। साचा मार्ग आप चलाया, सतिगुर आपणा हीआ धार। गुरसिखां लभ्भण आपे आया, लोकमात लै अवतार। गुरसिख जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर कोए ना फेरा पाया, अठसठ फिरे ना कोए करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग करे सच विहार। कलिजुग करया खेल निराला, सतिगुर पूरे दया कमाईआ। दीना बंधप होया दीन दयाला, दीनन एका रंग रंगाईआ। संग रखाए काल महाकाला, कँवल नैण वडी वड्याईआ। निरगुण बण सच दलाला, हरिजन माणक मोती वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाया, कलिजुग अन्तिम वार। शाह पातशाह बण के ग़रीब निमाणे लभ्भण आया, निरगुण निरगुण लै अवतार। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढण आया, शब्द उछाला एका मार। आपणे विछड़े आपे सद्दण आया, आप आपणी किरपा धार। आपणा भार आपे लद्दण आया, आपे होया भार बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्ची सरकार। शाह पातशाह दीन दयाला, आपणी दया कमाईआ। शाह पातशाह सदा होए रखवाला, जुग जुग आपणी सेव कमाईआ। गुरमुख गुरसिख गुर गुर होए कृपाला, किरपा निध वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दरस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा रूप आप धराईआ।