१९ फग्गण २०१७ बिक्रमी मनुशा सिँघ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
आदि पुरख एका हरि, हरि वड्डा वड वड्याईआ। वसणहारा साचे घर, घर मन्दिर आप उपाईआ। निर्भय भउ ना रक्खे कोए डर, भय आपणा सर्ब जणाईआ। करे खेल अगम्म अपर, अगम्म अगम्मड़ी कार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप धराईआ । सो पुरख निरँजण रूप अवल्ला, हरि हरि साचा आप धराइंदा। करे खेल इक्क इकल्ला, अकल कल धारी आपणा बल उपजाइंदा। आपणे नूर आपे रला, आपणा मेल आप मिलाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, सच दुआरा सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण निराकारा, निरवैर नाउँ धराइंदा। आपे वसे सभ तों बाहरा, भेव कोए ना पाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, धार धार विच रखाइंदा। अलख अलखना खेल अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। एकँकारा पुरख अकाल, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। वसणहारा सच घर सच्ची धर्मसाल, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। सदा सुहेला चले नाल नाल, आपणा संग निभाईआ। आपणी करे आप प्रितपाल, प्रितपालक वड शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। आदि निरँजण नूर उज्यारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। आप आपणा कर पसारा, हरि हरि आपे वेख वखाइंदा। आपणा घाड़न घड़ ठठयारा, साची बणत आप बणाइंदा। आपे वसे सच दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता पुरख अबिनास, एका रंग समाया। आपे जाणे आपणा खेल तमाश, साची मंडल रास रचाया। आप आपणा होए दासी दास, सेवक सेवा आप कमाया। आपे लेखा आपणे निज मन्दिर कर कर वास, घट आपणा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आपणे विच रखाया। श्री भगवान सर्ब गुण दाता, एका एक वडी वड्याईआ। आप बणाए आपणी ज़ाता, उत्तम आपणी ज़ात रखाईआ। ना कोई पिता ना कोई माता, गोदी गोद ना कोए बहाईआ। ना कोई सुणाए सुणे गाथा, करे कराए ना कोए पढ़ाईआ। सर्ब कल आपे समराथा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यारा, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। आपणे प्रकाश हो उज्यारा, नूर ज़हूर आप कराइंदा। आप सुहाए आपणा सच दुआरा, दर घर साचा आप बणाइंदा। करे खेल एका वारा, दूजी धार ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल निरगुण हरि, निराकार
आपणी कल वरताइंदा। सचखण्ड दुआरा साचा घर, हरि मन्दिर हरि सुहाइंदा। आपणा घाड़न आपे घड़, आपे वेख वखाइंदा। आपे बैठा अंदर वड़, भेव कोए ना पाइंदा। आपे सच सिँघासण बैठा चढ़, सच दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वखाइंदा। थिर घर साचा आपे खोल्ह, आपणी दया आप कमाईआ। आपे बैठा रहे अडोल, अडुल बेपरवाहीआ। आपे तोले आपणे तोल, तोलणहारा इक्क हो जाईआ। आप वजाए आपणा ढोल, सति मृदंगा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, आपे होए पिता माईआ। पिता मात हरि निरँकारा, आपणा खेल खिलाइंदा। आपे जणे सुत दुलारा, शब्दी नाउँ धराइंदा। आपे वणज करे वणजारा, आपणा हट्ट आप चलाइंदा। आपे देवे सच भण्डारा, वस्त अमोलक आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाइंदा। आपणी धार आपे धर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपणी किरन आपा विच आपे कढ्ढ, करे खेल साचा हरि, हरि आपणी खेल खिलाइंदा। रूप धराए नारी नर, नारी कन्त आप हंढाइंदा। आपणी सेजा आपे चढ़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। आपणे अंदर आपे वड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म धुर फ़रमाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर फ़रमाना राज राजाना, हरि आपणा आप सुणाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, साचा सीस ताज सुहाईआ। सति सरूपी इक्क कमाना, वड बलवाना आप उठाईआ। आपे जाणे आपणा भाणा, आपणे भाणे सद समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया आपणे अग्गे रक्ख, हरि हरि साची खेल खिलाइंदा। आपणा रूप कर प्रतक्ख, विश्व विष्नूं नाउँ धराइंदा। आप आपणा कीता वक्ख, भेव कोए