पुस्तकालयभाग १०

२३ फग्गण २०१७ बिक्रमी अजीत सिँघ दे गृह बटाला

अल्ला राणी रोवे नेत्र नीर, सीस सजदा जगदीस झुकाईआ। मेरी बदल तकदीर, तदबीर तेरे हथ्थ सच्चे माहीआ। मेरी कट्ट ज़ंजीर बख्श अकसीर, दर दुआर देवे दुहाईआ। तूं मीआं वड पीरन पीर, हउँ हकीर नैण शरमाईआ। घर रहिण ना देंदे ईसा मूसा मुहम्मद मेरे छोटे वीर, फड़ फड़ बाहर रहे कढ्ढाईआ। एका दर दरगाह तेरी डिठा अख़ीर, दूसर ओट

ना कोए तकाईआ। मैं नंगी पैरी आई घत वहीर, जूहां जंगल उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर पार कराईआ। तेरा नूर मेरी तस्वीर, तसबीह तेरा नाम फिराईआ। मेरे लथ्थे कलिजुग चीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आई निमाणी जगत बेगम, बे ग़म तेरा दर विचारया। मेरा चन्द तेरा नूर एकम, एकम चन्द लोकमात किसे दिस ना आ रिहा। मेरी मन्न सलाम अलैकम, अल्ला राणी निमाणी नेत्र रो रो करे गिरया ज़ारया। तेरा धाम एका बैतुल, मुक्द्दस तेरा रूप विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त देवीं ना दर दुरकारया। आई दर बण निमाणी, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। चौदां तबक कोई ना देवे ठंडा पाणी, आबे हयात ना कोए प्याईआ। होई वैरागण तेरी राणी, तेरा विछोड़ा सहि ना सके राईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत दर दर घर घर फिर के वेख्या कोए ना लभ्भे साचा हाणी, झूठी रैण मात विहाईआ। तेरे जेहा ना कोए लासानी, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नूर दे दरसाईआ। मंगे मंग साचा नूर, गल पल्लू एका पा। दर दरवेश बणी चौदां लोकां हूर, कोई ना दस्से तेरा राह। मैं लभ्भ लभ्भ थक्की नेड़े दूर, अध विच छड के गया मुहम्मद मलाह। अन्त मेरी आसा पूर, पिछले बख्श गुनाह। अग्गे रहवां सदा हज़ूर, निउँ निउँ सीस झुका। मेरा काअबा तपे वांग तन्दूर, अमृत मेघ इक्क बरसा। तेरी सूली चढ़ां बण मनसूर, आपणी फाँसी आपणा कलमा मेरे गल विच पा। मैं आखा मन्नां तेरा ज़रूर, भुल कदी ना जां। मेरा टुटा अन्त ग़रूर, दिसे कोई ना थाँ। मेरीआं हड्डीआं होईआं चूर चूर, मेरीआं दोवें भज्जीआं बांह। मेरा किसे ना दिसे साचा नूर, सारे बैठे मुख छुपा। ऐ मीआं मैं मंगां तेरी धूढ़, मेरे उत्ते रहिमत कर ख़ुदा। मैं सुणया लोकमात आया ज़रूर, ईसा मूसा बणे ग्वाह। मेरा चूड़ा भन्ने कूड़ो कूड़, साचा कन्त सुहागी आ। मेरी आसा मनसा करे पूर, मेरी हथ्थीं मैहन्दी लाल मैनूं चढ़या चा। चढ़ के आवे साचे घोड़, मेरा सच्चा शहिनशाह सच्चा पातशाह। अमाम अमामां सिर मैनूं पई लोड़, वेले अन्त तेरे उत्तों होई फ़िदा। मेरी टुट्टी प्रीत फेर जोड़, तेरा विछोड़ा सहि ना सकां ना होवां कदे जुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं निमाणी थक्की मांदी आपणी हथ्थीं फड़ के आपणा अमृत जाम प्या। आई दर छड्डया घर, घर मिले परवरदिगार। लोकमात विच रही डर, चारों कुण्ट आई हार। मेरा हथ्थ ना आया मैनूं वर, जगत दुहागण फिरी नार। चार यार फड़ फड़ बंधौदे रहे आपणा लड़, अन्त कोई ना निभयाा नाल। कलिजुग अन्तिम रहे झड़, किसे पत्त ना दिसे डाल्ह। मैं तेरा लड़ बैठी फड़, बणी मात कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जल्वा आप वखाल। तेरा जल्वा मंगां वसाल, अवर सेज ना कोए सुहाईआ। तेरा नूर इक्क जलाल,

जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। चार जुग मैं थक्की भाल भाल, कलिजुग चौदां सदीआं देंदी रही दुहाईआ। घर घर पुछदी रही काल महाकाल, कवण धाम बैठा मेरा सच्चा माहीआ। एका सुणी तेरी कलाम, मुकामे हक वसया आप अमाम, अमाम अमामां सिर रक्खे वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम दए संदेश इक्क पैग़ाम, पीर पैग़म्बर बैठे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा तेरा छुट्टे ना लड़, दो जहान तेरी सेव कमाईआ। तेरी सेव करन दी ख़ातर, आपणा घर तजाया। जिंनां चिर बण के बैठी रही चातर, साचा ख़ावंद दिस ना आया। मैं लिख लिख सुनेहड़े घल्ले पात्र, इज़राईल जबराईल मेकाईल असराफील राह विच बैठे अड़, धुर धाम कोई पहुंच ना सके राईआ। तेरा जमाल मेरा बातन, एका एका वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा दे चुकाया। साचा मीआं हक सुणाए, हकीकत इक्क जणाईआ। उठ वेख चार कुण्ट तेरे साथी आए, तेरा राह तकाईआ। मुख नकाब पर्दा लाहे, दे जवाब भुल्ले फिरदे पान्धी राहीआ। दे दे लारा किसे ना जणाया, पुन सवाब आब हयात ना कोए प्याईआ। अन्त सुणे कवण फ़रयाद, फ़ाके मरे तेरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। एका हुक्म शब्द जणाए, कलमी कलमा आप जणाइंदा। तेरा खेड़ा तेरी हथ्थीं ढाहे, तेरी सेव लगाइंदा। तेरे चुल्ल्हे अग्ग ना कोए रखाए, तेरी कुंनी तेरे हथ्थ फड़ाइंदा। तेरे सिर चुन्नी ना कोए टिकाए, तेरी चोटी मुन्नी मातलोक सीस ना कोए गुंदाइंदा। पहलां पीर फ़कीर चुणी सईयद मुला शेख़ बचया कोए रहिण ना पाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। उठ जा मन्न ला कहिणा, ख़ुदा ख़ुद आप सुणाइंदा। आपणी उम्मत वेखला आपणे नैणां, वेला अन्त इक्क समझाइंदा। आपणे बस्त्र पा ला गहिणा तन शंगार इक्क कराइंदा। लोकमात थिर नहीं रहिणा, चौदां सदीआं पन्ध मुकाइंदा। मक्के काअबे डाह पीड़्हा बैठ नहीं रहिणा, नैणां कज्जल ना कोए पवाइंदा। अन्तिम भाणा पैणा सहिणा, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। उठ वेख चार यारी, नेत्र नैण हरि जणाईआ। चार जुग कुँवार कन्या बणी रही कुँवारी, कोरापन जगत विच वखाईआ। सृष्ट सबाई करन ख्वारी, कलिजुग अन्तिम लोकमात फेरा पाईआ। जीव जंत करे विभचारी, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन शंगार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साबत सूरत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। साबत सूरत ना कोए ईमान, आमल कोए दिस ना आइंदा। मैं मीआं मेरी सिफ्त करे कुरान, हदीस हदीस आप पढ़ाइंदा। तूं बाली बाल अञ्याण, तेरा नैण जगत शरमाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा हुक्म आपे पूर कराइंदा। इक्क समझाए दया कमाए आदि जुगादी कार, जुग जुग गुर अवतार घलाए, पीर पैग़म्बर कर त्यार। राम कृष्न सेवा लाए करे खेल अगम्म आपर। ईसा मूसा चरनां हेठ रखाए, धरनी दब्बे आपणे भार। जगत मुहम्मद आप जगाए, आप जणाए आपणी गुफ्तार। अर्श फर्श दे विच फिराए, करे खेल सच्ची सरकार। राती सुत्तयां दरस दिखाए, ग़ाफ़ल विच दए दीदार। साख्यात नज़र ना आए, करे खेल अपर अपार। कलमा आपणा आप पढ़ाए, नबी बणे परवरदिगार। आपणी तसबी आपणी तकवी आपणा तकवा इक्क रखाए, तालब तुलबा कर त्यार। काया अंदर मकतब इक्क खुल्हाए, आपे होए लिखणहार । पहला हरफ़ अल्फ़ दिखाए, इल लिला इलाही नूर एकँकार। दूजा हरफ़ बे बणाए, करे खेल सच्ची सरकार। बेवा रूप दए समझाए, लोकमात भेव न्यार। आपणी इच्छया तेरे विच टिकाए, तेरी इच्छया अल्ला राणी बणे नार। पे प्रेम प्रीतम इक्क रखाए, करे खेल सच्ची सरकार। तेरा तख्त तेरे विच टिकाए, पर्दा रक्खे सांझा यार। टे टाल मटोल तेरा वक्त लँघाए, वेला वक्त आपणे हथ्थ रक्खे सच्ची सरकार। से साबत ईमान एका आपणा इष्ट वखाए दूजा इष्ट ना विच संसार। जीम जोत इक्क जगाए, चे चरन कँवल दसे धाम न्यार। हे हरक्त आपणी ना किसे जणाए, ख़े ख़ामोश बैठा रहे धाम न्यार। दाल दर इक्क रखाए, डाल्ह ढोला गाए आपणी वार। ज़ाल ज़रा ज़रा तेरे विच टिकाए, सुण मुहम्मद इक्क कर विचार। रे रंग इक्क वखाए, ड़ाड़ मिटे विच संसार। तेरी काया ज़े ज़ून इक्क वखाए, जे यश जाणे आपणा आप सच्ची सरकार। सीन सोया जागत एका रंग जणाए, शीन शख्स शख्सीअत आपणी आपे धार। सुआद सोहबत ना किसे सुणाए, ज़ुआद ज़मानत देवे इक्क इकल्ला परवरदिगार। तोए तरफ़ ना कोए वण्डाए, चारों कुण्ट ख़बरदार। ज़ोए ज़ुलम ना कदे कमाए, सर्ब जीआं दा सांझा यार। ऐन अक्ख इक्क रखाए, आलम उल्मा आलमीन वेखणहार। ग़ैन ग़फ्लत विच कदे ना आए, ग़ाफ़ल करे सर्ब संसार। फ़े फ़िकर ना रखे कोए करतार, फ़ाज़ल आपणा नाउँ रखाईआ। काअफ़ कर्मां करे विचार, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। काफ़ कुदरत कादर वेखणहार, इबनउलवक्त सईद उलसलाम रहबर रहीम बेपरवाहीआ। गाफ़ गोर पावणहारा सार, कँवरी भँवरी फोल फुलाईआ। हे हक ना मारे जिस बख्शे चरन प्यार, वड वड्डा शहिनशाहीआ। हमज़ा हिवज़ करे आपणी दीद शुनीद गुफ्तार, तार सतार आप हिलाईआ। ये रक्खे याद सुणे फ़रयार देवे दाद, एक हरफ़ आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नून नून ग़ुना, निरगुण सरगुण मुहम्मद महिव मैख़ाना महबूब इक्क समझाईआ।

