१८ फग्गण २०१७ बिक्रमी दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुरा ज़िला गुरदास पुर
नाम सुखाला सतिगुर दीआ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। हरि पुरख निरँजण बीजया बीआ, अमृत फल आप
लगाईआ। एकँकारा अमृत बरखे मींहा, मेघ मेघला धार वहाईआ। आदि निरँजण निर्मल करे जीआ, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। हरिजन बणाए साची नींहा, नेंहु चरन कँवल जन लाईआ। श्री भगवान लहिणा देण चुकाए साढे तिन्न हथ्थ सीआ, धरत धवल वण्ड वंडाईआ। पारब्रह्म प्रभ गुरसिख सुवाणी मिल्या एका मीआं, मिल बह बह मंगल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क समझाईआ। साचा नाउँ हरि निरँकार, आदि जुगादि समाइंदा। जुगा जुगन्तर वरते सति वरतार, आदि जुगादी आप वरताइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादी बोल जैकार, नाद अनादी आप सुणाइंदा। आत्म साधी विच संसार, जीव जंत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाउँ आप रखाइंदा। एका नाउँ पुरख अगम्म, आपणा आप उपाईआ। आपे जाणे आपणा कम्म, करता पुरख कार कमाईआ। जन भगतां रसना जिहवा पवण स्वास चले दमां दम, आपणी धार आप चलाईआ। हरिजन बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा नाउँ सुणाए राग कन्न, राग रागनी मुख शरमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम हरि निंरकारा, हरि हरि साचा आप उपाइंदा। सचखण्ड निवासी खोल्ह किवाड़ा, थिर घर साचे आप बहाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा नाउँ बणाए साचा लाड़ा, साचा सगन आप मनाइंदा। वेख वखाए दो जहानां लोकमात जगत अखाड़ा, नव सत आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाउँ आप धराइंदा। आपणा नाउँ आप प्रगटा, हरि आपे वेख वखाइंदा। साचे मन्दिर दए वसा, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। साचा रूप आप चढ़ा, अनूप सोभा पाइंदा। चारों कुण्ट हो रुशना, दहि दिशा डगमगाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड राग अला, लोआं पुरीआं आप सुणाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस वटा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। पंज तत्त काया चोला ल्ए हंढा, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। आपणी गंढ्ढ आपणी कन्नी ल्ए पवा, कुदरत कादर खेल खिलाइंदा। आपणी वन्नी आपे ल्ए प्रना, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। आपणी छप्पर छन्न डेरा ला, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। दुःख दर्द भय भंजन आपणी सेवा आप कमा, सेवक सेवा चाकर पाखाक आपणा नाउँ धराइंदा। आपणे मजन साची धूढ़ी आप नहा, चरन चरनोदक सर सरोवर इक्क सुहाइंदा। आपणा बन्धन आपे पा, आपणा नाउँ एका डोरी हथ्थ रखाइंदा। आपणा छन्दन आपे गा, पुरख अकाला दीन दयाला साचा ढोला आपे गाइंदा। आपणा नाउँ तन साची माला पा, मणका मणका ना कोई फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क दृढ़ाइंदा। साचा नाउँ इक्क दृढ़ाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जुगा जुगन्तर आप वरताए, गुर अवतार सेवा लाईआ। भगत भगवन्त झोली पाए, दूसर हथ्थ ना किसे आईआ। साचे सन्त
