पुस्तकालयभाग १०

१९ फग्गण २०१७ बिक्रमी सन्ता सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर

साचा मार्ग साचा राह, सो पुरख निरँजण आप बणाया। बैठा रहे बेपरवाह, हरि पुरख निरँजण वेस वटाया। एकँकारा जाणे आपणा साचा थाँ, दरगाह साची भेव ना राया। आदि निरँजण अनुभव प्रकाश बणे मलाह, अबिनाशी करता साचा बेड़ा ल्ए चलाया। श्री भगवान आपणे मन्दिर बह बह गाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराया। पारब्रह्म आदि जुगादि जुगा

जुगन्तर करे खेल सच्चा मेहरवां, मिहबान आपणा हुक्म चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाया। साचा मार्ग हरि करतारा, दरगाह साची आप रखाइंदा । दिस ना आए विच संसारा, लोकमात भेव कोए ना पाइंदा। हरि का राह तक्के ब्रह्मा विष्न शिव कर विचारा, नेत्र नैण ना कोए दरसाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल अपर अपारा, अपरम्पर आपणी धार चलाइंदा। धाम अवल्लड़ा ठांडा दरबारा, चार कुण्ट ना कोए दुआरा, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप बणाइंदा। साचा मार्ग निहचल धाम, अस्थिल दुआरे आप उपाईआ। आवे जावे एका राम, दूसर अवर ना कोए चढ़ाईआ। करे कराए साचा काम, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपणा पन्थ आपे वेख वखाईआ। साचा मार्ग सच महल्ला, हरि साचे सच लगाया। अंदर बाहर इक्क इकल्ला, निरगुण निरगुण फेरा पाया। थान सुहाए उच्च अटल्ला, महल्ल अटल आप वड्याआ। सच सिँघासण आपे मल्ला, सोभावन्त रिहा सुहाया। आप फड़ाए आपणा पल्ला, पल्लू दूसर हथ्थ किसे ना आया। आपणी जोत आपे रला, जोती जोत डगमगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आपे वेख वखाया। साचा राह सचखण्ड, सति पुरख निरँजण आप बणाईआ। आदि पुरख वण्डी वण्ड, वण्डणहार आप हो जाईआ। राह तक्कण कोटन ब्रह्मण्ड, दिस किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी किला कोट कंध, निरवैर पुरख आप बणाईआ। कोई करे ना प्रकाश, सूरज चन्द, आपणा नूर ज़हूर रुशनाईआ। आपे जाणे आपणा पन्ध, हरि पान्धी सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। साचा मार्ग उच्चे मन्दिर, सो पुरख निरँजण आप लगाया। आप जाणे अंदरे अंदर, आपणी खेल आप रचाया। साचे धाम आप सुहंदड़, सति पुरख निरँजण बेपरवाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे राहे आपे पाया। आपणा राह हरि करतार, हरि दर साचे आप जणाईआ। ना कोई जाणे आर पार किनार, दो जहान वडी वड्याईआ। ना कोई बाढी बणाए विच संसार, रूप अनूप ना कोए दरसाईआ। ना कोई लेखा लिखे बण लिखार, कातब बैठा मुख शरमाईआ। ना कोई तालब तल्ब करे परवरदिगार, तुलबा मात ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई अक्खर सके विचार, पैंतीस अक्खर देण दुहाईआ। ना कोई गुर खोल्ह सके किवाड़, बैठे ताड़ीआं लाईआ। ना कोई अवतार वखाए किसे संसार, बेअन्त बेअन्त बेअन्त रहे सभ गाईआ। हरि का मन्दिर अगम्म अपार, मार्ग अगम्म आपणे विच छुपाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा राह सर्ब गुणवन्त, दर घर साचे आप लगाइंदा।

