पुस्तकालयभाग १०

२२ फग्गण २०१७ बिक्रमी किशन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्हड़ पिण्डी

कर मेहर दर आया मंगण, दर्दी दरदीआं दर्द मिटाइंदा। कर ठगौरी जो चुक्या कंगण, आपणे अंगण फेर लगाइंदा। दयाल साहिब सदा बख्शंदन, दीनन रच्छया आप कराइंदा। प्रेम डोरी पाए बन्धन, सार शब्द गंढ्ढ रखाइंदा। गुरसिख धूढ़ी

साचा चन्दन, नौं गृह हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निध गहर गम्भीर गुण ठाकर मेहरवान आपणी सेवा आप कमाइंदा। सेवा करन आई दासी, निरगुण आपणा रूप धराईआ। किसे हथ्थ ना आवे पंडत कांसी, प्रयाग अयुध्या रही कुरलाईआ। करया खेल घनक पुर वासी, घनया बंसरी शाम नाम वजाईआ। मंडल पावे आपणी रासी, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। जोत अकालण आदि जुगादि ना कदे विनासी, नारी कन्त आपणा खेल खिलाईआ। आपे होए शाहो शाबासी, आपे बरदी बण बण सीस झुकाईआ। आपे करे आपणी पूरी आसी, आपे होए सुवाणी भिच्छया पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान निगह मेहर इक्क उठाईआ। खेचल करे ना जोती नार, गुरसिख वेख सुहागी कन्त। छड्ड दुआरा आई दुआर, होया दुआरा सोभावन्त। सुघड़ सयाणी करे प्यार, पाउण जोत इक्क भगवन्त। आपणी हथ्थीं दीपक कर उज्यार, गुरमुख लभ्भे साचे सन्त। उठ उठ वाजां रही मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर आप निरँकार। करे मेहर हरि निरँकारा, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जोती जाता विच संसारा, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। निकट वरती बणे आप करतारा, निकटी हो हो रूप वखाईआ। सृष्ट सबाई धूंआँधारा, चार कुण्ट अधेरा छाईआ। कलिजुग सागर डूँग्घी गारा, पार किनारा ना कोए जणाईआ। गुर अवतार दे दे गए सहारा, पुरख अकाल ओट रखाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगटे निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती नूर करे रुशनाईआ। भगतन देवे इक्क सहारा, भगवन सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सदा सहाईआ। मेहरवान होया ठाकर, जगत ठोकर आप लगाइंदा। गुरमुख दुआरे बणे सौदागर, साचा वणज इक्क वखाइंदा। अमृत वेखे काया गागर, कँवल नाभी मुख भवाइंदा। दर दरवेशा बण के करन आया आदर, करीम कादर सेव कमाइंदा। गुर तेग़ बहादर हथ्थ फड़ी चिटी चादर, गुर गोबिन्द गुरसिखां उप्पर आप पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी दया आप कमाइंदा। दया कमावण आई घर, दीनन दी रखवाली जोत। गुरसिखां अंदर गई वड़, ना कोई वरन ना कोई गोत। आपणा अक्खर अंदरे अंदर रही पढ़, ना कोई किला ना कोई कोट। साचे पौड़े बैठी चढ़, एका रक्खी गुरमुख ओट। आप फड़ाए आपणा लड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान हरिजन कढ्ढे काया खोट। हरि साचा खेल खिलाइंदा, हरी हरि आपणे नाल मिला। पारब्रह्म आपणा बंक सुहाइंदा, ब्रह्म आपणी गोद बहा। निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा, रूप जणाए दो जहां। सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा, तख्त निवासी आसण ला। थिर घर साचे चरन छुहाइंदा, साचा मन्दिर दए वड्या। आपणे रंग आप

