पुस्तकालयभाग १०

२० फग्गण २०१७ बिक्रमी हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा

रवि ससि धरत धवल मिटे निशान, निशाना कोए रहिण ना पाईआ। पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड सर्ब कुरलान, नेत्र रोवण नीर वहाईआ। लक्ख चुरासी बाल नादान, बाली बुध मति गंवाईआ। चारों कुण्ट जगत शैतान, कलिजुग डौरू रिहा वाईआ। किसे ना दिसे सिदक ईमान, धर्म धीर जत ना कोए रखाईआ। किसे ना बख्शे कोए माण, जूठ झूठ प्रीत वखाईआ। किसे ना देवे कोए दान, सच भण्डारा ना कोए वरताईआ। घर घर दिसे माण अभिमाण, माया ममता मोह हल्काईआ। किसे ना सुणाए कोए गान, अन्तर आत्म नाद वजाईआ। किसे ना करे कोए पछाण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। नव नव नौं दिसे वैरान, साचा खेड़ा ना कोए वसाईआ। किसे ना दिसे सति बबाण, शब्द बबाण ना कोए चढ़ाईआ। किसे ना निभे हाणी हाण, सगला संग ना कोए वखाईआ। वेला अन्त सर्ब पछताण, जो आया सो उठ उठ जाईआ। गुरमुख साचा नौजवान, ना मरे ना जाईआ। जिस जन सतिगुर मिल्या आण, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क महान, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका अक्खर नाउँ पढ़ाईआ। तीर्थ तट सर्ब सुक जाण, सरोवर कोए

ना रहे वड्याईआ। पूजा पाठ सर्ब मिट जाण, नाद संख ना कोए सुणाईआ। वेद पुराण सर्ब मुख छुपाण, नेत्र नैण ना कोए उठाईआ। चारे वरन तजण पुराण, प्राणी पुराण ना कोए पढ़ाईआ। आलमीन दिसे ना कोए निशान, उल्मा आलम ना कोए वखाईआ। मकतब दिसे ना कोए ईमान, मसला शरअ ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मिटे निशाना अन्तिम कल, कल कलूआ आप मिटाइंदा। पुरख अबिनाशी हो प्रबल, आपणा बल धराइंदा। वेखणहारा जल थल, महीअल आपणी खेल खिलाइंदा। आकाश प्रकाश बैठा रल, नूर नूर विच समाइंदा। आपणा नगर वसाए अबचल, भेव कोए ना पाइंदा। गुरमुखां मेटे जगत सल, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। अमृत प्याए साचा जल, नीर जगत ना कोए रखाइंदा। दीपक जोती जाए बल, अज्ञान अन्धेर मुकाइंदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जीवां जंतां छड्ड होया गुरसिखां वल, आपणा फ़र्ज़ पूरा आप कराइंदा। निहकर्मी करे अछल अछल, धर्मी आपणा धर्म धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख निशाना आप प्रगटाइंदा। गुरसिख निशान उठाया, हरि सतिगुर दीन दयाल। निरगुण आपणी सेव कमाया, लेखा जाणे शाह कंगाल। सचखण्ड निवासी चल के आया, आपे सुणे मुरीदां हाल। गोबिन्द सूरा नाल मिलाया, जग चली अवल्लड़ी चाल। औदां जांदा दिस ना आया, ना कोई मिल्या नाल दलाल। ख़ाली ठूठे रिहा भराया, गुरमुख वेखे साचे लाल। जुग जुग विछड़े रुट्ठे ल्ए मनाया, लक्ख चुरासी विचों भाल। आपणी सेवा आप कमाया, शब्द अगम्मी फड़या हथ्थ रुमाल। कलिजुग मैल दए धवाया, अमृत आत्म इक्क उछाल। आपणा मार्ग दए वखाया, त्रैगुण नाता तोड़ जंजाल। आपणी गोद ल्ए बहाया, गुरसिख बाल अञ्याण। आपणी कूट आपे ल्ए फिराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे जीआ दान। जीआ दान जगत जुगत, हरि साचा आप जणाइंदा। लेखा जाणे भगती भुगत, भगवन आपणा खेल खिलाइंदा। हरिजन मिलाए साचे सुत, अबिनाशी अचुत रूप धराइंदा। ना कोई काया दिसे बुत, तत्व तत ना कोए वखाइंदा। निरवैर सुहाई आपणी रुत, फुल फुलवाड़ी आप महिकाइंदा। गुरसिखां अंदर आपे सुता आपे बहे उठ, उठत बैठत आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। हरिजन साचे खोल्ह जाग, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणे तन लाई आग, गुरसिखां अग्न बुझाईआ। आपणी फड़ाई गुरसिखां हथ्थ वाग, गुरसिख वाग आपणे सीस टिकाईआ। आप उपजाया गुरसिख तेरा वैराग, तेरे वैराग कुट्ठा फिरे सच्चा माहीआ। आपे धोवण आया तेरा दाग़, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। क्या कोई जाणे हरि का अनराग, अनडिठड़ा खेल खिलाईआ। आपणे विचों आपा काढ, गुरमुखां विच टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां करे