सुघड़ सुच्चजी वड्डी दानी, हथ्थ अनपढ़ां दे आ गई। पिछली आपणी की सुणावे कहाणी, अगली सुणौन दी सिर

भा पई। चार जुग जो बण के बहिन्दी रही राणी, अज बण सुवाणी दर सेव कमा रही। जो वेंहदी रही चार खाणी, अज्ज अमृत भर पाणी गुरसिखां मुख प्या रही। जेहड़ी कहिन्दी रही मैं गुण निधानी, अज बण नादान जट्टां कोलों आपणी भुल बख्शा रही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप रचा रही। जो चार जुग गुर पीर पढ़ौंदी आई, आपणा सनेहुड़ा सच सुणा रही। जो परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणी धार गौंदी आई, जीवां जंतां हरि आप सुणा रही। अज फस के घर जटां नेत्र नैण नीर वहौंदी, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरला रही। मैं वास्ता पावां भुल के फेर ना औदी, इक्क वेर छड दे लड़, मैं फड़या लड़ छुडा रही। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिला रही। हाए हाए करे निरगुण जोत नेत्र रो, कलिजुग अन्तिम दए दुहाईआ। चार जुग दा सांभ दे रख्या धन मेरा जट्टां ल्या खोह, ख़ाली झोली रही वखाईआ। मैं मारी शर्म दी आपणे हंजूआं नाल आपणा मुख लवां धो, पाणी मंगण दूजे घर कदी ना जाईआ। होई वैरागण खुलड़े केस जट्टां घर कक्खां उत्ते रही सौं, पलँघ रंगीला नज़र कोए ना आईआ। नौं खण्ड पृथ्मी दो जहान वेख्या भौं भौं, मेरा होवे ना कोए सहाईआ। मैनूं खाण नूं देंदे कणक छोले ते जौं, सुक्की रोटी हथ्थ फड़ाईआ। नाले कराउण कम्म कढ्ढण आपणा गौं, फिर चौंतरिउँ थल्ले देण बहाईआ। मेरा ना कोई पिता ना कोई माउँ, किस अग्गे जा के रोवां दयाँ दुहाईआ। गुरसिख उठ फड़ मेरी बांहो, तेरे पिच्छे मन्ने मेरा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत आपणी सेवा आप लगाईआ। जोत अकालण वरया जट्ट, नाता तोड़ संसार। जेहड़ा लक्ख चुरासी आपणे अंदर ल्ए घत्त, मारे फेर ना अजे डकार। मैं निमाणी कोझी कमली की देवां मत्त, मेरी मति समझे ना जट्ट गंवार। जे अग्गों बोलां सिर प्राणी देवे घत्त, उठ ना सकां दूजी वार। जे उठण लग्गां उत्तों मारे लत्त, सुट्टे मूंह दे भार। जे मूंह चुक्कण लग्गां, उत्ते रक्खे चरन कँवल सहार। मेरा दुःख सारा लथ्था, जिस वेले मिली चरन धूढ़ी एका छार। होई वड भागण मिल्या पुरख समरथा, इक्क इकल्ला एकँकार। मिल मिल मैं ख़ुशी ख़ुशी नस्सां, करां सच प्यार। मैं ना जाणा अंदर कोई होर लुका, फड़ कुहाढ़ा बैठा तरखाण। उस ने घड़या डण्डा सोहणा हथ्था, मुट्ठी लाई अपर अपार। मैं नैण खोल्ह के वेखण लग्गी मैनूं नज़री आया एका भथ्था, अग्गे बैठा गोबिन्द सूरा इक्क बलकार। नी सख़ीओ मैं की कुझ दस्सां, जो कुछ वेख्या सच सच्चे दरबार । नाले रोवां नाले हस्सां, नाले साहिब नाल करां प्यार। अंदर बाहर मैं उहदे वसां, जिस ने करया खेल न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत आपे खेल करे निरँकार। छड्ड जट्टा मैं गई भुल्ल, अभुल्ल तेरे दर आईआ। मैं तेरी सदावां तेरी रक्खां लाज विच कुल्ल,

