पुस्तकालयभाग १०

२३ फग्गण २०१७ बिक्रमी पिण्ड शोन ज़िला गुरदास पुर

सतिगुर सच्चा हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। गुर गुर रूप धरे विच संसारा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शब्दी शब्द सच जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, आत्म अन्तर बूझ बुझाईआ। सन्त कन्त बहाए इक्क दुआरा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख देवे सच हुलारा, पवण पवणां पार कराईआ। गुरसिख वखाए इक्क दुआरा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। जुगो जुगन्तर हो उज्यारा, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। साचा मार्ग धर संसारा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा सच्चा शहिनशाह, आदि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। गुर गुर रूप बण मलाह, साचा बेड़ा

आप चलाइंदा, शब्दी शब्द दए सलाह, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उठा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। साचे सन्तन ल्ए जगा, सुरती शब्दी मेल मिलाइंदा। गुरमुख गोद ल्ए बहा, सिर हथ्थ समरथ टिकाइंदा। गुरसिख साचे ल्ए समझा, एका अक्खर नाम पढ़ाइंदा। साची सिख्या इक्क जणा, साख्यात दरस दिखाइंदा। जगत विकारा दए मिटा, माया ममता मोह चुकाइंदा। एका मन्दिर दए वखा, घर घर विच आप उपाइंदा। दीवा बाती आप टिका, नूरो नूर डगमगाइंदा। शब्द अनादी नाद सुणा, धुन आत्मक आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। सति पुरख सतिगुर पूरा श्री भगवान, आदि जुगादि समाया। गुर गुर रूप धरे जहान, निरगुण निरवैर पुरख बेपरवाहया। भगतां देवे भगती दान, एका मार्ग दए सुहाया। सन्तन राग सुणाए कान, राग अनादी आप अल्हाया। गुरमुख साचे देवे माण, माण निमाणयां होए सहाया। गुरसिख साचे देवे दान, जीआ दान झोली पाया। नौं खण्ड पृथ्मी हो प्रधान, एका डंका नाम वजाया। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्यान, घट घट आपणा खेल खिलाया। लेखा जाणे शाह सुल्तान, राउ रंकां वेख वखाया। खाणी बाणी देवे दान, आपणी इच्छया आप प्रगटाया। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बल आपणा आप रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, हरि हरि साचा खेल खिलाया। सतिगुर साचा पुरख अबिनाश, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गुर गुर वेखे खेल तमाश, निरगुण सरगुण सहिज सुभाईआ। भगत भगवन्त वसे पास, विछड़ कदे ना जाईआ। सन्त कन्त होए दास, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। गुरमुखां मिल मिल पाए रास, गोपी काहन आप नचाईआ। गुरसिख नाता तोड़े दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, रसना जिहवा आप समाईआ। लहिणा देण चुकाए पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका हरि, आदि अन्त ना किसे जणाईआ। सतिगुर सच्चा साहिब सुल्ताना, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। गुर गुर रूप हो प्रधाना, लोकमात खेल खिलाइंदा। शब्द अगम्मी तीर कमाना, साचे चिल्ले आप चढ़ाइंदा। भगतां बन्न्हे साचा गाना, साचा सगन आप मनाइंदा। सन्तन देवे इक्क निशाना, चरन कँवल समझाइंदा। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म ब्रह्म भेव मिटाइंदा। गुरसिख आपे होए जाणी जाणा, जानणहार भुल कदे ना जाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, दोए दोए आपणी धार वखाइंदा। जुगा जुगन्तर वेस अनेक करे भगवाना, भगवन आपणा खेल खिलाइंदा। नित नवित पहरे बाणा, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जाता वड मेहरवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा वेस आप वटाइंदा। सतिगुर साचा दीन दयाला, दर्द दु:ख भय भंजन इक्क अख्वाइंदा। गुर गुर रूप हो