लाड, दो जाहानां सच्चा शहिनशाहीआ। गुरसिख तेरा निशाना आदि जुगादि, सतिगुर पूरा आप झुलाईआ। राह तक्के तेरा ब्रह्माद, विष्न ब्रह्मा शिव राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे इक्क वड्याईआ। हरि वड्याई वड्डी, वड बलवाना आप दवाइंदा। बीतदी जाए चौधवीं सदी, मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर नीर सर्ब वहाइंदा। गुरमुखां गुर सतिगुर नाम डोरी एका बद्धी, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाइंदा। गुरसिख तेरी मार मारी जाए कोई ना दीसे दार गद्दी, गद्दीदारां ख़ाक विच रुलाइंदा। कलिजुग अन्तिम वहण वहाए झूठी नदी, नईया नाउ हथ्थ ना किसे फड़ाइंदा। गुरसिख एका आत्म जाम प्याआ मदी, मदि आपणा अमृत रस चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आप उठाइंदा। हरिजन तेरा निशाना सच्च, हरि साचा सच वखाइंदा। लोआं पुरीआं रिहा नच्च, नटूआ नाच आप कराइंदा। हरिजन मार्ग आपणा दस्स, साचे पौड़े आप चढ़ाइंदा। अग्गे बैठे पुरख समरथ, आउणा जाणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप जगाइंदा। जागणहारा जागया, गुरसिख ल्ए जगाए। दूर दुराडा फिरे भागया, दिवस रैण सेव कमाए। गुरसिखां सरन सरनाई आपे लागया, सरनगति इक्क जणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे ल्ए उठाए। हरिजन सच्चा उठया, कलिजुग अन्तिम वार। सतिगुर पूरा तुठया, पारब्रह्म करतार। अमृत देवे साचा घुटया, निझर बरखे धार। गुरसिख कदे ना जाए लुट्टया, राए धर्म ना मारे मार। गुरमुख लक्ख चुरासी विचों आपे फुटया, कँवल कँवला पाड़। उज्जल होया मुख्या, प्रभ दरसन पाया धुर दरबार। जन्म जन्म दा संसा मुकया, नाता तुट्टा जगत संसार। दरस दिखाए जो बैठा लुकया, जिस लभ्भदे रहे गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए भाल। भालणहारा आ गया, बेमुख बेपरवाह। आपणा रूप आप उल्टा गया, कलिजुग रूप उल्टा। आपणा माणस जन्म गुरसिखां लेखे ला गया, आपणी धूढ़ी ख़ाक उडा। आपणी जोती जोत जगा ल्या, जोती नूर कर रुशना। नूरो नूर वेस वटा ल्या, वेस अवल्ला इक्क ख़ुदा। ख़ालक दिस किसे ना आ रिहा, ख़लक्त रोवे मारे धाह। गुरसिखां इक्क पनाह वखा रिहा, चरन कँवल कँवल चरन मंगण सच दुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां उत्तों होया आप फ़िदा। हो फ़िदा फ़ितरत गंवांई, आपणा फ़ैल ना कोए जणाईआ। घट घट अन्तर आपणी सदा लगाई, काया हुजरे इक्क बांग सुणाईआ। सच महिराबे डेरा लाई, आपणा मसल्ला रिहा वछाईआ। गुरसिख तेरा प्रेम वुजू ल्ए करा, तेरे अग्गे आपणा सजदा सीस झुकाईआ। आपणी कन्नी आपे हथ्थ रिहा लगा, तेरा विछोड़ा फेर कदे ना पाईआ। बिस्मिल हो हो रिहा समा, बिस्मिल आपणा आप कराईआ।

इल लिला इलाही नूर आप प्रगटा, आलमीन कायनात वेखे सच्चा शहिनशाहीआ। कलमा नबी रसूल आप अख्वा, अमाम अमामां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरा सच दमामा, आपणी हथ्थीं आप वजाईआ। सच दमामां वज्जी नौबत, निरगुण आप वजाईआ। गुरसिखां मिलण आया सुण के सोहबत, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। सुणे बोल बोलत अनबोलत, अनबोलया समझ विच किसे ना आईआ। जगत विद्यार्थी जगत वजायण ढोलक, ढोर चम्म प्यार कमाईआ। रविदास चम्यार गुरसिखां दस्से काया अंदर गोलक, हरि नाम ख़ज़ाना बैठा दस्से विच छुपाईआ। आए दुआर देवे वस्त अमोलक, मुल्ल कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान भगवान भगतां सेव कमाईआ।

२० फग्गण २०१७ बिक्रमी वरखा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर

महाकाल आपणा नाउँ जणाया, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। महाकाल आपणा हुक्म मनाया, हुक्मे अंदर खेल खिलाइंदा। महाकाल आपणी तेज़ धार चलाया, आर पार आप फिराइंदा। महाकाल आपणा हुलार इक्क कराया, दो जहानां आप फिराइंदा। महाकाल रूप निरँकार वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। महाकाल हरि की धार, हरि हरि आप चलाईआ। महाकाल रहे आदि जुगादि जुग जुग पावे सार, अगम्म अगम्मड़े धाम सुहाईआ। महाकाल होए सहार, दीनन रच्छया आप कराईआ। महाकाल वण्डे भार, देवे वण्ड सृष्ट सबाईआ। महाकाल मीत मुरार, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। महाकाल सब तों बाहर, फंदन विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा बल आप जणाईआ। महाकाल हरि का बल, ना कोई रोके रोक रुकाइंदा। महाकाल वसे धाम अटल, अटल पदवी इक्क जणाइंदा। महाकाल अछल अछल, वल छल छलधारी भेव ना आइंदा। महाकाल त्रैभवन देवे दल, एका वार खेल खिलाइंदा। महाकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। महाकाल सूरबीर बलवाना, साहिब सतिगुर आप जणाईआ। महाकाल नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। महाकाल आदि जुगादि मंगे मंग धुर फ़रमाना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। महाकाल दर दरवेश दर दरबाना, अलख अलखना अलख जगाईआ। महाकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग निभाईआ। महाकाल हरि हरि का रंग, हरि हरि साचा आप बणाइंदा। महाकाल ब्रह्मण्ड वजाए मृदंग, डौरू डंका इक्क वखाइंदा। महाकाल सूरा सरबंग,