आवे जावे इक्क भगवन्त, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। राह तक्कण कोटन कोटि सन्त, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। वेस अनेका करे अनन्त, अनन्त कल आपणी खेल खिलाइंदा। आदि जुगादी महिमा अगणत, लेखा लिख्त ना कोए लिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। साचा मार्ग हरि निरँकारा, लोकमात जणाईआ। गुर अवतार वसण थिर घर दुआरा, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, थिर घर आपणा पन्ध मुकाईआ। थिर घर साचे होए बाहरा, निरगुण निरगुण धार चलाईआ। निरगुण पौड़ा निरगुण चढ़नेहारा, निरगुण डण्डा इक्क वखाईआ। निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहरा, निरगुण अंदर बाहर वेस वटाईआ। निरगुण जाणे आपणी कारा, करे कार सच्चा पातशाहीआ। सचखण्ड वेखे आपणी धारा, धार धार विच प्रगटाईआ। आपणा राह रक्खे न्यारा, निरवैर भेव ना आईआ। सचखण्ड साचे हो उज्यारा, जोती नूर नूर दरसाईआ। सच सिँघासण कर त्यारा, पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। दर दरवेश बण भिखारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा सीस झुकाईआ। सीस जगदीस सोहे दस्तारा, पंचम पंच पंच वड्याईआ। छत्र झुलाए अपर अपारा, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। करे कराए सच विहारा, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। सचखण्ड तों होए बाहरा, आपणा मार्ग आपे वेख वखाईआ। रूप रंग रेख ना कोई करे प्यारा, इष्ट ईश ना कोए धराईआ। आपणे अन्तर आपे वसे हरि निरँकारा, किला कोट ना कोए सुहाईआ। आपणा चरन रक्खे विच सचखण्ड दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आपणे विच टिकाईआ। आपणा मार्ग आपणे विच रक्ख, आदि पुरख दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारिउँ हो वक्ख, आपणा भेव आपणे विच छुपाइंदा। आपणे अन्तर आपे हो प्रतक्ख, आपणी खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणा पक्ख, वेला वक्त ना कोए वखाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाइंदा। आपे रूप होए पुरख समरथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मेला आप मिलाइंदा। आपणा मेल मिलावणहारा, आदि पुरख अख्वाया। सो पुरख निरँजण रूप धर न्यारा, सचखण्ड डेरा लाया। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, सच सिँघासण सोभा पाया। एकँकारा भेव न्यारा, दर दरबाना सीस झुकाया। आदि निरँजण कर पसारा, मेटणहारा धूंआँधारा, जोती जोत नूर रुशनाया। श्री भगवान साचा लाड़ा, सचखण्ड दुआरे लाया पाड़ा, घर घर विच ल्ए प्रगटाया । श्री भगवान मीत मुरारा, सेवक सेवा करे अपारा, थिर घर साचा बंक उपाया। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, थिर घर वसे एका धारा, निरगुण निरगुण सच विहारा, नारी कन्त रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दए समझाया। थिर घर साचे नारी कन्त, पारब्रह्म ख़ुशी मनाईआ। आपणी चोली आपे रंगे बसन्त, रूप अनूप आप चढ़ाईआ। आपणी बणाए

आपे बणत, अंदर बाहर खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग वेख वखाईआ। नारी कन्त सच प्यारा, हरि हरि आपणी सेज हंढाइंदा। जननी जन बणे निरँकारा, साची गोद आप सुहाइंदा। सुत बणाया शब्द दुलारा, आपणी कुक्खों बाहर कढाइंदा। दाई दाया बण अगम्म अपारा, आपणी खेल खिलाइंदा। हरि का मार्ग ना कोई जाणे आपे होए जानणहारा, आपणा राह आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर साचे आपे वड़, पिता पूत माता आपणा नाउँ धराइंदा। मात पित पुत बालक, हरि साची खेल खिलाईआ। निरगुण निरगुण बण बण सालस, साची सालसी इक्क वखाईआ। आपणा रूप धरया ख़ालस, दूसर अवर ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सुत दुलारा हरि हरि जाया, जननी जन सोभा पाइंदा। दाई दाया बण बण सेव कमाया, सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा मार्ग दए समझाया, पान्धी आपणा पन्ध वखाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क जणाया, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दरस दिखाया, जोती नूर डगमगाइंदा। समरथ हथ्थ सिर आप टिकाया, महिमा अकथ आप पढ़ाइंदा। आपणा रूप आप प्रगटाया, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। साचा मार्ग हरि हरि सुत्त, हरि साचा सच दृढ़ाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आप सुहाए साची रुत्त, रुत्त रुतड़ी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग लावणा, हरि साचा सच जणाइंदा। सुत दुलारा इक्क उठावणा, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचावणा, सूरज चन्न आप चढ़ाइंदा। मंडल मण्डप आप वसावणा, धरत धवल जल बिम्ब आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाइंदा। साचा मार्ग कर त्यार, हरि साचा सच जणाईआ । शब्द सुत दए आधार, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रैगुण मेला दए मिलाईआ। पंज तत्त करे प्यार, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ संसार, लोकमात दए धराईआ। माणस मनुख कर प्यार, मानव जाती दए वड्याईआ। देवे दाती धुर दी धार, धुर दरबारी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग लोकमात आप चलाईआ। लोकमात हरि राह चलाया, लक्ख चुरासी कर विचार। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, आत्म अन्तर इक्क आधार। सन्त साजन ल्ए उठाया, देवे अमृत रस ठंडा ठार। भगत भगवन्त मेल मिलाया, राह दस्से इक्क न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। साचा राह विच संसारा, सतिगुर पुरख आप जणाईआ। घर विच