ना पाइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। विष्नूं अंदर बन्धन पा, आपणी धार वहाईआ। परमानंदन गया समा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आपणी चरन धूढ़ी चन्दन मस्तक इक्क लगा, एका नूर नूर रुशनाईआ। एका कँवल ल्ए खिला्ह, कँवल कँवला आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्नूं अंदर कँवल धार, हरि अमृत अमर कराइंदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। जोती जोत होए उज्यार, तत्व तत ना कोए बणाइंदा। आपणी वण्ड वण्डे अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव ना आइंदा। आपे ब्रह्म कर पसार, आपणा नाउँ आप उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची रचना आप रचाइंदा। आपे ब्रह्मा वेता जाया, जननी जन आप अख्वाइंदा। आपे विष्नूं गोद उठाया, आप आपणी गोद सुहाइंदा। आपे शब्द अगम्मी
इक्क सुणाया, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आपे दाई दाया बण बण सेव कमाया, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे वेख वखाइंदा। आपे थिर घर पार कराया, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा घाड़त ल्ए घड़ाया, घड़नहार आप हो जाईआ। आपे आपणे रंग समाया, रंग रंगीला साचा माहीआ। आपे आपणी सुन्न अगम्म डेरा लाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव ना किसे जणाईआ। सुन्न अगम्मी हरि समा, आपणा खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा दर बहा, एका हुक्म सुणाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी इच्छया ल्ए प्रगटा, साची भिच्छया झोली पाइंदा। एका शंकर चरन धूढ़ी ल्ए ता, रूप अनूप आप वखाइंदा। मस्तक टिक्का देवे ला, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। तिन्नां लेखा दए समझा, एका गुण जणाइंदा। आपे पिता आपे मां, आपे बालक रूप वटाइंदा। विष्नूं फड़े हरि हरि बांह, ब्रह्मा शंकर हथ्थ मिलाइंदा। शंकर रक्ख चरन ध्याँ, पुरख अबिनाशी इक्क मनाइंदा। करे खेल हरि वड मेहरवां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कराइंदा। विष्न विश्व कर त्यारा, हरि साचे दया कमाईआ। एका बख्शे चरन सहारा, एका ओट रिहा समझाईआ। एका सति दए भण्डारा, सतो गुणी नाम रखाईआ। एका ब्रह्मा करे भिखारा, एका वस्त रिहा दरसाईआ। एका नाम करे उज्यारा, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। चारे मुख दए सहारा, रसना जिहवा आप हिलाईआ। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म एका गुण जणाईआ। आपे बणे सच लिखारा, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरगाहीआ। धुरदरगाही खेल खिलाइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। भोला नाथ आप जगाइंदा, चरन कँवल ल्ए छुहा। साची धूढ़ी ख़ाक रमाइंदा, सीस जगदीश आपणे चरनां हेठ दबा। एका हुक्मी हुक्म सुणाइंदा, हरि जू रखे आपणी सद रज़ा। एका शस्त्र हथ्थ वखाइंदा, तिन्नां मूल त्रिसूल दए वखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची वस्त दए फड़ा। साची वस्त हरि निरँकारा, सति सति आप वरताईआ। विष्नूं देवे इक्क आधारा, भुल कदे ना जाईआ। ब्रह्मे देवे चरन कँवल इक्क सहारा, एका दर वखाईआ। एका शब्द इक्क जैकारा, एका करे पढ़ाईआ। शंकर बणाए इक्क वणजारा, एका गुण दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राजस तामस तामस राजस सांतक संग आप निभाईआ। त्रैगुण तत्त आप उपा, हरि त्रैगुण मेल मिलाया। करया खेल बेपरवाह, भेव किसे ना आया। चारे वेद रहे सालाह, सिफ्ती सिफ्त हरि सालाहया। विष्न ब्रह्मा शिव ढह ढह पए सरना, चरन कँवल ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाया। हरि पर्दा आप