भय सीस ना कोई जणाइंदा। महाकाल लेखा जाणे अन्धेरा अन्ध, अन्ध अन्धेर उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाकाल आप प्रगटाइंदा। महाकाल हरि प्रगटाए, हरि पुरख वडी वड्याईआ। आपणी इच्छया आप विच टिकाए, साची सिख्या आप समझाईआ। आपणा लेखा लिख्या अग्गे धराए, साची पट्टी आप पढ़ाईआ। हुक्मी हुक्म रिहा जणाए, हरि हाकम वड्डा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा खेल आप खिलाईआ। खेल अवल्ला इक्क इकल्ला, पुरख पुरखोतम आप कराइंदा। जोती धार शब्दी भल्ला, महाकाल हथ्थ फड़ाइंदा। नौं नौं पाए तर्थल्ला, चार चार मुख भवाइंदा। लेखा जाणे घड़ी घड़ी पल पला, वार थित ना कोई वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाकाल दीन दयाल आप वसाए आपणी धर्मसाल, धुर दरबारे आप बहाइंदा। धुर दरबार सुहञ्जणा, सोभावन्त हरि करतार। करे खेल आदि निरँजणा, आदि जुगादी साची कार। लेखा जाणे दीनां नाथ दर्द दुःख भय भञ्जणा, देव दानव आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव खुल्हाए महाकाल। महाकाल हरि भेव खुल्हाइंदा, बेअन्त बेपरवाह। आपणा रूप आप धराइंदा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका रिहा जणा। नव नौं चार भेव कोई ना पाइंदा, सभ बैठे सीस झुका। गोबिन्द महाकाल ओट रखाइंदा, होए सहाई दो जहां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाकाल आपणा नाउँ ल्ए प्रगटा।

२० फग्गण २०१७ बिक्रमी विरसा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर

महाकाल रूप हरि ख़ाल्क, ख़लकत आपणी वेख वखाईआ। महाकाल आदि जुगादि सलामत, जम्मण मरण विच ना आईआ। महाकाल करे सच अदालत, साचे तख्त सच्चा शहिनशाहीआ। महाकाल ज़ामन ना देवे वकालत, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। महाकाल आपे बणे आपणा सालस, साची सालसी आप कराईआ। महाकाल निरवैर निरगुण एका रूप वखाए ख़ालस, दूसर अवर ना कोए मिलाईआ। कलिजुग मेटे झूठी नालश, कूड़ी क्रिया आप खपाईआ। आपणे वक्त ना करे कदे आलस, निन्दरा विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी रचना वेख वखाईआ। महाकाल साची धार, पारब्रह्म आप धराइंदा। महाकाल सच सिक्दार, तख्त निवासी डेरा लाइंदा। महाकाल सीस रक्ख दस्तार, सभ दे सीस कटाइंदा। महाकाल मारे मार, साचा खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। महाकाल इक्क अखाड़, नव नौं अखाड़ा आप लगाइंदा। महाकाल उठाए अगम्मी धाड़, जुग जुग लेखा पूर कराइंदा। महाकाल होए उज्यार, जोती जल्वा नूर जगाइंदा।

महाकाल आपणा सभ तों पहला करे वार, दूसर हथ्थ ना कोई उठाइंदा। महाकाल करे कल ख्वार, ख़लक ख़ालक आप रुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। महाकाल शाह अस्वारा, अश्व आपणा आप दौड़ाईआ। महाकाल बण हल्कारा, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। महाकाल वेखे सर्ब संसारा, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। महाकाल गुरमुख फिरे दुआर दुआरा, अन्तर आत्म करे जणाईआ। महाकाल एका बोले सति जैकारा, सो पुरख निरँजण आपे गाईआ। महाकाल हँ ब्रह्म करे पसारा, आपणी अंस आपणा बंस वखाईआ। महाकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। महाकाल सूरा सरबंग, हरि वड्डा वड अख्वाइंदा। महाकाल बण मलंग, नव नौं आपणा फेरा पाइंदा। महाकाल सृष्ट सबाई करे भंग, जो घड़या भन्न वखाइंदा। महाकाल मचाए अन्धेर अन्ध, सूरज चन्द नूर नूर विच छुपाइंदा। महाकाल लेखा जाणे जल बिम्ब, जल जल आपणे मुख पाइंदा। महाकाल लेखा जाणे धरत धवल वड मृगिंद, सूरबीर आपणा बल वखाइंदा। महाकाल गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गोबिन्द एका ओट रखाइंदा। महाकाल आदि जुगादि सदा बख्शिंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, मेल मिलावा इक्क समझाइंदा। महाकाल शब्द ललकारा, दो जहानां आप लगाईआ। त्रै त्रै लेखा जाणे एका वारा, अगम्मी धुन सहिज सुखदाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकारा, गल विच पल्लू एका पाईआ। तेरा भउ भय ना झल्ले कोई विच संसारा, निरभउ तेरी वड वड्याईआ। तेरी मूर्त सूरत मेल न्यारा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। अजूनी रहत तेरा धाम न्यारा, लोकमात दिस किसे ना आईआ। पारब्रह्म तेरा रूप अगम्म अपारा, शाह अस्वारा आप दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेले खेल सच्चा शहिनशाहीआ। महाकाल साचा घोड़ा, इक्क इकल्ला आप दौड़ाइंदा। उठ उठ भज्जे वक्त रहि गया थोड़ा, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। कलिजुग हारे बाज़ी जिउँ सार पाश मोहरा, शिक्स्त ना कोए वखाइंदा। महाकाल आपणे हथ्थ उठाए एका डोरा, चौदां लोक एका वार बन्न्ह वखाइंदा। महाकाल करे वास अन्धघोरा, जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर, टिल्ले पर्बत समुंद सागर फोल फुलाइंदा। लक्ख चुरासी तेरे नाल वरते अन्तिम हो के कोरा, प्यार दुलार ना कोए वखाइंदा। गुरमुखां घर घर आपे बौहड़ा, आपणा घोड़ा आप दौड़ाइंदा। सस्से उप्पर लाया होड़ा, निरगुण खण्डा इक्क वखाइंदा। हरि का रूप गहर गवरा, टिप्पी बिन्दी आप समझाइंदा। माणस जन्म हरिजन विरले संवरा, जिस जन सरवर गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। महाकाल हरि वेस अवल्ला, अक्खर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। लेखा जाणे नूरी अल्ला, अल्ला अलाह

