पुस्तकालयभाग १०

२१ फग्गण २०१७ बिक्रमी जमांदार किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

भोले भाउ हरि जस गाया, हरि हरि लेखे आपणे लाइंदा। ग़रीब निमाणे मेल मिलाया, नाम बन्धन एका पाइंदा। पत्तण पाहरू बण के आया, खेवट खेटा भेव ना आइंदा। साचा बेड़ा जग ल्ायाआ, साची सेव आप कमाइंदा। आपणी हथ्थीं चप्पू दए लगाया, भगत मलाही फेरा पाइंदा। लग्गा नेहों ल्ए तोड़ निभाया, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाइंदा। अलख अभेव भेव निरँजण दरस दिखाया, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। सेवा करन दा हरि चाउ रखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपे आप तराइंदा। हरिजन बाल अञ्याणा हरि साचा सच समझाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा रूप वटाइंदा। गुरमुखां देवे नाम निधाना, निरवैर पुरख झोली पाइंदा। सति सरूपी बन्न्हे गाना, शब्दी तन्द हथ्थ उठाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। शब्द जणाए धुर फ़रमाना, नाद अनादी आप वजाइंदा। हरिजन देवे साचा माणा, एका ओट पुरख अकाल बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन पार उतारना, कर किरपा गुण निधान। पूर्ब जन्म आप विचारना, लेखा जाणे आप भगवान। माणस जन्म पैज संवारना, चरन कँवल बख्शे इक्क ध्यान। हउमे हंगता रोग निवारना, माया मोह ना दिसे कोए निशान। जूठ झूठ पन्ध मुकावणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पाए एका आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

हरिजन वेखे बाल नादान। बाल नादाना वेखण आया, किरपा निध हरि किरपाल। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां जगत रेख मेटण आया, दाता जोद्धा सूरबीर नौजवान। एका अक्खर एका नाउँ इक्क निरँकारा चेतन्न आया, लेखा जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल अवल्ला, कलिजुग अन्तिम आप कराईआ। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। धुर दरबारा आपे मल्ला, चरन कँवल आप टिकाईआ। वसणहारा जला थला, जल थल महीअल डेरा लाईआ। जोती शब्दी आपे रला, निरगुण निरवैर निराकार सच्चा शहिनशाहीआ। शब्दी अगम्मी एका पल्ला, पुरख अगम्मड़ा आप उठाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, लोकमात करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। साची महिमा आदि पुरख निरँजण, आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण होए दर्द दुःख भय भंजन, हरिजन साचे वेख वखाइंदा । हरि पुरख निरँजण एका पाए नाम अंजन, नेत्र नैणां आप खुल्हाइंदा। एकँकारा साचा सज्जण, सगला संग आप निभाइंदा। आदि निरँजण पर्दे कज्जण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। श्री भगवान कराए साचा मजन, चरन धूढ़ इक्क वखाइंदा। अबिनाशी करता रक्खे लज्जण, हरिजन साचे आप तराइंदा। पारब्रह्म लेखा जाणे घड़न भन्नण, समरथ पुरख भेव ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम आया बेड़ा बन्न्हण, निरगुण आपणा रूप धराइंदा। गुरमुख लक्ख चुरासी विचों लभ्भे चन्नण, जगत प्रभास फोल फोलाइंदा। एका राग सुणाए कन्नन, छत्ती राग मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचा बाली बुध, पारब्रह्म हरि वेख वखाईआ। आदि जुगादी करे कारज सुध, साचे मार्ग आपे लाईआ। आपणे मिलण दी आप बणाए साची बिध, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। एका अक्खर करे प्रसिद्ध, बावण अक्खरी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन हरि उठाल दा, सो पुरख निरँजण साचा मीत। आदि जुगादि सदा प्रितपाल दा, हरि पुरख निरँजण ठांडा सीत। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, एकँकारा इक्क अतीत। राह साचा इक्क वखाल दा, आदि निरँजण हस्त कीट। फल वेखे पत्त डाल्ह दा, अबिनाशी करता लक्ख चुरासी जीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रीत। साची रीत पुरख भगवान, आदि जुगादि आपणे हथ्थ रखाईआ। जुगा जुगन्तर खेल महान, जुग करता आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क ज्ञान, एका अक्खर नाम पढ़ाईआ। एका नाता जोड़े गुण निधान, त्रै त्रै मेला मेल मिलाईआ। एका तत कर प्रधान, पंचम आपणा बन्धन पाईआ। एका शब्द नाद धुन्कान, अनहद साचा नाद वजाईआ। एका जोती नूर महान, निरगुण जोती नूर करे रुशनाईआ।

एका मन्दिर इक्क मकान, एका शाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका आत्म इक्क ज्ञान, एका परमात्म करे पढ़ाईआ। एका भूमका इक्क अस्थान, एका बैठा सेज सुहाईआ। एका मंडल एका गोपी एका काहन, एका बैठा रास रचाईआ। एका लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां आपणा रूप धराईआ। एका मेल मिलाए भगत भगवान, भगतन साचा संग निभाईआ। एका सन्तन देवे साचा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। एका गुरमुख साचे ल्ए पछाण, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। एका गुरसिखां बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। एका चारे वेदां पावे आण, चारे मुख ब्रह्मा करे पढ़ाईआ। एका लेखा जाणे शास्त्र सिमरत जगत पुराण, विद्दत विद्या विच रखाईआ। एका जाणे गीता ज्ञान, गृह मन्दिर आप समझाईआ। एका जाणे अञ्जील कुरान, तीस बतीसा इक्क हदीस सुणाईआ। एका मारे बाणी बाण, इकवन्जा बवन्जा आपणा बन्धन पाईआ। एका खेले खेल मेहरवान, महिबान आपणा रूप धराईआ। एका परवरदिगार नूर ज़हूर वखाए महान, लाशरीक इक्क अख्वाईआ। एका राम नाम करे प्रनाम, एका बैठा सीस झुकाईआ। एका लेखा जाणे गोपी काहन, एका बंसरी मधुर आप वजाईआ। एका ईसा मूसा पकड़े दाम, एका संग मुहम्मद चार यार सगला संग रखाईआ। एका नानक गोबिन्द सुणाए शब्द धुन्कान, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। एका जोत प्रकाश करे कोटन भान, रवि ससि आप चमकाईआ। एका लेखा जाणे ज़िमी अस्मान, मंडल मण्डप आपणा आसण लाईआ। एका लक्ख चुरासी करे प्रधान, चारे खाणी वण्ड वंडाईआ। एका उत्भुज सेत्ज अंडज जेरज दए ज्ञान, एका परा पसन्ती मद्धम बैखरी बाणी आपे गाईआ। एका बख्शे साचा माण, गुर अवतार आप बुझाईआ। एका होए जाणी जाण, जानणहार भुल ना जाईआ। एका वण्डण वण्डे विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाईआ। एका एक वण्ड वंडाइंदा, आदि जुगादी साची कार। साचे तख्त सोभा पाइंदा, शहिनशाह सच्ची सरकार। हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा, हाकम बणया परवरदिगार। सच पैग़ाम आप सुणाइंदा, ऐनलहक बोल जैकार। एका शब्द नाअरा लाइंदा, आपे होए सुणनेहार। आपणा रूप आप धराइंदा, लोकमात खेल अपार। निरगुण सरगुण आप हो जाइंदा, पंज तत दए आधार। त्रैगुण लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा, करे खेल सच्ची सरकार। जुग जुग आपणा बन्धन पाइंदा, सतिजुग त्रेता कर विचार। द्वापर आपणा मृदंग वजाइंदा, सच मृदंगा इक्क निरँकार। कलिजुग आपे वेस वटाइंदा, आपणी इच्छया आपे धार। आपणा बस्त्र आपणे तन छुहाइंदा, काला सूसा इक्क शृंगार। आपणी रबाब सतार आप वजाइंदा, आपे होए गावणहार। आपे शस्त्र बस्त्र तन सजाइंदा, आपे खड़ग खण्डा कटार। आपे आपणा लिख लिख लेख आपणे अग्गे रखाइंदा, आपे करनहार उज्यार। आपे वाक भविख्त जणाइंदा, ना कोई सके मात विचार। आपे