उजाला, सृष्ट सबाई खेल खिलाइंदा। शब्द अनादी बण दलाला, सच वणजारा वणज कराइंदा। भगतन देवे इक्क भण्डारा, वस्त अमोलक नाम वरताइंदा। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़ा, आत्म ताकी आप लांहयदा। गुरमुखां करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। गुरसिखां प्याए अमृत आत्म ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। आवे जावे वारो वारा, जुग जुग वेस वटाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। लक्ख चुरासी वसणहारा बाहरा, घट घट अपणी जोत आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, हरी हरि आपणा रूप धराइंदा। सतिगुर सचा निरगुण जोत, निरवैर पुरख वडी वड्याईआ। गुर गुर रूप किसे ना वसे किले कोट, चार दीवार ना बन्द कराईआ। शब्द नगारे लाए चोट, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। जन भगतां बख्शे एका ओट, सरनगत सची सरनाईआ। सन्तन देवे नाम अतोट, निखुट कदे ना जाईआ। गुरमुख उठाए आल्हणिउँ डिगे बोट, आपणी गोदी आप सुहाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द सोत, पूत सपूता शब्दी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता नाउँ धराईआ। सतिगुर सचा गहर गम्भीर, भेव किसे ना पाया। गुर गुर रूप लेखा जाणे अन्त अख़ीर, आप आपणा रूप वटाया। शब्द शब्दी सच ज़ंजीर, लक्ख चुरासी बन्धन पाया। भगतन चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, कबीर जुलाहा दए दुहाया। सन्तन प्याए अमृत नीर, नीर निराला इक्क वखाया। गुरमुखा मारे अपणा तीर, बजर कपाटी पार कराया। गुरमुखां कढ्ढे हउमें पीड़, माया ममता मोह चुकाया। आदि अन्त कट्टणहारा भीड़, करे खेल सच्चा शहिनशाहया। जुग जुग बन्नणहारा बीड़, जगत बेड़ा आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख पुरख अबिनाशा, लेखा जाणे जगत तमाशा, सचखण्ड बैठा वेख वखाया। सतिगुर पूरा वसया सचखण्ड, निरगुण निरवैर पुरख अकालया। गुर गुर रूप धरे विच ब्रह्मण्ड, जोत जोत जोत उजालया। शब्दी शब्द प्रचण्ड, नाम खण्डा इक्क उठा ल्या। भगतन पाई आपणी वण्ड, एका हिस्सा नाम रखा ल्या। सन्तन ढाई दूई द्वैती कंध, माया पर्दा आप उठा ल्या। गुरमुखां वखाए साचा चन्द, जोत निरँजण डगमगा ल्या। गुरसिख जणाए परमानंद, निजानंद रस चखा ल्या। जुग जुग बोले आपणा सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द आपे गा ल्या। आपे जाणे आपणा पन्ध, लिख्या लेख ना किसे लिखा ल्या। साहिब सतिगुर सदा बख्शंद, दीनन दीनां नाथां दया कमा रिहा। हँकारीआं वढ्ढणहारा कंड, गढ़्ह हँकारी आपे ढा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जगत बसन्तर आप बुझा ल्या। सतिगुर पूरा खेल खिलाइंदा, परम पुरख करतार। गुर गुर रूप आप धराइंदा, जुग चौकड़ी कर विचार। शब्द विचोला नाल मिलाइंदा, आदि जुगादी