रूप वटाईआ। हथ्थ रखाए मतिहरा भल्ला, मलंग सूरा सरबंग खुलड़े केस फिरे वाहो दाहीआ। आपणा चोला आपे रंगा, नील बस्त्र बन बनवारी एका अल्फ़ी गल वखाईआ। चारों कुण्ट होका देवे वारो वारी, आपणी सदा ख़ुदा आप सुणाईआ। लाशरीक बेऐब परवरदिगारी, करे खेल बेपरवाहीआ। आप निभावण आया आपणी लग्गी यारी, यारी यार नाल हंढाईआ। चौदां सदीआं अल्ला राणी रही कुँवारी, साचा खौंत ना कोए वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल अगम्म अपारी, रूप अनूप आप धराईआ। महाकाल बण बलकारी, आपणा खेल करे सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा तन आपणे बस्त्र आपे रिहा शंगारी, आपे वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। अल्ला राणी कुँवारी कन्या, चौदां तबक नैण उठाईआ। चौदां लोक वेखे छप्पर छन्नया, साचा हाणी नज़र कोई ना आईआ। कलिजुग अन्तिम महाकाल एका मन्नया, आपणी दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अल्ला राणी गल पल्लू पा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदी। कवण पति रक्खे मेरी मेहरबां, एका सजदा सीस झुकाइंदी। तुध बिन कवण करे सच न्याँ, तेरा राह सद तकाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लाल मैहन्दी हथ्थां नाल रंगाइंदी। लाल मैहन्दी रंग चढ़ाया इक्क गुलाल, साचा सगन मनाईआ। पुरख अबिनाशी हो दयाल, किरपा कर सच्चे साँर्हंआ। मेरा जोबन नौजवान, लोकमात सके ना कोई हंढाईआ। चौदां सदीआं रही भाल, मिल्या यार ना साचा माहीआ। बेआब होई बेहाल, बेआब रही कुरलाईआ। ना कोई भुल ना सवाब, गुण अवगुण ना कोए जणाईआ। ना कोई माई ना कोई बाप, ना कोई देवे जगत सालाहीआ। इक्क सुणया वडा तेरा प्रताप, दर आयां भिच्छया पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। महाकाल हरि कर त्यार, साचा हुक्म जणाइंदा। छैल छबीला पावे सार, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। अल्ला राणी वरे नार मुटयार, जगत रंडेपा आप कटाइंदा। चार यार बणाए नाल कहार, मुहम्मद पल्लू पल्लू नाल फड़ाइंदा। हथ्थीं मैहन्दी वेखे आप निरँकार, लालन लाल फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाकाल खेल खिलाइंदा। महाकाल नर एका वर नारी सुघड़ सुवाणी इक्क बणाईआ। आबहयात प्याए ठंडा पाणी, जगत तृष्न प्यास बुझाईआ। मुख नकाब उठाए दरस दिखाए हाणीआं हाणी, नेत्र नैण नाल मिलाईआ। फिर कलमा अमाम सुणाए धुर दी बाणी, आयत शरायत इक्क पढ़ाईआ। होए निकाह दो जहानी, विछड़ कदे ना जाईआ। देवे पनाह हरि लासानी, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पिछले बख्शे सर्ब गुनाह चार यारी मुख शरमानी, चौधवीं चन्न ना कोए वड्याईआ। चौदां सदीआं जिस दी सुणदी आई कहाणी,

तीस बतीसा रसना जिहवा गाईआ। अन्तिम मिले शाह सुल्तानी, महाकाल रूप वटाईआ। अल्ला बणाए अल्ला हू राणी, हू हू हक हक एका नाअरा लाईआ। दिलदार बणे सच्चा दिलजानी, दिलबर आपणा भेव खुल्हाईआ। ईद बकरीद जो मंगदी रही कुरबानी, करबला कुरबला आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमामां सिर अमाम दो जहाना करे आपणा काम, दोज़ख़ बहश्त पीर पैग़बर इष्ट आपणा रूप जणाईआ। गुरसिखां वड्याई कलि अन्त विच सृष्ट, जिस जन दीर्घ रोग मिटाए, शीर्घ आपणा दरस दिखाईआ।