घर कर त्यारा, बंक दुआरा दए वड्याईआ। गृह मन्दिर दीपक कर उज्यारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। अनहद शब्द नाद सच्ची धुन्कारा, दिवस रैण वजाईआ। घट वेखे धूंआँधारा, अन्ध अन्धेरा आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका एक दए वड्याईआ। काया अंदर खेल अवल्ला, हरि साचा सच कराइंदा। पंच फड़ाया एका पल्ला, एका धार बंधाइंदा। त्रैगुण माया आपे रल्ला, त्रै त्रै लेखा ना कोए जणाइंदा। दूई द्वैती लाया सल्ला, सांतक सति ना कोए वरताइंदा। पंच विकार करे हल्ला, दिवस रैण उठ उठ धाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा मार्ग हरि निरँकारा, लोकमात आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, आपणा पर्दा आप उठाईआ। जगत जुग मेटे धुँदूकारा, धूंआँधार रहिण ना पाईआ। साचा नाउँ करे सच जैकारा, शब्दी शब्द आप सुणाईआ। संसार सागर वेखे डूँग्घी गारा, कवरी भँवरी फोल फुलाईआ। गुरमुख विरले बणाए सच सौदागर, वस्त अमोलक एका वणज कराईआ। लेखा जाणे काया गागर, काची माटी हाटी साचे हट्ट विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। साचा मार्ग लोकमात, सतिगुर पूरा आप जणाइंदा। शब्दी शब्द बंधाए साचा नात, जगत नाता इक्क रखाइंदा। अगम्म अगम्मड़ी सुणाए गाथ, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। सदा सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाइंदा। आप चढ़ाए आपणे राथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वड्यांअदा । साचा मार्ग गुर चरन कँवल, चार जुग वड्यांअदा। देवे वड्याई उप्पर धरत धवल, जो जन मार्ग एका पाइंदा। आत्म अन्तर खिले कँवल, उलटा कँवल आप भवाइंदा। पवण स्वासी जाए मवल, रुत्त बसन्ती आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचे मार्ग आपे ला, गुर गुरसिख आप तराईआ। जुगा जुगन्तर बण मलाह, साचे बेड़े ल्ए चढ़ाईआ। कर किरपा जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकार आप धराईआ। मेल मिलाए थाउँ थाँ, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। पकड़नहारा आपे बांह, बाज़ू बल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप उपाईआ। साचा मार्ग साचा पन्थ, मघ आपणा आप जणाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, बेअन्त बेपरवाहीआ। हरिजन बणाए साची बणत, घड़न भन्नणहार आप अख्वाईआ। रसना जिहवा एका मंत, सो पुरख निरँजण करे पढ़ाईआ। हँ हउमे गढ़्ह तुट्टे हंगत, हिँसा कोए रहिण ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा साची संगत, सति पुरख निरँजण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन दुआरा दस्से साची जन्नत, घर साचा इक्क वखाईआ। चरन दुआरा राह सुखाला,