ल्ए जगाए, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख विरले बूझ बुझाए, अन्तर आत्म एका दृष्ट खुल्हाईआ। गुरसिख साचे ल्ए उठाए, जिस जन आपणी दया कमाईआ। आपणा नाउँ आपणे हट्ट विकाए, जगत हट्ट ना कोई तुलाईआ। तीर्थ तट किसे हथ्थ ना आए, गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना नीर रही वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा नाउँ आप रखाए, प्रगट थाउँ थाईंआ। आपणा बंक आप सुहाए थान थनंतर सोभावन्त, सति पुरख निरँजण आप सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ साचा कन्त, दर घर साचे सोभा पाइंदा। हरि पुरख बणाए आपणी बणत, बणत बनवारी आप बणाइंदा। श्री भगवान महिमा अगणत, लेखा लेख ना कोई जणाइंदा। एकँकार करे खेल वार अन्त, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। अबिनाशी करता मेल मिलाए साचे सन्त, सन्त सतिगुर वेख वखाइंदा। आदि निरँजण जोत जगाए जीव जंत, लक्ख चुरासी डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा नाउँ इक्क समझाइंदा। साचा नाउँ हरि सुखाला, आदि जुगादि उपाया। नाता तोड़े काल महाकाला, भय भयानक होए सहाया। दो जहानां होए दलाला, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। त्रैगुण माया तोड़े जंजाला, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाया। काया मन्दिर अंदर वखाए सच्ची धर्मसाला, जिस जन आपणा नाम बुझाया। गुरमुख उठाए साचे लाला, लाल अनमुल्लड़े आपणी गोद रखाया। दीपक जोती एका बाला, अज्ञान अन्धेर चुकाया। तन पहनाए आपणी माला, आपणा नाउँ इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सुखाला दए समझाया। नाम सुखाला हरि चरन दुआरा, दूसर अवर ना कोई जणाईआ। गुर गुर रूप इक्क निरँकारा, नर नरायण वडी वड्याईआ। ठांडा सीता धुर दरबारा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। खेल करे करनेहारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। अन्न दाता हो उज्यारा, निरवैर रूप धराईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ लताड़, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दो जहाना लेखा जाणे आर पार, पार आर आपणी धार चलाईआ। लक्ख चुरासी कन्त भतार, ईश जीव वडी वड्याईआ। जगत जगदीश सांझा यार, लोकमात करे रुशनाईआ। राग छतीस करे पुकार, उच्ची कूके दए दुहाईआ। हरि का नाउँ अपर अपार, गुर अवतार रहे सालाहीआ। जिस जन बख्शे कर प्यार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरसिख मंगे ना कोई दुआर, दूसर ओट ना कोई तकाईआ। राह सुखाला दरस दीदार, नेत्र लोचण आप कराईआ। शाह कंगाल बहाए इक्क दरबार, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। घाड़न घड़े सच्चा सुन्यार, जगत ठठयार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा नाउँ इक्क वड्याईआ। साचा नाउँ आत्म रस, हरि सतिगुर सति समझाइंदा। साचा नाउँ हरि हिरदे जाए वस, हरि की पौड़ी आप चढ़ाइंदा। हरि का नाउँ मेटे
रैण अन्धेरी मस, साचा नूर इक्क चमकाइंदा। हरि का नाउँ मार्ग देवे दस्स, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाइंदा। हरि का नाउँ तीर अणयाला मारे कस, बजर कपाटी पार कराइंदा। हरि का नाउँ सुण झूठा मन्दिर जाए ढठ, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। हरि का नाउँ पुरख समरथ, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। हरि का नाउँ जुग जुग चलाए रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। हरि का नाउँ एका साची वथ, जन भगतां झोली पाइंदा। हरि का नाउँ करे प्रकाश जोती लट लट, जोत जवाला डगमगाइंदा। हरि का नाउँ एका घर वखाए चौदां हट्ट, चौदां लोक मुख भवाइंदा। हरि का नाउँ तन पहनाए साचा पट, सति दुशाला इक्क वखाइंदा। हरि का नाउँ पार कराए आन बाट, मात गर्भ फंद कटाइंदा। हरि का नाउँ किसे ना वसे छप्परी छत्त, चार दीवार बन्द ना कोई कराइंदा। हरि का नाउँ किसे ना उपजे मानस रत, रक्त बूंद ना कोई रखाइंदा। हरि का