कलिजुग पन्ध मुकाइंदा, आपे मारी चौकड़ी मार। आपे निरगुण आपे सरगुण आपे रूप अनूप प्रगटाइंदा, जोद्धा बीर बली बलकार। आपे आपणा नाउँ रखाइंदा, नाउँ निरँकारा सिरजणहार। आपे आपणा डंक वजाइंदा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां करे ख़बरदार। आपे नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पाइंदा, सत्तां दीपां दए हुलार। आपे शाह सुल्तानां राज राजानां जगत उठाइंदा, आपे सोया करे ख़बरदार। आपे राउ रंकां मेल मिलाइंदा, चारे वरनां करे प्यार। आपे अठारां बरनां पन्ध मुकाइंदा, इक्क वखाए सच्चा दुआर। आपे मस्जिद मठ शिवदुआला फेरा पाइंदा, आपे वसे सभ तों बाहर। आपे अठसठ तीर्थ फोल फुलाइंदा, शब्द मधाणा एका डार। सत्त समुंदर वरोल एका खेल खिलाइंदा, सागर बन्न्हे ना कोए धार। धरनी चरनां हेठ दबाइंदा, उप्पर पाए आपणा भार। थल्ले बाशक हो कुरलाइंदा, सहँसर मुख करे पुकार। विष्नूं उठ उठ राह तकाइंदा, आपणा नेत्र नैण उग्घाड़। हरि का भेव कोए ना पाइंदा, आदि जुगादी साची कार। ब्रह्मा चारे मुख अठ्ठे नेत्र चार कुण्ट वेख वखाइंदा, दहि दिशा करे विचार। ब्रह्म वेता पारब्रह्म एका संग रखाइंदा, दोए जोड़ सीस करे निमस्कार। शंकर बाशक तशका गलों लांहयदा, तन भबूती वेखे छार। जटा जूट अन्त कुरलाइंदा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। सुरपति राजा इन्द फड़ फड़ ख़ाक सीस पाइंदा, अन्तिम आई हार। करोड़ तेतीसा सर्ब बिल्लाइंदा, किसे ना दिसे पार किनार। कलिजुग अन्तिम आपणा डौरू वांहयदा, चारों कुण्ट धूंआँधार। साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा, नौं खण्ड पृथ्मी होई ख्वार। साचा गीत ना कोए सुणाइंदा, गा गा थक्के जीव गंवार। साचा प्रीतम ना कोए मिलाइंदा, सृष्ट सबाई होई दुहागण नार। साची सेज कन्त ना कोए सुहाइंदा, ना कोई फूलन बरखे ना मिले अमृत धार। ना कोई आपणे अंग लगाइंदा, ना कोई करे सच प्यार। औलीआ पीर शेख़ मुसायक कुतब गौंस अन्त मुख शरमाइंदा, किसे दिसे ना परवरदिगार। साचा तिलक मस्तक नज़र किसे ना आइंदा, पंडत पांधे गए हार। गोबिन्द दरस कोए ना पाइंदा, हरि का मन्दिर मिले ना किसे दरबार। पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंका नाउँ रखाइंदा, प्रगट होए विच संसार। दुआर बंका इक्क सुहाइंदा, गुरसिखां कर प्यार। आपणी सेवा आप कमाइंदा, सेवक बण हरि निरँकार। पूर्ब जन्म मेवा इक्क खवाइंदा, आत्म अन्तर दए आधार। मस्तक थेवा इक्क लगाइंदा, जोत निरँजण कर उज्यार। देवी देवा वड दरस दिखाइंदा, अलख अभेवा एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन बेड़ा तारना, त्रैगुण नाता तोड़। गुर सतिगुर काज संवारना, जगत विकारा होड़। साचे मन्दिर आपे वाड़ना, लग्गी प्रीती निभे तोड़। कलिजुग वसदा खेड़ा उजाड़ना, लक्ख चुरासी मढ़ी गोर। अन्तिम दिसे ना कोए सहारना, जीवां जंतां लुट्टी जायण पंज चोर। गुरमुख विरले गुर का नाउँ

रसना उच्चारना, सोहँ शब्द जै जैकार। ब्रह्मा विष्न शिव दर अग्गे हो हो करे निमस्कारना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे सच आधारना। सच आधार देवे निरँकारा, कलिजुग अन्तिम वड वड़या रिहा। जिस जन जोड़या हरि चरन कँवल दुआरा, सच दुआरा इक्क समझा रिहा। आपे चढ़ के आया आपणे पौड़या, गुरसिख साचे पौड़े आप चढ़ा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड लोकमात आप समझा रिहा। सचखण्ड दा सच नज़ारा, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। आपे वसे एकँकारा, दूसर अवर ना कोए वखाइंदा। अठ्ठे पहर