साची कार। भगतन मार्ग इक्क लगाइंदा, कलिजुग अवल्लड़ी चले चाल। सन्तन साचे धन्दे लाइंदा, हिरदे राम नाम उरधार। गुरमुख आपणे बन्दे आप बणाइंदा, लक्ख चुरासी विचों बाहर निकाल। गुरसिख सोए आप उठाइंदा, बाली बुध बाल अंञाण। आपणे ढोए साची वस्त झोली पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, लेखा जाणे शाह कंगाल। सतिगुर पूरा शाह कंगाला, नीचो नीच आप अख्वाईआ। गुर गुर रूप करे प्रितपाला, जुग जुग साची सेव कमाईआ। एका मन्त्र दृढ़ाए नाम सुख़ाला, नमो देव वास्तक आपणा रूप वटाईआ। भगतन तोड़े जगत जंजाला, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। सन्तन पहनाए आपणे नाम माला, मन का मणका आप भवाईआ। गुरमुखां वखाए सच्ची धर्मसाला, घर घर विच दए वड्याईआ। गुरसिख फल लगाए आपणे डाल्हा, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। निरगुण सरगुण बण रखवाला, आदि जुगादि वेखे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे काल महाकाला, काल महाकाल आपणा रूप वखाईआ। जुग जुग करे खेल निराला, निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर अन्तिम कढ्ढया आप दवाला, दूसर संग ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। सतिगुर सचा राज राजाना, तख्त ताज इक्क सुहाइंदा। गुर गुर रूप विच जहाना, नव नव आपणा खेल खिलाइंदा। शब्दी शब्द धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। भगत भगवन्त इक्क मकाना, हरि मन्दिर आप सुहाइंदा। सन्तन सति वखाए इक्क निशाना, सच सुच्च दृढ़ाइंदा। गुरमुखां वखाए इक्क ध्याना, इष्ट देव इक्क मनाइंदा। गुरसिख साचे कर परवाना, पारजात बणाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवाना, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। गुर अवतार लै के औंदे रहे धुर परवाना, सतिगुर पूरा झोली पाइंदा। जीव जंत उठौंदे रहे बाल अंञाणा, साची सेवा सच कराइंदा। सति सन्तोखी बन्न्ह बन्न्ह गाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप जणाइंदा। सतिगुर पूरा साख्यात, हरि सच्चा शाह सुल्तानया। गुर गुर रूप ना कोई ज़ात ना कोई पात, दीन मज़्हब ना कोए रखानया। शब्द अगम्मी एका गाथ, आपे जाणे श्री भगवानया। भगत भगवन्त देवे साथ, सगला साथ आप रखानया। सन्तन मस्तक लहिणा देवे माथ, लेखा जाणे दो जहानया। गुरमुख चढ़ाए आपणे राथ, रथ रथवाही खेल महानया। गुरसिख इक्क जपाए पूजा पाठ, एका अक्खर वक्खर आप पढ़ानया। आप लगाए आपणे घाट, सच किनारा इक्क जणानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग खेल करे श्री भगवानया। सतिगुर पूरा इक्क प्रतक्ख, आदि जुगादि समाया। गुर गुर रूप लोकमात ल्ए रक्ख, पंज तत चोला आप हंढाया। शब्दी शब्द मार्ग एका दस्स, भगत सन्त ल्ए जगाया। गुरमुख गुरसिख करे वस, एका आपणा बन्धन पाया। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत कर

प्रकाश, निहकलंका नाउँ रखाया। सम्बल नगर करया वास, साढे तिन्न हथ्थ बंक सुहाया, गुर गोबिन्द सूरा वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। मात गर्भ ना आए दस दस मास, जूनी जून ना कोए भवाया। रसना जिहवा ना पवण स्वास, सुरती शब्द ना कोए मिलाया। आदि जुगादि ना होए उदास, आप आपणे रंग समाया। लेखा जाणे खेल तमाश, दो जहानां फेरा पाया। जन भगतां अन्तर होया वास, घर घर विच बैठा आसण लाया। एका मंडल पाए रास, गोपी काहन आप नचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर पूरा आपणा नाउँ धराया। सतिगुर पूरा इक्क इकल्ला, अकल कला अख्वाईआ। गुर गुर रूप वसे जगत महल्ला, जगत जुग दए वड्याईआ। सच संदेश नर नरेश एका घल्ला, शब्द करे शनवाईआ। भगत भगवन्त फड़ाए पल्ला, छुट्ट कदे ना जाईआ। सन्तन अन्तर आपे रला, जोती जोत मेल मिलाईआ। गुरमुख पंच विकार ना मारे हल्ला, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए गंवाईआ। गुरसिख चरन कँवल वखाए निहचल धाम अटल्ला, लोकमात