नाउँ मेल मिलाए कमलापति, सो पुरख निरँजण दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा नाउँ आप धराइंदा। साचा नाउँ आप धरा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटा, लोकमात करे खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवन्त ल्ए उठा, सेवक साची सेव कमाईआ। साचे सन्त ल्ए मिला, सन्त सुहेला इक्क हो जाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए हला, नाम हुलारा एका लाईआ। गुरसिख गोदी ल्ए बहा, अंगीकार आप कराईआ। साची सोटी हथ्थ उठा, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। कोटन कोटी जीव दए तड़फा, आपणा नाम ना किसे बुझाईआ। जिस जन आपणी दया दए कमा, एका नाम दए समझाईआ। गुरसिख भुल्ले कदे ना राह, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। हरि का नाउँ बणाए हँस काँ, कागों हँस आप उडाईआ। हरि का नाउँ पिता मां, सभ थाईं होए सहाईआ। हरि का नाउँ देवे ठंडी छाँ, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा नाम आप रखाईआ। हरि का नाउँ गहर गम्भीर, गुणवन्त आप उपाया। हरिजन करे सांत सरीर, सांतक सति सति कराया। मन मति बुध्ध देवे धीर, सति सन्तोख आप समझाया। अमृत आत्म बख्शे साचा नीर, निर्मल सीर आप प्याया। जगत विकारा कटे ज़ंजीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप धराया। नाम धराए हरि करतारा, करता पुरख वडी वड्याईआ। दरस दिखाए दर दीदारा, दीनां नाथ दया कमाईआ। आप विचोला सिरजणहारा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। आदि जुगादी साची कारा, जुगा जुगन्तर आप कमाईआ। जगत बसन्तर धूंआँधारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। ना कोई सज्जण मीत मुरारा, साक सैण ना कोए दसाईआ। मात पित ना कोए प्यारा, दए सहारा ना भैण भाईआ। हरि का नाउँ वस्त हरि थारा, सति पुरख निरँजण आप जणाईआ। डुबदे पाथर लाए पारा, पाहन आपणा भार चुकाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, नेत्र
रोवे जगत शाहीआ। साकत निन्दक दुष्ट ना किसे विचारा, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर मंगदे आए बण बण भिखारा, गुर अवतार भगत भगवन्त अग्गे झोली डाहीआ। दोए दोए जोड़ करन निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह सर्ब पुकारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड वसणहारा एकँकारा, एका किरन कोटन कोटि ब्रह्मण्ड रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप उपाईआ। एका नाउँ हरि निरँकार, सति पुरख निरँजण आप उपाया। एका नाउँ शब्द धार, शब्दी शब्द आप समाया। एका नाउँ विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उधार, एका नाउँ आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका नाउँ भरे भण्डार, विष्न झोली आप भराया। एका नाउँ बोल जैकार, ब्रह्मा वेता ल्ए समझाया। एका नाउँ लेखा जाणे वेद चार, चारे मुख एका गाया। एका नाउँ शंकर धार, धूंआँधार आप समाया। एका नाउँ त्रैगुण विचार, त्रैगुण माया ल्ए प्रगटाया। एका नाउँ विष्न ब्रह्मा शिव त्रैगुण माया पाए सार, पंचम मेला सहिज सुभाया। एका नाउँ पंज तत्त करे आकार, एका नाउँ पंझी प्रकृति वण्ड वण्डाया। एका नाउँ रवि ससि करे उज्यार, एका जोती जोत करे रुशनाया। एका नाउँ नारी कन्त खेले खेल अपर अपार, एका नाउँ सेज हंढाया। एका नाउँ अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, एका नाउँ जननी जन गोद बहाया। एका नाउँ दाई दाया बणे सेवादार, सेवक सेवादारा रूप प्रगटाया। एका नाउँ लक्ख चुरासी भाण्डे घड़े बण ठठयार, एका नाउँ चारे खाणी वण्ड