उठाइंदा, कर किरपा गुण निधान। विष्नूं इक्क निशान वखाइंदा, सति पुरख निरँजण हो मेहरवान। ब्रह्मा इक्क ज्ञान दृढ़ाइंदा, सो पुरख निरँजण गुण निधान। शंकर एका घर बहाइंदा, हरि पुरख निरँजण देवे दान। एकँकारा हुक्म सुणाइंदा, भुल ना जाए बण नादान। आदि निरँजण दीप जगाइंदा, जोती नूर होए महान। श्री भगवान मार्ग पाइंदा, देवे धुर फ़रमान। अबिनाशी करता उँगली लाइंदा, आप वखाए सच मकान। पारब्रह्म आपणा दरस दिखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। पारब्रह्म हरि जाणदा, जानणहार करतार। विष्न ब्रह्मा शिव की लेखा जाणे श्री भगवान दा, श्री भगवान गुण निधान। आदि जुगादि लेखा इक्क मेहरवान दा, मेहरवान नौजवान। बाल अंञाणे आप उठाल दा, दर दुआरे देवे माण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क रखाए साची आण। हरि एका आण रखाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव जगा। हरि एका बन्धन पाइंदा, ना सके कोए तुड़ा। हरि एका अंदर बहाइंदा, चरन कँवल दए समझा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद दए खुल्हा। हरि साचा भेद खुल्हाइंदा, नाउँ निरँकारा आपे बोल। विष्न ब्रह्मा शिव जगाइंदा, नाद वजाए आपणा ढोल। साची सेवा आप वखाइंदा, त्रै त्रै कंडे तोल। लक्ख चुरासी झोली पाइंदा, आप बणया रहे अनभोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत आपे रिहा मौल। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, सो पुरख निरँजण आप समझाइंदा। त्रै त्रै लेखा आपे वरना, दूसर अवर ना कोए प्रनाइंदा। इक्क दूजे दा लड़ फड़ना, भुल कोए ना जाइंदा। विष्नूं भण्डारा घर घर धरना, दर दर रिज़क सबाइंदा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप जीव जंत करना, तेरी वण्ड वंडाइंदा। शंकर तेरे हथ्थ रखाया मरना, जो घड़या भन्न वखाइंदा। तिन्नां विचोला आपे बणना, शब्द सनेहुड़ा इक्क सुणाइंदा। मेरा लेख किसे ना पढ़ना, लोकमात हथ्थ किसे ना आइंदा। मेरे पौड़े किसे ना चढ़ना, आपणा पौड़ा आपणे विच छुपाइंदा। आदि जुगादि विष्न ब्रह्मा शिव आपणी बख्शे साची सरना, चरन कँवल ध्यान इक्क वखाइंदा। आपणी करे आपे करना, करता पुरख आपणा नाउँ धराइंदा। ना जम्मे ना कदे मरना, अनुभव आपणा रूप प्रगटाइंदा। एका लड़ हरि हरि फड़ना, पुरख अबिनाशी आप फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। हरि समझाया शब्द गुण, त्रैगुण तत्त विचार। आदि जुगादि फ़रयाद ल्ए सुण, अभुल गुर करतार। आपणे विचों कढ्ढे चुण, आप आपा कर प्यार। आप वजाए आपणी धुंन, नाद अनादी इक्क सतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां देवे इक्क आधार। तिन्नां सुणया हरि का भाओ, भय विच बैठे सीस झुकाईआ । प्रभ तेरी सेवा करन दा सदा चाउ, चाउ घनेरा इक्क रखाईआ। साडी दात तेरा नाउँ, विसर
कदे ना जाईआ। साडी मात तूं साची माउँ, पिता तेरी गोद सुहाईआ। आदि जुगादि पकड़ना बाहों, हउँ बालक बाल सखाईआ। सदा सद रक्खणी ठंडी छाउँ, समरथ तेरी वड्याईआ। तेरे हथ्थ साडा न्याउँ, निउँ निउँ बैठे नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि होए सदा सहाईआ। सदा सहाई होवणा, तिन्नां करी पुकार। लक्ख चुरासी तेरा नाउँ बीज बोवणा, लोकमात होए उज्यार। तेरा रूप तेरा रंग तेरा संग कदे ना खोवणा, बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शी सच प्यार। सच प्यार मंगदा, विष्नूं नैण उठा। हरि हरि चोली रंगदा, रंग मजीठी इक्क चढ़ा। शंकर वेखे खेल सूरे सरबंग दा, चरन धूढ़ी तन रमा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां देवे इक्क सलाह। सच सलाह देवणहारा, एका हुक्म जणाईआ। लक्ख चुरासी कर आकारा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। घर घर अंदर भर भण्डारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। घट घट अंदर कर उज्यारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। घर घर अमृत भर भण्डारा, कँवली मुख सुहाईआ। घर नाद सच्ची धुन्कारा, अनहद आप अल्हाईआ। घर घर मन्दिर कर पसारा, घर घर विच दए वड्याईआ। घर घर नारी कन्त भतारा, घर घर सेज हंढाईआ। घर घर सख़ीआं मंगलचारा, घर घर गीत गोबिन्द अल्हाईआ। घर घर वसे धूंआँधारा, घर घर सुंज मसाण वखाईआ। घर घर वसाए काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, घर घर आसा तृष्ना नाच नचाईआ। घर घर जूठ झूठ कर पसारा, घर घर हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। घर घर भुक्खा नंगता फिरे वारो वारा, घर घर करे सच्ची शहिनशाहीआ। घर घर होवे चोबदारा, घर घर बैठा अलख जगाईआ। घर घर विष्नूं दए सहारा, घर घर ब्रह्मा ब्रह्म जोत प्रगटाईआ। घर घर शंकर