गुर सतिगुर आप लगाया। नेत्र दरस सच्ची माला, मन का मणका आप भवाया। उधरे पार शाह कंगाला, शहिनशाह ना कोए वड्याआ। सति पुरख निरँजण बण दलाला, जगत दलेरी आप वखाया। नाता तोड़ काल महाकाला, गुरमुख लाल ल्ए उठाया। जगत जुग चली अवल्लड़ी चाला, भेव कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा वेख वखाया। राह सुखाला सहिज गुणवन्त, गुणी गुण आपणा गुण जणाइंदा। धन्न वड्याई गुरमुख गुर गुर सन्त, सतिगुर साजण खेल खिलाइंदा। नाम विहूणा जीव जंत, जाग्रत जोत ना कोए वखाइंदा। माया ममता देव दंत, त्रैगुण भेड़ भिड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क वखाइंदा। वाह वा मार्ग सतिगुर लाया, घर वजदी रहे वधाईआ। वाह वा मार्ग सतिगुर लाया, खोजण बन कोए ना जाईआ। वाह वा मार्ग सतिगुर लाया, तीर्थ तट किनारा अठसठ फेरी ना कोई पाईआ। वाह वा मार्ग सतिगुर लाया, मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआला वेखण कोए ना जाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, दुरमति मैल कट्ट, एका अमृत जाम प्याईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, इक्क वखाए साचा हट्ट, नाम वस्त आप विकाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, गुरमुख विरला लाहा ल्ए खट्ट, मनमुख बैठा मुख भवाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, हरिजन अमृत आत्म रस ल्ए चट्ट, मनमुख थुक्कां मुख भराईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, गढ़्ह हँकारी जाए ढट्ठ, सति सन्तोखी एका बुरज बणाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, हरिजन जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, दूई द्वैती मेटे फट्ट, एका रूप सर्ब दरसाईआ । वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, एका रूप वखाए घट घट, दूसर धार ना कोए जणाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, शब्द अगम्मी मारे सट्ट, हरिजन सोए आप जगाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, गुरमुखां तन पहनाए नाम पट, जगत चीथड़ा पन्ध मुकाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, आपणा राह जाए दस्स, निहकलंक चरन सरन सच्ची सरनाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, हिरदे अंदर जाए वस, वास्तक रूप आपणा आप बुझाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, विष्न ब्रह्मा शिव चरन दुआरे आयण नस्स, वेला वक्त आप समझाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग एका घर बणाईआ। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, लाशरीक दया कमाइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, जगत तारीक अन्धेर मिटाइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, जगत भगत भगवन्त रूप अनूप बारीक दिस किसे ना आइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, हरिसंगत दसे इक्क तरीक, एका वक्त एका वेला गुरमुख गुरसिख हरिजन साचे पार कराइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, अन्त ना देवे पीठ, मनमुख आपणा दरस दिखाइंदा। वाह वा सतिगुर

मार्ग ला, मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, जिस जन आपणा चरन छुहाइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, काया करे ठंडी सीत, जिस जन आपणा इष्ट वखाइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, इक्क सुणाए सुहागी गीत, सोहँ शब्द आप गाइंदा। वाह वा सतिगुर मार्ग ला, गुरसिखां करे आप प्रीत, प्रीतम आपणा रूप वटाइंदा। आपणी परखे आपे नीत, गुरसिख जौहरी मात प्रगटाइंदा। जगत अवल्लड़ी चलाई रीत, चार जुग गुर अवतार राह ना कोए वखाइंदा। छड्ड सिँघासण बणया मीत, गुरसिख भगत सुदामे चरनां हेठ रखाइंदा। कलिजुग काल रिहा बीत, पतित पुनीत ना कोए कराइंदा। रविदास चमार करे प्यार लेखा लिखे इक्क अनडीठ, अनडीठ रूप आप लिखाइंदा। जुग जुग अभुल जो करी बिप्रीत, आपणी भुल गुरसिखां कोलों आप बख्शाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा मार्ग आपणा राह जन भगतां मात दए वखा, दूसर नैण ना कोए खुल्हाइंदा।

१९ फग्गण २०१७ बिक्रमी करतार कौर दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर

हरि सतिगुर मार्ग पाइंदा, गुर गुरसिख बाल नादान। लक्ख चुरासी विचों आप उठाइंदा, शब्द जणाए धुर फ़रमान। अन्तर आत्म वेख वखाइंदा, वड दाता गुण निधान। जगत बसन्तर आप बुझाइंदा, अमृत बरसे मेघ महान। साचा शस्त्र हथ्थ फड़ाइंदा, नाम खण्डा तेज़ कृपाल। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप फिराइंदा, लेखा जाणे दो जहान। अंडज जेरज वेख वखाइंदा, उत्भुज सेत्ज वेखे जगत मकान। कागद कलम भेव ना आइंदा, गणती गिणे ना कोए ज़बान। बेअन्त बेअन्त बेअन्त प्रभ आपणी खेल खिलाइंदा, वड दाता श्री भगवान। जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। साचा मार्ग आप रखाइंदा, लक्ख चुरासी रक्खे आण। घट घट अंदर वेख वखाइंदा, जोती जाता नूर महान। आपणी विद्या आप पढ़ाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक्क मेहरवान। गुरसिख आप उठाइंदा, कर किरपा गुण निधान। जन्म जन्म दा लेख मुकाइंदा, वेखणहारा मार ध्यान। आपणा पन्ध आपणे हथ्थ रखाइंदा, पान्धी बणे श्री भगवान। गीत सुहागी छन्द सुणाइंदा, कलमा कलमी इक्क ईमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी निगहबान। निगहबान निरवैर पुरख अकाल, हरि वडा वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी हो दयाल, दीनन आपणी दया कमाईआ। थिर घर सच्ची वसे धर्मसाल, दर दरबारे सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी इक्क उछाल, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर दलाल, त्रैगुण लेखा दए समझाईआ। नाल रलाए काल महाकाल,

पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, जगत जुग अवल्लड़ी खेल खिलाईआ । खेल अवल्लड़ा हरि निरँकारा, आपणा आप कराइंदा। साचे मन्दिर हो उज्यारा, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। शब्दी शब्द सुत दुलारा, आदि पुरख कर प्यारा, साची सेवा आप लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बण वणजारा, एका वस्त देवे हरि थारा, साची वण्डण वण्ड वंडाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ करे खेल अपर अपारा, पंज तत्त मेला विच संसारा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, आत्म जोती जोत जगाइंदा। कँवल नाभी ठंडी ठारा, अमृत झिरना निझर रस आप भराइंदा। आपणा नाद सच्ची धुन्कारा, धुन आत्मक आप सुणाइंदा। अनहद वज्जे वारो वारा, ताल तलवाड़ा दिस कोए ना आइंदा। माणस मानुख कर प्यारा, हरि जू हरि हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। निरगुण सरगुण पावे सारा, सरगुण निरगुण आपणे रंग रंगाइंदा। आवे जावे वारो वारा, जुगा जुगन्तर आपणी खेल आप खिलाइंदा। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन भेव कोए ना पाइंदा। वास निवासा जीव जंत, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। सर्ब जीआं हरि एका कन्त, लक्ख चुरासी नार प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी खेल आप खिलाइंदा। कन्त कन्तूहल हरि निरँकारा, नर नरायण वड वड्याईआ। सचखण्ड वसे धाम न्यारा, थिर घर बैठा सेज सुहाईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणी जोत जगाईआ। देवणहारा धुर फ़रमाना, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। आपे जणाए आपणी कारा, करता पुरख कादर करीम बेऐब परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। मुकामे हक हक नाअरा, लाशरीक आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी साची कार। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, वण्डे वण्ड अपर अपार। आपणा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा, ना कोई दूजा पावे सार। आपणा नाद आप अल्हाइंदा, ब्रह्मा वेता गाए मुख चार। चारे मुख सालांहयदा, चारे वेद दए आधार। चारे जुग वण्डे आपणी वण्ड वण्डणहारा एकँकारा आपणी खेल आप खिलाइंदा, निरगुण सरगुण दए आधार। सरगुण साचा संग निभाइंदा, दिस ना आए विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारी लेखा जाणदा, आदि अन्त भगवन्त। करे खेल श्री भगवान दा, जुगा जुगन्त महिमा अगणत। वेस वटाए काल महाकाल दा, लेख चुकाए जीव जंत। आपणा मन्त्र आपणा नाउँ आप सिखाल दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि बेअन्त। नाउँ निरँकारा आपे दस्स, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। पंज तत्त काया अंदर जाए वस, रूप रंग रेख ना कोए दरसाईआ।