वण्डाया। एका नाउँ चारे बाणी ल्ए उच्चार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे दए सुणाया। एका नाउँ चारे जुग वण्डण वण्डे संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ धराया। एका नाउँ चारे वरनां खेल करे अपर अपार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणा रंग रंगाया। एका नाउँ काया मन्दिर अंदर कर पसार, डूँग्घी कंदर नाद सुणाया। एका नाउँ अनहद शब्द सच्ची धुन्कार, एका नाउँ पंचम सख़ीआं मंगल बह बह गाया। एका नाउँ आत्म ब्रह्म दए आधार, एका नाउँ ईश जीव मिलाया। एका नाउँ वसे सचखण्ड सच्चे दुआर, एका नाउँ लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आप समाया। एका नाउँ जुग जुग लोकमात होए उज्यार, पंज तत्त चोला तन हंढाया। एका नाउँ खेल करे आप निरँकार, निरगुण सरगुण रूप धराया। एका नाउँ पारब्रह्म ब्रह्म दए आधार, भेव अभेदा आप रखाया। एका नाउँ जुगा जुगन्तर करे साची कार, करता पुरख आपणी कार कराया। एका नाउँ भगत भगवन्त ल्ए उभार, एका नाउँ साचे सन्तां राग सुणाया। एका नाउँ गुरमुख साचे पाए सार, एका नाउँ गुरसिख आपणे रंग रंगाया। एका नाउँ सतिजुग साचे करे प्यार, एका मन्त्र नाम सुणाया। एका नाउँ त्रेता त्रिया करे विचार, दोए दोए लेखा जोड़ जुड़ाया। एका नाउँ द्वापर होए उज्यार, त्रैगुण माया मूल चुकाया। एका
नाउँ चौथे जुग वरते वरतार, घर घर आपणा डंक सुणाया। एका नाउँ करे सर्ब ख़बरदार, सोया कोए रहिण ना पाया। एका अक्खर उच्चे टिल्ले चढ़ कबीरा कूके वारो वार, कंचन गढ़्ह महल्ल अटल सोभा पाया। एका नाउँ सतिनाम कर वरतार, सतिगुर पूरा साचा मार्ग दए वखाया। एका नाउँ नानक गाए निरँकार निरँकार निरँकार, निरगुण आपणा रूप धराया। एका नाउँ एका घर पावे सार, एका मन्दिर दए सुहाया। एका नाउँ राह तक्के साचे यार, जुग जुग आपणा नैण उठाया। एका नाउँ मंगे मंग भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहया। एका नाउँ वर मंगे कन्त भतार, हरि साचा ल्ए प्रनाया। कलिजुग अन्तिम आई वार, पुरख अबिनाशी खेल खिलाया। आपणे नाउँ करे आप प्यार, लोकमात वेख वखाया। आपे देवे गुरसिखां दरस दीदार, बिन दीदार दरस हरस मिट कदे ना जाया। आपे आपणे नाउँ करे प्यार, प्रीतम प्यारा आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ दए वड्याआ। हरि नाउँ वड्याई चार जुग, जुग करता आप दिवाईआ। हरि नाउँ वड्याई गुरसिख सुत्त, सतिगुर पूरा आप वड्याईआ। हरि नाउँ वड्याई सुहाए रुत्त, भिनड़ी रैण नाल रलाईआ। हरि नाउँ वड्याई मिले पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, रूप अनूप धराईआ। हरि नाउँ वड्याई पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, जूठ झूठ दए मिटाईआ। हरि नाउँ वड्याई अमृत जाम प्याए घुट, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हरि नाउँ वड्याई आवण जावण जाए छुट्ट, बन्धन बंध ना कोए भवाईआ। हरि का नाउँ ना सके कोए लुट्ट, कलिजुग ठग्ग चोर यार बैठे मुख भवाईआ। हरि का नाउँ सदा अतुट्ट, निखुट कदे ना जाईआ। हरि का नाउँ गुरसिख एका ओट, सदा सदा होए सहाईआ। हरि का नाउँ निर्मल जोत, घर नूर ज़हूर रुशनाईआ। हरि का नाउँ ओत पोत, पिता पूत वंस इक्क वखाईआ। हरि का नाउँ साचा किला कोट, शस्त्र अस्त्र ना कोए घाईआ। हरि का नाउँ लग्गे साची चोट, गोबिन्द नगारा इक्क वजाईआ। हरि का नाउँ चढ़ाए साचे मन्दिर उच्चे कोट, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम वस्त आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम वस्त हरि सिरजणहारा, हरिजन साचे झोली पाइंदा। हरिजन देवे दरस दीदारा, दृष्ट इष्ट आप खुल्हाइंदा। साचा