रंगाइंदा, रंग चाढ़े बेपरवाह। आपणा दीप आप जगाइंदा, जोती जल्वा कर रुशना। दर दरवाज़ा ना कोए रखाइंदा, आपे घाड़त ल्या घड़ा। पौड़ा अवर ना कोए लगाइंदा, आपे जाणे आपणा थाँ। लम्मां चौड़ा ना कोए बणाइंदा, ना कोई मिणती सके मिणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाह। सच महल्ल उच्च अटल्ला, हरि साचा आप बणाइंदा। निरवैर पुरख वसे इक्क इकल्ला, आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। आपणी धार आपे रला, धार धार विच समाइंदा। सचखण्ड निवासा खेल तमासा, पुरख अबिनाशा शाहो शाबासा, इक्क इकांता आप कराइंदा। निज घर वासा मंडल रासा, दासी दासा वेख वखाइंदा। आपणे नूर आप प्रकाशा, दीवा बाती ना कोए बणाइंदा। आपे करे आपणी पूरी आसा, तृष्ना अवर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप धराइंदा। आपणा नूर आपे धर, सति पुरख निरँजण खेल खिलाईआ। आपणे मन्दिर घाड़न घड़, सचखण्ड दुआरा वेख वखाईआ। आपणे तख्त आपे चढ़, राज राजान शाह भूप, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। आपे वेखे आपणा रूप सति सरूप, रंग रेख ना कोए वड्याईआ। आपे जाणे आपणी महिमा अनूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि पुरख आपणा आप उपा, हरी हरि साची खेल खिलाइंदा। हरी आपणा रूप वटा, दोए दोए जोड़ जुड़ाइंदा। हरि हरी हरयावल आप करा, आपणा कँवल आप खिलाइंदा। आपणा बूटा आपे ला, पारब्रह्म वेख वखाइंदा। आपणा ब्रह्म आपे जा, जननी जन गोद सुहाइंदा। दाई दाया सेव कमा, साचा सगन मनाइंदा। करे खेल सच्चा शहिनशाह, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप पुरख समरथ, आप आपा विच छुपाईआ। आपे विचों होया आपे वक्ख, आपणी बणत आप बणाईआ। अगोचर अगम्म अलखणा अलख, कोई लख ना सके राईआ। आपणी कुक्खों आपे जम्म, आपे पिता आपे माईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, आपे रिहा चलाईआ। आपे कहे धन्न धन्न, आपे जाणे वडी वड्याईआ । आपणा कहिणा आपे मन्न, आपे हुक्म सुणाईआ। आप बणाए आपणी छप्परी छन्न, सचखण्ड दुआरा नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा खेल खिलाईआ। आदि पुरख आदी आदि, आपणा खेल खिलाइंदा। आपणे विच होया विस्माद, रूप रेख ना कोए बणाइंदा। आप आपणा आपे साध, सति आपणा नाउँ रखाइंदा। आपणा नाउँ आप अराध, नाउँ निरँकारा आपे गाइंदा। आपणा बणया आपे बाढी बाढ, साचा बाढी सेव कमाइंदा। आपे वण्डी आपणी हाद, पार किनारा ना कोए रखाइंदा। आपे बणया साचा राज, साची सेवा आप कमाइंदा। आपे करया आपणा काज, करता पुरख आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, आपणी धार आप बंधाइंदा । आपणे अन्तर आपणी धार, आपणे विच समाईआ। करे खेल अपर अपार, लेखा लिखण विच ना आईआ। आपणी इच्छया हो उज्यार, इच्छया आपणी ना कोए दसाईआ। साची भिच्छया पावे पावणहार, भिच्छया वस्त ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव खुल्हाईआ। आदि पुरख आदि अगम्म, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणा कम्म, साचा कारज आप कराइंदा। आप सुहाए आपणा घर लेखा जाणे छप्पर छन्न, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा मता आप पकाइंदा। आपणा मता पकावणहारा, सचखण्ड दुआर सुहाइंदा। आपणा खेल खिलावणहारा, आपणा पर्दा लांहयदा। आपणा मार्ग आपे जानणहारा, आपणा संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरे वसया एक, अनक गुण वड्याईआ। आपणी रक्ख आपे टेक, आपणी ओट आप तकाईआ। आपणा रूप आपे पेख, आपे पेख पेख बिगसाईआ । आपणा जाणे आपे लेख, अलख सचा शहिनशाहीआ। आपे वसे आपणे देस, साचे देस सच्चा माहीआ। आपे करे आपणी आदेस, आपे देवे माण वड्याईआ। आपे जाणे आपणा वेस, वेस अवल्लड़ा इक्क रखाईआ। सचखण्ड दुआरे नर नरेश, निरगुण बैठा आसण लाईआ। ना कोई दरबान दिसे दरवेश, दुआरपाल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मता आपणे नाल रलाईआ। आपणा मता कर सलाह, आपे हुक्म सुणाइंदा। आपणी इच्छया भिच्छया ल्ए भरा, आपे झोली डांहयदा। आपे सचखण्ड दुआरा इक्क वसा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आपे आपणा नाउँ सति करा, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। आपे करता पुरख करनी किरत रिहा कमा, कमावणहारा आप हो जाइंदा। आपे निरभउ भय ना कोए रिहा जणा, भउ आपणा आपणे सिर रखाइंदा। आपे निरवैर आपणी बणत रिहा बणा, दूजा संग ना कोए जणाइंदा। आपे मूर्त आपणी रिहा दरसा, अकाल आपणा नैण खुल्हाइंदा। आपे जूनी रहित बणया बेपरवाह, जूनी जून ना कोए बणाइंदा। मरे ना जम्मे सच्चा शहिनशाह, स्वैभँ रूप ना कोए वटाइंदा। सचखण्ड खेड़ा रिहा वसा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करे सच सलाह। सच सलाह कर निरँकारा, आपणा खेल खिलाइंदा। मेरा रूप इक्क निराकारा, मेरे अंदर सोभा पाइंदा। बेअन्त कल मेरा बल कोए अन्त ना पारा वारा, अन्त अनन्त आपणा नाउँ धराइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर इक्क घर बारा, एका सेज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सलाह आपे आप समझाइंदा। सच सलाह देवणहारा, आप आपणा संग रखाईआ। इक्क इकल्ला बैठा रहां इक्क चुबारा,