२० फग्गण २०१७ बिक्रमी गंडा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर

अल्ला राणी राह तकाए, कवण वेला घर मीआं आए। आपणी बीवी ल्ए प्रनाए, जगत सदीवी पन्ध मुकाए। नैणां खीवी राह तकाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पर्दा आप उठाए। अल्ला राणी चढ़या चाअ, हस्स हस्स ख़ुशी मनाइंदी। राह तके बेपरवाह, नेत्र नैण उठाइंदा। सख़ीआं घर घर रही सुणा, सच सनेहुड़ा आप पुचाइंदी। गीत सुहागी लैणा गा, अक्खर इक्क पढ़ाइंदी। मेरा होणा अन्त निकाह, साबत सूरत इक्क वखाइंदी। परवरदिगार साह ल्ए सुधा, होर विचोला ना कोए बणाइंदी। साचा मेला दए मला, एका घर वड्यांअदी। आपणी हथ्थीं पकड़े बांह, एका सुखन सुणाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी ओट इक्क तकाइंदी। अल्ला राणी करे पुकार, साची सख़ीआं आख सुणाईआ। आओ सईओ गुंदो हार, कली कली तोड़ लिआईआ। घर आउणा पीआ प्रीतम कर प्यार, प्रेम वछाउणा रही वछाईआ। सेवा करे अपर अपार, आपणी सेवा आप समझाईआ। हउँ घोली हउँ घोली चरन कँवल जावां बलिहार, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाईआ। मीआं दरस देवे धुर दरबार, मैं निमाणी होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तेरी ओट रखाईआ। आओ सईओ दयो सलाह, रल मिल मंगल गाईए। मेरा मीआं घर जाए आ, कवण वेस कवण रूप कवण रंग रंग चढ़ाईए। कवण घर सुहेला सुहञ्जणा दए सुहा, कवण माटी पोच पुचाईए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगां तेरी दुआं, तेरे अग्गे सीस झुकाईए। अल्ला राणी उठ उठ वेखे चारों कुण्ट नैण उठाईआ। कवण वेखे मेरे लेखे, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कवण रूप धारे भेसे, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कवण संवार आए नर नरेशे, कवण अश्व ल्ए दौड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे सच्चा वर, तेरे चरन सच्ची सरनाईआ। मेरा माही साचा आउणा, उठ उठ राह तकाइंदी। सख़ीआं मिल

मिल मंगल गाउणा, सोहँ ढोला इक्क सुणाइंदी। आपणी हथ्थीं नेत्र कज्जल पाउणा, धार दो धार आप बणाइंदी। नीवीं हो हो आपे बहणा, चरनां हेठ आपणा सीस रखाइंदी। हउँ सेवक मन्नां तेरा कहिणा, भुल कदे ना जाइंदी। औखा होया विछोड़ा सहिणा, चौदां लोक आप कुरलाइंदी। तेरा प्रेम मेरा गहिणा, तेरा नेम मेरा अंग अंगीकार इक्क वखाइंदी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए मनाइंदी। अल्ला राणी नेत्र उठा, साची सख़ीआं नाल रलाईआ। परवरदिगार आउणा बेपरवाह, बेऐब नाम ख़ुदाईआ। मेरा पर्दा दए उठा, आपणा पर्दा आपे लाहीआ। साचे पीढ़े रंगले ल्ए बहा, बाढी आपे घाड़त ल्ए घड़ाईआ। बणे तरखान सच्चा शहिनशाह, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाईआ। महाकाल दए सलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल एका थाँईंआ। महाकाल करे विचार, आपणी कल आपे धारया। कवण खेल करां विच संसार, चौदां लोक होए उज्यारया। कवण रूप वरां नार, नारी आपणा अंग बणा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मता आप पका ल्या। साचा मता आप पकाइंदा, हरि हरि पुरख अकाल। महाकाल आप अख्वाइंदा, दीनां बंधप दीन दयाल। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोती जामा हो निहाल। आपणे सीस ताज टिकाइंदा, शाह पातशाह खेले खेल कंगाल। आपणा लेखा पहलों आप लिखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए बेमिसाल। बेमिसाल प्रभ होया, लेखा लिखण विच ना आईआ। आपणे जेहा अवर ना वेखे कोआ, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। आपणी जाणे आपे सोआ, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम लै के आए ढोआ, वस्त अमोलक हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश इक्क सुणाईआ। सच संदेश सुणाइंदा, अकल कल हरी हरि धार। सम्मत सतारां वेख वखाइंदा, बीस बीसा कर प्यार। अल्ला राणी आप उठाइंदा, सोई रहे ना विच संसार। ग़फ्लत सभ दी आप गंवाइंदा, उल्फ़त आपणी दस्स निरँकार। आपणा खेल आप कराइंदा, ख़ालक ख़लक रूप निराकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेशा देवे एका वार। सच सनेहुड़ा देवणा, किरपा निध गुण निधान। चौदां तबक एका नाउँ सेवणा, एका शब्द इक्क जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल महाकाला, भगवन आपणा खेल खिलाईआ। आपे वेखणहारा आपणी धर्मसाला, आपणे मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप धराईआ। आपणा रूप आपे धर धर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपणी करनी आपे कर कर, करता पुरख आप वेख वखाइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़ चढ़, आपणा बंक सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी जोत धर, वार थित थित वार आपणे हथ्थ रखाइंदा। वार थित सतारां हाढ़, परवरदिगार आप जणाइंदा। हरि जू बणे साचा लाड़, सीस जगदीस सेहरा इक्क लगाइंदा। करे खेल अपर अपार, लोक परलोक वेख वखाइंदा। टप्पदा जाए जंगल जूह उजाड़ पहाड, समुंद सागर पार कराइंदा। अल्ला राणी करे प्यार, आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच संदेश इक्क सुणाइंदा। सच संदेश हरि सुणाया, शब्दी शब्द गुफ्तार। आपणा हुक्म आप जणाया, आपे होए देवणहार। तेरा मन्दिर दए सुहाया, दिन थोड़े रहि गए चार। दर घर आए ल्ए प्रनाया, छैल छबीला एकँकार। तेरी रांगली मैहन्दी वेखे अपर अपार। अंदर बाहर खोज खुजाया, तेरे नैण तरकश वेखे तेज कटार। दो जहानां तीर चलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन ल्ए मनाया। अल्ला राणी सुण संदेश, पहली चेत्र ख़ुशी मनावनी। साचे साहिब करया वेस, मस्तक आए धूढ़ी लावनी। तेरा मेला रहे हमेश, एका मंगां तेरी ज़ामनी। बिरहों वैरागन खुल्हड़े केस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पूरी करनी भावनी। खुल्हड़े केस नेत्र नीर, नैणां छहबर लाईआ। चुप्प करायन छोटे वीर, ईसा मूसा संग रलाईआ। मुहम्मद बन्न्हे ना कोई धीर, अहिमद होए ना कोई सहाईआ। नाता तुट्टा दस्तगीर, दस्त बरदार होया आप ख़ुदाईआ। जगत विछोड़े पाड़े चीर, लीर लीर आप लमकाईआ। एका मिले सच्चा पीर, बेनज़ीर जिस दी शहिनशाहीआ। मेरी बदले आण तकदीर, तदबीर आपणी ल्ए बणाईआ। मेरी आपणी हथ्थीं लिखे फेर तकसीर, आपणी तसबी मेरे गल पाईआ। आपणी चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, राह विच ना कोई अटकाईआ। मेरा तुट्टे जगत ज़ंजीर, तोड़नहारा इक्क अख्वाईआ। जिस नूं गौंदे मनौंदे रहे पीर फ़कीर, सो मेरा सच्चा माहीआ। कवण वेला आए घत वहीर, मैं बैठी राह तकाईआ। मेरी बदल ना जाए दलील, छैल छबील एका वसे सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तिम करां तेरे अग्गे अपील, मेरी देवे ना कोई ग्वाहीआ। बिन तेरे दिसे ना कोई वकील, जो बरी साफ़ दए कराईआ। तूं बनवारी बस्त्र पहन नील, गोबिन्द मत्त गया समझाईआ। तूं ख़ालक वेख ख़लील, ख़ालक तेरा रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वार आउणा घर, मैं निमाणी बिरहों कुट्ठी बैठी राह तकाईआ। राह तक्कां तेरा माहीआ, दिवस रैण प्रभात। घर आ मैंडे साँईंआं, दे आपणा दरस सुगात। मेरी चौदां सदीआं दी धो शाहीआ, आपणी हथ्थीं फड़ कलम दवात। मैं तेरे मगर दयाँ दुहाईआ, तूं बैठा रहिउँ इक्क इकांत। मैं गलीआं हूंझ हूंझ साफ़ कराईआ, अन्तिम देणी आ नजात। मैं तेरे अग्गे औंसीआं पाईआं, मेरा छुट्ट ना जाए तेरा साथ। मैं गल तेरे विच बाहींआं अड़ाईआ, मैनू लगाउणा आपणे घाट। मैं तेरे चरनां दयाँ दुहाईआ, तेरा दिसे साचा हाट। इक्को