कर प्रकाश कोटन रवि ससि, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आपणे अंदर आपे बह बह रिहा हस्स, चिंता ग़म ना कोए रखाईआ। आप आपणे होया वस, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे अंक समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच्चा शहिनशाह हरि भगवाना, आदि जुगादि समाया। लक्ख चुरासी देवे दाना, जीआ दान झोली पाया। ईश जीव खेल महाना, जगदीश आप खिलाया। आपणा नाउँ धुर फ़रमाना, लोकमात आप सुणाया। लक्ख चुरासी विचों माणस मानुख कर परवाना, हरिजन आपणा मेल मिलाया। आप सुणाए आपणा गाना, राग नाद आप वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन हरि हरि उठाइंदा, कर किरपा श्री भगवन्त। आपणी बूझ आप बुझाइंदा, आप जणाए मणीआ मंत। मति बुध आप समझाइंदा, सुरती शब्दी मेला नारी कन्त। साचे तख्त आप बहाइंदा, वड दाता गहर गम्भीर गुणवन्त। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, करे खेल आदि अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप लेखा जाणे जीव जंत। जीव जंत हरि जाणया, लक्ख चुरासी काया फोल। गुरमुख विरला आप पछाणया, साचे कंडे हरि हरि तोल। चरन कँवल कँवल चरन देवे साचा माणया, वड्याई देवे उप्पर धरत धवल। किसे हथ्थ ना आए राजे राणयां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आत्म अन्तर रिहा मवल। आत्म अन्तर वसया, पुरख बिधाता बेपरवाह। आदि जुगादी फिरे नस्सया, जन भगतां बणे मलाह। शब्द निराला तीर एका कसया, एकँकारा एका वार देवे ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझा। हरिजन हरि समझाइंदा, आप आपणा पर्दा खोल्ह। माणस जन्म मात दिवाइंदा, लक्ख चुरासी विचों अनमोल। आपणी बूझ आप बुझाइंदा, अंदर वड़ अनहद वजाए ढोल। बजर कपाटी आप खुल्हाइंदा, सदा सुहेला वसे कोल। अमृत जाम आप प्यांअदा, सच सुच्च देवे आपणी पहुल। आपणा कीता कौल निभाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चुकाए पर्दा ओहल। पर्दा ओहला चुक्कणा, हरि सतिगुर आप चुकाए। गुरसिख तेरा पैडा मुक्कणा, रविदास चमारा लेख लिखाए। अन्तिम वेला नेड़े ढुकणा, जुग चौकड़ी रहे विहाए। सति सरूप हो हो श्री हरि बुक्कणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहे। गुरसिख तेरा उज्जल करे मुखना साचा मुखड़ा आप सालाहे। तेरी जन्म जन्म दी मेटे भुक्खणा, आत्म अन्तर दरस दिखाए। तेरी पूरी करे सुखणा, सुखी घर इक्क वसाए। उलटा मात गर्भ ना होए रुक्खणा, लक्ख चुरासी फंद कटाए। पंच विकारा तेरे विचों पुट्टणा, जड़ लग्गी रहे ना राए। तेरा अंदरों तेरा सतारा आपे फुटणा, सतिगुर पूरा दए प्रगटाए। तेरा झूठा गढ़्ह गुर पूरे आप लुट्टणा, माया ममता मोह मिटाए। तेरा विकारा आपणी हथ्थीं कुठणा, देवे अन्त