एका हिस्सा वण्ड वंडाईआ। बिन कम्मों काजों होया नकारा, कर विहार ना कोए दरसाईआ। कवण बिध करां होवां करनेहारा, कवण आपणी सेव कमाईआ। आपणी इच्छया आपे करे विचारा, आप आपा ल्ए समझाईआ। घर विच घर कर त्यारा, आपणी बणत आप बणाईआ। थिर घर खोल्ह इक्क किवाड़ा, चरन कँवल विच टिकाईआ। आपणा नूर कर प्यारा, आपणी नारी ल्ए प्रनाईआ। सचखण्ड दुआरे बणके लाड़ा, थिर घर साचे जाणा चाँईं चाँईंआ। उथे बणना नार भतारा, साची सेज इक्क हंढाईआ। उथे करना कम्म अपर अपारा, सुत दुआरा एका जाईआ। दाई दाया बणके सेवा करीं आप सच्ची सरकारा, तेरी सेवा तोहे बण आईआ। तेरा पूत सपूत होए उज्यारा, शब्दी नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा देवे आपे वर, आपे वेख वखाईआ। आपणा वर आपे दे, आपे ख़ुशी मनाइंदा। आपणे नाल लगाया आपणा नेंह, आपे तोड़ निभाइंदा। कोई ना जाणे हरि का थाँ थेह, सचखण्ड निवासी थिर घर साचे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क तूं होया दो, शब्द सुत नाल रलाइंदा। शब्द सुत नाल रलाया, थिर घर साचे वज्जी वधाईआ। पुरख अबिनाशी खेल खिलाया, वाहवा आपणी वेल वधाईआ। आपणी गोदीं रिहा सुहाया, सद चुक्के चाँईं चाईआ। पाल पोस जवान कराया, एका गुण दए समझाईआ। मेरा रूप तेरी पित माया, तूं बालक बाल सखाईआ। मेरा नाउँ तेरा जस गाया, तेरा जस वडी वड्याईआ। मेरा हथ्थ तेरी साया, तेरी साया होए सहाईआ। साची सेवा इक्क समझाया, भुल कदे ना जाईआ। मैं कल्ला बैठा रिहा शरमाया, आपणा बल ना सकां वखाईआ। तेरा राह इक्क लगाया, भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी आसा आपे पूर कराईआ। आसा पूर कराइंदा, आप आपणी किरपा धार। आपणा सुत आप जगाइंदा, थिर घर साचे कर प्यार। साचा हुक्म इक्क सुणाइंदा, तख्त निवासी सच्चा सिक्दार। एका दूआ मेल मिलाइंदा, निरगुण निरगुण हो उज्यार । विश्व आपणी खेल खिलाइंदा, विष्नूं बंस कर त्यार। ब्रह्मा आपणी गोद बहाइंदा, शंकर करे प्यार। साची वण्डण वण्ड वंडाइंदा, लोआं पुरीआं चरन धूढ़ छार। चरन कँवलां राह तकाइंदा, एका पदम करे प्यार। एका पदम अदम आप रखाइंदा, अबिनाशी करता बेऐब परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। साचा बंस बणाइंदा, पूत सपूत एका जा। हरि साची खेल खिलाइंदा, निरगुण रचना ल्ए रचा। आपे सूरज चन्द प्रगटाइंदा, किरन जोत कर रुशना। इक्क इक्क इक्क आपणी वण्ड वंडाइंदा, आपे रखाए थाउँ थाँ। आपणी दात आप वखाइंदा, त्रैगुण मेला सहिज सुभा। आपणी इच्छया आप धराइंदा, पंज तत लेखा दए गणा। लक्ख चुरासी घाड़त आप घड़ाइंदा, धुर फ़रमाना दए सुणा। निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा,

