२४ फग्गण २०१७ बिक्रमी बूआ सिँघ दे घर पिण्ड पुरीआं
विष्नूं भगवान जोत निरँकारा, निरवैर अनुभव प्रकाश कराइंदा। अजूनी रहत अलख अगोचर अगम्म अपारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड निवासी दर घर साचे सोभा पाइंदा। इक्क इकल्ला हो उज्यारा, थिर घर साचा आप खुल्हाइंदा। दो जहानां पावे सारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा, चरन कँवल ध्यान जणाइंदा। करोड़ तेतीसा नाम जैकारा, एका नाउँ सच समझाइंदा। गण गंधर्ब करन पुकारा, किन्नर यच्छप नाल रलाइंदा। निरगुण सरगुण खेल न्यारा, निर्धन सरधन वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी बण वरतारा, आपणी वस्त आप वरताइंदा। घर घर मन्दिर खोल्ह किवाड़ा, गृह गृह वेख वखाइंदा। जोती जाता खेल न्यारा, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, घट मन्दिर नाद वजाइंदा। अमृत आत्म ठंडा ठारा, रस आपणा आप चुआइंदा। ख़ालक ख़लक खेल न्यारा, मख़लूक बणत बणाइंदा। सिदक सादक साची धारा, साबत आपणा रूप दरसाइंदा। एका नूर परवरदिगारा, ज़हूर आपणा आप जणाइंदा। वसणहारा नेड़े दूर करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखणा लेख ना कोए जणाइंदा। जुगा जुगन्तर करे कराए साची कारा, करता पुरख आपणा नाउँ धराइंदा। भगवन मेला भगत दुआरा, अवर दर ना कोए वड्यांअदा। सन्तन दर बणे भिखारा, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। गुरमुख बणाए मीत मुरारा, गुरसिख आपणे अंग लगाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमाना, नाउँ निरँकारा झोली पाइंदा। धरनी धर गुर अवतारा, धवल आपणा चरन छुहाइंदा। पवण पवणी पवण हुलारा, अवण गवण आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग वेखे साचा घर, लोकमात फेरा पाइंदा। साचा घर साचा मन्दिर, सति पुरख निरँजण वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी चढ़ चढ़ वेखे अंदर, निरगुण सरगुण अंदर फेरा पाईआ। लेखा जाणे डूँग्घी कंदर, अभुल भुल कदे ना जाईआ। पावे सार मन मन बन्दर, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी
धार चलाईआ। जुग जुग धार चलाइंदा, करता पुरख करनेहार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर प्यार। आपणी भगती इक्क दृढ़ाइंदा, चरन कँवल कँवल चरन इक्क आधार। साची शक्ती विच रखाइंदा, साख्यात दरस दिखाए आप निरँकार। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा, खेले खेल परवरदिगार। मुख नकाब आप टिकाइंदा, पर्दा पाए सर्ब संसार। आब हयात आपणे विच छुपाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आपणा खेल खिलावण आया, हरि साचा सच वड्याईआ। आपणा नूर आप धराया, जल्वा नूर आपे डगमगाईआ। हरि का नूर कोई ताब सहि ना सके राया, मूसा उप्पर कोहतूर दए वखाईआ। एका झलक पलक ख़लक विच समाया, बेपरवाह ख़लक ख़दाईआ। आशक बण बण रिहा राह तकाया, माशूक बण के आया सच्चा माहीआ। आपणा कुफ़ल ना सका खुल्हाया, बन्द ताक इक्क जणाईआ। उल्फ़त कर कर जिस नूं गाया, शफ़कत आपणी दए वड्याईआ। सिफ्त सालाही विच कदे ना आया, पीर पैग़म्बर रहे ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर ज़हूर इक्क प्रगटाईआ। नूर ज़हूर प्रगटाइंदा, बिस्मिल रूप ख़ुदा। आपणा जल्वा आप वखाइंदा, आपणा नूर कर रुशना। आपे कोहतूर सुहाइंदा, कोहतूर आपणा रूप वटा। कोह ऊँचो ऊँच आप हो जाइंदा, तूर नाद शब्द वजा। काया मन्दिर अंदर साचा पर्बत आप रखाइंदा, जगत नेत्र दिसे किसे ना। जिस वेले मूसे उप्पर दया कमाइंदा, आपणा पर्दा विचों उठा। आपणा जल्वा आप वखाइंदा, मूरच्छा कीता मूरच्छागति ख़ुदा। मूसा होश ना कोए रखाइंदा, मदहोश होया चरनां हेठां मंगे पनाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। जल्वा नूर तक्क ना सकया, हरि साचा सच वखाए। अंदर बह बह पुरख अबिनाश लेखा चुकाए हथ्थो हथ्थया, बाकी लेखा रहे ना राय। एका सबक सुणाए साची संथिआ, कलम कातब आप रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाए। मूसा तक्क जल्वा नूर, आपणा आप भुलाईआ। तूं दाता जोद्धा सूरबीर, हउँ बाल अञ्याणा तेरा भेव ना पाईआ। तूं बदल मेरी तकदीर, तकबीर तेरी वडी वड्याईआ। कर किरपा