सज़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा आप गणाए। नौं नौं जन्म ना लेखा जाणया, माणस माणस रूप धरा। फिरदा रिहा बाल अंञाणया, मति मन बुध ना चले कोए चतरा। आपणा घर ना किसे पछाणया, दर दर रिहा फेरी पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरगाह। धुर दरगाही लेखा लिख दा, आदि अन्त एकँकार। सिख्या किसे कोलों ना सिख दा, सिख सिख्या सिखावणहार। हरि का भाणा कदे ना मिटदा, ना कोई होए मेटणहार। रविदास चमारा राह दस्से प्रभ मिलण दी सिक दा, सिक एका मीत मुरार। नाता तुट्टे ऊँच नीच दा, राउ आए रंक दुआर। करे खेल हरि जगदीस दा, जगत जुगत दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे लिखणहार। लेखा लेख लिखाइंदा, लिखणहार गोपाला। रविदास चमारे दया कमाइंदा, दीना बंधप दीन दयाला। हथ्थ कसीरा इक्क वखाइंदा, जगत जाणे ना कोए माला। गंगा राम क्यों पछताइंदा, करे खेल हरि निराला। कसीरिउँ कंगण आप वटाइंदा, करया खेल बण दलाला। मन ममता आप वधाइंदा, त्रैगुण माया जगत जंजाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फल वेखे लग्गा डाल्हा। साचा कंगणा एका कंगण, कंधी पार कोए ना जाईआ। तन मन काया चाढ़े रंगण, उतर कदे ना जाईआ। किसे हथ्थ ना आए विच ब्रह्मण्डन, खोजे सर्ब लोकाईआ। एका कंगण देवे दंडन, जन्म जन्म दी मैल धवाईआ। लेखा जाणे विच वरभण्डन, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। रविदास चमारा गाए एका छन्दन, अन्तर राम नाम लिव लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लिख्या लेखा दए समझाईआ। लेख लिखाया हरि गोबिन्द, लेखा लेख ना कोए मिटाइंदा। रविदास चमारे ना कोई हरख सोग दिसे चिन्द, चिंता चिखा ना कोए वखाइंदा। एका ओट रक्खे हरि बख्शिंद, चरन कँवल ध्यान लगाइंदा। भगत भगवन्त बणाए बिन्द, नादी सुत आप उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाइंदा। कंगण गया कंगण दुआर, कंगण कंगण हथ्थ ना आईआ। रसना बोल बोल जैकार, रविदास चमार इक्क सुणाईआ। तूं ठग्ग मैं ठगणहार, पारब्रह्म ठगौरी रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठग्ग नाल ठग्ग करे कुड़माईआ। रविदास ठग्गया गया बाहमण, आपणा भेव ना मूल जणाया। गंगा राम ठग्गया रविदास ना बणया ज़ामन, कंगण इक्क चुराया। करे खेल हरि भगवानन, दोहां आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाया। गुण वखाए हरि भगवन्त, रविदास रंग रंगाईआ। रवीदास मिल्या हरि हरि कन्त, नारी आपणी ख़ुशी मनाईआ। पाटे चीथड़ चढ़या रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए समझाईआ।

ब्रह्मण रोवे करे पुकार, नेत्र नीर उछालया। कंगण वेख होया हँकार, माया ममता मोह वधा ल्या। नाता तुटया एकँकार, माणस जन्म ऐवें गालया। चरन धूढ़ी ढह ढह मंगे चरन छार, अग्गे आपणी झोली डाह ल्या। हौं भिखक भिखारी आया दुआर, मंगे बण सवालीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि पुरख बण दलालीआ। रविदास चमार सुणाइंदा, अन्तर आत्म कर ध्यान। तेरा मेरा मेरा तेरा एका कन्त नज़री आइंदा, एका मन्दिर इक्क मकान। तेरी महिमा पंडत ना कोए गणाइंदा, तेरे उप्पर मेहर करे भगवान। गंगा होए तेरे नाल हथ्थ मिलाइंदा, कंगण बख्शया आपणा दान। जीव जगत भेव कोए ना पाइंदा, भुल्ले बाल नादान। तेरी मेरी मेरी तेरी आपणी हथ्थीं गंढ्ढ पवाइंदा, शब्द जणाए धुर फ़रमान। कलिजुग कन्ढ्ढे आप बहाइंदा, दोहां वखाए इक्क अस्थान। परमानंद आप समाइंदा, परम पुरख वड मेहरवान। मेरा मेरा आपणे विच मिलाइंदा, तेरा धरे जगत निशान। नौं नौं गेड़ा आप चलाइंदा, चौथे जुग करे कल्याण। माणस माणस रूप वटाइंदा, मानुख होए चतुर सुजान। मानव आपणी गोद बहाइंदा, एका देवे साचा दान। अन्तिम पन्ध मुकाइंदा, खेले खेल श्री भगवान। कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा, वेखणहारा नौजवान। बाल बिरध ना रूप धराइंदा, एका नूरो नूर महान। औंदा जांदा दिस ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जणाया हरि फ़रमान। कलिजुग अन्तिम आवणा, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकावणा, गुर अवतार देण ग्वाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी गोद बहावणा, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। निरगुण रूप आप धरावना, जोती जामा जोत जगाईआ। रवि रवि तेरा साथ निभावना, दास दास सेव कमाईआ। शब्दी शब्द मेल मिलावणा, शब्द विचोला इक्क रघराईआ। साचा ढोला इक्क सुणावणा, आपणा नाउँ कर रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण आपणा रूप धरावणा, हँ मेले सहिज सुभाईआ। सोहँ अक्खर इक्क बणावणा, नारी कन्त ब्रह्म पारब्रह्म एका सेज सुहाईआ। गंगा राम तेरा जन्म फेर दवावणा, पंज सत्त दए वड्याईआ। पंजां तत्तां भेव खुल्हावणा, सति सतिवादी सत्तवां दर आप वखाईआ। सतवंजा साल मुख छुपावणा, माणस पर्दा फेर चुकाईआ। पिछली आयू आपणे लेखे लावणा, अग्गे मार्ग आपे पाईआ। बारां हाढ़ लिख्या पूर करावणा, भुल कदे ना जाईआ। जो सुणाया सो आपणे विच टिकावणा, आपा तेरे विच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। पूरी आस करे करनेयोग, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। पहलां पिछले जन्म दा कट्टे वजोग, कूड़ा रोग दए गंवाईआ। दूजे शब्द सुरत करे संजोग, गुर सतिगुर मेल मिलाईआ। तीजे आत्म सेजा भोगे भोग, भस्मड़ मर कदे ना जाईआ। चौथे घर इक्क वखाए साचा जोग, सोहँ शब्द आत्म परमात्म