पेख पेख पुरख अबिनाशी चढ़या चा। घट घट आपणी जोत जगाइंदा, निरगुण नूर कर रुशना। घर घर आपणा नाम सुणाइंदा, अनहद नादी नाद वजा। घर घर आपणा धाम बणाइंदा, आत्म ब्रह्म साची सेजा दए सुआ। घर घर आपणा मेल मिलाइंदा, रूप अनूप आप धरा। सचखण्ड निवासी आपणा खेल खिलाइंदा, वाह वा आपणा मार्ग ला। सुत दुलारा आप उठाइंदा, एका अक्खर दए पढ़ा। एका अक्खर अक्ख खुल्हाइंदा, नेत्र नैण कर रुशना। ब्रह्मा हरि चरन कँवल ध्यान लगाइंदा, एका पदम दए दरसा। पदम अन्तर मेल मिलाइंदा, एका ज्ञान दए दृढ़ा। एका ज्ञान आप समझाइंदा, चारे वेद दए लिखा। अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा, ना कोई सके भेव खुल्हा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रचना ल्ए रचा। लक्ख चुरासी रचन रचाया, हरि शब्दी शब्द सुणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड तेरा थान सुहाया, लोकमात वज्जे वधाईआ। जेरज अंड तेरा मेल मिलाया, उत्भुज सेत्ज करी कुड़माईआ । धरनी ख़ाक तेरी सेज विछाया, जल बिम्ब जल जल धार वहाईआ। सत्त सरोवर जगत मैल धवाया, काया गागर सागर इक्क वखाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत तेरा राह तकाया, कैलाश दए दुहाईआ। चरन कँवल समेरू आप बणाया, सद मंगदा रहे सरनाईआ। जुग जुग मेला ल्ए मिलाया, निरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। गुर अवतार रूप धराया, आपणा नाउँ दए सुणाईआ। जुग जुग गेड़ा दए भवाया, आपणी लठ आप गिड़ाईआ। समरथ पुरख खेल रचाया, सचखण्ड बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। अन्तिम वण्ड आपणे हथ्थ रखाया, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नौं नौं पन्ध दए चुकाया, चार चार रहिण ना पाईआ। निरगुण आदि पुरख आपणी धार वखाया, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। लेखा लिख ना किसे समझाया, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद चले आपणी आप रज़ाईआ । आपणी रज़ा वेखणहारा, राज़क रिज़क रहीम अख्वाइंदा। आपणी दिशा पेखणहारा, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाइंदा। आपणा हिस्सा वण्डणहारा, लक्ख चुरासी फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा वेस आप वटाइंदा। आदि वेस वटाया, निरगुण पुरख अकाल। साची रचना आप रचाया, त्रैभवन खेल कमाल। अवण गवण वड्याआ, दीन बंधप दीन दयाल। लोआं पुरीआं सोभा पाया, ब्रह्मण्ड खण्ड अवल्लड़ी चाल। रवि ससि दए रुशनाया, धरत धवल बणाए सची धर्मसाल। जुग जुग आपणा रूप वटाया, लेखा जाणे दो जहान। कलिजुग अन्तिम भेव छुपाया, गुणवन्ता गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी आण। अन्तिम अन्त निरगुण धार, निरवैर पुरख चलाइंदा। कोई ना वेखे विच संसार, दिस किसे ना आइंदा। महांबली बण निरँकार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाइंदा। वल