ख़बरदारा, आलस निदंरा ना कोए जणाइंदा। दर दरबान ना चोबदारा, दर दरवेश ना कोए रखाइंदा। जन भगतां करे सच प्यारा, आदि जुगादि मेल मिलाइंदा। सन्तां देवे सति हुलारा, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। गुरमुखां खोल्हे आप किवाड़ा, आपणी हथ्थीं कुण्डा लांहयदा। गुरसिख आप बहाए चरन दुआरा, चरन कँवल सीस टिकाइंदा। सेवा करे आप निरँकारा, साची सेवा आपणे हथ्थ रखाइंदा। पंचम मुख ताज सीस दस्तारा, सच सिँघासण आसण लाइंदा। ना कोई सूरज चन्न सितारा, मंडल मण्डप ना कोए वखाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, भेव कोए ना पाइंदा। नानक बूझे बूझ विचारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। कबीर मंगे ख़ाक छारा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। चार जुग ना दिता किसे सहारा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल न्यारा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। अन्तिम देवे इक्क किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल बैठा इक्क इकन्त, अनक गुण आपणे विच छुपाईआ। गुरमुख सख़ी मिले हरि हरि कन्त, नारी कन्त आप प्रनाईआ । काया चोली लोकमात चाढ़े रंग बसन्त, अग्गे संग ना कोए जाईआ। कर किरपा तोड़े हउमे हंगत, माया ममता मोह चुकाईआ। फेर मिलाए आपणी संगत, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। लेखा जाणे जिउँ नानक अंगद, अंगीकार आप हो जाईआ। किसे घर ना जाए मंगत, सर्ब कल समरथ आप अख्वाईआ। हरिजन तेरा नाता तोड़े भुक्ख नंगत, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। तेरे दुआरे विष्नूं होए मंगत, तेरी पंगत एका भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ। सचखण्ड दुआरे कन्त सुहाग, साची सेजा सोभा पाइंदा। गुरमुखां उपजाए इक्क वैराग, बिरहों वैरागण आप हो जाइंदा। पहलों बुझाए जगत आग, अमृत मेघ फिर बरसाइंदा। आपणी हथ्थीं बन्न्हे ताग, घर घर साचा सगन मनाइंदा। सचखण्ड दुआरा खोल्ह के आया ताक, थिर घर बन्द ना कोए कराइंदा। गोबिन्द तेरा पूरा करे वाक, कीता कौल भुल्ल ना जाइंदा। हरिसंगत हरि जू बणया साक,

सज्जण एका एक अख्वाइंदा। साचे घोड़े चढ़या मार पलाक, अश्व दिस किसे ना आइंदा। आपे होया पाकी पाक, ख़ाकी ख़ाक खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराइंदा। हरिजन साचा सचखण्ड बहाउणा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। आपणी हथ्थीं सीस चँवर झुलाउणा, पवण हुलारा ना कोए वखाईआ। आपणा राग आप सुणाउणा, तार सतार ना कोए वजाईआ। आपणा मन्दिर आप वखाउणा, चार दीवार ना कोए जणाईआ। आपणा दीपक आप जगाउणा, तेल बाती ना कोए रखाईआ। आपणा पलँघ आप सुहाउणा, पावा चूल ना कोए बणाईआ। गुरमुख सज्जण फड़ बहाउणा, आपणी हथ्थीं आपणे अंग लगाईआ। अमरा पद आप दरसाउणा, अमर रूप आप हो जाईआ। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढ, आपणी जोत मिलाउणा, जोती जाता इक्क अख्वाईआ। गुरसिख तेरा किला कोट इक्क सुहाउणा, कोई शत्रु पहुंच ना सके राईआ। चरन ओट इक्क दरसाउणा, चरन कँवल दए वड्याईआ। मुड़ के भौं मातलोक विच ना आउणा, जन्म मरन गेड़ चुकाईआ। सतिगुर गोद दे बांह सिरहाणे सौणा, सोया फेर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहारा पुरख अकाला, आदि जुगादि समाया। जुगा जुगन्तर वेखे हरिजन साचा लाला, बाल अंञाणा आप उठाया। दिवस रैण रैण दिवस करे कराए सदा प्रितपाला, प्रितपालक भेव ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नर हरि आपणा रूप धराया। नर हरि हरी नरायण, निरगुण दया