नाम सति भण्डारा, सति सतिवादी आप वरताइंदा। साचा दरस धुर दरबारा, धुर दरगाही आप कराइंदा। साचा नाउँ हरिजन साचा करे प्यारा, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। साचा मार्ग राह सुखल्ला, परवरदिगार आप उपाया। गुरमुख आसण सच सिँघासण आप मल्ला, सति सतिवादी डेरा लाया। करया खेल अछल अछला, वल छलधारी भेव ना राया। वसणहारा जला थला, जल थल महीअल फेरा पाया। हरिजन जोती आपे रला, शब्दी डंक वजाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाया। साचा मार्ग नाउँ हरि हरि, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। सोहँ शब्द अग्गे धर धर, धरत धवल दए सुहाईआ। सतिगुर करनी आपणी कर कर, गुरमुख किरत लेखे पाईआ। निर्धन निरवैर आपे वर वर, आपणे अंग लगाईआ। लक्ख चुरासी विचों फड़ फड़ आपणी गोद बहाईआ । आपणा नाउँ आपे पढ़ पढ़, गुरसिखां रिहा सुणाईआ। आपणी अग्न आपे सड़ सड़, गुरमुखां अग्ग बुझाईआ। आपणे पौड़े आपे चढ़ चढ़, आपणा रूप दरसाईआ। आपणी हिम्मत आपे हरि हरि, गुरमुखां हिंमत रिहा वधाईआ। आपणी किरपा आपे कर कर, गुरसिखां डर भय भउ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुखाला एका मार्ग संसार सागर दए तराईआ। संसार सागर डूँग्घी धार, जीव जंत ना पार कराइंदा। नौं चार आई हार, नईआ नौका ना कोई वखाइंदा। खेवट खेटा सुत्ता पैर पसार, नेत्र नैण ना अक्ख खुल्हाइंदा। भव सागर वगे वैहन्दी धार, वेले अन्त ना कोई बचाइंदा। झूठी गागर जगत प्यार, काया ठीकर भन्न वखाइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोई ना देवे आदर मानस जन्म गए हार, हरि का रूप ना कोई दरसाइंदा। कुदरत दिसे ना साचा कादर, करीम कर्म ना कोई कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचा राह वखाइंदा। साचा राह सरन गुर सरनगत, चरन कँवल ध्यान वखाईआ। अन्त कन्त भगवन्त रक्खे पति, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। सन्त सहेले गुरमुख सज्जण आप आपणे ल्ए रक्ख, तत्ती वाओ ना लग्गे राईआ। चारों कुण्ट होए सहाई पुरख समरथ, कोटन कोटि रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मार्ग ल्ए वखाईआ । हरि सतिगुर मार्ग पेख्या, गुरसिख तेरा दर दुआर। निरगुण धर के आया भेसया, जोती जामा ल्ए अवतार। मुछ दाढ़ी ना कोई केसया, रूप रंग रेख ना सिरजणहार। दर दरबान होया दरवेश्या, उच्ची कूके करे पुकार। जुग जुग दर मेटे लेखया, जुगा जुगन्तर चुक्कया भार। मेल मिलाए दस दस्मेशया, दर दरवाज़ा खोल्ह किवाड़। चरन बहाए ब्रह्मा विष्न महेश्या, क्रोड़ तेतीसा करे निमस्कार। गुरसिख तेरे अंदर बह बह चतुर्भुज हो हो आपे खेडिआ, खेलणहार आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरा मंगे दरस दीदार। सतिगुर दीदारा मंगदा, गुरसिख तेरा नूर नुरानी मुख। आदि जुगादि कदे ना संगदा, घर आए मिटावन दुःख। रस माणे तेरी आत्म सेज पलँघ दा, डूँग्घी कंदर आपे लुक। करे खेल सूरे सरबंग दा, निरगुण निरवैर होए रिहा बुक्क। आपणे अश्व आपे तंग कसदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुणाए सच सलोक। गुरसिख तेरे दरस प्यासा, हरि सतिगुर सज्जण मीत। जुग जुग वेखे तेरा काया कासा, निरगुण बैठ अतीत। तेरे गृह करे वासा, तेरा रूप पतित पुनीत। आदि जुगादि रहे दासी दासा, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, लेखा जाणे हस्त कीट। गुरसिख तेरे मिलण दी सिक, सतिगुर साचे आप रखाईआ। जुग चौकड़ी ना बणया किसे दा मित, कोटन कोटि नाता रहे जुड़ाईआ। रसना जिहवा गा गा हरि हरी वसाउण चित, चेतन्न चित विच ना आईआ। पंडत पांधे मन्नौदे पित्तर पित, सूरज जल