वस्त मंगण आईआ, साचा लाहा लवां खाट। अन्त तेरी तेरे रंग समाईआ, दूसर अवर ना कोई चाट। तेरा पलँघ रंगीला मेरी सेज सुहाईआ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं निमाणी तक्कां तेरी वाट। वाट तकेंदड़ी थक्की नढ्ढी, बाली बुध अञ्याण। कवण औगुण मैं निमाणी छड्डी, मेरा सुक्कया दीन इमान। कवण विछोड़ा घरों कढ्ढी, बिरहों मारया निराला बाण। लभ्भणी फिरदी रही चौदां सदी, तेरा मिल्या ना सच निशान। फिरदी रही तेरे हुक्म बद्धी, तूं है अभुल मेहरवान। मैं करूं गुज़ारा तेरे घर खा खा अद्धी, तेरा मनदी रहूं फ़रमान। मैं होई दुहागण बुढ्ढी, कबुध डूंमणी फिरां विच सुंञ मसाण। अन्तिम वास्ता तेरे चरनां दा आपणे घर आपे सद्दीं, तेरे ओतों होवां कुरबान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवीं धुर फ़रमान। धुर फरमान सुणाइंदा, पुरख अकाल अगम्म। सोई सुवाणी आप उठाइंदा, इक्क जणाए साचा कम्म। चौदां तबकां तेरी सेवा लाइंदा, किसे कलबूत अंदर रहिण ना देणा दम। पुरख अबिनाशी फेर मेल मिलाइंदा, तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह। आपणे घोड़े आप चढ़ाइंदा, लेखा मुकाए चौदवीं चन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, इक्क संदेस सुणाए कन्न। सुनणा कन्न कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। पीर फ़कीरां देणा इक्क ज्ञान, शाह पातशाह आप सुणाइंदा। सो पुरख निरँजण नौजवान, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म इक्क निशान, लोकमात वेख वखाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दोहां विचोला आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोई ना पाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नारी कन्त सर्ब प्रनाइंदा।

सख़ीओ मेरा दूल्हा आउणा, इक्क इकल्ला परवरदिगार। मैं दुलहण बण बण मुख शरमौणा, नेत्र नैण ना सकां उठाल। जिस ने मेरा पर्दा लाउहणा, मेरी वेखे सच नुहार। आपणा दरस आप वखाउणा, नूरी जल्वा निराकार। मैं निमाणी गल लगाउणा, बख्शे सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल अपारा करने आए, कादर करता बेपरवाह। मेरा भउ निर्भय डरना लाहे, एका देवे सच सलाह। आपणा घर दए वखाए, घर सच्चा एका थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए मेहरवां। मेहरबान मेरी सलाम अलैकम, सलाम करे प्रनाम। मेरा तेरा एका दाम, दामनगीर दो जहां। मेरा तेरा एका काम, कामनी कामन हिरस गई मिटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा थाँ। साचा थान मंगे मारे बोली, रुस्स रुस्स आपणी करवट बदलाईआ।