कुलवन्त तेरी वड्याईआ। तेरी कली तेरे दुआर ना जाए रुल, महिकदी महिकदी रही मुस्काईआ। मेरा सुंदर सुडौल सरीर उज्जल मुख बिन तेरे फल ना जाए हुल, तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। करता कीमत पा मेरा मुल्ल, मैे अनमुल्ल देंदी फिरां दुहाईआ। बिन तेरे कंडे कोई ना तोले मेरा तोल, मेरा भार ना कोए उठाईआ। मैं हौली हौली रही बोल, मेरा घुण्ड मेरा पर्दा आपणी हथ्थीं दे चुकाईआ। फिर सदा वसां तेरे कोल, तेरी हो हो सेव कमाईआ। तूं बैठा रहे सद अडोल, अडोल तेरी शहिनशाहीआ। मैं आप आपणा तेरे उत्तों देवां घोल, हउँ घोली घोल घुमाईआ। मेरी बिरहों अग्ग एका वार देवीं फोल, कोई चिणग विच रहिण ना पाईआ। मैं तेरा नाम वजावण आई ढोल, सुण जट्टा जांदिआ राहीआ। आपणी गंढ्ढ हुण लैणी खोल्ह, साचा सगन लै मनाईआ। उच्ची कूक सुणावां बोल बोल, तूं मेरा मैं तेरी, मैं तेरी तूं मेरा, मैं तूं सोहँ शब्द इक्क सुणाईआ। तेरी अल्फ़ी मेरा चोल, मेरी अंगी क्यों करे मखौल, मैनूं लोकी हस्सण देण ताअने, सृष्ट सबाई बोल कबोल सुणाईआ। तूं मेरा शाह पातशाह श्री भगवानया, मोहे तेरी भगती एका भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोती जाता पुरख बिधाता आपणा रंग आपे वेख वखाईआ। आ सख़ी उठ वेख रंग, हरि साचे सच चढ़ाया। मैं मंगी एको मंग, अठ्ठे पहर तेरी सरनाया। लहिंदिउँ अल्ला राणी आई लँघ, निउँ निउँ सीस झुकाया। किथे बैठा मेरा मलंग, हथ्थ मतिहरा रिहा उठाया। मैं फिरदी आई विच वरभण्ड, दहि दिशा वेख वखाया। जोत अकालण अग्गों गाए साचा छन्द, एका ढोला रही सुणाया। आपणे आसण बैठा रंगीले पलँघ, साची सेज सुहाया। सज्जे ख़ब्बे दोवें लग्गीए अंग, भला मन्न जाए साडा पीर जिस सानूं धक्का लाया। इक्क वार जे मुख दिखलावे मिले परमानंद, दु:ख सुख विच दए बदलाया। मेरी तेरी जोबन जवानी ना जाए हंढ, वेला गया हथ्थ ना आया। उठ सख़ी चलीए गुरसिखां हथ्थ भेजीए गंढ्ढ, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाया। जिस वसाया पुरी अनन्द, की साडा खेड़ा देवे ढाहया। जिस छुडाया जगत गंद, की साडा माण ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत निरगुण निरगुण निरगुण ल्ए प्रनाया। निरगुण जोत आए सिखां दुआर, गल विच पल्ला पा। अल्ला राणी करे पुकार, गुरसिख मुरीद ल्ए उठा। साडा मिलाउणा विछड़या यार, देणी सच सलाह। लग्गे भाग घर मेरे आए परवरदिगार, मैं वेखां चाउ चाअ। गुरसिख तेरी ओट तेरी आस, तेरे घर सद वसे बेपरवाह। मैं होवां ना अन्त निरास, अग्गे झोली रही डाह। कलिजुग नालों मेरी करनी बन्द ख़लास, लक्ख चुरासी मेरे गलों लथ्थे फाह। मैं आपणे घर जा के करां वास, आपणे प्रीतम विच समा। हरि अपरम्पर आपणी जोत करे प्रकाश, आपणी बणत ल्ए बणा। जुग जुग करदा रिहा खेल तमाश, जुग चौकड़ी

आप बणाए आपे लवे ढाह। आप कदे ना होवे नास, साचे तख्त बैठा रहे शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख जगत विचोला बणाए मलाह।