एका रंग रंगाईआ। पंचम लेखा जाणे काया किला कोट, पंचम नाद शब्द धुन सुणाए सच्ची शनवाईआ। छेवें घर अगाध बोध, बोध अगाधी एका अक्खर दए पढ़ाईआ। सत्तवें सति सतिवादी लेखा जाणे चौदां लोक, लोक परलोक होए सहाईआ। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां देवे मोख, मुक्ती गुर चरन गुरसिख तेरे पैरां हेठ दबाईआ। नौं दुआर हरख चुकाए सोग, चिंता चिखा ना कोए जलाईआ। दसवें दरस दखाए अमोघ, सोवत जागत एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। हरि हरि भेव खुल्हावणा, काया अंदर बंक दुआर। आपे ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलावणा, साची सेजा करे प्यार। जोत निरँजण दीप जगावणा, आठ पहर रहे उज्यार। अनहद नादी नाद वजावणा, आपे गाए मंगलाचार। बजर कपाटी तोड़ तुड़ावणा, नाता तोड़े धूंआँधार। अग्नी तत्त आप बुझावणा, अमृत बरखे ठंडी ठार। नाभी कँवल आप उलटावणा, कँवल कँवला पावे सार। ईड़ा पिंगल आप समझावणा, देवे मति सच्ची सरकार। टेढी बंक पार करावणा, सुखमन रक्खे आपणी धार। जगत वासना मेट मिटावणा, मन मनूआ ना करे ख्वार। साची मति बुध इक्क दसावणा, हरि चरन प्रीती सच प्यार। जगत रीती वेख वखावणा, पतित पुनीती किरपा धार। पहली बीती की फोल फुलावणा, उप्पर पर्दा देवे डार। अग्गे होए आप ज़ामना, मार्ग दस्से इक्क सुखाल। नेड़ ना आए कामनी कामना, गुरसिख होए ना तेरा ज़वाल। मेटे रैण अन्धेरी शामना, जल्वा नूर वखाए इक्क जलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे लाल। लाल अनमुल्लड़ा मेलया, गुरसिख कर प्यार। एका मन्दिर वसे गुरु गुर चेलया, सोहे बंक दुआर। हरि पाया सज्जण सुहेलया, विछड़ ना जाए विच संसार। राए धर्म दी कट्टे जेलया, चित्रगुप्त ना करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे एका साचा वर, हरिजन बणे दर भिखार। हरिजन भिखारी मंगदा, एका नाम अनडिठ। सतिगुर पूरा चोली रंगदा, जुग जुग करे साचा हित। वजाए ताल नाम एका मृदंग दा, वेस अवल्लड़ा नित नवित। रस माणे सेज पलँघ दा, आत्म सेजा बह बह मित। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वर, माणस जन्म लेख चुकाए, पूर्ब कर्मां जित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अठ्ठे पहर इक्क जमाल रखाए, सुफन सखोप्त जाग्रत तुरीआ एका रूप दरसाए, ना कोई वार ना कोई थित।