मैं अंञाणी भोली भाली, तेरी समझ मेरी समझ विच ना आईआ। तेरी वेखी रतड़ी डोली, तेरे कहार रहे उठाईआ। मेरा भार रहे तोली, कंधे नाल कंधा मिलाईआ। मेरे नाल मेरी इच्छया बणे गोली, दोए जोड़ वास्ता रही पाईआ। जे पिच्छे रहि गई खेडूं होली, घर घर विच करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर देणी वड्याईआ। तेरी इच्छया जावे छड्ड, तेरे नाल रहिण ना पाया। तेरे अंदरों देवे कढ्ढ, करे आप सफ़ाया। आपणी विचों ल्ए आपे रक्ख, करे खेल आप ख़ुदाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी नथ्थ सुहाग दए घड़ाया। नथ्थ सुहाग तेरी घाड़न घड़त, सति पुरख निरँजण आप घड़ाईआ। आपणे ताज जड़े जड़त, तेरी इच्छया पूर कराईआ। तेरा नेत्र सोहँ अक्खर एका पढ़त, सोलां शृंगार दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी नथ्थ दए समझाईआ। तेरी नथ्थ शब्द डोर, हरि साचा आप घड़ाइंदा। कलिजुग अन्तिम पकड़े ठग्ग चोर, एका बन्धन पाइंदा। चार यारी तेरे अग्गे देवे तोर, तेरी हथ्थीं आप मिटाइंदा। वेखणहारा अन्धघोर, सूरत शब्दी आप बणाइंदा। आपे जाणे आपणा ज़ोर, जोरु ज़र आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा आप समझाइंदा। तेरी नथ्थ बलाक, हरि हरि आप समझाईआ। तेरी उडदी वेखे ख़ाक, चौदां लोक पए दुहाईआ । शाह नवाब अश्व घोड़े चढ़या राक, दस्तगीर सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह मारे पहलो इक्क पलाक, सीस आपणे ताज टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भाणा आप समझाईआ। तेरी नथ्थ वेखे मोती, मनक मनका वेख वखाइंदा। सदी चौदवीं कढ्ढे वासना खोटी, वास्तक आपणा रूप जणाइंदा। पीर पैगम्बर फड़ फड़ लाहे, जो चढ़ चढ़ बैठे चोटी, आपणे चरना हेठ दबाइंदा। सभदा भन्न्हे हुक्का लोटी, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे भाणे आप समाइंदा। तेरे नक्क नथ्थ पाए सुहाग, सोभावन्त वडी वड्याईआ। पहलों धोवे तेरा दाग़, आपणी हथ्थीं साफ़ कराईआ। फेर उपजाए इक्क वैराग, वैरागण हो हो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तेरा कन्त दए समझाईआ। तेरा कन्त इक्क ख़ुदावंद, ख़ुदी ख़ुद आप मिटाइंदा। तेरा रूप वेखे नूर नूराना चन्द, सीतल सीतल धार वहाइंदा। तेरे दुआर आए मुकाए पन्ध, पान्धी आपणा पन्ध ना कोए रखाइंदा। तेरा ख़ुशी करे बन्द बन्द, आप आपणे अंग लगाइंदा। इक्क जणाए साचा परमानंद, प्रम पुरख खेल खिलाइंदा। निउँ निउँ सुनण साचा छन्द, सोहँ शब्द आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अल्ला राणी पाए वास्ता, वास्तक तेरी इक्क सरनाईआ। क्यों चले आहिस्ता आहिस्ता, तेरी रफतार दिस किसे ना आईआ। मैं तक्कां तेरी

आमदा, आमद विच ख़ुशी मनाईआ। तेरी ख़ुशी खेल दो जहान दा, दो जहानां तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। आपणा मीआं आपणी बीवी आप पछाणदा, ख़ावंद इक्क वडी वड्याईआ। साचा मन्दिर आप सुहांवदा, पति परमेश्वर साचा माहीआ। आपणी खेल आपे जाणदा, कोई लिखे ना कलम शाहीआ। महाकाल खेल श्री भगवान दा, दयाल आपणा रूप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम गुरमुख गुरसिख आपे भाल दा, निरगुण निरवैर सेव कमाईआ। लेखा जाणे भगत बेहाल दा, बेवा रहिण ना देवे सच्चा माहीआ। आपणा मार्ग इक्क वखाल दा, महाकाल आपणा बल रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे पत डाल दा, फुल पंखड़ीआं आपे फोल फोलाईआ।

जिस घर मेरे माही आउणा, सो घर सोभावन्त। जिस सख़ी मेरा दुःख मिटाउणा, सो साहिब सच्चा भगवन्त। जिस दासी बण के सेव कमाउणा, रसना नाम मणीआ मंत। जिस जम की फ़ाँसी फंद कटाउणा, सो पूरन भगवन्त। जिस आप आपणा मेल मिलाउणा, सो सुणाए सोहँ छंत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त बणाउणी मेरी बणत। जो मेरी बणत बणाइंदा, मैं उस दी दासी दास। जो मेरा संग निभाइंदा, मै उस दे वसां पास। जो निमाणी गल लगाइंदा, पूरी करे आस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होणा सहाई अन्त विच प्रभास। प्रभास सहेला तेरी ओट, तुध बिन अवर ना कोई जणाईआ। मैं विछड़ी तेरे नाल तेरी जोत, बिन तुध मेरा होर ना कोई सहाईआ। ना मेरा वरन ना मेरी गोत, मैं तेरी तूं मेरा, मैं तेरे चरन सरन रहां सद सरनाईआ। तेरा कलमा तेरी ओट, मैं बैठी आस तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम देणा ज्ञान, बोहध बोहथ हथ्थ किसे ना आईआ। मैं निमाणी भुल्ली, अभुल मेरे सुल्ताना। तुध बाझों मात रुल्ली, मेरे सच्या साहिब कान्हा। तेरे चरन लग फली फुली, बिन तेरे होई अन्त वैराना। भाग लगाउणा मेरी कुल्ली, मैं तेरा राह तकाना। तेरी वस्त इक्क अनमुल्ली, मेरा भरया रहे ख़ज़ाना। मैं भुल्ली तूं कदी ना भुल्लीं, तूं शमअ मैं तेरा परवाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख मंगे मंग बाल अञ्याणा। तूं दाता गहर गम्भीर, मैं अवगुण भरी निमाणी। तूं बख्शीं ठंडा सीर, मैं तिहाई मंगां पाणी। तूं कढ्ढ बिरहों पीड़, हउँ तेरे चोज वडानी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, आत्म अन्तर आपणी सच्ची बाणी। साची बाणी शब्द अपारा, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। हरिजन मेला धुर दरबारा, दर दरवाज़ा आप सुहाइंदा। आदि जुगादी खेल न्यारा, भेव कोई ना पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा।

आपे वसे सभ तों बाहरा, घट घट आपणा रूप धराइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात खेल खिलाइंदा। भगत वछल बण गिरधारा, भगतन भगती मेल मिलाइंदा। अछल अछल कर संसारा, लक्ख चुरासी जीव भुलाइंदा। राती रुत्ती थिती जाणे आपणी वारा, दिवस रात बरख ना वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त श्री भगवन्त साचे शहिनशाह दए सहारा, सतिगुर आपणी खेल खिलाइंदा। साचे शहिनशाह सति सहारा, हरि साचा आप धराईआ। एका शब्द इक्क आधारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। एका वणज इक्क वपारा, एका हट्ट वखाईआ। एका मंग एका मंगणहारा, एका रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरमुख साचे वेख वखाईआ। गुरमुख साचा लाल गुलाला, गुर गुर आप वेख वखाइंदा। लेखा जाणे शाह कंगाला, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम वखाइंदा। हरिजन साचे हरि हरि बन्न्हे गाना, साचा सगन आप मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे धन्दे लाइंदा। गुरमुख धन्दे जाए लग्ग, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ । हँस बणाए फड़ फड़ कग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाईआ। जगत तृष्ना बुझाए अग्ग, अमृत मेघ आप बरसाईआ। करे खेल सूरा सर्बग, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। लेखा जाणे उप्पर शाह रग, अंदर मन्दिर खोज खुजाईआ। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढ, हीरे लाल माणक मोती निरगुण जोती डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख आपणी अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख खुल्ली अक्ख, हरि नेत्र आप खुलाया। लक्ख चुरासी विचों कीता वक्ख, दरसी आपणा दरस कराया। एका देवे साची वथ, नाम निधाना झोली पाया। सिर रक्ख हथ्थ समरथ, भेद अभेद दए जणाया। काया खेड़ा वखाए भठ, पंज तत्त अन्त रहिण ना पाया। ना कोई चतराई मन बुध मति, मति मती ना कोई समझाया। अन्तिम नाता तुट्टे रती रत, रती रत कम्म किसे ना आया। गुरमुख विरले नाता बन्न्हे चरन नत, आप आपणा मेल मिलाया। साचा मार्ग आपे दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम आप जपाया। हरि हरि आपणा नाम जपाइंदा, गुरमुख सज्जण दए अधार। मनमुख मूढ़े दर दुरकाइंदा, एका धक्का देवे मार। गुरसिख आपणी गोद सहाइंदा, गुर पूरा नर अवतार। मनमुखां मुख भवाइंदा, मस्तक टिक्का धूढ़ी छार। आप आपणा वेस वटाइंदा, निहकलंक नरायण नर अवतार। मुछ दाढ़ी ना कोई वखाइंदा, मूंड मुंडाए ना विच संसार। निरगुण जोती जोत जगाइंदा, जोती जाता आप करतार। साचा किला कोट वसाइंदा, कंचन गढ़्ह कर अपार। उप्पर आपणा आसण लाइंदा, सच सिँघासण खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन बेड़ा चुक्या कंध, सतिगुर

पूरा भार उठाईआ। जन्म जन्म दा मिटे पन्ध, पान्धी बणया साचा माहीआ। काया कर्म करे खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क उठाईआ। नाता तोड़ दुहागण रंड, कन्त सुहाग इक्क वखाईआ। आदि अन्त परमानंद, परम पुरख बूझ बुझाईआ। मिल सज्जण सख़ीआं गाया सुहागी छन्द, सोहँ शब्द वज्जी वधाईआ। लोक पकलोक रहे मंग, अगे आपणी झोली डाहीआ। पुरख अबिनाशी आपणे अंदर नौ सौ चुरानवे चौकड़ी रक्खया बन्द, कलिजुग अन्तिम बाहर कढ्ढाईआ। जो सुता रहया दे कर कंड, आपणा मुखड़ा दए वखाईआ। मनमुख जीव भागां मंद, जिस रिहा दर दुरकाईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गाए शब्द बत्ती दन्द, बन्द बन्द खुशी मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद सद बख्शिंद बख्शश बख्शीश आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख तेरी कोए ना करे रीस, विष्न ब्रह्मा शिव तेरा रहे जस गाईआ।