२३ फग्गण २०१७ बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड बल पुरीआ

सो पुरख निरँजण धाम सुहाइंदा, सोेभावन्त गुण निधान। हरि पुरख निरँजण आसण लाइंदा, इक्क इकल्ला वड मेहरवान। एकँकारा नाउँ प्रगटाइंदा, जोद्धा सूरबीर बलवान। आदि निरँजण रूप धराइंदा, जोती नूर नूर महान। अबिनाशी करता खेल खिलाइंदा, खेलणहारा गुण निधान। श्री भगवान भेव चुकाइंदा, करे खेल बेपहचान। पारब्रह्म आपणी कल आप वरताइंदा, आपणे उप्पर हो मेहरवान। आपणा बंक आप सुहाइंदा, साचा मन्दिर इक्क मकान। उच्च अटल नाउँ रखाइंदा, सचखण्ड सच्चा अस्थान। सच सिँघासण आप सुहाइंदा, शाहो भूप बण सुल्तान। तख्त ताज आप हंढाइंदा, आदि जुगादी खेल महान। शब्द अनादी नाद वजाइंदा, धुरदरगाही धुर फ़रमान। ब्रह्म ब्रह्मादी आप सुणाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा इक्क वड्यांअदा। मुकामे हक हक जनाब, हकीकत आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी देवणहारा आपे दाद, लाशरीक इक्क ख़ुदाईआ। लेखा जाणे आपा आप, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। नूर उज्यारा ना कोए आफ़ताब, जल्वा होर ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह सच्चा पातशाह, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, साचा बेड़ा आप उठाइंदा। एकँकारा दए सलाह, आदि निरँजण संग निभाइंदा। अबिनाशी करता पकड़े बांह, श्री भगवान वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ करे सच न्याँ, साचा अदल आप कमाइंदा। सचखण्ड सुहाए साचा थाँ, थान थनंतर आप बणाइंदा। थिर घर दुआरा आप खुल्हा, आप आपणा चरन टिकाइंदा। आपणी इच्छया ल्ए प्रगटा, शब्द अनादी सुत जाइंदा। सच संदेश दए सुणा, धुर फ़रमाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचा, सूरज चन्न आप चमकाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव धरा, त्रै त्रै लेखा झोली पाइंदा। पंचम मेला आप मिला, पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। साचा हुक्म दए सुणा, अभुल्ल आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, एका वेस वटाइंदा। वेस वटाए नूरी अल्ला, अल्ला हू आपणा नाउँ धराइंदा। वसणहारा सच महल्ला, उच्च महिराबे डेरा लाइंदा। बैठा रहे इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। आपे फड़े आपणा पल्ला, दूसर लड़ ना कोए बन्नाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दुआरे साचा राम, इक्क इकल्ला आसण लाइंदा। आदि जुगादि करे साचा काम, करनी करता पुरख आप कराइंदा। आपणा वेखे आपे सच नज़ाम, हुक्म हासल आप चलाइंदा। आप जाणे आपणी आण, आपणे भाणे सद समाइंदा। देवणहारा धुर फरमान, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाइंदा। साचे मन्दिर सच घनईया, सचखण्ड निवासी आसण लाईआ। मात पित ना भैणां भईया, दूसर संग ना कोए वखाईआ। साक सैण ना सज्जण सईया, बन्धन बंध ना कोए भुआईआ। ना कोई नौका ना कोई नईया, वञ्झ मुहाणा ना कोए वखाईआ। आपणे सागर आप तरईया, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणे हथ्थ रखाईआ। सचखण्ड वसे निरँकार, निरगुण राम रूप धराईआ। नूर इलाही हो उज्यार, साचे धाम सोभा पाईआ। साचा काहन खेल करे अपार, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। तख्त निवासी हो त्यार, एका तख्त ल्ए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, दूसर संग ना कोए रखाईआ। दूसर संग ना कोए रक्खदा, करता पुरख हरि निरँकार। निरगुण हो हो घर रहे विच वसदा, सोहे दर सच्चा दरबार। निरवैर हो हो आपणा मार्ग आपे दस्सदा, पुरख अकाला मीत मुरार। अजूनी रहत हो हो नस्सदा, जन्म मरन तों वसया बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी कार। साची कार कराइंदा, करता पुरख अगम्म अथाह। निरगुण वेस अनेक वटाइंदा, करे खेल सच्चा शहिनशाह। रूप अनूप आप दरसाइंदा, रेख भेख ना सके कोए जणा। आपणा लेख आप लिखाइंदा, कोई ना लिखे कलम शाह। कातब कोए ना संग वखाइंदा, इक्क इकल्ला करे सच न्याँ। आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा, नाउँ निरँकारा ल्ए धरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपे वेखे आ। हरि साचा खेल खिलाया, ख़ालक ख़लक कर त्यार। ख़लक आपणा नूर धराया, आपे बणया सच मलाह। अर्श आपणी वण्ड वण्डाया, कुरस कुरा करे बेपनाह। फर्श आपणा चरन छुहाया, ख़ाका ख़ाक रिहा समा। आपणा आदरश इक्क रखाया, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे जाणे आपणा मार्ग राह। साचा मार्ग लाइंदा, आदि जुगादि कार। आपणी रचना आप रचाइंदा, आपे होए वेखणहार। निरगुण सरगुण रूप आप वटाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव देवे तार। साची वस्त आप वरताइंदा, त्रै त्रै साचा भर भण्डार। साचे घर सोभा पाइंदा, ब्रह्मण्ड खण्ड कर त्यार। लोआं पुरीआं आसण लाइंदा, आप आपणी किरपा धार। आपणी इच्छया लक्ख चुरासी घाड़त जगत घड़ाइंदा, घाड़न घड़े अपर अपार। घट घट अंदर