चढ़ाईआ। बारां कुण्डली वेख वार थित, वदी सुदी हिसाब लगाईआ। छे रुतड़ी रहे चित, मन मति बुध ध्यान लगाईआ। नौं गृह करन हित, हरफ़ हरफ़ जगत पढ़ाईआ। हरि का रूप ना सके कोई वेख, वेखणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख तेरे मिलन दी एका आस, सतिगुर पूरे आप रखाईआ। सतिगुर पूरा मिलण आया, मिलनी करे जगदीश। साचा सगन नाल ल्याया, शब्द अगम्मी पढ़े हदीस। नैण नाई ना कोई वखाया, आपे छत्र झुलाए हरि जगदीश। आपणा पीसण आपे पीस सेव कमाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बीस इकीस। गुरसिख तेरा दरस दिलासा, दीर्घ रोग गवाइंदा। गुरसिख तेरा ख़ुशीआं हासा, गुर गोबिन्द मेल मिलाइंदा। गुरसिख तेरी मंडल रासा, घर गोपी काहन नचाइंदा। गुरसिख तेरी रसन स्वासा, आपणा नाम चलाइंदा। गुरसिख तेरा सच भरवासा, भरम गढ़्ह तुड़ाइंदा। गुरसिख तेरा ब्रह्म प्रकाशा, सूरज चन्न मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरा मुखड़ा वेखण आइंदा। हरिजन तेरा मुखड़ा नूर, नूर नुराना डगमगाईआ। नेड़े आया जो दिसे दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। शब्द अनादि सुणाए तूर, तुरीआ राग दए अल्हाईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, पुरख पुरखोतम सच्चा शहिनशाहीआ। दाता जोद्धा वड सूरन सूर, बीरन बीर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे एका नाम दृढ़ाईआ। एका नाउँ सोहँ जाप, सतिगुर पूरा सच जणाइंदा। कोट जन्म दा उतरे पाप, पतित पुनीत आप कराइंदा। त्रैगुण माया तुट्टे ताप, सांतक सति वरताइंदा। ब्रह्म जणाए पारब्रह्म पाठ, पाठसाला काया मन्दिर इक्क बणाइंदा। आप उतारे आपणे घाट, साचा बेड़ा पार कराइंदा। मेटे रैण अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक्क दरसाइंदा। नाउँ सुखाला सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। दुरमति मैल हरिजन धो, सतिगुर पूरा चरन सरन सरनाईआ। हरि बिन अवर ना दिसे को, कवण वेले अन्त ल्ए बचाईआ। जगत नाता तुट्टे मोह, जिस जन आपणा नाम पढ़ाईआ। सुरती शब्दी जाए छोह, छहबर बरखा आप लगाईआ। हरिजन वेले अन्त ना जाए रो, हँस मुख मुख सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सुखल्ला इक्क दरसाईआ । सोहँ सो नाम निरँकारा, कलिजुग अन्तिम आप प्रगटाइंदा। चार जुग दी साची धारा, सतिगुर लोकमात धराइंदा। आत्म
ब्रह्म पारब्रह्म कर प्यारा, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका मन्दिर एका गुरदुआरा, एका बंक सुहाइंदा। एका पुरख एका नारा, एका कन्त रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। राह सुखाला मार्ग पन्थ, गुर सतिगुर आप जणाया। भेव ना पाए कोई ग्रन्थ, पुरख अबिनाशी खेल रचाया। हरिजन विरला जाणे सन्त, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। कलिजुग माया पाई बेअन्त, मनमुख गूढ़ी नींद सवाया। लक्ख चुरासी हउमे हंगत, जूठा झूठा गढ़्ह बणाया। ना कोई जाणे मणीया मंत, मन का भरम ना कोए मिटाया। पुरख अबिनाशी करे खेल जुगा जुगन्त, कलिजुग अन्तिम वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन साचा उठया, कलिजुग अन्धेरी रात। सतिगुर पूरा एका तुठया, शब्द अगम्मी देवे दात। चार कुण्ट रहिण ना देवे लुकया, पूर्ब जन्मां वेखे मार झात। गुरसिख बूटा कदे ना सुक्कया, आप उपाए पारजात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे मस्तक माथ। लहिणा देणा मस्तक माथ, पूर्ब कर्म जन्म कर्म आप चुकाईआ। जिस जन सुणाए साची गाथ, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे तत्त आठ, नौं दुआरे खोज खुजाईआ। सति पुरख