बख्श साचा सीर, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। मेरी काया बदल्लया चीर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान कर किरपा दया कमाईआ। मैं बरदा तेरा फ़कीर, तूं शाह मैं हकीर, निउँ निउँ बैठा सीस झुकाईआ। तेरा प्रेम मेरा ज़ंजीर, तेरा नेम मेरा अन्त अखीर, सिर रक्ख हथ्थ सच्चे साँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। हरि आपणा नेम दस्सदा, मूसा अलैसलाम उठा। मैं हर घट अंदर वसदा, ख़ालक ख़लक रूप धरा। जिस आपणा मार्ग दस्सदा, तिस आपणा मेला लवां मिला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका गुण दए समझा। साचा गुण समझाइंदा, हरि साचा बेपरवाह। मेरा जल्वा वेख सुध ना कोए रखाइंदा, बेसुध हो मंगे चरन पनाह। अग्गे कदम ना कोए उठाइंदा, अदम दिसे ना कोए राह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मूसा रिहा समझा। मूसा उठ कर ध्यान, पुरख अबिनाशी चरन ठोकर एका लाईआ। किउँ सुत्ता विच बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिले पर्बत देण दुहाईआ। तेरा मीआं तेरी करे पछाण, तेरा नूर जहूर आपणा नूर प्रगटाईआ। एका देवे धूढ़ी ख़ाक दान, ख़ाकी ख़ाक दए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। सुण हुक्म मन्नणा कहिणा, हरि साचे सच जणाया। तूं मंगया दरस आपणे नैणां, मैं वखाया दरस तूं वेख ना सकया राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। सुण मूसा कर विचार, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरा मेल करां विच संसार, तेरा संग रखाइंदा। कलिजुग नाम करां उज्यार, काला सूसा तन सुहाइंदा। इक्क हदीसा बोल जैकार, शरअ शरीअत इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह आप चलाइंदा। चले राह लोकमात, हरि साचा सच समझाईआ। अन्तिम देवे आप नजात, रहबर बणे सचा शहिनशाहीआ। लोकमात बख्शे इक्क ख़ताब, मुख़ातब हो के रिहा सुणाईआ। लेखा जाणे हक जनाब, हक बहक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप समझाईआ। मूसा सुण हरि संदेसा, चरन कँवल निमस्कारया। कवण रूप धरें वेसा, मेरे मीत बेऐब परवरदिगारया। कवण धाम वसें देसा, कवण बंक सुहा रिहा। कवण करें लोकमात पेशा, कवण घाड़त घड़त बणा रिहा। कवण बल धारें बण नर नरेशा, चार कुण्ट होए उज्यारया। कवण रूप कराएँ सजदा नाल आदेसा, कवण बोलें इक्क जैकारया। कवण वेला कवण वक्त मैं दरस तेरा वेखां, मेरा आउणा जाए संवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क देणा सच सहारया। हरि साचा सच सुणाइंदा, ख़ुदावंद करीम। दूजी वार आपणा जल्वा ना फेर वखाइंदा, आपणी देवे इक्क ताज़ीम। अज़ीम आलीशान मकान इक्क बणाइंदा, सेवा कर आप प्रबीन। साचे हुजरे सोभा पाइंदा, सच महिराब इक्क वखाए रक्खणा सच यकीन। साचा काअबा आप सुहाइंदा, आपणी बदले ना कदे दलील। आपणा राह वक्खरा आप चलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल ख़लल ख़लील, अन्तिम खेल करावणा, पुरख अबिनाशी रिहा समझा। आपणा नूर फेर प्रगटावणा, आपणी दया आप कमा। गुरसिखां अंदर सीतल धार हो हो समावणा, हौली हौली ल्ए उठा। मूसा तेरा सबक याद करावणा, मेरा जल्वा एका वार कोई तक्क सके ना। हौली हौली पड़दा आप उठावणा, हरिजन साचे मेल मिला। आपणी खेल आप खिलावणा,
खेले खेल बेऐब ख़ुदा। मेरा रूप पुरख अबिनाशी गुरसिख इक्क इक्क बणावणा, जिस अंदर जाए समा। तूं इक्क इकल्ला तेरा संग ना किसे निभावणा, चारों कूंट अन्धेरा जाए छा। गुरमुख साचे आप उठावणा, पुरख अबिनाशी पकड़े बांह। आपणा किला कोट बणावणा, जिस मन्दिर बैठे आ। साचा तख्त आप सुहावणा, आपे होए सचा शहिनशाह। नूरो नूर डगमगावणा, नूर नुराना इक्क अख्वा। गुरसिख काया कोहतूर आप बणावणा, जिस उप्पर हथ्थ दए रखा। आपणा चरन नाल छुहावणा, माटी पाथर आपणे लेखे ल्ए ला। अचरज खेल आप वरतावणा, लेखा लिख ना सके कोए रा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए वड्या। गुरमुख वडिआउणा अन्त कलि, हरि साचा सच समझाइंदा। सच सिँघासण बहे मल, नेत्र नैण ना कोए वेख वखाइंदा। तेरी सुणे फेर गल, पहलों गुरसिखां तेरे नाल मिलाइंदा। आपणा करे वल छल, अछल छलधारी भेव ना आइंदा। तेरा सिँघासण जाए हल, मेरा सिँघासण सोभा पाइंदा। सम्बल नगर बैठां डेरा मल, दूसर अवर ना घर वखाइंदा। नंगीं पैरीं आउणा चल, एका हुक्म जणाइंदा। मेरयां सिखां विच जाईं रल, फेर पिछली गल पुछ पुछाइंदा। पहलों मंगीं धरत जल, तेरी लग्गी अग्ग बुझाइंदा। फिर कर के मिन्नत लै जाईं विच थल, मक्का मदीना वेख वखाइंदा। फेर वखाईं आपणा बूटा वल, जो मातलोक लगाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखण आए फल, मिट्ठा कौड़ा रस आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरे सिर ते चुकाए तेरी खारी चौदां लोक चौदां तबक डल, तेरी उम्मत विच रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। मूसा सुण हरि जणाया, प्रभ अन्त ल्ए उठाए। आपणा सनेहुड़ा दए घलाया, भुल्ल कदे ना जाए। एका आठा वेख वखाया, दूआ सिफ़रा अंक आप बणाए। मक्तूल कातिल होए ख़ुदाया, मुदई मुदा अलैह भेस वटाए। सकूल किसे ना पढ़न जाया, आलम उल्मा आप अख्वाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाए। अन्त सनेहुड़ा घल्लणा, ख़ालक कर प्यार। जोती नूर नूर मिलणा, मिल नूर कर प्यार। तेरा साहिब तेरी बदले अन्त दलील ना, दिलबर बण बण करे प्यार। तेरे नाल रक्खे कोई वकील ना, जेहड़ा करे गुफ़त गुफ्तार। फेर होणी कोई अपील ना, हुक्म सुणाए परवरदिगार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि निरँकार। इक्क दलील लैणी रक्ख, दिलदानी दिल जानी आप समझाईआ। मेरा हुक्म वस्त संभाल लैणी रक्ख, भुल कदे ना जाईआ। निरगुण हो मार्ग जाए दस्स, निरगुण वडी वड्याईआ। लोकमात रक्खणी आस, प्यास इक्क विच टिकाईआ। अन्त करे बन्द ख़लास, तेरी इच्छया आपणे विच टिकाईआ। गुरमुख निभावण तेरा साथ, मिल के बहणा भईआं भाईआ। करे खेल पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वडी वड्याईआ। तसबी मणका मौत
उल मलक जणाए इक्क सौ अठ्ठ, गेड़ा एका एक समझाईआ। एका रूप अलखना अलख, सिफ़र अंक ना रिहा दस्स, अठ्ठ तत्त वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त लेखा सभ दा आपणे हथ्थ रखाईआ। सरगुण अंदर बैठा लुक, औदा जांदा देर ना लाईआ। सभ दी विथिआ आपणे धाम बैठा रिहा बुझ, वाह वा वड्डा राम वड्डी वड्याईआ। क्या कोई रक्खे भेव गुझ, गुर पीर अवतार साध सन्त मंगदे रहे वारो वार, अगे आपणी झोली डाहीआ। वेले अन्त किसे रहिण ना देवे आपणी सुध, जो घड़या भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई बणाए एका घर, चरना हेठ रिहा दबाईआ। दूर नेड़े किथे जाणा, अठ्ठे पहर पान्धी पन्ध मुकाइंदा। किसे ना दस्से आउणा जाणा, कवण कूटे हरि जी फेरा पाइंदा। राह विच ना अटकाए कोई राजा राणा, शाह पातशाह अग्गे हथ्थ ना कोई उठाइंदा। गुरसिखां अगे बणे निमाणा, आप आपणा भेंट चढ़ाइंदा। होए दरवेश मंगे माणा, हो निमाणा आपणी इच्छया प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां आपणा खेल खिलाइंदा। नव नौ चार अठ दस उठ उठ धाए, निरगुण वडी वड्याईआ। साढे तिन्न करोड़ वार लक्ख चुरासी अंदर इक्क पलक अंदर फेरा पाईआ। जिस जन कोलों आपणा मुख ल्ए भवा, मातलोक रहिण ना पाईआ। गूढ़ी नीद दए सवा, सोया फेर ना कोए उठाईआ। ब्रह्म बैठा अंदर अठ्ठे पहर मंगे दुआ, एका ओट अकाल रखाईआ। मिलदा रहे सचा शहिनशाह, मिलणहारा आपणा पन्ध मुकाईआ। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण पैरीं चल के ना सके पन्ध मुका, नदीआं नाले टिले पर्बत उजाड़ पहाड राजे राणे झूठा बन्धन बैठे पाईआ। आपणे लेख लिख लिख सभ नूं झूठा रिहा करा, ठूठा सभ दा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विहार विच होया जिज्ञासू, भगत विहार आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आपणे अगे दूजा कोई रहिण ना देवे आगू, एका आपणा हुक्म चलाईआ। सतिजुग आदि कोई रसना कहे ना मैं बणया साधू, बिन सतिगुर दूजा अवर ना कोए चतराईआ। बिन हरिजन कोई रहिण ना देवे वाधू, जो बैठे धरती उप्पर भार रखाईआ। कलिजुग अन्तिम चार कुण्ट जो बण बण बैठे नाढू, कलिजुग नया विच बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, वेखणहारा थांउँ थाँईंआ।
२९ फग्गण २०१७ बिक्रमी रतन सिँघ दे गृह करोल बाग़ नवीं दिल्ली
लक्खण करौच पुष्कर धारा, जम्बु निरगुण जोत रुशनाईआ। सान सलमल होए उज्यारा, कुशा नूर ज़हूर दरसाईआ।
अलख अगम्म अगम्मड़ा बेऐब परवरदिगारा, निराकार सचा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि खेल करे अपर अपारा, अनन्द बिनोदी बेपरवाह नूर इलाहीआ। वसणहारा धाम न्यारा, मुकामे हक एका घर आलमीन नाउँ ख़ुदाईआ। आफ़ताबा हो उज्यारा, सच महिराबे पावे सारा, मुख नकाब पड़दानशीं रहिमान बेपरवाहीआ। उल्फ़त उरफ़ ग़फ्लत ग़ुरबा काअबा कुदरत कलाम सदा एका नाउँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि निरँकारा, सर्ब गुणवन्त बेऐब परवरदिगारा, राम रहिमान दीन दयाल कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब शास्त्र सिमरत ना पावे सारा, गुर अवतारा निउँ निउँ करन निमस्कारा, जो करता इक्क रघुराईआ। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, कमलापाती साचे धाम वसे एकँकारा, अनुभव प्रकाश पुरख अबिनाश स्वच्छ सरूपी बिन रंग रूपी, परम पुरख परमात्म आपणा आप कराईआ। धाम न्यारा खेल अपारा, शब्द अगम्मी इक्क जैकारा, साबत ईमान हरि अमाम, आलम उल्मा भेव ना राईआ। जाग्रत जोत कर पसारा, किला कोट वसे बाहरा, साची चोट इक्क नगारा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरीआं लोआं गगन पातालां ज़िमीं अस्माना वरभण्डी आप सुणाईआ। हक बहक खेल न्यारा, लाशरीक करे कराए करनेहारा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल श्री भगवान अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, दर दरवाज़ा ग़रीबनिवाज़ा एका एक जणाईआ। हक हकीकत वेखे वेखणहारा, भगत भगवन्त कर प्यारा, साध सन्त बख्शे चरन प्यारा, चरन कँवल उप्पर धवल धरनी धरत दए वड्याईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, लेखा जाणे धुर दरबारा, विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखारा, दोए जोड़ जगत जगदीस बैठे सीस झुकाईआ। त्रै त्रै रोवे ज़ारो ज़ारा, पंज तत्त हाहाकारा नव नव धूंआँधारा, सत्त सत्त कूड़ पसारा, अठ्ठ रत रती तत ना कोए जणाईआ। जूठ झूठ जगत विहारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, आसा तृष्ना नार विभचारा, पीआ प्रीतम ना कोए सहारा, आत्म परमात्म मिले मेल ना इक्क दुआरा, चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता मोह हल्काईआ। राज राजान होए ख्वारा, सच विधान ना कोए विचारा, निर्धन रोवण ज़ारो ज़ारा, धरत धवल ना झल्ले भारा, सृष्ट सबाई जगत लोकाई नज़र ना आए नूर इलाही, जल्वा जलाल बेमिसाल राम नाम इक्क निशकाम, निहकेवल निहचल धाम ना कोए वड्याईआ। नगर खेड़ा ना कोए ग्राम, साचे मन्दिर ना कोए विसराम, गुरु दर ना कोए नाम, जगत मस्जिद ना कोए कलाम, तीर्थ तट ना कोए नहान, भगत भगवन्त ना कोए निशान, साध सन्त ना कोए दान, गुरमुख गुर गुर ना कोए पछाण, गुरसिख गुर चरन ना कोए ध्यान, कलिजुग कूड़ होया बलवान, चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बचया कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी खेल महान, जुगा जुगन्तर करे श्री भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर निरगुण सरगुण होए प्रधान,
हथ्थ उठाए चिला तीर कमान, सेवा करे विच जहान, लेखा जाणे जगत कृपाल, खण्डा खड़ग ख़ालक ख़लक इक्क वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, आपणी तल्ब तालब जाणे मेहबान, मिहबान बीदो निरवैर पुरख इक्क निशान, बिस्मिल रूप सति सरूप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता मेटणहार अन्धेरी राता, जगत जोग आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्त खेल अवल्ला, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। वास्तक रूप वासदेव नमो सति सति समाए जलां थलां, जल थल महीअल डूँग्घी कंदर उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा। अस्तिक नास्तिक वास्तक वास्तव संदेश एका घल्ला, ज्ञान बोध जोधन जोध अनन्द मंगल निराकार, शब्द अनाद ब्रह्माद, पारब्रह्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल एका हरि, नर नरायण आपणा नाउँ धराइंदा। नाउँ नरायण हरि निरँकारा, निराकार वडी वड्याईआ। आपणी उल्फ़त आपे जाणे जानणहारा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सालाहीआ। अल्ला मीआं अल्ला हू अना हू नूर उज्यारा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सिदक सादक सबर सन्तोख वेख वखाए वेखणहारा, दीन दर्द दु:ख भय भंजन नाथ अनाथां होए सहाई सभनी थाँईंआ। प्रगट हो विच संसारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सचा शहिनशाहीआ। साचे तख्त सोभावन्त श्री भगवन्त राज राजाना शाह सुल्ताना बण सिक्दारा, साख्यात आपणी खेल खिलाईआ। दो जहाना करे विचारा, चौदां तबकां दए हुलारा चौदां लोक वेख वखाईआ। चौदां विद्या मारे मारा, चौदां हट्टां कर कर पार किनारा, आर पार हरि निरँकार आपणा पतण आपे वेख वखाईआ। लेखा जाणे गुर अवतारा, पंज तत्त दए सहारा, निरगुण शब्दी निराकारा, आत्म अन्तर वसे बाहरा, अंदर बाहर आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण निरवैर पुरख अकाल, सचखण्ड हरि चौवीआं अवतारा, चार कुण्ट दए हुलारा, दहि दिशा फेरा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, करोड़ तेतीसा दर दरवेश बण भिखारा, गणपति गणेश राह तके मीत मुरारा, आदि शक्ति वेला वक्त ना कोए जाणे कवण कूट सोभावन्त सुहाए नर निरँकारा, निरगुण नूर नूर कर रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा मार्ग पन्थ विचारा, वेद शास्त्र सिमरत ग्रन्थ ना कोई पावे सारा, चार बाणी चार खाणी चार कुण्ट चार वेदा भेव अभेव अछल अछल वल छल धारी, आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, नर हरि आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणे हथ्थ वड्याई रखाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जोती जामा हो उज्यार। सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा, थिर घर खोल्हे आप किवाड़। सुंन अगम्मी पड़दा लांहयदा, आप आपणी किरपा धार। शब्द अनादी नाद सुणाइंदा, धुनी धुन कर प्यार। विष्न विश्व आप जगाइंदा,
ब्रह्मा नेत्र नैण उग्घाड़। शंकर एका हुक्म सुणाइंदा, कंठ माला वेख शंगार। रूप अनूप आप धराइंदा, शाहो भूप बण सिक्दार, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, घाड़त घड़या बण ठठयार। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा, नव नौ चार उतरे पार। नईया घनईया वेख वखाइंदा, साचा सया मीत मुरार। आपणा लेखा आपणी वहीआ उप्पर आप लिखाइंदा, आपे होए लिखणहार। कलम दवात ना कोए जणाइंदा, ना कोई मंगे अवर सहार। जगत विद्या ना मेल मिलाइंदा, करे खेल ओंकार। एकँकार आपणा बन्धन पाइंदा, साचा बन्धन नाम आधार। जगत जुगत ना कोए तुड़ाइंदा, तुट्ट जाए ना विच संसार। परमानंद इक्क समझाइंदा, निजानंद निज गुफ्तार। दीद शुनीद आप कराइंदा, आपे खोल्हणहारा बन्द किवाड़। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा, वड दाता जोद्धा सूरबीर बलवान। निरगुण आपणा रूप धराइंदा, पंज तत्त ना दिसे कोए निशान। हुक्मी हुक्म शब्द सुणाइंदा, शब्द जणाई धुर फ़रमान। शाह सुल्तान आप उठाइंदा, बख्शश करे चरन ध्यान। कर किरपा नेत्र नैण खुल्हाइंदा, अन्तर बख्शे ब्रह्म ज्ञान। काया खेत्र वेख वखाइंदा, कोरो क्षेत्र ना कोए निशान। धर्म अधर्म कौरो पांडो आप लड़ाइंदा, रथ रथवाही काया बणत बण श्री भगवान। महांसारथी सेव कमाइंदा, आदि जुगादी नौजवान। नौं खण्ड पृथ्मी चारों कुण्ट भवाइंदा, लेखा जाणे ज़िमीं अस्मान। एका अलिफ़ आपणा रूप दरसाइंदा, ज़ेर ज़बर चुक्के काण। आपणा ज़ाबता आपणे विच टिकाइंदा, ज़ालम ज़ुलम वेखे आण। कातब लेख ना कोए लिखाइंदा, कुतब गौंस होए हैरान। आपणा हरफ़ मुर्शद मुरीद विरले आप पढ़ाइंदा, जिस जन उप्पर होए मेहरवान। आपणी ईद एका वार मनाइंदा, लक्ख चुरासी कर कुरबान। आपणा सजदा आपणे अग्गे सीस झुकाइंदा, आपे आपणा जाणे सच ईमान। शरअ शरीअत विच कदे ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल दो जहान। दो जहानां हरि हरि वाली, आपणा खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी बूटा वेखे लग्गा माली, नव नौ आपणा फेरा पाइंदा। राज राजानां शाह सुल्तानां धन माल ख़ज़ाना दिसे ख़ाली, साचा नाम भण्डार हथ्थ ना कोए रखाइंदा। माया ममता हउमे हंगता मंगदे रहे दलाली, दिलबर दीदार दरस नेत्र नैण ना कोए वखाइंदा। गुरमुख विरला जो हरि हरि नाउँ घाल रिहा घाली, घाली घाल वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, शाह पातशाह शहिनशाह रूप अनूप आप धराइंदा। शाह पातशाह हरि करतार, शहिनशाह इक्क अख्वाइंदा। सति सरूपी बन्न्हे धार, सांतक सति सति वरताइंदा। वरनां बरनां ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका दस्से चरन दुआर, हरि चरन कँवल साचा मन्दिर इक्क समझाइंदा।
क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका नाम जणाए आत्म अन्तर करे विचार, जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। एका मन्त्र साचा नाअरा, एका राम मेल मिलाइंदा। एका घनईया खड़ा दुआरा, एका बंसरी नाम वजाइंदा। एका सख़ीआं मंगलचारा, एका गोपी काहन नचाइंदा। एका लख़मी नरायण मुकंद मनोहर धरनी धरत धवल दए सहारा, एका नैण मुक्ट सीस टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल एका हरि, हरिजन साचे वेख वखाइंदा।
३० फग्गण २०१७ बिक्रमी शब्द सिँघासण दिल्ली
शाह पातशाह हरि साचा राजा, शहिनशाह वडी वड्याईआ। तख्त निवासी शाहो भूप जगदीस सुहाए एका ताजा, अगम्म अथाह बेपरवाह, पारब्रह्म नूर इलाहीआ। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं रचया काजा, अनुभव प्रकाश निरगुण निरवैर धार मूर्त अकाल अजूनी रहत आप चलाईआ। शब्द अगम्मी धुर फ़रमाना अनहद अनादी वाजा, आदि जुगादी जुगा जुगन्तर त्रैभवण धनी आप सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निवाजा, लक्ख चुरासी देवे दाजा, त्रैगुण मीता इक्क अतीता पंचम रूप अनूप वटाईआ। लोकमात रच रच काजा, आवे जावे ग़रीब निवाज़ा, निर्धन सरधन सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। रूप अनूप भेव अभेदा, इक्क इकल्ला अछल अछेदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाहो भूप वडी वड्याईआ। शाहो भूप हरि राज राजाना, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधाना, लोकमात वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवाना, साची सेवा सच जणाइंदा। सति सरूपी शब्दी दाना, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, दीन दुनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। सति सतिवादी सति तराना, साचा मंगल आपे गाइंदा। सचखण्ड वसे इक्क मकाना, थिर घर साचा बंक सुहाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमाना, जुगा जुगन्तर राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। शाह पातशाह हरि साचा भूप, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। एकँकारा ना कोई रंग ना कोई रूप, निराकार बेपरवाहीआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा डगमगाईआ। आपे तागा आपे सूत, आपे बणत रिहा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। शहिनशाह इक्क इकल्ला, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पुरख अबिनाशन सोभा पाइंदा। आपे फड़े आपणा पल्ला, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। पावे सार जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर आपणा बल धराइंदा। आपणी जोत आपे बला, प्रकाश प्रकाश आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा।
साचा खेल खिलावणहारा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा धाम न्यारा, साचे धाम सोभा पाईआ। एकँकारा आपे जाणे आपणी धारा, धार धार विच प्रगटाईआ। आदि निरँजण हो उज्यारा, नूरो नूर डगमगाईआ। अबिनाशी करता मीत मुरारा, सगला संग इक्क वखाईआ। श्री भगवान करे कराए साची कारा, करता पुरख भेव ना राईआ। पारब्रह्म वेस अवल्लड़ा अगम्म अगम्मड़ा करे कराए करनेहारा, आपणी किरत आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्म ब्रह्म ब्रह्म कर पसारा, अनुभव देवे आपणी धारा, किरन किरन किरन विच समाईआ। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, बोध अगाधी इक्क ललकारा, एका हुक्म सुणाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, निरगुण सरगुण करे प्यारा, ब्रह्म पारब्रह्म दए आधारा, जोती जोत धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह सुल्ताना खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, घट घट अंदर हो प्रधान। मन मति बुध आपणा बन्धन पाइंदा, लेखा जाणे पंज शैतान। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश एका रंग रंगाइंदा, त्रैगुण पाए साची आण। नौं दुआरे खोज खुजाइंदा, अंदर बाहर रूप महान। सच संदेश नर नरेश आपणा आप सुणाइंदा, इक्क इकल्ला हो मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल राज राजान। राज राजाना हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर आप अख्वाईआ। बैकुण्ठ निवासी करे खेल अपर अपारा, चतुर्भुज वड वड्याईआ। आदि शक्ति नूरो नूर उज्यारा, रूप अनूप आप धराईआ। पति परमेश्वर परम पुरख पारब्रह्म आप सुहाए आपणा बंक दुआर, दर दरवाज़ा सति खुल्हाईआ। आपणी इच्छया पाए भिच्छया दर दरवेश बण भिखारा, आपणी सदा आप लगाईआ। आपे कूके उच्ची बोल जैकारा, हकीकत नाअरा आप सुणाईआ। आपणा नाउँ करे उज्यारा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात वेस वटाईआ। सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाईआ। निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। गुर अवतार रूप धराइंदा, शब्द अनाद सुणाए सच्ची धुन्कार। जगत क्रिया किरत वेख वखाइंदा, कर्म निहकर्मी पावे सार। धर्म अधर्मी पर्दा लांहयदा, आप आपणी किरपा धार। भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा, साचे सन्त करे प्यार। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, गुरसिख साचे ल्ए उभार। अमृत आत्म जाम प्यांअदा, निझर झिरना ठंडा ठार। बजर कपाटी कुण्डा लांहयदा, दूई द्वैती पर्दा आप उतार। अनहद नादी नाद सुणाइंदा, शब्द अगम्मी इक्क गुफ्तार। निरगुण जोती जोत जगाइंदा, काया मन्दिर हो उज्यार। घर घर विच वेख वखाइंदा, आत्म ब्रह्म पाए सार। साची सेजा आप वड्यांअदा, जिस सिर हथ्थ धरे निरँकार। ईश जीव भेव चुकाइंदा, हरि जगदीस
सच्ची सरकार। एका मन्दिर रंग रंगाइंदा, निरगुण दीवा बाती कर उज्यार। साचा मीता नज़री आइंदा, सच सुहाए बंक दुआर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण ल्ए उधार। सरगुण अंदर निरगुण धार रक्ख, जुग जुग खेल खिलाया। पंज तत काया हो प्रतक्ख, शब्दी शब्द नाद वजाया। शब्द गुर शब्द वसे वख, दिस किसे ना आया। करे खेल पुरख समरथ, महिमा अकथ आप गणाया। काया चोला चलाए रथ, विचोला अनुभव खेल खिलाया। वसणहारा घट घट, रूप अनूप आप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण दए मात वड्याआ। सरगुण चोला काया तत, पंच माण रखाइंदा। लेखा जाणे हड्ड मास नाड़ी रत, आप आपणा भेव चुकाइंदा। आपणी धारा इक्क समरथ, पुरख अबिनाशी आप चलाइंदा। जिस जन देवे आपणी वथ, सो तन सोभा पाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, कमलापति पुरख अबिनाशी आपणा नाउँ धराइंदा। जिस तन अंदर आपणी वस्त देवे घत, सो तन लोकमात वड्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरगुण आपणे धन्दे लाइंदा। निरगुण जोती निरगुण धार, सुरत शब्द कुड़माईआ। लेखा जाणे हरि निरँकार, जुग जुग वेस वटाईआ। नाउँ धराए गुर अवतार, गुर गुर भेव ना राईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, वेखणहार जगत लोकाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, भगतन दए वड्याईआ। सन्तन मेला धुर दरबार, घर घर विच ल्ए मिलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा लेखा हरि निरँकारा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्मा वेता ना पाए सारा, चारे वेदां चारे मुख अल्हाइंदा। पुराण अठारां करे पुकारा, हरि हरि नाम ध्यांअदा। शास्त्र सिमरत करे निमस्कारा, निउँ निउँ सीस जगदीस झुकाइंदा। एका अक्षर निरगुण निराकारा, आपणा आप उपजाइंदा। लिखण पढ़ण तों वसे बाहरा, कलम शाही ना मेल मिलाइंदा। कागद देवे ना कोए भारा, सरगुण रूप ना कोए धराइंदा। गुर गुर देवे कर प्यारा, गुर मूर्त अकाल आप जणाइंदा। कलिजुग खेल अपर अपारा, तत्व तत तत रखाइंदा। शब्दी नाद बोल जैकारा, ब्रह्म ब्रह्मादि आप सुणाइंदा । जोती जोत जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। ख़ालक ख़लक वेखणहारा परवरदिगारा, मुकामे हक सोभा पाइंदा। ऐनलहक इक्क जैकारा, तौफ़ीक ख़ुदाए इक्क समझाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका आसण इक्क सिँघासण सोभा पाइंदा। एका गुर इक्क अवतारा, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे धुर दरबारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह पातशाह आपणा हुक्म आप चलाइंदा। जुग जुग हुक्म चलाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग धार। ब्रह्मा विष्न शिव निउँ निउँ सीस झुकाइंदा, दर दरवेश करन पुकार। गुर अवतार झोली डांहयदा,
एका मंगण मंग भिखार। भगत भगवन्त राह तकाइंदा, नेत्र लोचण नैण दरस दीदार। सन्त सतिगुर चरन कँवल वेख वखाइंदा, एका मंगे चरन प्यार। गुरमुख एका ओट तकाइंदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। गुरसिख आसा तृष्ना प्रभ दरस अन्तर आत्म इक्क जणाइंदा, दूजा अवर ना कोए आधार। नौं चार चार खेल खिलाइंदा, जुग चौकड़ी साची कार। नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा, चार दीवार जगत होए विवहार। चार कुण्ट चार जुग चार वरन सर्ब शरमाइंदा, मिले मेल ना प्रीतम यार। काल दयाल आपणी खेल खिलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर करे खेल सच्ची सरकार। जुग जुग खेल खिलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढा। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुका। पुरख अबिनाशी निरगुण आपणा वेस वटाया, जोती जामा मात धरा। शब्द अगम्मी नाद सुणाया, लोआं पुरीआं एका तराना रिहा गा। सोया कोई रहिण ना पाया, लक्ख चुरासी नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां ल्ए जगा। शाह सुल्ताना ल्ए हिलाया, आप आपणा हलफ उठा। आपणा बीड़ा आपणे हथ्थ चमकाया , दूसर दिसे ना कोई शहिनशाह। राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाया, ख़ालक ख़लक देवणहार पनाह। आप आपणा हुक्म सुणाया, तख्त निवासी एका वार लोकमात दए वरता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा हरि, लेखा जाणे अर्श फर्श धरत धवल धरनी आपणे चरना हेठ दबा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा, हरि सूरबीर बलवान। निरगुण शब्द तीर चलाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। चिला कमान ना कोई उठाइंदा, करे खेल नौजवान। सच सिँघासण सोभा पाइंदा, सति सतिवादी श्री भगवान। जगत नेत्र दिस ना आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे करे खेल महान। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, निरगुण निरवैर आप कराईआ। एका शब्द धुर फरमाना, हरि का नाउँ दए सुणाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी एका गाणा, एका रईयत दए जणाईआ। एका हरि एका गाना, एका करे पढ़ाईआ। एका गुर एका पहरे बाणा, एका भाणा ल्ए मनाईआ। एका भगत भगवन्त सुहाए दर दरबाना, दर दरवेश ल्ए वड्याईआ। एका घट घट होए जाणी जाणा, भुल रहे ना राईआ। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका सतिगुर सेव कमाईआ। एका ब्रह्म एका ब्रह्म ज्ञाना, एका पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। कलिजुग अन्तिम पर्दा चुक्कया, निरगुण नूर कर उज्यार। इक्क सत्त जो रिहा लुकया, इक्क अठ्ठ करे ख्वार। सिँघ शेर शेर हो हो बुकया, एका भबक मारे विच संसार। नौं खण्ड पृथ्मी जीव जंत जाए लुट्टया, नेत्र रोवे ज़ारो ज़ार। गुरमुख विरले उप्पर सतिगुर साहिब सच्चा आपे तुठया, आत्म अन्तर करे प्यार। अमृत जाम प्याए घुट्टया, अग्नी तत दए निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पर्दा
रिहा उतार। पर्दा उठाया जगत सिँघासण, शहिनशाह वडी वड्याईआ। सृष्ट सबाई साधां सन्ता डोले आसण, जो बैठे ख़ाक विछाईआ। किसे ना सुरती फड़े सुआसण, सुरती शब्द ना कोई मिलाईआ। जो जन होए दासी दासन, तिस घाल थाए पाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कलिजुग कूड़ कुड़यारा कर बैठा रिहा आसण, आत्म आस प्यास बुझाईआ। एका नूर करे प्रकाशन, प्रम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा पर्दा आप उठाईआ।