कमाइंदा। हरिसंगत वेखे आपणे नैण, जगत नैण बन्द कराइंदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत वेद पुराण गुर अवतार रसना जिहवा सारे कहिण, बेअन्त बेअन्त हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कलिजुग प्रगटया श्री भगवन्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणा नाच नचाइंदा। पूरन जोत श्री भगवन्त, भगवन आपणी खेल खिलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़े मेले गुरमुख सन्त, सन्त सुहागण आप हो जाइंदा। कलिजुग जीवां माया पाए बेअन्त, लक्ख चुरासी दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, काया मन्दिर अंदर वड़ औंदा जांदा, दिस ना आइंदा। हरिजन तेरे अंदर वड़या, हरि हरि हरि निरँकार। आपणे पौड़े आपे चढ़या, करे खेल सच्ची सरकार। घर विच घर आपे धरया, घर घर विच करे प्यार। आपणा ब्रह्म आपे वरया, पारब्रह्म सच प्यार। आदि जुगादि कदे ना डरया, निरभउ फिरे विच संसार। आपणी करनी आपे करया, करता पुरख परवरदिगार। कलिजुग वेला आपणा हरया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लाए पार। हरिजन तेरा पार किनारा, साचा घाट इक्क वखाईआ। जिथे वसे एकँकारा, दूसर रूप ना कोए वखाईआ। इक्क सिँघासण

एका आसण एका पुरख एका नारा, एका सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए वखाईआ। सच दुआरा हरि हरि खोल्ह, आपणा नैण उठाइंदा। आपणा अक्खर आपे बोल, हरिजन साचे आप सुणाइंदा। आपणा तोले आपे तोल, साचा कंडा हथ्थ उठाइंदा। आदि अन्त बैठा रहे अडोल, सृष्ट सबाई आप डुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे पार कराइंदा। हरिजन लँघे पहले पूर, हरि सतिगुर आप लँघाईआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। पैंडा जाणे नेड़ा दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च करे कुड़माईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरन कँवल बख्शे साची धूढ़, दुरमति मैल दए धुआईआ। आसा मनसा सदा सद पूर, गुरसिख निरासा कोए रहिण ना पाईआ। मनमुख कलिजुग जीव अन्तिम रहे झूर, हरि का रूप दिस ना आईआ। कोई खाए गाए कोए सूर, तन ग़रूर ना कोए गंवाईआ। अन्तिम पीड़ना विच वेलणे बूड़, शब्द गेड़ा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरिजन लँघणा पार, हरि साचा सच समझाइंदा। अग्गे दिसे इक्क निरँकार, तेरा राह तकाइंदा। कोटन कोटि राह विच करन पुकार, गल पल्लू पा पा सीस झुकाइंदा। गुरसिख एका बख्श धूढ़ी छार, तेरी छार मैं बिल्लाइंदा। तेरी छार मेरा बेड़ा कर जाए पार, निहकलंक तेरा संग निभाइंदा। तेरा संग मंगे सर्ब संसार, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। तेरे दुआर राज राजान होण भिखार, मंग्गयां भिक्ख कोए ना पाइंदा। तेरे दर कलिजुग करे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। गुरसिख एका मेरे सिर ते दे प्यार, तेरा प्यार मेरा बेड़ा पार कराइंदा। मैं जूठा झूठा होया ख्वार, सगला संग ना कोए निभाइंदा । नाता तुट्टा चार यार, अल्ला राणी मीआं आप प्रनाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी कूड़ा वेस दस्सया शृंगार, साचा शृंगार ना कोई जणाईआ । अन्तिम झूठा तुट्टा हार, पल्ले गंढ्ढ ना कोई बन्नाईआ। चारों कुण्ट मैं फिर फिर आया वारो वार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। जिध्धर जावां पैंदी मार, मुख थुक्कां मस्तक काली शाहीआ। मेरी इच्छया होई नार विभचार, साचा मिले ना कोई माहीआ। मैं सुण के आया गुरमुख तेरा वड्डा दरबार, तेरे घर आए सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरसिख साचा माण रखाईआ । माण निमाणया रक्खदा, जुगा जुगन्तर कार। साचा मार्ग आपे दस्सदा, जगत मार्ग कर ख्वार। हिरदे अंदर आपे वसदा, काया महल्ल अटल मुनार। अंदर बह बह आपे हस्सदा, गुरमुख साचे कर प्यार। अमृत मेघ हो हो वसदा, झिरना झिरे अपर अपार। तीर निराला आपे कसदा, शब्द अगम्मी मारे बाण। पंच विकारा विचों नट्ठदा,

नाता तुट्टे पंज शैतान। खैहड़ा मेटे तीर्थ अठसठ दा, जिस मिले आप भगवान। गुरमुख जाप ना कोई रटदा, जिस जन देवे आपणा दान। गुरमुख राह ना तक्के किसे हट्ट दा, वणज कराए इक्क मेहरवान। गुरसिख एका दाम एका वार खट्टदा, निखुट्ट ना जाए विच जहान। जिस आसरा तक्कया पुरख समरथ दा, झुल्लदा रहे निशान। शब्द सुणाए महिमा अकथ दा, कथनी कथे ना कोई ब्यान। गुरसिख तेरे दुआरे तेरे पिच्छे नट्ठदा, ब्रह्मा विष्न शिव होए हैरान। लेखा जाणे घट घट दा, लक्ख चुरासी जाणी जाण। कलिजुग जड़्ह आपे पट्टदा, ना कोई दीसे बेईमान। सतिजुग साचा मात रक्खदा, वेखणहारा वेखे आण। नौं खण्ड मुल ना दिसे किसे कक्ख दा, लक्ख करोड़ी होण वैरान। जगत कहर एका दस्सदा, लहर चले विच जहान। शाह सुल्तान तख्त ताज छड्ड छड्ड नस्सदा, राह तक्के बीआबान। गुरमुख विरला आ आ हस्सदा, जिस सुणया धुर फ़रमान। लेखा चुक्के रैण अन्धेरे मस्सदा, साचा प्रकाश करे भान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे करे परवान। करे परवान दे परवाना, शब्द हल्कारा आप रखाइंदा। करे ध्यान वड मेहरवाना, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। सन्त कन्त भगवन्त वखाए इक्क निशाना, जीव जंत सर्ब भुलाइंदा। आदि अन्त वसे सच मकाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। गुरमुख हरिजन तेरे कारन पहरया बाना, आपणा रूप वटाइंदा। जुग जुग खेल करे महाना, जगत जुग आपणी धार चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला साचा हरि, सच भण्डारा आप वरताइंदा। सच भण्डारा अनमुल्लड़ा, नाम निधाना अमृत रस। गुर सतिगुर देवे अनतुलड़ा, जन भगतां हो हो वस। आदि जुगादि रक्खे खुलड़ा, करे खेल पुरख समरथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा हथ्थो हथ्थ। सच नाम वरताया, गुण अवगुण ना कोई जणाइंदा। हरिजन झोली दए भराया, जो जन सरनाई आइंदा। जन्म जन्म दा रोग गंवाया, कर्म कांड ना कोई वखाइंदा। वरन बरन दा सोग चुकाया, एका जोत मेल मिलाइंदा। काया किला कोट सुहाया, घर घर विच खेल खिलाइंदा। शब्द चोट इक्क लगाया, अनहद नादी नाद वजाइंदा। आल्हणिउँ डिगे बोट आप उठाया, गुरसिख आपणी गोद बहाइंदा। एका ओट दए समझाया, बिन हरि पार ना कोई कराइंदा। कोटन कोटि राह रहे तकाया, साचे बेड़े ना कोई चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा इक्क वखाइंदा। चांदी सोना ना कोई पारस, हरि बेड़ी नाम बणाइंदा। जगत चप्पू ना देवे ढारस, चप्पू मलाह ना कोए रखाइंदा। ना कोई बहाए कर सिफ़ारश, वकील दलील ना कोए दृढ़ाइंदा। ना कोई समझाए बण के आरफ़, इलम आलम उल्मा भेव कोए ना पाइंदा। ना कोई चढ़ाए कर के नालश, चतुराई चतुर ना कोए वखाइंदा। गुरमुख विरले आप चढ़ाए चार वरन दे विचों