वजाए ताल नगारा, हथ्थ त्रिशूल उठाईआ। घर घर लक्ख चुरासी करे खेल आप करतारा, दिस किसे ना आईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि दए हुलारा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। सेवक सेवा लाए सेवादारा, साची सेवा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, ब्रह्मा विष्न शिव शंकर मनाया। पुरख अबिनाशी तेरी धार, तेरे अग्गे दए टिकाया। हउँ सरगुण रूप घड़नेहार, निरगुण तेरी वण्ड वण्डाया। तूं दाता अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर तेरा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त कवण वार कवण थित कवण रूप करे हित, कवण धाम कवण राम कवण रूप धरे भगवान, निरगुण निरगुण मेला ल्ए मिलाया। निरगुण हरि समझाइंदा, निरँकार करतार। लक्ख चुरासी सरगुण रूप वखाइंदा, लोकमात खेल अपार। पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा, मन मति बुध दए आधार। जुग जुग आपणी वण्ड वंडाइंदा, आपे होए वण्डणहार।
आपणा वेस आप कराइंदा, वेस अवल्लड़ा एकँकार। आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा, आपे बोले सच जैकार। आपणा पर्दा आप उठाइंदा, आपे अंदर आपे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल खिलावणा, हरि साचा सच समझाए। लक्ख चुरासी तन हंढावणा, घट घट अंदर जोत जगाए। निरगुण सरगुण मेल मिलावणा, सरगुण निरगुण एका रंग रंगाए। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणी अंस बणावणा, सुत दुलारे ल्ए उठाए। चारे वेदां आप पढ़ावणा, आपणी विद्या आप जणाए। चारे खाणी आप उपजावणा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे लेखे ल्ए लगाए। नौं दुआरे आप खुल्हावणा, जगत वासना विच रखाए। नौं खण्ड पृथ्मी आप प्रगटावणा, धरनी धरत धवल दए वड्याए। चार जुग गेड़ा आप दिवावणा, चारे कुण्टां फेरा पाए। चारे वरनां आप उपजावणा, शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश नाउँ धराए। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखावणा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाए। गुर अवतार सेवा लावणा, लोकमात करे रुशनाए। भगत भगवन्त भेव खुल्हावणा, साचे सन्तां एका बूझ बुझाए। गुरमुख गुर गुर गोद बहावणा, आप आपणा दरस कराए। गुरसिख साचा संसा लाहवणा, सतिगुर पूरा नज़री आए। जुग चौकड़ी आपणा बन्धन पावणा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए। ब्रह्मा विष्न शिव भुल ना जावणा, पुरख अबिनाशी आप समझाए। दुआरे बह बह एका गावणा, सो पुरख निरँजण इक्क ध्याए। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा, अबिनाशी करता होए सहाए। निरगुण आपणा वेस वटावणा, जोती जामा कर रुशनाए। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर ना कोए बणावणा, आपणी कल आप वरताए। साचा शब्द अगम्मी ढोला एका गावणा, लिखण पढ़न विच ना आए। दो जाहानां खेल खिलावणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म सुणाए। गुरमुख साचे मात जगावणा, जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाए। चारे वेदां फोल फुलावणा, ब्रह्मा वेता नाल रलाए। पुराण अठारां भेव खुल्हावणा, वेद व्यासा आप उठाए। गीता ज्ञान आप दृढ़ावणा, अठारां अध्याए आपे गाए। अञ्जील कुराना पर्दा लाहवणा, तीस बतीसा एका गृह दए सुणाए। खाणी बाणी आपे गावणा, राग छतीस रहे शरमाए। विष्नूं तेरा कौल निभावणा, पुरख अबिनाशी होए सहाए। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म रूप तेरे विच टिकावणा, सिर आपणा हथ्थ रखाए। शंकर तेरी प्यास बुझावणा, लक्ख चुरासी तेरी झोली पाए। पूर्ब लेखा पूर करावणा, पारब्रह्म बेपरवाहे। नानक मेला मेल मिलावणा, गोबिन्द एका घर वखाए। सम्बल नगरी धाम सुहावणा, धरत धवल ना कोए वड्याए। बाढी कोए ना बणत बणावणा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाए। तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़ जुड़ावणा, बहत्तर नाड़ मेल मिलाए। अंदर वड़ वड़ आसण लावणा, उच्चे टिल्ले पर्बत सोभा पाए। गौड़ ब्रह्मण खेल खिलावणा, पूत सपूत एका जाए। विष्नूं फड़ाए आपणा दामना, दामनगीर सच्चा पातशाहे। ब्रह्मा तेरा