दए वड्याईआ। कलिजुग जीव भुलाए कर कर वल छला, चार कुण्ट दहि दिशा दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाईआ। सतिगुर सच्चा नाउँ प्रगटाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। गुर गुर हो मात सुणाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। शब्दी नाम आप जणाइंदा, रसना जिहवा इक्क जैकार। भगत भगवन्त आप पढ़ाइंदा, पाठशाला कोए ना करे विचार। साचे सन्त भेव खुलाइंदा, अंदर मन्दिर खोल्ह किवाड़। गुरमुखां एका पट्टी आप वखाइंदा। कलम शाही ना पावे सार। गुरसिख रत्ती रत्त रत्त रंगाइंदा, प्रेम रत्त कर त्यार। कलिजुग अन्तिम सत्थर इक्क विछाइंदा, नौं खण्ड करे ख्वार। शाह सुल्तान अथ्थर अन्त वहाइंदा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर करे साची कार। सतिगुर पूरा कार कराइंदा, करनहार करतारा। गुर गुर आपणा वेस वटाइंदा, शब्द अनादी बोल जैकारा। भगतन लेखा बह समझाइंदा, सन्तन करे प्यारा। गुरमुखां भरम भुलेखा आप चुकाइंदा, गुरसिखां बख्शे सति भण्डारा। कलिजुग जीव भेव कोए ना पाइंदा, हरि का रूप अगम्म अपारा। वेद कतेब लिख लिख जस गाइंदा, जस गाए ब्रह्मा चारे मुख खोल्ह किवाड़ा। गुर अवतार सदा सालांहयदा, बेअन्त हरि निरँकारा। भगत भगवन्त सन्त कन्त ध्यान लगाइंदा, मंगण भिक्ख चरन दुआरा। गुरमुख गुरसिख राह तकाइंदा, जुगा जुगन्तर वारो वारा। गोबिन्द लेखा इक्क समझाइंदा, लेखा लिख्या अगम्म अपारा। पुरख अकाल इक्क मनाइंदा, दूजा अवर ना कोए सहारा। अन्तिम वेला ओट जणाइंदा, लक्ख चुरासी दए सहारा। जुग जुग हरि हरि आपणा खेल खिलाइंदा, कलिजुग अन्तिम खेल करे न्यारा। सरगुण आपणा मुख छुपाइंदा, निरगुण रूप होए उज्यारा। जोती जामा भेख वटाइंदा,

नाउँ रखाए निहकलंक नरायण नर अवतारा। साचा शब्द डंक वजाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा, खण्डा फड़े हथ्थ दो धारा। अश्व घोड़ा आप दौड़ाइंदा, नीला नीली धारों करे बाहरा। हरि का भेव कोए ना पाइंदा, सतिगुर साचा आदि जुगादि इक्क अवतारा। गुर गुर रूप सेव कमाइंदा, दोए जोड़ करे निमस्कारा। साचा सुत इक्क उपजाइंदा, शब्दी शब्द कर प्यारा। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख एका धाम बहाइंदा, चौथा जुग करे पार किनारा। कालख टिक्का मेट मिटाइंदा, निर्मल दीपक कर उज्यारा। फिका बोल रहिण ना पाइंदा, रस मिट्ठा इक्क जणाए एकँकारा। चारे वरनां एका रंग रंगाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका ओट कमाए हरि चरन, सरन सच्चा दरबारा। ऊँच नीच ना कोए वखाइंदा, ज़ात पात ना कोए किनारा। आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाइंदा, पारब्रह्म भेव न्यारा। सो आपणा रूप रखाइंदा, हँ रूप सर्ब संसारा। सोहँ एका शब्द सुणाइंदा, निरगुण निरगुण करे प्यारा। सरगुण पंज तत चोला उप्पर कप्पड़ पाइंदा, रक्त बूंद हड्ड मास नाड़ी लाया गारा। अंदर आपणा बंक सुहाइंदा, घर घर विच कर त्यारा। जगत नेत्र दिस किसे ना आइंदा, लक्ख चुरासी होई ख्वारा। गुरमुख विरले बूझ बुझाइंदा, जिस जन खोल्हे बन्द किवाड़ा। डूँग्घी भँवर ना कोए रखाइंदा, सुखमन टेढी बंक निउँ निउँ करे निमस्कारा। ईड़ा पिंगल मुख शरमाइंदा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारा। पंचम मूरछागति बणाइंदा, शब्द मार खण्डा दो धारा। अमृत सोमां आप फुटाइंदा, कँवल करे मूध निरँकारा। आपणा नाद आप वजाइंदा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा। आपणा मंगल आपे गाइंदा, पंचम सख़ीआं नाल वारो वारा। गुरसिख तेरा रूप आप वटाइंदा, कागों हँस बणे उडारा, तेरी सुरती आपणे लेखे लाइंदा, साचा शब्द कन्त भतारा। साची जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा, जोड़नहारा खेल न्यारा। आपणी हथ्थीं आपणे आसण आप बहाइंदा, आत्म सेजा कर प्यारा। साची सेज सोभा पाइंदा, कन्त कन्तूल मीत मुरारा। आपणी सख़ी आपणे अंग लगाइंदा, नाता तोड़ जगत संसारा। जगत माया मोह भरम भुलाइंदा, हरि का भेव ना पाए कोए जीव गंवारा। कलिजुग जीव जंत साध सन्त सर्ब कुरलाइंदा, उच्चा दिसे ना महल्ल मुनारा। नौं दुआरे फिर फिर थक्के अगला पन्ध ना कोए मुकाइंदा, ना कोई देवे सच सहारा। रसना पढ़ पढ़ जगत ज्ञान सुणाइंदे, अन्तर ज्ञान ना होया उज्यारा। बह बह आसण चरनी सीस लवाइंदे, आपणा सीस ना झुकया परवरदिगारा। उठ उठ अठसठ तीर्थ फेरा पाइंदे, तन लंगोट ख़ाक पाई छारा। अन्तर मैल ना आप धवाइंदे, चिकड़ भरी होई दुहागण नारा। घर घर जा जीवां जंतां अनन्द कारज आप कराइंदे, आपणा कन्त किसे ना मिल्या हरि निरँकारा। जो झूठा विआह वखाइंदे, चौथी लांव प्रभ अबिनाशी मिल्या ना इक्क निरँकारा। नानक कीता कौल ना पूर कराइंदे, गोबिन्द मारे अन्तिम मारा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आदि पुरख एका हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा।

२३ फग्गण २०१७ बिक्रमी सुंदर सिँघ दे गृह पिण्ड रोसे ज़िला गुरदास पुर

सो पुरख निरँजण खेल महाना, हरि सतिगुर आप कराइंदा। हरि पुरख निरँजण लेखा जाणे दो जहाना, आदि जुगादी वेख वखाइंदा। एकँकारा जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, मर्द मरदाना आपणा नाउँ धराइंदा। आदि निरँजण नूर महाना, जोती जोत डगमगाइंदा। श्री भगवान वसणहारा सच मकाना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा धुर फ़रमाना, सच संदेश आप सुणाइंदा। पारब्रह्म आपे बण बण गोपी कान्हा नारी कन्त सेज हंढाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल शाहो भूप बण राज राजाना, तख्त निवासी साचा तख्त इक्क सुहाइंदा। दर दरवेश ना कोए दरबाना, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणा खेल आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। अनुभव खेल हरि निरँकारा, आपणा आप कराईआ। थिर घर साचे हो उज्यारा, अंदर मन्दिर आप सुहाईआ। करे खेल अपर अपारा, अपर अपरम्पर बेपरवाहीआ। हुक्मी हुक्म सति वरतारा, सति सतिवादी आप वरताईआ। जुगा जुगन्तर हो न्यारा, रूप अनूप आप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई पुरख समरथ, आदि जुगादि रखाइंदा। जुगा जुगन्तर महिमा अकथ, नाउँ निरँकारा नाम प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी चलाए रथ, रथ रथवाही दिस ना आइंदा। भगतन मार्ग साचा दस्स, साचे राहे आपे पाइंदा। सन्तन हिरदे अंदर वस, हरि का रूप आप दरसाइंदा। गुरमुखां देवे अमृत रस, निझर धारा आप झिराइंदा। गुरसिखां पूरी करे आस, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। गुर गुर रूप शाहो शाबास, शाह सुल्ताना आप कराइंदा। सेवक सेवा करे बण बण दासी दास, दासी दास आप अख्वाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल फोल फुलाइंदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, अजूनी रहत जून अजून ना कोए वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, निरगुण सरगुण खेल कर, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। निरगुण दाता हरि भगवान, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। गुर गुर रूप विच जहान, शब्द शब्दी आप प्रगटाईआ। पंज तत कर प्रधान, लोकमात दए वड्याईआ। आपणा अक्खर निश कर परवान, सच ज्ञान इक्क दृढ़ाईआ। लेखा जाणे काया मन्दिर मकान, घर घर विच डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी करे आप कल्याण,

कुदरत कादर वेख वखाईआ। सति झुलाए इक्क निशान, सति सतिवादी सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग एका बन्धन पाईआ। जुग जुग बन्धन पाए एक, एकँकारा खेल खिलाइंदा । विष्न ब्रह्मा शिव बख्शे चरन टेक, चरन टेक इक्क समझाइंदा। त्रैगुण माया भिख्या पाए कर कर भेख, पंचम साचा संग निभाइंदा। चारे वेद गाए अलख अलेख, चारे मुख मुख सालांहयदा। आपे बणया रहे अभेद, दिस किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण हो हो आपे वेख, आपणी किरत कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस श्री भगवाना, हरि आपणा आप धराइंदा। सतिजुग खेले खेल महाना, एका आठा आठा एका आपणी कल धराइंदा। त्रेता तेरा रंग महाना, त्रैगुण अतीता आप चढ़ाइंदा। साचा तीर इक्क निशाना, हो मेहरवाना आप उठाइंदा। तोड़नहारा मान अभमाना, माण निमाणयां मेल मिलाइंदा। दोए दोए लेखा दो जहाना, दोए दोए लोचण खेल खिलाइंदा। रथ रथवाही बण निधाना महासारथी रथ चलाइंदा। एका अक्खर इक्क ज्ञाना, एका आठा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। वेस वटाए इक्क इकल्ला, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। निरगुण रूप नूरी नूर अल्ला, इलाही नूर आप दरसाईआ। वसणहारा सच महल्ला, आपणी किरन किरन विचों ल्ए प्रगटाईआ। सच संदेश एका घल्ला, मिहबान बीदो बेऐब परवरदिगार इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण साचा मेला, हरि साचा आप कराइंदा। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जुग जुग जाणे आपणा वेला, वार थित ना कोए रखाइंदा। कलिजुग पारब्रह्म अचरज खेल आपे खेला, निरगुण आपणा नूर धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अगम्म अगम्मड़ी कार कराइंदा। अगम्म अगम्मड़ा अलख निरँजण, अलख अलखना लख्या ना जाईआ। आदि जुगादि दर्द दु:ख भय भंजन, दीनन दीनां नाथां होए सहाईआ। एका कराए साचा मजना, चरन सरन सरन चरन बख्शे सच्ची सरनाईआ। इक्क चढ़ाए सच जहाज़न, नाम निधाना मात धराईआ। निरगुण निरगुण रच रच काजन, सरगुण खेल खेले सच्चा माहीआ। नानक निरगुण सरगुण खेल ग़रीब निवाज़न, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। गोबिन्द चढ़े साचे ताजन, अश्व आपणा आप दौड़ाईआ। पुरख अकाल मारे वाजन, सुत दुलारा साचा माहीआ। आदि जुगादि साजे साजण, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा आया काजन, कलिजुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँईंआ। पंच विकारा करे नाचन, चार कुण्ट नौं खण्ड पृथ्मी घर घर नाच वखाईआ। वेखणहार पुरख

समराथन, सचखण्ड बैठा आपणा नेत्र नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग करता जग आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला, हरि साचा सच सुहाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस करे अवल्ला, निरगुण निरगुण रूप धराइंदा। पावे सार जलां थलां, जल थल महीअल जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। सच संदेश नर नरेश ब्रह्मा विष्न शिव महेष गणेश एका घल्ला, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज चारे खाणी एका दीप बल्ला, नूरो नूर डगमगाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतारां फड़ौंदा रिहा पल्ला, नाम पल्लू हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, पुरख अबिनाशी इक्क अगम्म। दर घर साचे सोभा पंदड़ा, करे कराए आपणा कम्म। सम्बल नगर धाम सुहंदड़ा, साढे तिन्न हथ्थ बेड़ा बन्न्ह। आपणा हुक्म आप सुणंदड़ा, संदेश सुणाए सूरज चन्न। नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखंदड़ा, सत्तां दीपां देवे डन्न। लक्ख चुरासी जूठा झूठा भेख मिटंदड़ा, जो घड़या सो देवे भन्न। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकंदड़ा, हउँ सेवक बाल अंञाणे तेरे जन। तूं साहिब सदा बख्शंदड़ा, रसना गायण धन्न धन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल श्री भगवन। हरि भगवन रूप धराइंदा, निरगुण नूर नूर उज्यार। जोती जाता वेस वटाइंदा, कलि कल्की हो उज्यार। रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा, पंज तत ना कोए आकार। त्रैगुण बन्धन ना कोए पाइंदा, किसे वसे ना चार दीवार। छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा, करे खेल अपर अपार। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे होए वेखणहार। गोबिन्द बंक इक्क सुहाइंदा, नाता तोड़ नौं दुआर। घर घर विच आसण लाइंदा, दाता जोद्धा सूरबीर बलकार। नाम खण्डा हथ्थ चमकाइंदा, ना कोई घड़े लोहार तरखाण। ब्रह्मण्डां आप वखाइंदा, एका वार मार ध्यान । कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा हरिजन साचे आप जगाइंदा, देवे धुर फ़रमान। इक्क सुणाए सुहागी छन्दा, ब्रह्म पारब्रह्म करे पहचान। गुरसिख वखाए आत्म परमानंदा, निजानंद मेल महान। मुख शरमाए सूरज चन्दा, हरि जोत जगे महान। आत्म सेजा आप सुहंदा, सेज सुहञ्जणी कर परवान। मनमुख ना लेखा जाणे भागां मंदा, कवण दर वसे भगवान। नेत्र नैण कलिजुग अन्धा, लोचण तीजे ना सके पछाण। जगत दुहागण होया रंडा, कन्त कन्तूहल मिल्या ना हाणी हाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, खेले खेल आप महान। खेल महान कराइंदा, ख़ालक ख़लक बेऐब परवरदिगार। नव नौं आप उठाइंदा, सृष्ट सबाई सांझा यार। चार चार पन्ध मुकाइंदा, चार यारी जाए हार। कूड़ कुड़यारा खण्ड खण्ड कराइंदा, नाता तोड़े काम क्रोध

लोभ मोह हँकार। माया ममता पन्ध मुकाइंदा, आसा तृष्ना करे ख्वार। गुरसिख साचा छन्द सुणाइंदा, सतिगुर पूरा कर प्यार। ख़ुशी बन्द बन्द कराइंदा, नाता तोड़ गढ़्ह हँकार। करवट आपणी आप बदलाइंदा, अन्तर आत्म दए आधार। साची सेजा सोभा पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। अगम्म अगम्मड़ा खेल कराइंदा, कलिजुग अन्त सुहाए बंक। निरगुण निरगुण मेल मिलाइंदा, सरगुण बणाए साची बणत। निहकलंका नाउँ रखाइंदा, डंका वजाए आदि अन्त। हरिजन जनका आप उठाइंदा, इक्क जणाए मणीआ मंत। मनका मणका आप भवाइंदा, शब्द अगम्मी लाए तनक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए साचे सन्त। सन्त मिलावा कन्त सुहाग, नारी नर नरायण प्रनाईआ। लेखा जाणे वैराग अनुराग, द्वैष द्वैत ना कोए वड्याईआ। लक्ख चुरासी विचों ल्ए काढ, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। किरपा निध गहर गुण सागर आप लडाए आपणा लाड, हरिजन बाल अञ्याणे गोद बहाईआ। निरगुण सरगुण शब्द जणाए बोध अगाध, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्त अन्त भगवन्त सुणे फ़रयाद, साचा सालस निरगुण रूप ख़ालस आपणा नाउँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन हरि हरि वेखदा, जुगा जुगन्तर कार। लेखा जाणे पूर्ब जन्म भेख दा, माणस माणस ल्ए