निरँजण सति सतिवाद, छे घर बैठा आसण लाईआ। पंचम मीता आदि जुगादि, चौथे पद रिहा समाईआ। तीजे नेत्र देवे दात, दूजे निरगुण सरगुण रूप धराईआ। इक्क इकल्ला बैठ इकांत, वेखणहारा ख़लक ख़ुदाईआ। कलिजुग अन्तिम हरिसंगत बणाई इक्क जमात, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। अठ्ठे पहर रहे प्रभात, सन्धया अन्धेरा ना कोए छाईआ। नाता तुट्टा ज़ात पात, ऊँच नीच दए वड्याईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाट, जो जन आए सरनाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, जगत उधार ना कोए वखाईआ। रक्खे पति कमलापात, पति पतिवन्ता साचा माहीआ। ग़रीब निमाणयां पुछे वात, ग़रीब निमाणा हो हो फेरा पाईआ। गुरसिख तेरे चरनां रिहा झाक, आपणे नेत्र बन्द वखाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा पूरा करन आया आपणा भविख्त वाक, आदि पुरख जो आदि ल्या सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख्होल बैठे ताक, राह तक्कण बण बण पान्धी राहीआ। कवण वेला गुरसिख मिले साचा सज्जण साक, लक्ख चुरासी नाता कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दो जहान चौदां लोक शब्द अगम्मी आप लै के आए डाक, दूजा हल्कारा ना कोए बणाईआ। घर घर वण्डे आपणी शब्द गाथ, राती सुत्तयां आप उठाईआ। आपे होया दीनां नाथ, दीनन साची सेव कमाईआ। पहलों मेटी आपणी ज़ात, गुरसिख तेरी ज़ात फेर बणाईआ। आपणा खेल करे बहु बिध भांत, गुरसिखां एका रूप दरसाईआ। राह सुखाला मिल्या कमलापात, जंगल जूह उजाड़ पहाड लभ्भण कोए ना जाईआ। देवे दरस आप रघुनाथ, रघबंस इक्क वड्याईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सगला संग रखाईआ। सगला संग रखावण आया, रिखी मुनी करन पुकार। कलिजुग जीव गुरसिख गुरमुख बिरहों विछोड़े कुठी आत्म आप मिलावण आया, वेस अवल्लड़ा आपे धार। जन्म जन्म दी सुतड़ी सुवाणी आप उठावण आया, निरगुण निरगुण लै अवतार। आपणी पिछली बीती गुरसिखां सुणावण आया, अगला खेल करे निरँकार। अनडिठी अन रस मिठी आपणी रस गुरमुखां मुख चुआवण आया, अमृत प्याला भर भण्डार। आपणी धार तिक्खी आप वखावण आया, ना कोई खण्डा मारे मार। चार वरन दी साची सिखी आप बणावन आया। गुर गोबिन्द कर प्यार। पुरख अकाल आपणा सुत विछड़या आप मिलावण आया, मेल मिलाए विच संसार। आपणी रुत्त आप सुहावण आया, फुल फुलवाड़ी वेखे इक्क गुलज़ार। आपणा मेघ आप बरसावण आया, आपे बरखे निझर धार। साचा मार्ग इक्क सिखावण आया, गुरसिखां कर प्यार। पिछला लेखा आप चुकावण आया, आपणी हथ्थीं देवे पाड़। रस फिका मिट्ठा आप बणावण आया, सोहँ शब्द कराए जै जैकार। गुरसिख तेरा हिस्सा आप वण्डावण आया, तोला बणया आप निरँकार। तेरा पीसण पीसा जन्म जन्म दा आप खावण आया, दर दरवेश बणया आप भिखार। तेरा भोरा डिग्गा आपणी हथ्थीं उठावण आया, विष्नूं तेरा भरे भण्डार। गुरसिख तेरा झोरा आप मिटावण आया, तेरे अंदर वड़ वड़ करे प्यार। तेरा वक्त थोड़ा आप मुकावण आया, शब्द घोड़े हो अस्वार। तेरा जोड़ा आप बणावण आया, जोड़ा जुड़े नारी कन्त भतार। गुरसिख तेरी आत्म सेजा आप हंढावण आया, पीआ प्रीतम आपे सुता पैर पसार। गुरसिख तेरा मुख मुख दिखलावण आया, जगत पर्दा झूठा घुंड दए उतार। एका सुख माणस मानुख आप वखावण आया, पुरख अबिनाशी हो त्यार। मात कुक्ख सफल करावण आया, जिस जन बख्शे चरन दुआर। उलटा रुख पन्ध मुकावण आया, मर जम्मे ना दूजी वार। आपणी गोदी चुक्क सचखण्ड बहावण आया, आपणी हथ्थीं खोल्ह किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे दस्से राह सुखाला आपे देवे दरस दीदार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।