जोत जगाइंदा, दीप उजाला हो उज्यार। घट घट आपणा नाद वजाइंदा, शब्द अनाद सची धुन्कार। घर घर विच आपणा मंगल आपे गाइंदा, आपे होए गावणहार। घट घट आपणा महल्ल आप सुहाइंदा, घर विच घर कर त्यार। आपणी वण्ड आप वंडाइंदा, पारब्रह्म ब्रह्म वण्डे एका वार। ईश जीव आप हो जाइंदा, जगदीश सची सरकार। लोकमात राह चलाइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। सरगुण इक्क तत्त दृढ़ाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्म अपार। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। निरगुण हो हो अंदर वड़या, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। डुँग्घी भँवरी साचे पौड़े चढ़या, औदां जांदा दिस ना आईआ। आपणा खेल आपे करया, पंज तत्त दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण रूप आपे धरया, शब्द शब्दी डंक वजाईआ। गुर गुर नाउँ आपे करया, करे खेल वेखे आप शाह पातशाह सचा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वण्डण आप समझाईआ। सरगुण हरि हरि कर त्यार, साची वण्ड वंडाइंदा। पहला लेखा करे विचार, ब्रह्मा सुत समझाइंदा। शब्द जणाई वेद चार, भेव अभेद खुल्हाइंदा। चारे बाणी दए सहार, चारे खाणी आप प्रगटाइंदा। चारे जुग बन्न्ह धार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वंडाइंदा। जुग जुग आवे वारो वार, एका गुण समझाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकार, आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। रूप धराए गुर अवतार, पंज तत्त साचा मेल मिलाइंदा। भगतन देवे भगती भण्डार, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। सन्त बणाए सुत दुलार, सति सतिवादी गोद बहाइंदा। गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। गुरसिख साचे इक्क वखाए सच दुआर, चरन कँवल कँवल चरन एका दर वखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करे खेल अपार, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश नर नरेश जुग जुग आपणा आप सुणाइंदा। जगत संदेश सुणावणहारा, शब्द अगम्म जैकार। गुर अवतार भेजणहारा, करे खेल सची सरकार। नाम निधान वरतावणहारा, वरताए सच भण्डार। लक्ख चुरासी वेखणहारा, घट घट करे पसार। समरथ पुरख घड़न भन्नणहारा, आपे जाणे आपणी कार। सचखण्ड वसे सच दुआरा, तख्त निवासी हो उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जुग चार। जुग चार एका गेड़ा, एका चौकड़ नाउँ रखाईआ। नौं दुआरा वेखे वेहड़ा, सृष्ट सबाई पड़दा पाईआ। नौ खण्ड वसाए खेड़ा, धरत धवल दए वड्याईआ। चार जुग चलाए बेड़ा, एका चप्पू नाम लगाईआ। अन्तिम करे हक नबेड़ा, भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। जुग जुग गेड़ा आप दवाइंदा, देवणहार आप निरँकार। गुर अवतार आप घलाइंदा, करे कराए साची कार। साची वस्त झोली पाइंदा, नाम निधाना दए भण्डार। कोई

ब्रह्मा सुत अख्वाइंदा, कोई बराह करे विचार। कोई हाव गरीव राह तकाइंदा, कोई ज्ञगे पुरष अगे पिच्छे वेखे आपणी वार। कोई नरायण रूप वटाइंदा, निरगुण सरगुण खेल अपार। कोई दत्ता त्रै कहाइंदा, दिवस रैण करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वरते सच वरतार। कोई कपिल मुन अख्वाइंदा, माता सुत करे प्यार। कोई रिखव देव जणाइंदा, एका राह तक्के साचा यार। कोई पृथू सेवा लाइंदा, कोई मत्स देवे सच विहार। कोई कच्छप गोद बहाइंदा, जल धारा कर प्यार। कोई धनंतर साची सेवा लाइंदा, मन्त्र फुरे इक्क निराकार। कोई हँसा रूप वटाइंदा, माणक मोती चुगे विच संसार। सर्बग्ग पुरख भेव ना आइंदा, पुरख अबिनाशी करे खेल न्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा सचखण्ड सचे दरबार। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, हरि साचा आप सुहाइंदा। आदि जुगादी एका कन्त, लक्ख चुरासी आप प्रनाइंदा। हरिजन वेखे साचे सन्त, लोकमात आप जगाइंदा। नाम जणाई मणीआ मंत, एका मन्त्र आप समझाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणे विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म चलाइंदा। जुग जुग खेल करे करतारा, बावन आपणा हुक्म जणाईआ। नर सिँघ धरे रूप निरँकारा, साची सेवा इक्क वखाईआ। हरी हरि आपण नालों हो न्यारा, आपणा सीस आपे रिहा झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्मे सदा रिहा भवाईआ। हुक्मे अंदर परसराम, ब्राह्मण ब्रह्म सेव जणाईआ। हुक्मे अंदर आया राम, रावण दहि सिर गया घाईआ। हुक्मे अंदर कृष्न काहन, त्रैलोकी नाथ त्रैलोकी नंदन, सख़ीआं मंगल रास रचाईआ। हुक्मे अंदर ईसा मूसा लै के आए पैग़ाम, सच संदेश इक्क सुणाईआ। हुक्मे अंदर मुहम्मद जणाई इक्क कलाम, कलमा अमाम आप पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर करे खेल कायनात, परवरदिगार सचा शहिनशाहीआ। हुक्मे अंदर रक्खे सभ दी निजात, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ। हुक्मे अंदर रक्खे सभ दी वफ़ात, वफ़ादार आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। हुक्मे अंदर निरगुण धार, नानक चोला मात हंढाईआ। हुक्मे अंदर नाम सति उज्यार, नाम सति करे पढ़ाईआ। हुक्मे अंदर सुत दुलार, पुरख अकाल एका गोद सुहाईआ। हुक्मे अंदर चण्ड प्रचण्ड तिक्खी धार, हुक्मे अंदर ब्रह्मण्ड रिहा भवाईआ। हुक्मे अंदर पुरी अनन्द ल्या उसार, हुक्मे अंदर छड्ड के गया साचा माहीआ। हुक्मे अंदर मंगे साचा यार, आपणीआं भुजां आप उठाईआ। हुक्मे अंदर आपा वार, एका फतिह गया सुणाईआ। हुक्मे अंदर कूके करे पुकार, सृष्ट सबाई एह समझाईआ। चार जुग नौ सौ चुरनावे चौकड़ी जो घलदा रिहा गुर अवतार, पुरख अकाल सचा शहिनशाहीआ। करे खेल अपर अपार, भेव कोए ना पाईआ। सचखण्ड वसणहारा