छल सिरजणहार, अछल छल आपणा खेल खिलाइंदा। सीस जगदीस ना कोए आधार, तत्व तत्त ना कोए हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। अन्त रक्खया आपणे हथ्थ, भेव किसे ना पाया। करे खेल पुरख समरथ, निरगुण आपणा रूप वटाया। जानणहारा घट घट, घट घट आपणा आसण लाया। लक्ख चुरासी जीव जंत वेखे नट्ठ नट्ठ, एका पान्धी पन्ध मुकाया। पावे सार तीर्थ तट, सर सरोवर फोल फोलाया। लहिणा जाणे चौदां हट्ट, देणा कोए रहे ना राया। चौदां तबकां मारे सट्ट, एका खण्डा नाम चमकाया। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणी धारा विचों आपे होए प्रगट, मात पित ना कोए बणाया। आपणयां आपणा मार्ग जाए दस्स, शब्द शब्दी नाल रलाया। कलिजुग जीवां कोलों रिहा नस्स, नस्स नस्स आपणा मुख छुपाया। आदि अन्त आप आपणे होया वस, आपणा भाणा इक्क वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम आपणा रूप धराया। अन्त रूप धर निरँकारा, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। आदि पुरख सद बणया रहे कुँवारा, नौजवान वडी वड्याईआ। जुग जुग घल्लदा रिहा अवतारा, गुर गुर आपणा हुक्म सुणाईआ। देंदा रिहा शब्द भण्डारा, सचखण्ड बैठा साचा माहीआ। लोकमात करदा रिहा जै जैकारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। रूप धरौंदा रिहा पीर दस्तगीर साचे यारा, अल्ला मीआं आपणा खेल खिलाईआ। बीवी खावंद खेल न्यारा, कन्त खौंत वडी वड्याईआ। औंत ना जाए हरि निरँकारा, गुरमुख साचे ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणी खेल खलाईआ। औंत ना जाए ना होए औंतर, पुरख अगम्म सचा शहिनशाहीआ। आपे जाणे आपणा कौतक, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निराकार निरवैर कलिजुग अन्तिम लोकमात सचखण्ड इक्क बणाईआ। सचखण्ड जणाए हरि करतारा, लोकमात बणाया। गौंदे गए गुर अवतारा, जुग जुग नाद सुणाया। गोबिन्द गुर बण लिखारा, एका घर गया समझाया। नानक निरगुण कर पुकारा, एका राह तकाया। अन्तिम कलि उतरे महांबली अवतारा, मात पित ना कोए वखाया। निहकलंक प्रगट होए विच संसारा, गोबिन्द ढोला साचा गाया। आप वसाए इक्क चुबारा, संभल नगरी नाउँ रखाईआ। अंदर वड़े आप निरँकारा, सच सिँघासण इक्क सुहाया। दिस ना आए विच संसारा, लक्ख चुरासी दए भुलाया। साचा बाढी बणे तरखाणां, सूत्र वेंतर आपणे हथ्थ रखाया। नाल रलाए गोबिन्द सुत सच्चा सरदारा, जट्ट फट दए मिटाया। अन्तिम आपणी हथ्थीं फेरे आरा, बाहू बल आप जणाया। इक्क पासे तरखान दूजे पासे जट्ट खिच्चे आरा, दो जहानां चीर पवाया। चीर चीर करे दो फाड़ा, ना कोई सके मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणी सेव कमाया। निरगुण जोत आई

दर, मंगे सच पनाह। अंदर वड़ गई डर, डर डर लभ्भा आपणा राह। गोबिन्द सूरे लई फड़, फड़ी बांह छड्डे ना। करके कौल ना जाईं हर, तूं सुवाणी आई मेरे दाअ। एका साता छीका पांजा याद कर, कीता कौल हुण निभा। आपा वार चुकाया मैं आपणा डर, तेरा डर हुण रक्खां ना। तैनूं लभ्भण ना जावां किसे थाँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच न्याँ। जोत निमाणी रही पुकार, उच्ची कूक सुणाया। मैं तेरी तूं मेरा शंगार, तेरा मेरा एका घर सुहाया। तेरा हुक्म मैं सेवादार, साची सेवा इक्क समझाया। फड़ां झाड़ू बण झाड़ू बरदार, लक्ख चुरासी कूड़ा दवां हुंझाया। तेरे सिख लवां उभार, जो सरसे गया रुढ़ाया। तेरा लेखा ना रहे विच मेरे दरबार, मेरा दरबार तेरे रंग रंगाया। तेरा तोड़ा तेरी कल्ग़ी तेरे सोहे सीस दस्तार, तेरी नार वेख वेख ख़ुशी मनाया। ना कन्त ना भतार, इक्को नारी इक्को शंगार, इक्को होए वेखणहार, दूजा रूप दिस किसे ना आया। दो पंज दो तेरा खण्डा चमकौंदी रही कर प्यार, पहला दूआ निरगुण धार, पांजा दूआ बावण अक्खरी पावे सार दूसर हथ्थ किसे ना आया। उठ सूरबीर हो त्यार, तेरा वेला वक्त सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाहया। जोत अकालण पई जट्टां वस, ब्राह्मण नाई नज़र कोई ना आईआ। किसे पासे ना सके नस्स, दो जहाना दो सूतां वाला सांघा रिहा वखाईआ। आई लुट्टण गई फस, लुटाया धन जो आपणे नाल लिआईआ। फसी फांदी राह रही दस्स, गोबिन्द मिल्या साचा माहीआ। गुरसिखां हिरदे अंदर गई वस, वसणहारी उजड़ कदे ना जाईआ। नाल ल्याई आपणा मम्मा सोहँ रस, हथ्थीं साचा जाम प्याईआ। जिंनां चिर गुरसिख कहे ना बस बस, मुख मम्मां ना ल्ए छुडाईआ। त्रैगुण माया डसनी ना डस्से डस्स, ज़हर प्याला ना कोई प्याईआ। कलिजुग विकारा आपणी जुती थले जाए झस्स, सुत्ती कला फेर जगाईआ। आपणे विहारा कीता हरिसंगत इक्टठ, नाम गट्ठ आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, हरिजन रक्खे दे कर हथ्थ, चरन कँवल बख्श इक्क सरनाईआ। आई गुरसिख गुर गुर दुआर, गुर गोबिन्द मेल मिलाया। जलां थलां कर कर पार, दर एका सचा पाया। कलिजुग तत्ती अग्ग मेरे पैर सड़्ह गए विच संसार, माछूवाड़े पए छाले भुल कदे ना जाया। हथ्थ ल्याई अमृत धार, एका वार दए बरसाया। रुत वखाए सतारां हाढ़्ह, हरि का पौड़ा इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख वेखे थांउँ थाँया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त इक्क मकान, सच निशान रिहा झुलाया । हरि सतिगुर पन्ध मुकाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। सद बख्शिंदा दया कमाइंदा, बख्शणहार एकँकार। हरिजन साचे चन्द चढ़ाइंदा, लोकमात कर उज्यार। बन्दी छोड़ आप अख्वाइंदा, बन्धन तोड़े अन्तिम

वार। साचे कन्ढ्ढे पार लगाइंदा, आप जणाए पार किनार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे करे प्यार, प्यार करे पूरन भगवन्त, पूरे गुर वडी वड्याईआ। हरीजन मेला हरि हरि सन्त, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। जन बणाए आपणी बणत, सद होए जणेंदी माईआ। लेखा जाणे अन्तिम अन्त, अन्तकाल सदा सहाईआ। जिस जणाए आपणा मंत, एका नाम सति पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म रूप दरसाईआ। मेल मिलाए साची संगत, सगला संग आप रखाईआ। जगत नाता भुक्ख नंगत, भगत भगवन्त नाता चरन सरन सच्ची सरनाईआ। चरन कँवल दरसाए साची जन्नत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राम रूप बेपरवाहीआ। राम रूप हरि रघुनाथा, रघुपति आपणा खेल खिलाइंदा। साँवल सुंदर घनईआ चलाए राथा, कँवल नैण सेव कमाइंदा। निर्धन सरधन देवे साथा, विछड़ कदे ना जाइंदा। मानस जन्म ना आए घाटा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। अन्तकाल कलि पुछे वाता, काल ग्रास ना कोई कराइंदा। जिस दीआं सुणदे आए गल्लां बातां, सो पुरख निरँजण दरस दिखाइंदा। जिस दी करदे रहे पूजा पाठा, सो शब्द नाद वजाइंदा। जिस दा नहावण नहौंदे रहे तीर्थ अठ साठा, सो चरन धूढ़ अशनान कराइंदा। जिस दे मिलण दी ख़ातर निउँ निउँ टेकदे रहे माथा, सो मस्तक तिलक लगाइंदा। जिस दा राह किसे ना आवे हाथा, सो फड़ फड़ गले लगाइंदा। करे खेल पुरख समराथा, हरिजन आपणे दर बहाइंदा, इक्क सुणाए साची गाथा, सोहँ आपणा नाउँ दृढ़ाइंदा। ना कोई दिवस ना कोई राता, अठ्ठे पहर एका रंग समाइंदा। ना कोई वरन ना कोई ज़ाता, ज़ात पात ना कोई रखाइंदा। ना कोई धन दौलत मंगे दाता, सच प्रीता इक्क मंग मंगाइंदा। ना कोई लेफ तलाई मंगे खाटा, कुल्ली कक्खां आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। ना कोई मंगे दोहर निहाली, चिट्टी चादर ना कोए वड्याईआ। निरगुण रूप जोत अकाली, हथ्थीं ख़ाली मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। पंडत पांधे मुला शेख ग्रन्थी विच हो हो गुरु घर दी मंगण दलाली, हक हलाल ना कोए वखाईआ। अन्तिम सुक्कणा बूटा डाल्ही, पतझड़ दए कराईआ। सतिगुर बणया लोतमात दा साचा माली, गुरमुखां अमृत फल दए खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन जगाया गया जाग, जिस आपणी दया कमाइंदा। जगत विकारे विचों काढ, आपणे रंग रंगाइंदा। ना कोई रूप जणाए सन्त साध, आपणा भेख ना कोए रखाइंदा। ग़रीबां अंदर ग़रीब निवाज़, ग़रीब निमाणा आप अख्वाइंदा। पातशाहां घर जाए सिर ते रक्ख के ताज, सच्चे पातशाह आपणी खेल खिलाइंदा। आपे जाणे निर्धन सरधन काज, जगत विचोला भेव ना आइंदा। नाता तोड़े सर्ब समाज, सर्ब सम्मती आपणे मार्ग लाइंदा। इक्क सुणाए

सति आवाज़, असति कोए रहिण ना पाइंदा। बुकया शेर मृगावली जाए भाज, तीर निशान इक्क लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए नाम जहाज़, ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां, जिस बख्शे चरन ध्याना, तिस उप्पर आप चढ़ाइंदा।

हरिजन आत्म सुख, हरि चरन कँवल दुआरा। हरिजन आत्म सुख, मिले मेल पुरख निरँकारा। हरिजन आत्म सुख, जिस जन बख्शे नाम आधारा। हरिजन आत्म सुख, जिस जन कर किरपा, भवजल करे पार किनारा। हरिजन आत्म सुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस अगम्म अपारा। हरिजन आत्म सांत, सांतक सति सति कराईआ। हरिजन पुछे वात, वाह वा सतिगुर सेव कमाईआ। हरिजन मेटे अन्धेरी रात, रैण अमावस रहे ना राईआ। हरिजन नाता तुट्टे ज़ात पात, साची ज़ात इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। हरिजन हरि हरि मेल मिलाइंदा, देवणहारा जीआ दान। जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा, जोती जाता निगहबान। जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा, दरगाह साची देवे माण। माण निमाणयां आप हो जाइंदा, पारब्रह्म श्री भगवान। आपणे भाणे सद रहाइंदा, रहबर बण विच जहान। आवण जावण जावण आवण आपणा खेल खिलाइंदा, खेल खिलंता नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे नेत्र पेखे आण।

२२ फग्गण २०१७ बिक्रमी बीबी दीपो दे गृह पिण्ड दोस्त पुरा ज़िला गुरदास पुर

हरि सतिगुर वेस वटाइंदा, आदि जुगादी साची कार। जुगा जुगन्तर खेल खिलाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी पावे सार। साचे सन्त कन्त मेल मिलाइंदा, अन्तर आत्म कर प्यार। गुरमुख गुर गुर वेख वखाइंदा, हरि गोबिन्द सूरबीर बलकार। गुरसिख साचे वेख वखाइंदा, वेखणहारा एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क इकल्ला करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकारा हरि निरँकारा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलिजुग अन्तिम रूप धराईआ। शब्द अनादी धुर जैकारा, अगम्म अगम्मड़ा आप लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदारा,

लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डा खण्डां आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, सचखण्ड दुआरा आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआर श्री भगवान, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। करे खेल वाली दो जहान, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। जोती नूर नूराना डगमगाइंदा। शब्द उठाए सति निशान, नौं खण्ड पृथ्मी आप झुलाइंदा। हरिजन साचे कर पछाण, पहचान विच किसे ना आइंदा। जन भगतां देवे अन्तर आत्म ब्रह्म ज्ञान, आपणी विद्या आप पढ़ाइंदा। शब्द निराला मारे बाण, अणयाला तीर आप चलाइंदा। काया मन्दिर अंदर गुरदुआर वखाए इक्क मकान, घर घर विच सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सन्तन वेख वखाइंदा। सन्तन अन्तर हरि हरि नाम, आपणा आप दृढ़ाईआ। अमृत प्याए साचा जाम, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जोत निरँजण निरगुण रूप करे प्रकाश कोटन भान, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। चरन धूढ़ सति सरूप बख्शे इक्क अशनान, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। सुरती शब्दी मेला साचे काहन, घर घर मन्दिर अंदर बंसरी नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, करनी करता आप कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण निरवैर पुरख आपणा रूप धराइंदा। हरिजन साचे ल्ए उभार, दिवस रैण वेख वखाइंदा। चार चार ना पाए सार, नव नौं मुख भवाइंदा। बोध अगाधा शब्द अनादा इक्क जैकार, ब्रह्म ब्रह्मादा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा बल रखाइंदा । बल रक्खे हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ आप वहाए वहिन्दी धारा, पंज तत नाता दए तुड़ाईआ। हरिजन साचे मेल मिलाए, दया कमाए दरस दिखाए अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह सचा पातशाह, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, लोकमात वेख वखाइंदा। एकँकारा दए सलाह, सिफ्त सलाही आप हो जाइंदा। आदि निरँजण जोत जगा, घर घर नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता आपणा नाद आप सुणा, शब्द अनादी नाद वजाइंदा। श्री भगवान वसणहारा थांउँ थाँ, थान थनंतर सोभा पाइंदा। पारब्रह्म प्रभ भेव खुल्हा, आपणा पड़दा आप उठाइंदा। ब्रह्म ब्रह्म प्रभ ल्ए जगा, त्रैगुण तत्त मूल चुकाइंदा। एका इष्ट इक्क गुरदेव, एका दृष्ट दए खुल्हा, सृष्ट सबाई सोझी पाइंदा। वरन बरन दए मिटा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान एका धाम बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, नर

नरायण खेल खिलाइंदा। नर नरायण खेल करतारा, करता पुरख आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट हो विच संसारा, रूप अनूप आप वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, चार वेद देण ग्वाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन साचा मेलया, कर किरपा गुण निधान। लेखा जाणे गुरु गुर चेलया, गुर मीता इक्क भगवान। सखा सखाई सज्जण सुहेलया, लेखा जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे माण। हरिजन माण निमाणया, देवणहार निरँकार। आदि जुगादि चलाए आपणे भाणया, जुगा जुगन्तर साची कार। कलिजुग अन्तिम खेल करे महानया, नव सत पाए सार। तख्तों लाहे राजे राणया, जगत जगदीस कर ख्वार। इक्क सुणाए धुर फ़रमाणयां, आप गाए आपणी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारा लेख, हरि साचा सच जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम मेटे रेख, आपणी रेख ना कोए वखाइंदा। जोत अवल्लड़ा धारे भेख, भेखा धारी दिस किसे ना आइंदा। लहिणा देणा चुकाए औलीआ पीर शेख़, मुला मुसायक वेख वखाइंदा। हरिजन विरले एका बख्शे चरन प्रीती साची टेक, सच दुआरा इक्क वखाइंदा। अन्तर आत्म करे बुध बबेक, दुरमति मैल आप धवाइंदा। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए जलाइंदा। राह तक्के ब्रह्मा विष्न महेष, दर दरवेश सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता कलिजुग अन्तिम प्रगट होए इक्क नरेश, निहकलंक नर नरायण नाउँ धराइंदा। ना कोई मुछ दाढ़ी दिसे केस, मूंड मुंडाया ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। हरि मन्दिर हरि सुहाइंदा, सोभावन्त एकँकार। कलिजुग अन्तिम वेखण आइंदा, हरिजन हरि हरि सज्जण मीत मुरार। काया कँ वरी भँवरी फोल फुलाइंदा, वेखणहारा डूँग्घी गार। लक्ख चुरासी दिस किसे ना आइंदा, लभ्भ लभ्भ थक्का सर्ब संसार। गुरमुख विरले काया अंदर मन्दिर दरस दिखाइंदा, जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़। आत्म सेजा सोभा पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे कर प्यार।