२० फग्गण २०१७ बिक्रमी आसा सिँघ प्यारा सिँघ दे गृह बाबू पुरा
निधान ठाकर गुण स्वामी, भगवन्त बेपरवाह बेअन्त अख्वाइंदा। निरवैर पुरख अकाल सदा निहकामी, निहकर्मी कर्म कराइंदा। आदि अन्त हरि घट घट अन्तरजामी, अन्तर आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुगा जुगन्तर शब्द अगम्मी बोले बाणी, रागी आपणा राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। शब्द अगम्मी बोध अगाध, अलख अलखना आपे गाईआ। आपणे अंदरों आपे काढ, आपणी धारा आप प्रगटाईआ। आप वसाए ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे वेखण आईआ। जुग जुग खेल खिलाइंदा, खेलणहारा एकँकार। आपणी कल आप धराइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। जुग जुग आपणी वण्ड वंडाइंदा, आपे होए वेखणहार। सतिजुग आपणे रंग रंगाइंदा, रंग रंगीला खेल अपार। बावण आपणा भेख वटाइंदा, आपे मंगे बल दुआर। भगत भगवन्त आप तराइंदा, नर सिँघ खेल करे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सच्चखण्ड सचे दरबार। सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, महिमा गणत गणी ना जा। रूप अनूप आप वटाइंदा, निरगुण सरगुण नाउँ धरा। सतिजुग अन्तिम पन्ध मुकाइंदा, त्रेता ल्ए रूप वटा। त्रैगुण आपणा खेल खिलाइंदा, त्रै काल दरसी बन्धन पा। रूप अनूप आपणा आप वखाइंदा, पंज तत्त काया चोला ल्ए हंढा। एका दूआ मेल मिलाइंदा, दूआ एका गंढ्ढ पवा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाह। त्रेता धार हरि करतार, आपणी आप चलाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतार, सरगुण निरगुण वेस वटाइंदा। साचा मार्ग लाए आप अपार, भेव कोए ना
पाइंदा। एका सुरती वरे एका वार, एका नारी कन्त हंढाइंदा। जनक सपुत्री कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जनक सपुत्री नाता जोड़, रघपति आपणा खेल खिलाईआ। आपे लग्गी देवे तोड़, तोड़णहारा आप हो जाईआ। आपे जगन्नाथ चरन कँवलां दए विछोड़, जगदीसर भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी खेल खिलाईआ। आपे तोड़े आपणा नाता, हरि हरि आपे बन्धन पाइंदा। आपे वेखे खेल तमाशा, आपे नटूआ नाच नचाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। वेस कराया एका दूआ, दूआ एका भेव ना आइंदा। लेखा जाणे त्रिया त्रैआ, तिन्नां लोकां खोज खोजाइंदा। आपणे जेहा आपे होया, आपणा सेवक आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दसरथ सुत आप अख्वाइंदा। आपे दसरथ सुत जगत जग बेटा, आपे खेवट खेटा नाउँ धराईआ। आपे आपणा तन आपणे सिर लपेटा, आपणा पड़दा आपे पाईआ। आपे होए घट घट लेटा, रूप रंग ना कोए जणाईआ। आपे होए अलखणा लेखा, लिख लिख लेखा आपणा पूर कराईआ। आपे मस्तक होए मेखा, गुण आपणे ल्ए वखाईआ। आपे सुत ब्रह्मा करे भेसा, सन्त कुमार करे जणाईआ। आपे रावण दए आदेसा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। आपे रावण विद्या दाता, अक्खर अक्खर आप पढ़ाइंदा। आप जणाए आपणी गाथा, आपणा भेव खुल्हाइंदा। आपे हो रघपत रघनाथा, जगदीश आप सुहाइंदा। आपे हो कमलापाता, कँवल नैण आप मटकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपे रावण कर त्यार, आपणा बल आप धराईआ। आपे देवणहार हँकार, हउमे हंगता नाल रलाईआ । आपे सैनापति करे शंगार, आपे बख्शे साची शाहीआ। आपे रण भूमी सुत्ता पैर पसार, चिल्ला तीर कमान आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणी खेल खिलाईआ। आपे गढ़्ह हँकारी तोड़दा, तोड़नहारा एका एक। आपे लग्गी प्रीत आपणे नाल जोड़दा, निरगुण निरगुण हरि हरि वेख। आपे मनमुखता शौह दरयाए रोड़्हदा, कर कर अवल्ला भेस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन लिखणहारा लेख। जुग जुग लेख लिखाया, ग़रीब निमाणया पावे सार। त्रेता रूप आप हंढाया, भगवन मात लोक संसार। ग़रीब निमाणे गले लगाया, जगत भीलणी ल्ए उधार। चरन कँवल चरन छुहाया, अमृत बख्शे ठंडा ठार। सती अहल्लया लेख चुकाया, पत्थर पाहन दए आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग वेस करे निरँकार, जुग जुग वेस वटाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। सतिजुग त्रेता आपणी गोद बहाइंदा,
द्वापर लोक मात करे उज्यार। रूप अनूप आप वटाइंदा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण बाल बाला हो त्यार। मोर मुक्ट सीस टिकाइंदा, मधुर नैण मधुर करे सची गुफ्तार। एका बंसरी सच वजाइंदा, आपे होए वजावणहार। साचे मंडल रास रचाइंदा, गोपी कान्हा करे संगार। साची सख़ीआं खेल वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण ग्वाला फिरे विच संसार। ग्वाला बणया गोपी काहन, घर घर बंसरी नाम वजाईआ। आत्म देवे इक्क ज्ञान, करे सच पढ़ाईआ। द्रोपद सुत लज रक्खे आण, द्रोपद लजया आप रखाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे माण, बिदर सुदामा कोल बहाईआ। अर्जण बख्शे इक्क ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। अठारां अध्याए गीता वखाण, इक्क इक्क नाल करे पढ़ाईआ। रथ रथवाही बणया विच जहान, साची सेवा आप कमाईआ। द्वापर मेट अन्त निशान, यादव बंस गया खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाईआ। जुग जुग भेव जणावनहारा, एका रंग समाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, इलाही नूर आप प्रगटाइंदा। एका अल्फ़ी तन शंगारा, हथ्थ मुसल्ला आप रखाइंदा। गल तसबी पाए एका माला, मणका मणका नाल मिलाइंदा। एका सिफ़रा आठा कर प्यारा, एका तन्द बंधाइंदा। अठ्ठां तत्तां तत्त विचारा, सिफ़रा बल ना कोए रखाइंदा। इक्क इकल्ला परवरदिगारा, आपणी अल्फ़ आप प्रगटाइंदा। एका अल्फ़ दए सहारा, नुकता होर ना कोए लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। कलिजुग भेव अवल्लड़ा, हरि साचा सच कराए। करे खेल अगम्म अगम्मड़ा, अगम्मड़ा रूप वटाए। निरगुण सरगुण फड़ाए पलड़ा, साचा पल्लू इक्क फड़ाए। सच संदेश एका घलड़ा, साचा कलमा आप सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहे। साचा कलमा हरि कलाम, आपणी आप जणाईआ। आप बणाए जगत अमाम, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ईसा मूसा भेजे आप ग़ुलाम, साची सेवा इक्क समझाईआ। आपणे हथ्थ रक्खे लगाम, चारों कुण्ट आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। ईसा मूसा खेल खिलाया, करे खेल अलाही नूर। मुकामे हक नाअरा लाया, इक्क वजाई साची तूर। वेला वक्त रिहा समझाया, वसणहारा नेड़े दूर। साचा हुजरा आप सुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जल्वा कोहतूर। कोहतूर भेव ना आइंदा, नूर नूराना नूर ख़ुदा। मूसा ढह ढह सीस झुकाइंदा, तूं दाता बेपरवाह। तेरा अन्त कोई ना पाइंदा, तूं सिफ्ती सिफ्त सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए सुणा। साचा हुक्म हरि सुणाया, मूसा ऐली आप उठा। हुण दा सुणया भुल ना जाया, अभुल रिहा बता। लोकमात तेरी कुल वधाया, कुलवन्त बणे ख़ुदा। ख़ालक ख़लक रूप
वटाया, करे खेल शहिनशाह। आपणी अज़मत तेरे अंग लगाया, तेरी ग़फ्लत दए गवा। आपणा नाउँ कलमा रिहा पढ़ाया, सच हदीस इक्क सुणा। लाशरीक इक्क ख़ुदाया, सद मंगदा रहा पनाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, धुर फ़रमाना आप जणा। एका मंग मंगनी अन्त, हरि साचा सच जणाइंदा। कोहतूर बणाई जिस तेरी बणत, माटी पाथर वेख वखाइंदा। मेरा रूप जीव जंत, ईश जीव भरम चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देवे साचा वर, अन्त कन्त आप समझाइंदा। वेला अन्त अन्तिम आउणा, हरि साचा सच समझाईआ। तेरा नूर आपणे विच टिकाउणा, नूर नूर विच समाईआ। तेरी आसा मनसा पूर कराउणा, पंज तत्त चोला वेख वखाईआ। बिस्मिल होए खेल खिलाउणा, खेलणहारा इक्क ख़ुदाईआ। नेत्र नैण इक्क उठाउणा, तेरी मेटे जगत जुदाईआ। अन्तिम कल पन्ध मुकाउणा, लोकमात ना रहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुण आप समझाईआ। सुणया हरि सच ज्ञाना, मूसा सीस झुकाइंदा। मेरी रबाब सतार तेरा तराना, तेरा नाउँ बोला गाइंदा। आपणा आपे देवे आप ब्याना, आपणी वस्त आपणे अग्गे आप टिकाइंदा। कवण रूप पहरया बाणा, कवण वेला वक्त सुहाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, आपणा भेव जणाइंदा। अमाम अमामा सिर शाह सुल्ताना, आपणा रूप आप धराइंदा। मौली तन्द बन्न्हे गाना, साचा सगन मनाइंदा। हथ्थी मैहन्दी इक्क निशाना, लाल रंग इक्क चढ़ाइंदा। अमाम मैहन्दी नौजवाना, आपणा रूप आप वखाइंदा। सृष्ट सबाई वेखे जगत ईमाना, इबनउलवक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिसर पिदर दिस किसे ना आइंदा। पिसर पिदर ना दिसे बरादर, बेअफ़तम आपणी खेल खिलाईआ। प्रगट होवे कुदरत विच कादर, कादर कुदरत खेल खिलाईआ। एका अक्खर गाए आपणा कादर, हज़ारा दरूद करे पढ़ाईआ। बसरी इस्म गाए माजरा, अञ्जील कुरान भेव ना आईआ। आपे होए सिदक सबूरी सादरा, साबत इक्क ईमान वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शैतान दए मिटाईआ। जगत शैताना होए अबलीस, हदीस आप पढ़ाइंदा। पुरख अबिनाशी करे खेल तीस बतीस, गुणवन्ता गुण समझाइंदा। अन्तिम कल सभ दे ख़ाली करे ख़ीस, वस्त हथ्थ ना कोए रखाइंदा। एका सिफ़रा आठा जाए बीत, एका नाया मेल मिलाइंदा। इक्क नौं खेल जगदीस, नौं इक्क पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म सुणाइंदा। इक्क अगे दूआ धर, एका इक्क खपाईआ। नाए अग्गे सिफ़रा बणाए आपणा घर, दूआ सिफ़रा मेल मिलाईआ। दूआ सिफ़रा इक्क दूजे दा दामन फड़, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सिफ़रा रूप निरगुण कर, दिस किसे ना आईआ। दो जहानां वेखे खड़, परवरदिगार बेपरवाहीआ।
अठ्ठ तत्त जायण झड़, फल कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक बीस दए वड्याईआ। बीस बीस कर प्यारा, हरि साची खेल खिलाइंदा। प्रगट होए विच संसारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। इक्क सति बोल जैकारा, शब्द संदेश आप सुणाइंदा। इक्क अठ्ठ मारे मारा, बचया कोई रहिण ना पाइंदा। एका नौ पार किनारा, ईसा मूसा पन्ध मुकाइंदा। बीस बीस हरि करतारा, जगत जगदीस रूप वटाइंदा। छत्तर झुलाए साचे सीसा, सीस आपणा आप वखाइंदा। इक्क शब्द इक्क हदीसा, एका राग पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा हथ्थो हथ्थ चुकाइंदा।
गिरधारा सिँघ दे जीवदयां ही नवां जन्म दिता
मूर्ख मूढ़ जगत सुचज्जा, जिस सतिगुर दए वड्याईआ। जिस बाल अञ्याणे हरि पर्दा कजा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर चरन दुआरे बह बह सजा, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। हरि मन्दिर नाद एका वजा, दीन दयाल आप वजाईआ। आदि अन्त रक्खे लजा, लजयावान आप हो जाईआ। पी अमृत गुरसिख गुर दर एका रज्जा, भर प्याला जिस प्याईआ। जगत विकार जगत औगुण तजा, गुण सतिगुर इक्क सालाहीआ। घर मक्का घर काअबा घर हज्जा घर अमाम, घर पीरन सिर पीर मेल मिलाईआ। घर खण्ड घर ब्रह्मण्ड घर वखाए निजानंदा, निज आत्म रस चुआईआ। घर गीत घर गोबिन्द घर गाए सुहागी छन्दा, साची करे घर पढ़ाईआ। जिस जन बणाए आपणा बन्दा, बन्दीखाना ना कोई वखाईआ। हरिसंगत प्यार सच्चा धन्दा, आपणे धन्दे वक्त विहाईआ। साहिब सुल्तान सदा बख्शिंदा, बख्शणहारा बख्शे एका माहीआ। आपणे नाल पवाई गंढ्ढा, सगनी गाना आप बंधाईआ। सदा सुहागण ना होए रंडा, जगत रंडेपा आप कटाईआ। जगत आयू आई उत्ते कन्ढ्ढा, बाकी सत्त दिन रिहा समझाईआ। संगत संग रला तुड़ाए फंदा, जीवण जुगत फेर बणाईआ। पहलों आपणे नाल हरिसंगत विच करे कारज अनन्दा, मानस जन्म फेर दवाईआ। पहला लेखा आपणी हथ्थीं खण्डा, लकीर लकीर ओुते फिराईआ। बणके तरखान फड़या रंदा, साची करे आप सफ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। तुट्टी गंढ्ढ गंढ्ढ गोपाल, सत दिवस रहे बाकी। संगत विच फेर मिलाए लाल, अमृत जाम प्याए बण साकी। तन तन ना होए फेर विंगा वाल, तेती साल हंडाए जिस्म ख़ाकी। सतिगुर सति होए किरपाल, सति वस्त विच सति विस्मादी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी करे खेल साची बाडी। ना भन्नया ना तुट्टा नाता, ना अग्नी अग्ग जलाया। ना कोई
भैण ना कोई भ्राता, लहण देण ना कोई पाया। ना कोई सतारवां ना कोई साता, दसवें भोग ना कोई कराया। ना कोई काहनी बण बण चुक्के ना कोई मुकाए वाटा, पान्धी आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवदयां ही जीवण दे, जन्म जन्म विच बदलाया। जन्म गया जन्म आया, जन्म लेखा लेखे पाईआ। सतिगुर पूरा दया कमाया, करे खेल बेपरवाहीआ। राती सुत्तयां वक्त दए वखाया, इधर मरे इधर जन्मे उधर हरि हरि नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढाई पल सोहँ मुम्मां अमृत साचा सीर प्याईआ। साचा सीर आप प्याए, अमृत जल हथ्थ उठाईआ। मरन तों पहलां जन्म दवाए, मरन विच ना गुरसिख आईआ। साध संगत तेरे नाल रलाए, विछोड़ा आपणी हथ्थी कटाईआ। दिवस रैण जो रिहा सेव कमाए, सेवा फल आपणी हथ्थी झोली पाईआ। उखड़या बूटा फेर लगाए, आपणी हथ्थीं सिंच वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म कर्म कर्म जन्म आपणे हथ्थ रखाईआ।
२१ फग्गण २०१७ बिक्रमी हज़ारा सिँघ बलाका सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुर
सच्च सुमेरू चरन कँवल पदम, सति पुरख निरँजण आप बणाया। लेखा जाणे इबनुल अदम, आदम भेव कोए ना पाया, ना कोई रूप रंग ना दिसे बदन, तत्व तत ना कोई वखाया। गोपाल मूर्ति एका मदन, मन मोहण खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति समेरू दए समझाया। सति समेरू चरन पद, हरि साचा सच उपाइंदा। कोई ना जाणे आर पार हद्द, रवि ससि सीस झुकाइंदा। ध्रू प्रहिलाद रिहा तक्क, आपणा मूल समेरू बणाइंदा। हरि का खेल अकथना अकथ, वेद कतेब भेव ना पाइंदा। चार जुग ना दिता दस्स, चारे वेद पर्दा पाइंदा। कोई पथर कहे कोई पर्बत, कोई जोजन गणत गणाइंदा। कोई जाणे उच्चा टिल्ला सथर रिहा घत, सथर यार ना कोई विछाइंदा। कोई कहे सत्त समुंदर चले रथ, जल धारा रूप समाइंदा। कोई कहे विष्नूं पाई बैठा नथ्थ, बाशक तशका संग रलाइंदा। आपणा लेखा जाणे पुरख समरथ, दूसर भेव कोए ना पाइंदा। सच सुमेरू चरन अंदर, हरि साचा सच रखाइंदा। करे खेल हरि करनी करन, करता पुरख भेव ना आइंदा। ना धरे उप्पर किसे धरनी धरन, धरत धवल भार ना कोई उठाइंदा। ना किसे वखाए उप्पर आकाश चोटी चढ़न, प्रकाश प्रकाश विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। सच सुमेरू पदम परमात्म, पद आपणा आप जणाईआ। लेखा जाणे साचे आत्म, आत्म अपणा रंग
बणाईआ। भेव ना जाणे कोई बातन, ज़ाहर गुप्त ना कोई वड्याईआ। ना कोई सन्धया ना कोई आथन, सरघी रूप ना कोई वटाईआ। करे खेल पुरख परमाथन, पृथ्मी आकाश ना कोई जणाईआ। लेखा जाणे सच सिँघासण, शाहो शबासन डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। चरन पदम सच सुमेर, शाह पातशाह आप जणाइंदा। सृष्ट सबाई बैठा घेर, चारों कुण्ट धरती आकाश मेल मिलाइंदा। दहि दिशा रक्खे आपणा गेड़, गेड़नहारा आप अख्वाइंदा। आपे करे आपणी मेहर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समेरू आप जणाइंदा। सच सुमेरू चरन कँवल, अन्तर अन्तर आप जणाईआ। राह तक्के धरनी धवल, थल्ले बैठी नैण उठाईआ। ब्रह्म वेता मुख खुल्हाए आपणा कँवल, कँवल मुख आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुमेरू दए वड्याईआ। सच सुमेर बणाया, हरि हरि दीन दयाल। गुरमुखां नेरन नेर दए वखाया, कलिजुग अन्तिम तोड़ जंजाल। चारों कुण्ट वेख वखाया, वेखणहारा आप किरपाल। जिस जन आपणे चरन छुहाया, उप्पर समेरू दए बहाल। शिव कैलाश ना डेरा लाया, अन्तिम अन्त होए बेहाल। कर तलाश फड़ बहाया, करया खेल बेमिसाल। जुग चौकड़ी आस पूर कराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। दो जहानां हरि हरि लेखा, आपणा आप जणाइंदा। सुमेरू नेत्र हरि चरन कँवल हरि देखा, अवर दृष्ट ना कोई जणाइंदा। शंकर रक्खे खुलड़े केसा, कैलाश नैण उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। कैलाश पर्बत हरि चरन धूढ़, धूढ़ी धूढ़ विच समाईआ। भोले नाथ रंग चढ़े गूढ़, मस्तक टिक्का इक्क लगाईआ। अन्तर बख्शे नूरो नूर, नूर नूर रुशनाईआ। आपणे टिल्ले आपणे पर्बत आपणे आसण सच सिँघासण आपे होए आसा पूर, पूरी इच्छया आप कराईआ। ना नेड़े ना दिसे दूर, करे खेल हाज़र हज़ूर, हज़रत आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कैलाश नरास इक्क समझाईआ। सच कैलाश शंकर चढ़या, हरि साचा सच जणाइंदा। पुरख अबिनाशी चरन एका फड़या, दूसर ओट ना कोए तकाइंदा। हरि नरायण खेल आपणा करया, नेत्र लोचण दरस दिखाइंदा। दर घर साचा एका दरया, सीस जगदीस इक्क सुहाइंदा। चरन कँवल अंदर अक्खर एका पढ़या, पुरख अबिनाशी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप रखाइंदा। चरन कँवल अंदर समेरू पद, पदम पाटल पादन आप बणाईआ। शंकर अंदर आपे सद्द, सच कैलाश दए वखाईआ। नाम वजाए साचा नद, निज नादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आसण दए वखाईआ। एका आसण सच जणाया, चरन कँवल ध्यान।
सच कैलाश इक्क बणाया, धूढ़ी धूढ़ देवे बाल नादान। आपणे प्रेम नाल बंधाया, छुट ना जाए विच जहान। साची सेजा आप सुआया, देवे धुर फ़रमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा माण। साचा माण देवणहारा, एका शब्द करे जणाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अगोचर आपणा भेव छुपाईआ। तेरा मेरा इक्क किनारा, तेरा किनारा आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरा पर्बत मेरा सहारा, मेरा कैलाश तेरी वड्याईआ। मेरा नाउँ तेरा नाअरा, तेरा नाअरा सर्ब लोकाईआ। मेरा समेरू तेरा उज्यारा, दीपक दीप दीप रुशनाईआ। करे खेल आप निरँकारा, साची खेल आप कराईआ। नव नौं चार दए सहारा, उप्पर आसण आप बिठाईआ। कलिजुग आए अन्तिम वारा, निरगुण निराकार अजूनी रहत पुरख अकाल लोकमात करे रुशनाईआ। आपणी चले अवल्लड़ी चाल, चाल निराली इक्क दसाईआ। तेरी करे पूरी घाल, घाली घाल लेखे पाईआ। तेरा कैलाश आपे सुरत ल्ए संभाल, होणा उदास ना रिहा समझाईआ। आपणा बाला आपे ल्ए उठाल, तेरी धर्मसाला ल्ए सुहाईआ। तैनूं उँगली लाए रखे नाल नाल, पिछला पन्ध मुकाईआ। आपणे खाते आप डाल, आपणे अंदर बन्द कराईआ। फेर ना सके कोए तैनूं भाल, तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दे मति रिहा समझाईआ। तेरा अन्तिम वक्त सुहावणा, पुरख अबिनाशी दया कमा। तेरा कैलाश इक्क वखावणा, आप बणाए बेपरवाह। तेरा वास इक्क घर करावणा, बख्शणहारा सच पनाह। गुरमुख साचा आप उठावणा, कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ। उप्पर कैलाश माण दिवावणा, चरन चरनां नाल छुहा। दासी दास हुक्म सुणावणा, धुर फ़रमाना आप उपा। एका मन्त्र अन्तर गावणा, सो पुरख निरँजण ल्ए पढ़ा। हँ शंकर रूप वखावणा, पुरख अबिनाशी आपणा अंग ल्ए कटा। सोहँ एका बन्धन पावणा, निरगुण निरगुण मेला सहिज सुभा। आदि पुरख आपणा कौल कीता आपे पूर करावणा, ब्रह्मा वेता भेव लिख ना सके रा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाह।
२१ फग्गण २०१७ बिक्रमी बीबी पूरो दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
गुरमुख समेरू विच संसार, शास्त्र सिमरत भेव ना आइंदा। जिस दा लेखा जाणे आप निरँकार, जगत विद्या भेव ना आइंदा। कागद कलम लिखण तों बाहर, अलेख लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव नौं चार कर कर प्यार, साची धार आप बणाइंदा। भगत सन्त कर उज्यार, जुग जुग खेल खिलाइंदा। फल फुलवाड़ी ला गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा।
आपे अमृत सिंच हरया करे निरँकार, ख़िज़ां बसन्त एका रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम आए वार, साचा माली दीन दयाला गुरमुख बूटा वेखण आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाइंदा। गुरमुख फुलवाड़ी फुल गया फुल, हरि साचा वेख वखाईआ। बण बण मालण तोड़े अडोल, दिस किसे ना आईआ। करे खेल उप्पर धौल, धवल मंगे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थांउँ थाईंआ। हरिजन साचे कर प्यार, कली कली आप महिकाईआ। कैलाश होया ख़बरदार, शंकर नैण खुल्हाईआ। विष्न बण बण सेवादार, साची सेवा इक्क वखाईआ। ब्रह्मा देवे इक्क आधार, सुत आपणा आप प्रगटाईआ। खिच्चे तार आप निरँकार, साचा तागा ल्ए बणाईआ। लोकमात आए होए उज्यार, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। गुरसिख सोहणे फड़ फड़ गुंदे हार, कली नाल कली मिलाईआ। अमृत छिड़के पहली वार, सच महिक विच भराईआ। आपणे गल करे शंगार, जगत शंगार ना कोए हंढाईआ। अन्तिम आपणे अंदर रक्खे संभाल, आपणी वस्त आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता तोड़ शाह कंगाल, गुरसिख एका रंग रंगाईआ। साचा हार हरि हरि मालण, सच पटारी आप रखाईआ। बण के आई भगत दलालण, जोती नार वेस वटाईआ। गुरसिखां अगे बणी सवालण, मंगे भिच्छया एका मंग मंगाईआ। मैं वैरागण होई बेदामन, बिरहों विछोड़ा ना झल्लया जाईआ। सच्चखण्डी डिगे आपणे आहलण, गुरसिख तेरी गोद एका ओट रखाईआ। तूं ना जाणा किसे दर भालण, तैनूं भाले आदि शक्ति तेरी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। वाह वा मालण जोत अकालण, घर घर सेव कमाईआ । गुरसिखां करे पूरी घालण, कीती घाल लेखे पाईआ। पहलां तोड़े जगत जंजालण, दूजी सिख्या करे पढ़ाईआ। तीजा वजाए अंदर तालन, चौथे घर दए वड्याईआ। पंचम बणी आप दलालण, छेवें छप्पर छन्न छुहाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण बन्हिआ बानण, साचे बेड़े आप चढ़ाईआ। अठ्ठां तत्तां देवे दानन, आपणा नाम आप वरताईआ। नौं दुआर बख्शे आपणा भानन, नव नौं करे रुशनाईआ। दसवें मेला श्री भगवानन, श्री भगवान गुरमुख सुत्तया रातीं दरस दिखाईआ। सेवा करे साची मालण, सीस आपणे खारी रही उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हार इक्क निरँकार, आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा हार हरी हरि नरायण, नर हरि बनवारी आपणे हथ्थ रखाइंदा। रसना किसे ना सके कहिण, गुण अवगुण ना कोए जणाइंदा। आपे जाणे लहिणा देण, देणा लहिणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरसिख गुर गुर धाम इक्टठे बहण, पलँघ रंगीला साची सेज आप विछाइंदा। सति सतिवादी मिल्या साक सज्जण सैण, विछड़ कदे ना जाइंदा। लेखा जाणे ऐन ग़ैन, नुकता रूप ना कोए धराइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरदी दरदीआं देवे माण, गुरसिखां दलिद्र आप हंढाइंदा।
२१ फग्गण २०१७ बिक्रमी मुनशा सिँघ दे गृह बाबू पुरा जिला गुरदास पुर
शाह कंगाल हरि रंगदा, रंग अगम्मी अन्तर चाढ़। भगत भिखारी हो कदे ना संगदा, लेखा जाणे अन्तर बाहर। सच प्रीती एका मंग दा, दूसर अवर ना कोए विचार। कुल्ली कक्खां आपे लँघणा, महल्ल अटल ना कोए प्यार। पर्दा लाहे झूठी कंध दा, दूई द्वैती पर्दा उतार। लहण चुकाए अन्धेर अन्ध दा, घर चन्द कर उज्यार। लेखा चुकाए आवण जावण पन्ध दा, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। नाता तोड़े फांदकी फंद दा, राए धर्म ना करे ख्वार। रस छुट्टे मदिरा मास गंद दा, रस बरखे अमृत धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरे सरबंग दा, साची बख्शश बख्शणहार। साची बख्शश रख हथ्थ, दीना नाथा होए सहाईआ। सचखण्ड निवासी सच्चखण्ड दुआर हरि हरि शब्द अगम्मी पाए नथ्थ, डोरी चोरी चोरी आप खिचाईआ। गृह मन्दिर डूँग्घी कंदर कँवरी भँवरी आप गिड़ाए उलटी लठ, पंज तत त्रैगुण हड्ड मास नाड़ी रत भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा माहीआ। नाता तोड़ जगत जंजाल, गुरमुख साचे सच जणाइंदा। एका पावे शब्द आण, दूसर आण ना कोई वखाइंदा। जो जन भुल्ले बण अञ्याण, तिस भुल्लयां मार्ग पाइंदा। जो जन मन करे अभिमान, तिस ख़ाकी ख़ाक मिलाइंदा। सर्ब जीआं एका भगवान, हरि घट घट वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले देवे शब्द बिबाण, लक्ख चुरासी लाड़ी मौत नाल प्रनाइंदा। कलिजुग अन्तिम जग विछड़े मेले आण, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुरमुख सख़ी मिले हरि हरि साचा काहन, घनईआ नईआ साचा छत्र सीस आप झुलाइंदा। जगत गवईआ बण रमईआ देवे दान, फड़ फड़ बईंआ पार कराइंदा। धर्म राए ना कढ्ढे वहीआ अन्तिम लेखा लिखे महान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन आपणे चरन लगाइंदा। चरन लग ना जाए भुल्ल, हरिजन साची सच जणाईआ। अमृत प्याले विचों ना जाणा डुल्ल्ह, अमर पद ना कोई वखाईआ। कलिजुग टहिणी नालों तुट्टा फुल्ल, साची मालण आपणे हथ्थ रखाईआ । हथ्थ पाया बण अनभोल, कंडा खार कोई चुभ ना जाईआ। ख़ुशी ख़ुशी आपणे कंडे ल्ए तोल, वट्टा सेर ना कोई तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां सिख सिख्या एह समझाईआ। फुल टुट्टा आए ना कम्म, जिस मालण हथ्थ ना लाईआ। जीव सदा ना रहिण स्वासा दम,
दम छुपे पए फाहीआ। जगत ना मिटणी तृष्ना तम, तृखा सके ना कोए बुझाईआ। जिस सतिगुर पूरा बेड़ा देवे बन्न्ह, सो जन आपणा बेड़ा पार कराईआ। एका शब्द सुणाए कष्ंन, दूजी आवाज़ कन्न ना कोए पाईआ। एका देवे नाम धन, दूजा धन संग ना किसे जाईआ। हरिजन तेरा तेरे घर जाए मन्न, मनाउण दूजे घर ना कोए जाईआ। काया कपड़ छन्न छप्पर साचा मन्दिर वसया अंदर, दिवस रैण रैण प्रभात, दरस वखाए इक्क इकांत, अकल कल धार हरि निरँकार, गुरसिख प्यार तन शंगार, मालण फूलन गुंदे वारो वार, नाम तागा प्रेम सूई नक्का गुरसिख तेरी गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हिस्सा भगत वण्डाईआ।
२१ फग्गण २०१७ बिक्रमी सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
नाम धन शब्द गुर रास, गुरसिख ख़ज़ाने आपे पाईआ। आपे वसे सदा पास, निकटी हो हो दरस दिखाईआ। सदा सद होए दासी दास, दासन दासी सेव कमाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाईआ। रवि ससि कर कर बैठे आस, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता पहलां गुरसिखां पूरी करे आस, दूजी धार फेर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। साचा नाम माल धनवन्ता, दर घर साचे आपे वखाइंदा। गुरमुख गुर गुर होए मंगता, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। माण रखाए हरिजन जिउँ जन जनका, हरिजन जानकी आप प्रनाइंदा। अकल कल हरि खेल वरतंता, अनद बिनोदी भेव ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे खेल खिलाइंदा। नाम धन शब्द भण्डारा, भगवन हरि हरि आप वरताइंदा। दानव देव मुन जन मुनीशर तपीश्र मंगण वारो वारा, रखीशर जगदीशर सीस सर्ब झुकाइंदा। लेखा जाणे आपणा ईसर, ईशवर आपणे विच समाइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वड्डा वड सालांहयदा। वड वड्डा हरिजन पाया, हरि मीतन मीत मुरार। गृह मन्दिर इक्क सुहाया, गुर प्रसादी हो उज्यार। भउ भय भव भंजन होए सहाया, अनुभव आपणा खोल्ह किवाड़। दवै द्वैत मेट मिटाया, द्वैकश कोए ना विच संसार। कलिजुग अन्तिम हरिजन फुल फुलवाड़ी हरि जू सैर करन आया, आपणे अश्व हो अस्वार। सुकदे बूटे ल्ए लहराया, निरगुण सरगुण कर प्यार। पवण झूटे दए झुलाया, पवण उणंजा दए हुलार। साची कूटे डेरा लाया, ज़िमीं अस्मान ना पावे कोए सार। कलिजुग झूठे दए कराया, जगत विद्या कर ख्वार। गुरसिख अनूठे ल्ए मिलाया, रस मिट्ठा एका डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति
सति वरते नाम शब्द वरतार। नाम सति राम सति, सति राम नाम वड्याईआ। आदि सति जुगादि सति, ब्रह्म ब्रह्मादि सति वखाईआ। गुरसिख तेरा नाता सति, गुरसिख तेरा प्रेम सति, गुरसिख सति प्रेम डोरी बन्धन पाईआ। गुरसिख तेरा घर सति गुरमुख तेरी वड्याई समरथ, सन्त तेरी महिमा अकथ, भगत तेरा साचा रथ, सति पुरख निरँजण आप चलाईआ। चौथे जुग भगत सन्त गुरमुख गुरसिख इक्क दुआरे कीता अक्कठ, एका पद दए समझाईआ। चौथा पद किसे ना आए हथ्थ, गुरसिखां पहले पौड़े आप बहाईआ। अग्गे हो हो राह देवे दस्स, आपणी सेवा आप कमाईआ। जिस वेले गुरसिख अग्गे जा कहे बस बस, फेर आपणा पन्ध मुकाईआ। गुरसिख उप्पर आप रिहा वस, गुरमुख चरनां हेठ रखाईआ। सचखण्ड दुआर सच सिँघासण रिहा सज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख गुरसिख हरि सन्त भगत भगवन्त थिर घर वाड़ पर्दा लवे कज, चरन धूढ़ उप्पर आपणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच सच दए वड्याईआ।