अंक आपणे विच समावणा, अंगीकार आप कराए। शंकर तेरा पन्ध मुकावणा, थिर कोए रहिण ना पाए। चौथे जुग आप मिटावणा, निहकलंक नाउँ रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, वर दाता हरि रघराए। वर दीआ हरि भगवान, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। अन्तिम मिटे कल निशान, काल महाकाल करे सफाईआ। प्रगट होए आप दयाल, दीनन वेखे थाउँ थाँईंआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जन्म जन्म घाल जो रहे घाल, पूर्ब लेखा लेखे पाईआ। हाल मुरीदां सुणे आण, मुर्शद बणे बेपरवाहीआ। दीद ईद दो जहान, जल्वा नूर आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। कलिजुग अन्तिम आवणा, पुरख अगम्म अपार। निरगुण रूप धरावणा, दिस आए ना विच संसार । शब्द खण्डा इक्क चमकावणा, दो जहानां मारे मार। ब्रह्मण्डां वेख वखावणा, लोआं पुरीआं दए हुलार। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकावणा, करोड़ तेतीसा कर ख्वार। सुरपति राजा इन्द रहिण ना पावणा, वेले अन्तिम आवे हार। चौथे जुग पन्ध मुकावणा, जुग चौकड़ी पार किनार। चारे वेदां वक्त मुकावणा, पुराण अठारां बन्न्हे भार। शास्त्र सिमरत मुख छुपावणा, उच्ची कूक ना करे पुकार। गीता ज्ञान आपणे विच टिकावणा, धर रूप श्री भगवान। अञ्जील कुराना मुख शरमावणा, कोए ना गाए आपणी वार। बाणी खाणी इक्क समझावणा, निरगुण दाता परवरदिगार। लाशरीक आप हो जावणा, करे खेल सांझा यार। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा रूप आप प्रगटावणा, जामा लोकमात विच धार। महांबली बल वखावणा, आपे उतरे आपणी वार। माता कुक्ख ना किसे रखावणा, पिता करे ना कोए प्यार। अबिनाशी करता आपणा खेल खिलावणा, जोती जोत हो उज्यार। सम्बल नगरी भाग लगावणा, आप आपणी किरपा धार। साचा तख्त आप सुहावणा, उप्पर बैठ सच्ची सरकार। सीस साचा ताज टिकावणा, हथ्थ ना आए विच संसार। कलिजुग सतिजुग आपे काज रचावणा, करे काज आप निरँकार। कूड़ी क्रिया पन्ध मुकावणा, लेखा लिखे अपर अपार । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव रहिणा ख़बरदार। ख़बरदार हरि ख़बर कराइंदा, कलिजुग अन्तिम जोती जामा पा। शब्द अगम्मी डंक वजाइंदा, निरगुण निरवैर रिहा सुणा। सोया कोए रहिण ना पाइंदा, घर घर फेरी रिहा वखा। चारों कुण्ट उठ उठ धाइंदा, दहि दिशा पन्ध मुका। राह विच ना कोए अटकाइंदा, सभ बैठे सीस झुका। सजदा सभ दा वेख वखाइंदा, पीर दस्तगीर मुला शेख मुसायक करन दुआ। जगत काअबा वेख वखाइंदा, नूरो नूर हो रुशना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क इकल्ला नौजवां। नौजवां परवरदिगारा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मुकामे हक बोले एका नाअरा,
सच महिराबे आसण लाईआ। चार कुण्ट वेखे एका वारा, चौदां तबक फेरा पाईआ। अल्ला राणी सुणे पुकारा, लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यारा, यारी यार नाल निभाईआ। करे खेल अपर अपारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक हकीकत वेखणहारा, हक हक हक आपणी धार रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग राह रिहा तक, कलिजुग वेला अन्तिम आया, अन्त देवे पन्ध मुकाईआ।
२० फग्गण २०१७ बिक्रमी भाग सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
हरि खेले खेल तमाश, कल आपणे हथ्थ रखाइंदा। आकाश कर निरगुण प्रकाश, आपणी किरन जोत जगाइंदा। जोती नूर शाहो शाबास, जल्वा आपणा आप धराइंदा। आपणी इच्छया अंदर कर कर वास, आप आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा अंग आप रखाइंदा। आपणी धरनी आप उपा, धवला धवल आप हो जाईआ। जल जल रूप आप वटा, आपणा नीर आप वहाईआ। आपणी बिम्ब आप प्रगटा, आपे वेख वखाईआ। आपे महीअल नाउँ धरा, महिमा आपणे विच रखाईआ। आपे थल थल डेरा ला, आपणी धूढ़ी आप उडाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना वेख वखाईआ। आपे सूरज सूर्या देवे दात, अनडिठ आप वरताइंदा। आपे आपणे प्रकाश वेखे मार झात, आपणी किरन नैण खुलाइंदा। आपे सेवा लाए बौह बिध भांत, सेवक सेवा सच जणाइंदा। आपे लेखा जाणे आदि जुगादि, आपणा गेड़ा आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप वखाइंदा। आपे धवल दए सहारा, हरि जगदीस वडी वड्याईआ। आपे जल करे प्यारा, नीर सीर उपाईआ। आपे दोहां विचोला सिरजणहारा, अन्तर अंदर करे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे ल्ए समझाईआ। आपणी किरन हो उज्यारा, अनुभव धार चलाइंदा। आपणा नेत्र कर पसारा, इक्क इक्क इक्क नाल वण्ड वंडाइंदा। आपे वेखे वेखणहारा, आपणा तत्त विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप रखाइंदा। धरती धवल चरन ख़ाक, हरि आपणी आप उपाईआ। आपे करे पाकी पाक, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपणी किरपा आपे ल्ए रक्ख, आपणी इच्छया उप्पर टिकाईआ। दूजा कोए ना सके भार चुक्क, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। प्रिथम पृथ्मी करी वक्ख, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। सूरज जोती एका धार, हरि दाता आप धराइंदा। आपणा नैण कँवल उग्घाड़, एका किरन प्रगटाइंदा। एका
पलक होए उज्यार, ख़ालक आपणा खेल खिलाइंदा। एका फ़लक करे पसार, आपणा नूर ज़हूर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा तत्त आप प्रगटाइंदा। आपणे चरन मल मल धो, हरि आपणी सेव कमाईआ। आपणा चरन आपे छोह, आपणी बणत बणाईआ। आपणी करनी करे आपे लो, प्रकाश प्रकाश आप जणाईआ। आपे जाणे आपणी सो, सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धूढ़ी ख़ाक दए वड्याईआ। चरन धूढ़ी जाए लथ्थ, हरि साचा आप लहाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, भेव कोए ना पाइंदा। आदि आदि जाणे आपणी गथ, आपणी महिमा आपे गाइंदा। आप चलाए आपणा रथ, निरगुण सेवा सच कमाइंदा। चरन धूढ़ी उप्पर रक्ख, चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। चरन धूढ़ी ख़ाक दबा, दयावान दया कमाइंदा। चरन चरनोदक नाल रला, सिंच सिंच वेख वखाइंदा। दोहां मेला सहिज सुभा, निरगुण निरगुण आप कराइंदा। लेखा जाणे पूत मां, पिता साची गोद सुहाइंदा। इक्क जणाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। खेल खिलंदड़ा हरि भगवाना, आदि पुरख वडी वड्याईआ। नूरो नूर नूर महाना, किरनी किरन किरन प्रगटाईआ। आफ़ताब देवे दाना, उल्फ़त आपणी आप वखाईआ। मेहरबां होए मेहरवाना, मेहबान सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा वेखे मार ध्याना, चरन कँवल ध्यान लगाईआ। धरनी धवल दए टिकाणा, सच मकाना आप बणाईआ। जल जल रूप विच समाना, आपणा अमृत आप वहाईआ। करे खेल आप महाना, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आपणा आपणे विच छुपाईआ। धरती जल जल मेल मिलाया, ख़ाकी ख़ाक समाइंदा। धूढ़ी धूढ़ टिक्का लाया, उतर कदे ना जाइंदा। चरन कँवल कँवल नीर छुपाया, एका रस भराइंदा। दोहां विचोला बेपरवाहया, एका घर बहाइंदा। अन्तर अंदर मेल मिलाया, दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरन आप प्रगटाइंदा। एका किरन दीन दयाल, हरि साचे सच उपाईआ। आपणी इच्छया प्रगट लाल, आपे देवणहार वड्याईआ। आपे दसे राह सुखाल, साचे मार्ग आपे पाईआ। आपे दरस दिखाए नाल नाल, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। आपे चलाए आपणी चाल, चलन फड़ कोए ना पाईआ। हुक्मे अंदर खेल अकाल, पुरख अकाल आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी किरन आपणे नाल बंधाईआ। आपणी किरन आपे बंध, हरि हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणा पन्ध, सदा सुहेला आप मुकाइंदा। अद्धविचकार ना कोए कंध, पर्दा ओहला ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, किरन किरन विच धराइंदा। किरनी किरन कर पसारा, पसर आपणा खेल खिलाइंदा। अन्तर अंदर कर उज्यारा, आपे कुण्डा लांहयदा। इक्क इक्क इक्क वण्ड कर निरँकारा, एका एके नाल प्रनाइंदा। एका एका रक्खे अद्धविचकारा, दिस किसे ना आइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखना खेल खिलाइंदा । आपणा मस्तक कर उज्यारा, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपे सूरया दए आधारा, सूरबीर आप हो जाइंदा। आपे सीतल कर चमत्कारा, ठांडा दरबारा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। आपे मस्तक पर्दा खोल्हदा, कर किरपा गुण निधान। आपणे कंडे आपे तोलदा, आप आपणा कर