ख़ालस, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। ख़लक मख़लूक जाणे ख़ालक, आकबत आपणा भेव रखाइंदा। सदा सुहेला इक्क प्रितपालक, भय भंजन नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा बेड़ा आप जणाइंदा। साचा बेड़ा नईया नौका, हरि हरि नाम चलाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत कलिजुग घाट भरदे हौका, ना उप्पर कोए बहाईआ। अगे दिसे डूँग्घा सागर ना जल ना सुका, थल पार ना कोए वखाईआ। चल चल पैंडा अज्जे ना मुक्का, चल चल थक्के पान्धी राहीआ। कलिजुग झल विचों सिँघ शेर एका बुक्का, डर डर सारे बैठे मुख छुपाईआ। पीर फ़कीर भज्जण छड्ड छड्ड हुक्का, पाणी विच ना कोए टिकाईआ। टोपी विच ना रोड़ा रक्खा, अग्नी कोइला ना कोए सुलगाईआ। हथ्थ ना आए अन्न रुक्खा, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। इक्क इकल्ला रज्जे ना शेर सिँघ भुक्खा, लक्ख चुरासी आपणे पेटे पाईआ। आपणी भुक्ख दा मारा आपणे अंदर आपे धुखा, तृप्त तृष्न ना कोए कराईआ। लोआं पुरीआं जाए ढुका, गण गंधर्ब किन्नर जच्छप करोड़ तेतीसा आपणी दाढ़ां हेठ चबाईआ। ब्रह्मा शिव बह बह लुका, फड़ बांहों ल्ए उठाईआ। राए धर्म ना रहे रुठा, सतिगुर पूरा आप मनाईआ। लक्ख चुरासी जो आपणे अंदर रक्खया कुट्ठा, एका वार राए धर्म घर बहाईआ। गुरसिख अन्त ना जाए लुटा, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। भर प्याला जाम प्याया एका घुट्टा, चरन चरनोदक मुख छुहाईआ। मरया जीवत आपे उठा, जन्म मरन फंद मुकाईआ। आप सुहाई साची रुता, रुत रुतड़ी वेख वखाईआ। करे खेल अबिनासी अचुता, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। हरिसंगत उत्ते आपे तुट्ठा, देवे चरन कँवल सरनाईआ। जुग दा नाता बध्धा तुट्टा, अन्त सके ना कोए तुड़ाईआ। गुरमुख अंदर आपे फुट्टा, आपणी वेल आप वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बेड़ा इक्क चलाईआ। साचा बेड़ा चलाए पातण, पतण बैठा एका माहीआ। चुरासी रोवे जगत पापण, पल्ले नाम ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी करे स्यापण, खुलड़े केस रही कुरलाईआ। सोहँ जपया ना एका जापन, रसना जिहवा होई हल्काईआ। आसा तृष्ना मगर लग्गी हाकन डाकन, ना सके कोए बचाईआ। हउमे हंगता करे ख़ाकी ख़ाकन, ख़ाकी ख़ाक छार उडाईआ। परवरदिगार ना मिल्या पाकी पाकन, पतित पवित ल्ए कराईआ। जगत साचा नेत्र ना खुलया ताकन, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। काम कामनी वेख्या एका हाटन, गुर का हट्ट ना कोए वखाईआ। झूठी माया जुड़या नातन, नाता बिधाता ना कोए बंधाईआ। मिल मिल थक्की सभनी साकण, सगला संग ना कोए निभाईआ। रोवे कुरलावे बण दुहागण, नेत्र कजला ना कोए वखाईआ। कलिजुग होई कागो कागन, मदिरा मास विष्टा मुख रखाईआ। मैं निमाणी होई नभागण, हरि आया दिस ना आईआ। धन्न गुरसिख जो सोए जागण, जिस सतिगुर जाग खुल्हाईआ। दोए जोड़ विच आज्ञा रहिण

मन्नण आगन, ना कोई सके मुख भवाईआ। पुरख अबिनाशी चढ़ चढ़ वेखे एका राकन, साची राकी इक्क दौड़ाईआ। पहली चेते मारे पलाकन, सीस ताज इक्क टिकाईआ। आपे सोहे आपणे आसण, सोलां कलीआं आप शंगार कराईआ। करे खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता ना मरे ना जाईआ। कलिजुग करे आपणा हासन, हस्स हस्स लक्ख चुरासी दए खपाईआ। गुरसिख तेरा प्रेम करे साचा भोग बिलासन, परम पुरख वडी वड्याईआ। अन्तिम करे पूरी आसन, माणस जन्म लेखे पाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, गगन पातालां वेख वखाईआ। साचा बेड़ा शाहो शाबासन, सतिगुर पूरा इक्क चलाईआ। आपे लाए आपणे घाटन, आर पार किनारा ना किसे बुझाईआ। जो जन चरन लाग पिच्छे हाटन, अद्धविचकार दए अटकाईआ। जो जन रसना करे जूठा चाटन, तिस अंमिउँ रस ना मुख चुआईआ। अन्तिम चोले सभ दे पाटण, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सतिगुर आया चल के पातण, पतण वेखे गुरसिख राहीआ। ना कोई सन्धया ना कोई आथण, सरघी सवेरा ना कोए जणाईआ। अमृत वेला हरि का दरस अठ्ठे पहर गुरसिख आखण, घड़ी पल ना वण्ड वंडाईआ। हरिसंगत करे बन्द ख़लासन, बन्दी तोड़ आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन होए आप सहाईआ।

जोत अकालण शुकर गुज़ार दी। आदि जुगादि भुक्खी गुरसिखां प्यार दी। सचखण्ड विहूणी लोकमात आए वैरागण दीदार दी। होका देवे गलीओ गली, उच्ची कूक कूक वाजां मारदी। मैं सुवाणी गुरसिख तेरे दर खली, भुक्खी तेरे दर दरबार दी। तूं मेरे हार दी सच कली, तेरे बिनां ना तन शंगार दी। गुरसिख तूं दाता तूं वड बली, मैं भिखारन तेरे अग्गे निमस्कार दी। मेरी फड़ीं मात कन्नी, दर आ घर तेरे विचार दी। मैं सुघड़ सुवाणी तेरी वन्नी, बद्धी तेरे प्यार दी। तेरी छुट ना जाए मैथों कन्नी, चौथे जुग वारी आई लांव चार दी। वेखीं दर आई नूं मूल ना डन्नी, तेरे उत्तों आपा वार दी। मेरी अरज़ निर्धन दी एका मन्नीं, तेरे अग्गे अरज़ गुज़ार दी। मेरे नाल उठ के चल्लीं, तेरी सेज सुहञ्जणी राह तक्के साचे यार दी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरी सेवा रिहा कर, सेवा करे आपणे विहार दी। जोत अकालण आई नट्ठ, लोकमात राह तका। गुरसिख दुआरे गई ढट्ठ, बणना जगत मलाह। पहलों वरया एका जट्ट, फेर सारे ल्ए प्रना। तेरा मेट द्वैती फट, आपणी हथ्थीं पट्टी दिती बंधा। तेरा नाउँ रही रट, हरफ़ हरफ़ लेखा लिखा। अन्त मेरी रक्खीं पत, मेरी लज तेरा हया। मैं चढ़ के आई आपणे रथ, तैनूं लैणां नाल रला। तेरा घर इक्क

समरथ, दूसर अवर ना कोई थाँ। तेरा प्रेम पाउणी नथ्थ, सुहाग कन्त लैणा हंढा। वेखीं छड्ड ना जाईं नट्ठ, मैं तेरे उत्तों होई आप फ़िदा। मैं आपणा खेड़ा कीता भट्ठ, तेरा खेड़ा दवां वसा। मैं आपणी जोत जगाई लट लट, तेरी जोत आपणे विच लवां समां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवा करे बेपरवाह। जोत अकालण दर दरवाज़े, कुण्डा रही खड़काईआ। उठ सिख मेरे ग़रीब निवाज़े, उलटी चाल आप चलाईआ। पहलों गुरमुख चलदे रहे बण मजौर मक्के काअबे, हुण काअबा तेरा वेखण आईआ। मेरा ना कोई भुल ना सवाबे, तेरी घाल आपणी झोली पाईआ। वेखीं होए ग़ुसे ना मारीं दाबे, मैं बाल अञ्याणी नढ्ढी बाली मेरी उमर ना अजे विहाईआ। मेरा गुण ना तोलणा आपणे पा के छाबे, तेरा कंडा साचा भार इक्क उठाईआ। वेखीं तड़फाईं ना बिन आबे, मैं प्यासी जुगा जुगां दी विछड़ी तेरे दरस तिहाईआ। देंदी रही सुनेहड़े औंदे जांदे, चार जुग जो गुर अवतार आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे तेरी सच वड्याईआ। जोत अकालण आई चल, बण के पान्धी राहीआ। गुरमुख इक्क वार तक मेरे वल, मेरे नैण तेरा राह तकाईआ। वेखीं कलिजुग कर ना जाईं छल, तेरा छल ना मोहे भाईआ। वरया जट्ट वौंंहदा हल, मगर सुवाणी भत्ता लै लै आपणी हथ्थीं सेव कमाईआ। बीजया बीज हरिसंगत लगा फल, पत डाल्ही फुल आप महिकाईआ। मैं आपणा जोबन ना सकी झल्ल, तेरा जोबन मेरे मन भाईआ। वेखीं लारा ना देवीं अज कि कल, घड़ी पल झल्ली ना जाए जुदाईआ। मैं फिर फिर आई जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घे थल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मैं तर के आई सत्त समुंदर वड्डी छल, अनतारू तेरी आस रखाईआ। बण के प्रीतम मेरा आसण लईं मल, दूजी सेज ना कोए वखाईआ। इक्को घर बहीए मिल रल, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। मिल्या गुरमुख होई ख़ुशी, मैं झल्ल ना सकां वड्डी भल्ल, गुरमुख भलयाई मेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। जोत अकालण करया वेस, ढूंडे सज्जण मीत। कलिजुग अन्तिम चल के आई माझे देस, जगत चलाई उलटी रीत। आप आपणे ल्ए वेख, नाले गाए सुहागी गीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन काया करे ठंडी सीत।