उधार। करे खेल नर नरेश दा, ग़रीब निमाणयां पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख सज्जण ल्ए उभार। गुरसिख गुर गुर जगाया, गुर शब्दी कर प्यार। साचे मार्ग आपे लाया, नाता तोड़ जगत संसार। साचा नाम शब्द जणाया, राग छतीस ना पावण सार। नाद अनादी आप वजाया, धुन आत्मक सच्ची धुन्कार। गुरसिख गुर गुर मेल मिलाया, सतिगुर एक मिलावणहार। दीवा बाती कर रुशनाया, कमलापाती करे प्यार। बण बण साकी जाम प्याया, भर प्याला अमृत निझर धार। लहिणा देणा बाकी दए चुकाया, लेखा रहे ना विच संसार। अन्तिम जोती जोत ल्ए मिलाया, जिस जन बख्शे चरन प्यार। नाम सोटी हथ्थ फड़ाया, राए धर्म ना करे ख्वार। चित्रगुप्त ना लेख वखाया, लाड़ी मौत ना करे शंगार। काल दुआर ना बन्धन पाया, दूर दुराडा रोवे ज़ारो ज़ार। महाकाल होए सहाया, सतिगुर पूरा मीत मुरार। माणस जन्म लेखे ल्ए लगाया, आपे होए लेखा लिखणहार। सुन्न अगम्मी पार कराया, लेखा जाणे धूंआँधार। थिर घर साचा आप खुल्हाया, आपे होए अंदर बाहर। आपणा पौड़ा आप वखाया, आपे होए गुप्त ज़ाहर। गुरमुख साचे आप चढ़ाया, थिर घर दवारिउँ कढ्ढे बाहर। सचखण्ड आप बहाया, जिथे वसे आप निरँकार। सूरज चन्न ना कोए चढ़ाया, पवण पवणां ना कोए हुलार। मंडल मण्डप ना कोए वखाया, ना कोई दीसे होर सतार। निरगुण जोत डगमगाया, इक्क इकल्ला

एकँकार। आपणा किला कोट सुहाया, ना कोई दीसे चार दीवार। सच सिँघासण सोभा पाया, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। मिल सख़ीआं मंगल गाया, वाह वा होए मंगलाचार। गुर सतिगुर धाम सुहाया, गुरमुख सोहे सोभावन्ती नार। जिस हरि हरि कन्त हंढाया, मिल्या पुरख इक्क भतार। दरगाह साची माण दिवाया, आप आपणा कर प्यार। जोती जोत विच समाया, रूप रंग रेख ना कोए विचार। अलख अलेख अलख आपणी इक्क सुणाया, हो प्रतक्ख आप करतार। आदि निरँजण आपणा आसण सिँघासण सचखण्ड दुआरे उप्पर लाया, शाहो भूप बण सिक्दार। सीस ताज इक्क टिकाया, जगत जगदीश होया ख़बरदार। जुग जुग बेड़ा रिहा चलाया, लोकमात पावे सार। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, दिस ना आए मीत मुरार। जूठा झूठा ठूठा भन्न दए वखाया, सच सुच्च करे वरतार। राज राजानां शाह सुल्तानां दए मिटाया, चार कुण्ट मारे मार। चौदां तबकां वेख वखाया, चौदां लोक करे ख्वार। त्रैभवण धनी अवण गवण आपणा वेख वखाया, नव सत जीव जंत पुकार सुणी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वड दाता गुण गुणी। गुणवन्ता गुण दातार, अवगुण कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, ऊँच नीच ना कोए वड्याईआ। जुग जुग जन भगतां करे सच प्यार, जो रसना जिहवा रहे गाईआ। सन्त साजन ल्ए उभार, जूठी झूठी मेटे लग्गी छाईआ। गुरमुखां देवे इक्क भण्डार, अतुट नाम वरताईआ। गुरसिख साचे बख्शे चरन कँवल दुआर, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। कलिजुग अन्तिम साची धार, चार वरन समझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्क वखाए बंक दुआर, दूजा घर ना कोए वखाईआ। एका अक्खर कराए जै जैकार, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। हँ ब्रह्म एका नार, सृष्ट सबाई रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी कन्त भतार, एका कन्त अख्वाईआ। सोहँ शब्द सति वरतार, सतिजुग साचा राह वखाईआ। बीस बीसा होए उज्यार, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। नव नव गायण वारो वार, वाह वा वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी जुग जुग आपणा नाउँ चलाईआ।