२२ फग्गण २०१७ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड शोन ज़िला गुरदास पुर
सो पुरख निरँजण महिमा अकथ, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क समरथ, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकार चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही भेव ना राईआ। आदि निरँजण आपणा नूर प्रगटाए साची वथ, नूरो नूर डगमगाईआ। श्री भगवान आपणे मन्दिर रिहा वस, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। अबिनाशी करता आपणा
मार्ग आपे दस्स, साचा राह इक्क चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे होया आपणे वस, सीस जगदीस आप झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि एका रूप धराईआ। आदि जुगादि एका रूप, निरगुण निरवैर आप उपाइंदा। वसणहारा आपणी कूट, सच महल्ले सोभा पाइंदा। सति सतिवादी आपे तूठ, आपणी दया आप कमाइंदा। आप प्रगटाए आपणी निर्मल जोत, रंग रेख ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आप गणाइंदा। हरि हरि महिमा अपर अपार, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण जाणे जानणहार, एकँकारा सिफ्त सालाहीआ। आदि निरँजण आपणा दीआ दीपक कर उज्यार, थिर घर साचे करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, सच दुआरा इक्क सुहाईआ। श्री भगवान करे कराए साची कार, करनहार करता पुरख इक्क अख्वाईआ। पारब्रह्म प्रभ भेव न्यार, भेव अभेद आपणे विच छुपाईआ। निरगुण रूप निराकार, सति सरूप बेपरवाहीआ। तख्त निवासी शाह सिक्दार, सच सिँघासण सोभा पाईआ, एका हुक्म इक्क वरतार, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। आदि जुगादी साची कार, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकार, नाद अनादी नाद अल्हाईआ। आपणा महल्ल ल्ए उसार, सेवक साची सेव कमाईआ। आपे बन्न्हे आपणा भार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाईआ। आपे कर आपणा आकार, निराकार वेख वखाईआ। आपे होए साचा शाहकार, घाड़त आपणी ल्ए घड़ाईआ। आपे होए घड़नहार, दूसर संग ना कोए रलाईआ। सचखण्ड निवासी खेल करे थिर घर बैठ सच्चे दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सुन्न अगम्मी आपणी धार, धार धार विच रखाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, आपे ल्ए वरताईआ। करे खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह दिस किसे ना आईआ। आपणा रूप अनूप आप धरा, आपणी वण्डण आप वण्डाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आपणी कुक्खों आपे जा, कँवल कँवला आपणा रूप धराईआ। आपणा अमृत आपणा रस आप चुआ, आपणे अन्तर आप टिकाईआ। करे खेल बेपरवाह, परवरदिगार सच्चा शहिनशाहीआ। आदि पुरख आपणी धार आप चला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उपाया, निरगुण निरवैर कर प्यार। शब्द डोरी तन्द बंधाया, पुरख अबिनाशी एका वार। सच संदेशा नाउँ सुणाया, नाउँ रख आप निरँकार। नर नरेशा एका नज़री आया, राज राजाना हरि करतार। सीस जगदीस इक्क सुहाया, तख्त निवासी हो त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल एकँकार। एकँकारा खेल खिलाइंदा, आदि निरँजण साचा मीत। हरि पुरख निरँजण वेख वखाइंदा, अबिनाशी करता इक्क अतीत। सो पुरख निरँजण डगमगाइंदा, श्री भगवान