हरि निरँकार, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोद्धा सूरबीर बली बलकार, बल आपणा आपणे विच रखाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान देण ग्वाहीआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। आलम उल्मा पावे सार, वेखणहारा इक्क हो जाईआ। अन्तिम प्रगट होवे नर निरँकार, निरवैर पुरख अजूनी रहत आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। निहकलंका नाउँ रक्खे विच संसार, शब्द डंका इक्क वजाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, गोबिन्द गढ़्ह इक्क बणाईआ। उप्पर चढ़ बहे हरि निरँकार, दिस किसे ना आईआ। आपणा शब्द बोले आप जैकार, पिछली कीती पढ़न कदे ना जाईआ। आपणी रीती बदले विच संसार, रीत अतीत इक्क समझाईआ। हस्त कीट वेखणहार, ऊँच नीच भुल्ल ना जाईआ। जगत बागीची वेखे खिड़ी गुलज़ार, लक्ख चुरासी ब्रह्म बूटा जो ल्या मात लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश निउँ निउँ ख़ाली वखाउण आपणा ठूठा, साची वस्त नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, जुग चौकड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा, निरगुण दाता बेपरवाह। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोती जामा भेख वटा। गुर गुर गोबिन्द मेल मिलाइंदा, पुरख अकाल एका थाँ। मात पिता ना कोए बणाइंदा, आपणी गोद ल्ए सुहा। साचे घोड़े आप चढ़ाइंदा, आपणे अश्व तंग कसा। चारे रासां हथ्थ फड़ाइंदा, चारे कुण्टां रिहा दौड़ा। ईसा मूसा उठ उठ राह तकाइंदा, चारों कुण्ट नैण उठा। मुहम्मद उठ उठ वेख वखाइंदा, उच्चे टिले पर्बत आसण ला। उच्ची कूक कूक सुणाइंदा, कूक सुणे आप ख़ुदा। ख़ालक वेखे वेखणहारा वेखण आइंदा, आप आपणा फेरा पा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा आपणे हथ्थ रखा। लेखा आपणे हथ्थ रक्खदा, इक्क इकल्ला एकँकार। धरे रूप आप प्रतक्ख दा, प्रगट होए विच संसार। लक्ख चुरासी नाम मधाणे मथदा, समुंद सागर कर विचार। लोआं पुरीआं आपे नथदा, शब्द डोरी एका डार। लेखा जाणे चौदां लोक हट्ट दा, चौदां तबकां मारे मार। विष्न ब्रह्मा शिव हरि हरि नाउँ रटदा, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार अग्गे हो हो नट्ठदा, पुरख अबिनाशी होया ख़बरदार। लग्गा तीर निराला घाओ फट्ट दा, करे कराए आर पार। मुला शेख़ कुतब गौंस सिर पैरां ते सुट्टदा, अन्तिम आई हार। मस्जिद बह बह जो रिहा लुट्टदा, तेरा वुज़ू बांग उच्चार। तेरा कर्ज़ा दिते बिना ना छुट्टदा, छडा ना सकण चार यार। जिस उत्ते साहिब तूं रुठदा, एका धक्का देवें मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल खिलाइंदा, सूरबीर वड बलवान। चार कुण्ट वेख वखाइंदा, जीव जंत बाल नादान। गुरमुख साचे आप जगाइंदा, जिस जन होए आप मेहरवान। साचे

मार्ग आपे पाइंदा, एका देवे जीआ दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। तेरा लेखा पन्ध मुकावणा, नाता तुट्टे चार लक्ख बत्ती हज़ार। तेरा कूड़ कुड़यारा तेरी झोली पावणा, चुकया ना जाए अन्तिम भार। तेरा जूठा झूठा साक सज्जण सैण तेरे नाल रलावणा, नौं खण्ड पृथ्मी कर विचार। तेरा ठूठा भन्न वखावणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मारे शब्दी मार। शब्द निराला तीर लग्गणा, पुरख अकाल आप लगाए। नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका वार वेखे सूरा सरबंगना, छिन भंगर आपणा खेल खिलाए। लेखा जाणे कल कि अज्ज ना, रुतड़ी रुत रही विहाए। प्रगट होए सच्चा सज्जणा, साजन मीत इक्क रघुराय। गुरमुख विरले कराए सच्चा मजना, दुरमति मैल धवाए। लोकमात सभ ने तजणा, तरवर पंखी कोए रहिण ना पाए। काल घर घर आ आ नच्चणा, एका डौरु डंक वजाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाए। कलिजुग भाण्डा जाणा टुट्ट, हरि साचा आप तुड़ाईआ। लक्ख चुरासी नाता जाणा छुट्ट, जो बैठा गंढ्ढ पवाईआ। दिन दिहाढ़े पए लुट्ट, ना सके कोए बचाईआ। जीव जहाना भाग गए निखुट, श्री भगवान दए सज़ाईआ। कूड़ कूड़यारी जड़्ह देवे पुट, लोकमात रहिण ना पाईआ। सूरबीर साहिब सतिगुर एका गया उठ, निरभउँ आपणा भय जणाईआ। पंज तत ना दिसे बुत्त, त्रैगुण रूप ना कोए धराईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग मेटे काली छाहीआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मुकणा, मुक्के रैण अन्धेरी रात। सिँघ शेर एका बुक्कणा, नाता तोड़े ज़ात पात। कलिजुग वेला अन्तिम ढुकणा, ना कोई देवे किसे साथ। राज राजानां ना मिले लुकणा, चारों कुण्ट दिसे घाट। हरि का भाणा कदे ना रुकणा, आप वरताए पुरख समरथ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द जणाए इक्क अकथ। शब्द जणाई अकथना अकथ, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। गुरमुख विरले देवे वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लेखा जाणे तत्त अठ्ठ, नौं दर खोजे थाउँ थाँईंआ। इक्क जगाए निर्मल जोत, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जिस जन बख्शे आपणी ओट, पुरख अकाल होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल शाह पातशाहीआ। शाह पातशाह शाह शाहाना, शहिनशाह आप अख्वाइंदा। करे खेल दो जहाना, निरगुण निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो प्रधाना, आप आपणा वेस धराइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तान कोए रहिण ना पाइंदा। सीस जगदीस ताज इक्क सुहाना, साचा छत्र सीस झुलाइंदा। इक्क