पछाण। आपणे रूप आपे मौलदा, मौलणहारा इक्क भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दीबाण। धुर दीबाण लेख अवल्ला, भेव कोए ना पाइंदा। करे कराए इक्क इकल्ला, अकल कल आपणा खेल खिलाइंदा। आपणे नूर आपे बला, आपणा प्रकाश आपे वण्ड वंडाइंदा। आपे वसे निहचल धाम अटल्ला, सच दुआरे सोभा पाइंदा। आपणी किरन आप फड़ाया पल्ला, छुट कदे ना जाइंदा। आपणे सांतक आपे रला, सति सतिवादी नाउँ धराइंदा। आपणी इच्छया पाए भिच्छया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, इच्छया इच्छया विच प्रगटाईआ। आपणा मस्तक वेख दुआरा, आपणा नूर नूर धराईआ। आपणा नूर दए सहारा, सांतक सति सति कराईआ। आपणा प्रकाश आपणे विचों कढ्ढे बाहरा, पति परमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। हरि अंगड़ाई आपणी लै, आपणी खेल खिलाइंदा। आपणे मन्दिर आपे बह, आपे वेख वखाइंदा। आपणी करनी आपे करे आपणा भाणा आपे सहि, दूसर सिर भार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरन किरन किरन विच आपणा आप धराइंदा। किरन किरन आया बाहर, किरतम आपणी धार वहाईआ। आपणे मस्तक हो उज्यार, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपे करे खेल निरँकार, निरगुण दाता भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क इक्क अद्धविचकार आप समाईआ। आदि अन्त खेल मध्ध, ख़ालक आप खिलाइंदा। आपे जाणे आपणी हद्द, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। नूर विचों नूर कढ्ढ, नूरी नूर धराइंदा। आप लडाए साचा लड, पिता पूत पोत वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी खेल कर, साची खेल आप खिलाइंदा। खेल खिलाए वड मेहरवान, आपणा रूप आप धराईआ। आपे देवणहारा दान, आपणी वस्त आप वरताईआ। आपे रवि कर कर भान, प्रकाश प्रकाश आप समाईआ। आपे सूरया आपे चन्न आपे देवे सति निशान, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। आपे गेड़ा गेड़े
दो जहान, आपणी लट्ठ आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क रघराईआ । साचा खेल खिलाइंदा, हरि सच्चा पातशाह। धरत धवल आप उपाइंदा, जल जल रूप रिहा समा। बिम्ब आपणी कल वरताइंदा, पारब्रह्म बेपरवाह। आपणी बिन्द आप वखाइंदा, सुत दुलारा आपे जा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत ल्ए चमका। आपणी जोत उज्यार कर, आपणी खेल खिलाइंदा। आपणी जोत धार धर, धरत धवल मेल मिलाइंदा। आपणा वेस निरँकार कर, आपणा रोम आप प्रगटाइंदा। कोटन कोटि रवि ससि सूरज चन्न सतार घाड़न घड़, आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे अंदर बैठा वड़, दिस किसे ना आइंदा। कोटन कोटि सितार, किरन किरन आप प्रगटाईआ। नूर नूर दए सहार, नूर नूर विच टिकाईआ। आप प्रगटाए एका वार, मात पित ना कोए जाईआ। आप वसाए इक्क दुआर, सच मकान इक्क सुहाईआ। आप लटकाए आपणे चरन सहार, चरन बन्धन एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी महिमा गणत बेअन्त आपे गाईआ। रवि ससि कर त्यारा, नैण मस्तक अंग लगाया। चरन धूढ़ खेल अपारा, धरत धवल वड्याआ। अमृत रस कर त्यारा, जल जल नीर समाया। पृथ्मी आकाश इक्क अखाड़ा, हरि साचे सच लगाया। आपे होए वेखणहारा, सचखण्ड बैठा सोभा पाया। एका हुक्म दए सच्ची सरकारा, भुल कोए ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन एका दए वखाया। एका बन्धन हरि हरि नाउँ, आपणा आपे पाइंदा। आदि जुगादि वसणा एका थाउँ, सो थान सुहावा जिस थान आप सुहाइंदा। आदि जुगादि जपणा एका नाउँ, नाउँ निरँकारा आप पढ़ाइंदा। आदि जुगादि एका पिता एका माउँ, आपणा घर आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एका एक एका सो जणाइंदा। भेव जणाए हरि करतारा, आपणी दया कमाईआ। सेवक सेवा लाए अपर अपारा, साची सेवा आप समझाईआ। किरनी किरन करे उज्यारा, रवि ससि डगमगाईआ। धरनी धरत कर प्यारा, चरनां हेठ रखाईआ। एका शाह इक्क सिक्दारा, एका हुक्मी हुक्म फिराईआ। वेला वक्त ना कोए विचारा, थित वार ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धन्दे आपे लाईआ। साचा शब्द हरि फ़रमान, रवि ससि सीस झुकाया। हउँ बाली बुध बाल अञ्याण, तेरा भेव कोए ना पाया। तेरा दर तेरा दरबान, दर दरवेश सेव कमाया। तेरा नूर मेरी किरन महान, किरनी किरन वण्ड वण्डाया। तेरी भूमका तेरा अस्थान, धरत धवल सीस झुकाया। तेरा अमृत तेरा माण, तेरा नीर तेरे विचों प्रगटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण सो वेला ल्ए मिलाया।
कवण वेला मिलाए मेला, जल जल नीर कुरलाया। कवण वेला होए सज्जण सुहेला, धरनी खुलड़े केस दए दुहाया। कवण वेला आपणा नूर चाढ़े तेला, रवि ससि एका मंग मंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठे झोली डाहया। देवणहारा इक्क दातारा, सिर आपणा हथ रखाइंदा। सेवक सेवा लाए एका वारा, एका गुण समझाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल अपारा, आपणी रचना आप रचाइंदा। लक्ख चुरासी भाण्डा घड़े बण ठठयारा, विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाइंदा। जुग चौकड़ी दए सहारा, शब्द संदेश आप सुणाइंदा। नौं नौं लाए मात अखाड़ा, चार चार नाच नचाइंदा। महाकाल काल कर पसारा, काल दयाल वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क सिखाइंदा। साची सिख्या लैणी सिख, हरि साचा आप समझाईआ। चारां पाए एका भिक्ख, चारे वेद आप अल्हाईआ। चारों लेखा देवे लिख, चार जुग वण्ड वंडाईआ। चार दसाए एका हिस, चारे खाणी कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह समझाइंदा, हरि साचा दीन दयाल। चारे चारों कुण्ट आप वखाइंदा, दो जहान सच्ची धर्मसाल। लोकमात आप बणाइंदा, आदि आदि बण दलाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अकाल। पुरख अकाल जणाइंदा, अलख अगोचर आपणी धार। नौं नौं गेड़ा आप गढ़ाइंदा, चार चार विच संसार। अन्तिम आपणे हथ्थ रखाइंदा, रवि ससि करे प्यार। धरनी चरनां नाल मिलाइंदा, हरि धवल धौल हो उज्यार। कँवल अमृत रस नीर तेरा खिच्च वखाइंदा, लोकमात ना कोए आधार। आपणी वस्त आपणे विच टिकाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए वेखणहार। आपणा अन्त आपे वेखणा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। निरगुण निरवैर धारे भेखणा, जोती जोत कर रुशना। रूप रंग ना कोए रेखना, चक्कर चिहन ना कोए दरसा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा दए मुका। हरि लहिणा अन्त मुकावणा, निरगुण जोती जामा धार। धरनी तेरा भार उठावणा, कर किरपा आप निरँकार। नीर विष्नूं विच टिकावणा, नाभी भरे इक्क भण्डार। रवि ससि तेरी जोत खिचावणा, जोती खिच्चे एका वार। आपणा खेल आपे वेख वखावणा, ना कोई दूजा वेखणहार। नौं नौं लेखा आप मुकावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शाहकार। शाहकार खेल खिलाइंदा, हरि अन्त बेअन्त बेपरवाह। अनुभव भेव कोए ना पाइंदा, अलख अलखना बैठा मुख छुपा। वेद कतेब मुख शरमाइंदा, जुग चौकड़ी होए ग्वाह। गुर पीर राह तकाइंदा, नेत्र नैण उठा। रवि ससि सीस झुकाइंदा, चरन कँवल ध्यान लगा। नीर चरनोदक मुख लगाइंदा, इक्क उछाल वखा। धरनी चरनां हेठ दबाइंदा, पुरख अबिनाशी हो सहा।
आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग किसे ना दिता जणा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल, आपणा नाउँ धरा। आपणा नूर आप वखाइंदा, किरन किरन कर रुशना। रवि ससि तेरा माण गवाइंदा, गुरमुख साचे ल्ए जगा। गुरसिखां साचे धाम बहाइंदा, पिछला लेखा दए मुका। अगला मार्ग आपे लाइंदा, जीव जंत कोई जाणे ना। बेअन्त बेअन्त बेअन्त सर्ब गाइंदा, अन्तिम आपणे हथ्थ रक्खे शहिनशाह। साचा कन्त आपणी सेज हंढाइंदा, सच सिँघासण सोभा पा। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाइंदा, लोआं पुरीआं एका नैण उठा। आपणी कीती आप मिटाइंदा, किसे कोलों लैण ना जाए सलाह। आपे घड़या आपे भन्न वखाइंदा, आपे ठोकर देवे ला। आपणा मन्दिर आपे ढाइंदा, आपे ल्ए फेर वसा। आपणी घाड़त आप घड़ाइंदा, आपे वेखणहारा थाउँ थाँ। रवि ससि तेरा पन्ध मुकाइंदा, नाता तोड़े जगत जीव धरती मां। नीर सीर ना किसे प्यांअदा, जल थल आपे रिहा समा। गुरमुख विरले आपणे विच मिलाइंदा, अग्नी लगे ना तत्ती वा। सचखण्ड दुआरे आप बहाइंदा, जिथे बैठा शहिनशाह। अगला जुग फेर वसाइंदा, पहलां ब्रह्मा विष्न शिव आपणे विच मिला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा आपे बैठा छुपा।