ठांडा सीत। आदि पुरख आपणा रूप आप प्रगटाइंदा, पारब्रह्म चलाए आपणी रीत। नर हरि भेव कोए ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वसे धाम अनडीठ। धाम अवल्लड़ा इक्क इकल्ला, सति पुरख निरँजण आसण लाइंदा। दीवा बाती कमलापाती आप टिकाए सच महल्ला, उच्च अटल्ला आप बणाइंदा। आपणे प्रकाश आपे रला, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अछल अछला, वल छलधारी खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाए आपणा पल्ला, शब्द शब्दी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आदि पुरख हरि भेव खुल्हावणा, अगम्म अगम्मड़ा बोल जैकार। आपणा पर्दा आप उठावणा, अजूनी रहत पुरख अकाल। आपणे मन्दिर सोभा पावणा, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। आपणा दीपक आप जगावणा, आपे नूरी जल्वा करे जलाल। आपणा शब्द अनादि वजावणा, नाद अनादी हो मेहरवान। बोध अगाधी ढोला गावणा, गावणहारा एकँकार। मोहण माधव माधी खेल खिलावणा, आपे होए खेलणहार। दासी दास आपणा रूप धरावणा, बिस्मिल कोए ना पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, वसणहारा सचखण्ड सच्चे दुआर। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। नर नरायण बैठा एका कन्त, दर घर साचे सोभा पाईआ। आपणा लेखा जाणे आदि अन्त, दूसर भेव ना कोई पाईआ। आपणा नाउँ प्रगटाए साचा मंत, मन्त्र नाम आप दृढ़ाईआ। आप बणाए साची बणत, त्रै त्रै घाड़न आप घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अनादा अनादी वेस वटाईआ। वेस वटाए श्री भगवान, भेद अभेद अभेद खुल्हाइंदा। सचखण्ड निवासी नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। सति उठाए आप निशान, दो जहान आप झुलाइंदा। शाहो भूप वड राज राजान, साचा ताज सीस टिकाइंदा। देवणहारा इक्क मकान, साचा मन्दिर आप बणाइंदा। करे प्रकाश आपणे भान, नूरो नूर नूर आप धराइंदा। आपणी भेंट देवे दान, आपणी इच्छया पूर कराइंदा। लेखा जाणे गुण निधान, गुण दाता आप सुहाइंदा। त्रैगुण माया कर परवान, त्रै त्रै बन्धन आपे पाइंदा। ना कोई करे पछान, आदि पुरख दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी एका हरि, साचे तख्त सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, अलख अगोचर इक्क अगम्म। हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा, ना मरे ना पए जम्म। एकँकारा कार कमाइंदा, आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म। आदि निरँजण जोती डगमगाइंदा, ना कोई सूरज ना कोई चन्न। अबिनाशी करता धाम सुहाइंदा, सच दुआरा बेड़ा बन्न्ह। श्री भगवान रंग रंगाइंदा, रंगणहार इक्क भगवन। पारब्रह्म आपणी कल आप वरताइंदा, अकल कलधारी नौजवान।
दरगाह साची धाम सुहाइंदा, सच सिँघासण बैठा मल्ल। शाह सुल्ताना नाउँ धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। जाणी जाण हरि निरँकारा, आपणा खेल आप खिलाईआ। आदि आदि हरि कर पसारा, मध्ध आपणी धार चलाईआ। शब्दी शब्द हो उज्यारा, रूप अनूप आप धराईआ। त्रै त्रै घाड़न घड़ करे खेल अगम्म अपारा, खेलणहारा भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी बण वरतारा, वस्त अमोलक एका झोली पाईआ। जुग चौकड़ी दए सहारा, गुर अवतारा रूप धराईआ। नाउँ निरँकारा बोल जैकारा, जीवां जंतां करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा भेव खुल्हाईआ। हरि अन्तिम भेव खुल्हावणा, आदि जुगादी कार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखावणा, शाहो भूप सच्ची सरकार। कलिजुग अन्तिम रूप धरावणा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। सीस ताज इक्क सुहावणा, शाह पातशाह सच्ची सरकार। सच सिँघासण सोभा पावणा, सोभावन्त होए निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच विहार। सच विहारा करने आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकर्मी निहकामी निहकलंक कल जामा पाया, निरगुण रूप हो उज्यार। धुर फ़रमाना हुक्म सुणाया, शब्द अनादी धार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारे ल्ए उठाया, एका वार करे ख़बरदार। तेई अवतार सोया कोए रहिण ना पाया, एका वार दए हुलार। भगत अठारां मेल मिलाया, अठ दस लेखा जाणे आप निरँकार। चारे वेद ल्ए पढ़ाया, ब्रह्मा वेता करे ख़बरदार। विष्न भण्डारा ल्ए उठाया, हुक्म सुणाए साचा यार। शंकर बाशक तशका गल लटकाया, दर आए करे निमस्कार। वेद व्यासा आपणा लेखा दए लिखाया, पुराण अठारां एका धार। अर्जन तत दए दृढ़ाया, गीता ज्ञान बोल उच्चार। ईसा मूसा मुख नकाब आपे लाया, राह तके परवरदिगार। संग मुहम्मद नैण उठाया, मेला मिल्या चार यार। अल्ला राणी नैण शरमाया, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। नानक धुर फ़रमाना इक्क सुणाया, गोबिन्द फ़तह बोल जैकार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आदि जुगादी वेख वखाया, निरगुण सरगुण पावे सार। बैकुण्ठ निवासी किसे दिस ना आया, थिर घर बैठा हो उज्यार। कलिजुग अन्तिम करे रुशनाया, दीवा बाती इक्क प्यार। कागद कलम कोए भेव ना पाया, लेखा लिखे ना विच संसार। चारे बाणी दए दुहाया, छत्ती राग करन विचार। हरि का रूप किसे दिस ना आया, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाही एका कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका लाए सच्चा दरबार। सच दरबार लगावणा, कल कल्की ल्ए अवतार। सतिजुग आपणे चरन बहावणा, त्रेता करे प्यार। द्वापर वेख वखावणा, बण बण मीत मुरार। कलिजुग रंग रंगावणा, रंग रंगीला इक्क करतार। छैल छबीला वेस धरावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। सच
दरबार जाए लग्ग, सचखण्ड निवासी आप लगाईआ। उप्पर बहे सूरा सर्बग्ग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नौं सत्त दीपक जोती जाए जग, ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। धरत धवल आकाश प्रकाश एका लो जाए लग, रवि ससि मुख शरमाईआ। दो जहान होए प्रगट, परम पुरख वडी वड्याईआ। लेखा वेखे चौदां लोक चौदां हट्ट, चौदां तबकां फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी अंदर आपणा सत्थर घत, फोल फोलाए सर्ब लोकाईआ। त्रैगुण माया पावे नथ्थ, पंचम तत नट्ठ ना जाईआ। नाम मधाणे विरोले तीर्थ अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नैणां नीर वहाईआ। वसणहारा घट घट, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। आपणा हुक्म वरते सच वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। हुक्मे अंदर रक्खे ब्रह्मण्ड खण्ड रवि ससि सतारा, मंडल मण्डप आपणे हुक्मे अंदर फिराइंदा। एका एक देवणहार वण्ड, करे कराए खण्ड खण्ड, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता आपणा नाउँ धराइंदा। कलिजुग दरबारा सच सुहञ्जणा, हरि साचा आप लगाईआ। करे खेल पुरख निरँजणा, नर नरायण वडी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे पर्दा कज्जणा, कलिजुग वेखे थाउँ थाँईंआ। धरत धवल आकाश ब्रह्मा विष्न शिव उठ उठ भज्जणा, धीरज धीर ना कोई धराईआ। पंज तत त्रैगुण जो घड़या सो भज्जणा, भन्नणहारा फेरा पाईआ। किसे ना मिले साचा मजना, धूढ़ी अशनान ना कोई वखाईआ। वेले अन्त पर्दा किसे ना कज्जणा, जूठी झूठी लग्गी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाइंदा, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार। हक हकीकत वेख वखाइंदा, लाशरीक सांझा यार। आपणी तौफ़ीक आप धराइंदा, जोद्धा सूरबीर बलकार। जगत तारीक आप मिटाइंदा, जल्वा नूर कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हरि हरि भेव खुल्हावणा, कलिजुग अन्तिम वार। सतिजुग त्रेता द्वापर आपणा ग्वाह बणावणा, करे खेल अगम्म अपार। चार वेदां संग रलावणा, वेद व्यासा बणे विचोला विच संसार। भरम भुलेखा सर्ब कढावणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार सच्चा शाह, साचा तख्त आप सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, दो जहानां बेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग रोवे उठ उठ मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। चार कुण्ट कोए सज्जण दिसे ना, सगला संग ना कोए वखाइंदा। चार यारी कर जाए ना, पीर दस्तगीर पल्लू ना कोए फड़ाइंदा। वेले अन्त ना देवे कोए पनाह, सिर हथ्थ ना कोए धराइंदा।
लक्ख चुरासी तेरा बख्शे ना कोई गुनाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरबार आप सुहाइंदा। सच दरबार सुहावणा हरि हरि पुरख अकाल। आदि आपणा कीता कौौल निभावणा, अन्त भुल ना जाए वाली दो जहान। भगत भगवन्त वेख वखावणा, साचे सन्त कर पहचान। गुरमुख गुर गुर मेल मिलावणा, गुरसिख देवे जीआ दान। आत्म दीप जोत इक्क जगावणा, ब्रह्म पारब्रह्म करे प्रधान। साचा मन्दिर इक्क वखावणा, पंज तत काया जगत निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, जोद्धा सूर बली बलवान। सूरबीर हरि बलवाना, परम पुरख वडी वड्याईआ। धराए रूप मर्द मरदाना, मर्दन करे सर्ब लोकाईआ। शब्द गाए इक्क तराना, तार सतार ना कोए वखाईआ। सच सुणाए धुर फ़रमाना, भुल कोए ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम तख्तों लाहे राजा राणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। करे खेल वाली दो जहानां, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग करता इक्क अख्वाईआ। जुग करता हरि करनेयोग, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। हरिजन देवे दरस अमोघ, गुरमुख विरले मात उठाइंदा। कट्टणहारा हउमे रोग, माया ममता मोह चुकाइंदा। एका देवे साचा जोग, निश अक्खर वक्खर नाम पढ़ाइंदा। निर्मल जगाए साची जोत, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम कूड़ कुड़यारा पार कराइंदा, कूड़ कुड़यारा उतरे पार, कलिजुग अन्त रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी मारे मार, नाम खण्डा इक्क वखाईआ। चारों कुण्ट करे ख्वार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण फेरा पाईआ। ना कोई दिसे मीत मुरार, सगला संग ना कोए वखाईआ। घर घर रोवे जीव नार विभचार, हरि कन्त ना कोए हंढाईआ। घर मन्दिर ना दिसे कोए प्यार, झूठी कंदर रहिण ना पाईआ। मन बन्दर दहि दिश फिरे उजाड़, मति मतवाली दए दुहाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पार, बेड़ा बन्ने ना कोए लाईआ। राह तक्कण उत्ते पत्तण चार यार, कवण वेला मिले सच्चा मलाहीआ। पुरख अबिनाशी खेल अपार, निरगुण दाता आप कराईआ। इक्क इकांता फिरे विच संसार, दिस किसे ना आईआ। ज़ातां पातां वसया बाहर, वरन बरन ना कोए वड्याईआ। साचा रथ कर त्यार, पुरख समरथ आप लिआईआ। जिस जन सुणाए आपणी गाथ, तिस आपणी बूझ बुझाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब जन्मां वेख वखाईआ। मेटणहारा उच्चे टिल्ले नौं नौं नाथ, नौं नौं दर आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी कल आप धराईआ। आपणी कल आपे रख, हरि सच्चा खेल खिलाइंदा। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण एका रूप हो प्रतक्ख, दूजी धार ना कोए जणाइंदा। सृष्ट
सबाई नालों होया वक्ख, मन्दिर मस्जिद मठ गुरदुआर बन्द ना कोए कराइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, भगत भगवन्त आप जगाइंदा। हरि जू हिरदे अंदर वस, हरिजन हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। गुरमुखां अंदर करे प्रकाश कोटन रवि ससि, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा । गुरसिखां मिल आप वखाए आपणा रस, रसना जिहवा रस ना कोए महिकाइंदा। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी चरनां हेठां देवे झस्स, झूठी चक्की पीसण पीस पिसाइंदा। एथे ओथे दो जहानां रिहा नस्स, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणी कार आप कराइंदा। हरि कार करावण आया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुर अवतार गए सलाहया, जुग जुग वारो वार। ब्रह्मा विष्न शिव नैण रिहा उठाया, राह तक्के मीत मुरार। गुरमुख लोकमात कुरलाया, चारों कुण्ट धूंआँधार। साचा चन्द ना कोए चढ़ाया, घर घर होया विभचार। गुर का शब्द ना कोए गाया, मिल्या मेल ना हरि निरँकार। मन पंखी किसे ना बन्न्ह वखाया, कोटन कोटि फिर दे जंगल जूह उजाड़ पहाड। आपणा भेव ना किसे खुल्हाया, अलख अभेव ना पाई सार। साचा इष्ट ना कोए मनाया, नज़र ना आया एकँकार। कलम शाही प्यार रखाया, कागद कोई ना दए आधार। बिन सतिगुर पूरे साचा राह ना कोए वखाया, कोटन कोटि पढ़ पढ़ थके वेद चार। कलिजुग अन्तिम कूके दए दुहाया, चारों कूट आई हार। मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर ना कोए सहाया, ना कोए होए दस्त बरदार। तन चीर ना कोए पहनाया, शाह फ़कीर ना देवे कोए आधार। पंडत पांधा मथ्थे तिलक ना कोए लगाया, त्रिशूल देवे ना कोए मार। अठसठ अशनान ना कोए कराया, दुरमति मैल ना देवे कोए उतार। मन्दिर मस्जिद फेरा पाया, अग्गे दिसे ना हरि निरँकार। कामी क्रोधी बैठे आसण लाया, नाता जुड़या नाल संसार। उच्चे कोठे छत्त पवाया, अंदर दिसे ना सच भण्डार। दीवा बाती घर घर रहे जगाया, निरगुण जोत ना कोए उज्यार। रसना पढ़ पढ़ रहे सुणाया, अनहद शब्द ना कोए धुन्कार। कलिजुग चारों कुण्ट फिर फिर आया, सचा मिल्या ना कोए दरबार । प्रभ अगे बैठा सीस झुकाया, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। मैं तेरा सुत बाल अञ्याणा की जाणा तेरी सार, तूं बेअन्त बेपरवाहीआ। तूं शाह पातशाह सचा निरँकार, एका तेरी ओट तकाया। तूं जुग जुग देंदा आया प्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर आपणी गोद बहाया। मेरी वार किउँ लुकया विच संसार, बैठा मुख छुपाया। मैं भुल्ला तूं ना भुल्ल करतार, मैं भुल्ल बख्शावण आया। तेरे बाझों रुला कर हँकार, चार लक्ख बत्ती हज़ार आपणा लेखा गया रुढ़ाया। किसे घर मेरा कोई ना पए मुल्ला, कौडी कौडी ना हट्ट विकाया। मेरा अमृत अठसठ तीर्थ विचों डुल्ला, सर सरोवर ना कोए सुहाया। मेरा बूटा सिम्मल हुला, साचा फल ना कोए लगाया। बिन तेरे कंडे झूठे तोल तुला, अन्त भार ना कोए जणाया ।
मैं परदेसी दर आया भुल्ला, एका बख्श सची सरनाया। मैं प्रगटया तेरी साची कुला, मेरी लाज लै रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस इक्क सुणाया। हरि सच संदेस सुणाइंदा, कलिजुग अन्तिम कर ध्यान। पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा, आदि जुगादि मेहरवान। दर आयां भुल बख्शाइंदा, जो जन चरनी डिगे आण। फड़ बाहों गले लगाइंदा, जो देवे सच ब्यान। सच अदालत आप कमाइंदा, तख्त निवासी राज राजान। लोकमात फेरा पाइंदा, एका सुणना धुर फ़रमान। निहकलंक आपणा एका नाउँ रखाइंदा, अन्तिम आए विच मैदान। गुर अवतार कोल बहाइंदा, लेखा पुछे जाणी जाण। भगत भगवन्त चरन रखाइंदा, करे खेल दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आयां देवे माण। माण निमाणयां देवणा, धुर दी साची कार। जो करना सो होवणा, सो वरते विच संसार। कलिजुग तेरे संग रल के लक्ख चुरासी रोवणा, किसे ना दिसे कोए सहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से सच विहार। हरि सच संदेस सुणाइंदा, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। कलिजुग तेरी डोर आपणे हथ्थ रखाइंदा, देवणहारा अन्त पनाह। तेरे चँवर हथ्थ वखाइंदा, तेरे नाल करे सलाह। अन्ध घोर वेख वखाइंदा, जो बैठे मुख छुपा। शब्द घोड़ा इक्क दौड़ाइंदा, नौ खण्ड फेरा ल्ए पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दर ल्ए बहा। कलिजुग दर सदिआ, कर किरपा हरि भगवान। आपणा रूप आपणे विचों कढ्ढया, आपणे उत्ते होया आप मेहरवान। सतिजुग त्रेता द्वापर लडौंदा आया लड्डया, कलिजुग देवे इक्क ज्ञान। उठ बाल नादाने नढ्ढया, सुण धुर सचा फ़रमान। तेरा कर्म तेरे नाल बध्धया, निहकर्मी कर पछाण। तूं भार आपणा आपणे उत्ते लद्दया, जोती जोत सरूप हार, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। कलिजुग कूक कुरलाया, कुकर्मी नीचो नीच। मैं दर तेरे शरमाया, बख्शश कर साचे मीत। दो कन्नी हथ रिहा लगाया, मैं भुलाया हस्त कीट। आपणा डंका इक्क वजाया, झूठी चलाई मात रीत। कलिजुग जीवां आप भुलाया, करया नाच मन्दिर मसीत। साचा सबक ना किसे सिखाया, अलिफ़ नज़र ना आए इक्क अतीत। ऊड़ा ओंकारा ना कोए दरसाया, त्रैगुण होया ना कोए पतित पुनीत। कलिजुग सन्त साध विच फँसाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त ना देणी पीठ। हरि आपणी करवट बदलाइंदा, मुख़ातब करे कलू कलि काल। तेरा पन्ध आप मकाइंदा, पुरख अबिनाशी दीन दयाल। गोबिन्द लेखा पूर कराइंदा, अन्त चले अवल्लड़ी चाल। जोती जामा भेख वटाइंदा, शब्द सरूपी बणे दलाल। तेरी वाटी पन्ध मुकाइंदा, तेरी पूरी करे घाल। चार यारी तेरे नाल रलाइंदा, चार कुण्ट वज्जे ना झूठा ताल। शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश एका रूप वखाइंदा, आपे होए हरि कृपाल। तेरा कूड़ा हूंझ वखाइंदा,
छापा अड़या कोए ना रहि जाए नाल। जो घड़या भन्न वखाइंदा, तेरी तेरे निभे नाल। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाइंदा, विचों गुरमुख लभ्भे आपणे लाल। जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा, तिस नेड़ ना आवे काल। जगत तृष्ना हरस मिटाइंदा, अमृत आत्म दए प्याल। अर्श फर्श एका रंग रंगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल दीन दयाल। दीन दयाला खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक वेख वखा। निरगुण आपणा रूप धराइंदा, हरिजन साचे ल्ए मिला। अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा, सो पुरख निरँजण रिहा सुणा। हँ ब्रह्म वेख वखाइंदा, आत्म ब्रह्म पर्दा दए उठा। एका दूआ भउ चुकाइंदा, तीजा नेत्र दए खुल्हा। चौथे पद आप बहाइंदा, पंचम मेला ल्ए मिला। छेवें छप्पर छन्न छुहाइंदा, सति पुरख निरँजण सति सतिवादी सच्चा शहिनशाह। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां पाक कराइंदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना दिसे कोई थाँ। नावें नौं दुआरे वेख वखाइंदा, नौं खण्ड पृथ्मी फेरा पा। दसवें साची जोत आप जगाइंदा, बजर कपाटी कुण्डा तुड़ा। साची सेज आप सुहाइंदा, सति सतिवादी आसण ला। शब्द अनादी राग अल्हाइंदा, अनहद ढोला गा। गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा, मालक बणया आप ख़ुदा। कलिजुग जीवां ख़ाक मिलाइंदा, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक दए उडा। कलिजुग तेरा कूड़ कुड़यारा वेख वखाइंदा, आपणा नेत्र नैण उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपे दए जणा। हरि साचा भेव जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। निरगुण आपणा रूप वटाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। सम्मत सतारां वेख वखाइंदा, वीह सौ बिक्रमी दए ज्ञान। सीस ताज इक्क टिकाइंदा, लेखा जाणे राज राजान। चण्ड प्रचण्ड चण्ड चमकाइंदा, शब्द निराला मारे बाण। नौं खण्ड खण्ड खण्ड कराइंदा, करे खेल श्री भगवान। कलिजुग तेरी वण्ड वंडाइंदा, ना कोई दीसे जीव शैतान। सृष्ट सबाई दुहागण रंड राए धर्म घर बहाइंदा, घर वखाए मन्दिर मकान। झूठी कल्लर कंध ढांहयदा, अन्त रहे ना विच जहान। गुरमुखां साचा छन्द सुणाइंदा, सोहँ शब्द इक्क मेहरवान। परमानंद आप समाइंदा, निजानंद देवे दान। आपणी कंड ना कदे वखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल जगत महान। खेल महान कराइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। पहली चेत थित वार वेख वखाइंदा, घड़ी पल पावे सार। जन भगतन हित इक्क जणाइंदा, नित नवित साची कार। सृष्ट सबाई खेल रण भूमी रूप वटाइंदा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। सम्मत चौदां आपणा लिख्या लेखा पूर कराइंदा, पूरा कराए करनेहार। रिवालसर चरन छुहाइंदा, गोबिन्द मेला इक्क दरबार। बाई सद कोस वण्ड वंडाइंदा, ना कोई सके होश संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेमिसाल। बेमिसाल हरि खेल करावणा, वेद
कतेब भेव ना राया। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकावणा, विष्न ब्रह्मा शिव रहिण ना पाया। गुरमुख विरला आप बचावणा, जिस बख्शे सच सरनाया। नव सत्त एका डंक वजावणा, सोया कोए रहिण ना पाया। वीह सद अठारां बिक्रमी इक्क इक्क नाल मेल मिलावणा, अठ्ठां तत्तां पन्ध चुकाया। बत्ती दन्द नौं खण्ड पृथ्मी सभ ने गावणा, एका अक्खर रिहा पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल थाउँ थाँया। थाउँ थाईं खेल करतारा, हरि आपणा आप कराईआ। गुरमुख विरला करे वणजारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका नाम दए भण्डारा, अतोट अतुट रखाईआ। सिफ्ती सिफ्त सालाही वसे बाहरा, सिफ्त विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन साचे आप उठालदा, जुगा जुगन्तर साची कार। साचा मार्ग इक्क वखाल दा, आत्म अन्तर कर प्यार। करे खेल गुण निधान दा, गुणवन्ता एकँकार। सर्ब जीआं घट आपे जाणदा, गृह मन्दिर पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग गुरमुख साचे ल्ए उभार। गुरमुख वड्याई धन्न, हरि सतिगुर सच्चा पाया। गुरसिख वड्याई धन्न, जिस हरि हरि नाउँ ध्याया। गुरमुख वड्याई धन्न, जिस माया ममता मोह चुकाया। गुरसिख वड्याई धन्न, जिस हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाया। गुरमुख वड्याई धन्न, जिस हरिसंगत मिल हरि जस गाया। दोहां बेड़ा देवे बन्न्ह, पुरख अकाल होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जगत नईया वेख वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म बेअन्त कन्त सन्त भगवन्त, गुरमुख गुरसिख सज्जण ल्ए मिलाया।