अठ्ठ मेल मिलाना, बीस अठारां रंग रंगाइंदा। पहली चेत्र दिवस सुहाना, थित वार आपणी आप बणाइंदा। बण के जाए साचा कान्हा, आपणी बंसरी नाम वजाइंदा। हथ्थीं बन्न्हे मौली तन्द गाना, लक्ख चुरासी बन्धन पाइंदा। चण्ड प्रचण्ड इक्क चमकाना, चण्डी चण्ड आप वखाइंदा। चुरासी कलीआं पहरे बाना, लक्ख चुरासी मूल मुकाइंदा। दे के आए धुर फ़रमाना, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। लेखा जाणे हिन्दू मुस्लिमाना, सिख ईसाई बचया कोए रहिण ना पाइंदा। कलिजुग जीव उठ अंञाणा, हरि साचा आप जगाइंदा। सिर ते वरतण वाला भाणा, भावी कोए ना मेट मिटाइंदा। ना कोई राजा ना कोई राणा, रर्हयत रंक ना कोए बणाइंदा। ना कोई पीणा ना कोई खाणा, तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटाइंदा। ना कोई नाद ना कोई गाना, ना कोई स्वांग वखाइंदा। एका शब्द धुर फ़रमाना, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां उत्भुज सेत्ज पार कराइंदा। आपणे हथ्थ रक्खे आउणा जाणा, आवण जावण आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा नाउँ धराइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरभउ जगत वखाए जुग डर, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर सतिगुर दया कमाइंदा, गुरसिख गुर गुर कर प्यार। इक्क अठ्ठ वेख वखाइंदा, दो जहाना साचा यार। त्रै त्रै लेखा आप मुकाइंदा, त्रैकाल दरसी कल विचार। अर्श फर्श वेख वखाइंदा, वेखणहारा एकँकार। साची बरसी आप मनाइंदा, लेखा जाणे बरस मास। आपणा तरस आप कमाइंदा, गुरसिख पूरी करे आस। जगत तृष्ना हरस मिटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म अन्तर कर कर वास। देवे दरस दीन दयाला, दयानिध वडी वड्याईआ। शब्दी शब्द बचन सुखाला, एका नाम करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे बाली बुध बाला, सुघड़ सयाणा होए सहाईआ। अमृत प्याए नाम प्याला, अमिउँ रस झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे इक्क वड्याईआ। हरि सतिगुर सुहाए साचा वेला, वेला वक्त ना कोए जणाईआ। अंदर गुरु बाहर चेला, भेव कोए ना पाईआ। अचरज खेल आपणा खेला, हरि वड्डा वड वड्याईआ। बाहरों दिसे ठग्ग चोर अंदर सज्जण सुहेला, साचा संग निभाईआ। बाहरों दिसे इक्क इकेला, अंदर मिल्या साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप रचाईआ। बाहर दिसे पंज तत, अंदर बैठा कमलापति, साची सेज हंढाईआ। बाहर दिसे हड्ड मास नाड़ी रत, अंदर निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। बाहर दिसे नक्क मूंह कन्न हथ्थ, अंदर रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। बाहर दिसे गंवार जट्ट, अंदर बैठा शहिनशाह सच्चा पातशाहीआ। बाहर दिसे काया मट, अंदर सचखण्ड सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणा खेल खिलाईआ। बाहरों दिसे सज्जण साक,

अंदर पाकी पाक समाइंदा। बाहरों दिसे तन ख़ाक, अंदर आत्म धार वहाइंदा। बाहरों दिसे जगत नेत्र रिहा झाक, अंदर आपणा नेत्र आप खुल्हाइंदा। बाहरों दिसे कमला रमला कटदा फिरे वाट, अंदर बैठा गुरसिखां पन्ध मुकाइंदा। बाहरों दिसे बण के बैठा सिक्खी ज़ात, अंदर ज़ात पात ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाइंदा।