पुस्तकालयभाग १०

१ चेत्र २०१८ बिक्रमी प्रीतम सिँघ दे गृह करोलबाग़ दिल्ली

आदि पुरख सर्ब गुणवन्त, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण महिमा अगणत, भेव अभेद छुपाइंदा। हरि पुरख निरँजण नारी कन्त, रूप अनूप आप धराइंदा। एकँकारा एका धाम सोभावन्त, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। आदि निरँजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा बल धराइंदा। श्री भगवान वड बलकारा, बल आपणा आप रखाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, दरगाह साची धाम सुहाइंदा। पारब्रह्म आपे जाणे आपणी कारा, करता पुरख आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी कल आप वरताइंदा। कल

वरतंता हरि निरँकारा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे हो उज्यारा, निरगुण नूर डगमगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी साचे आसण सोभा पाईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाना, साचा राणा आप जणाईआ। दर दरवेश बण दर दरबाना, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह सीस जगदीस आपणे अग्गे आप झुकाईआ। आदि अन्त आपे जाणे आपणा भाणा, भाणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अकल कल आपणा नाउँ धराईआ। अकल कल हरि हरि धार, हरि साचा आप रखाइंदा। निरगुण निरगुण हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आदि जुगादी एका कार, करता पुरख आप कराइंदा। ना कोई दूसर मीत मुरार, सगला संग ना कोए जणाइंदा। वसणहारा धाम न्यार, धाम अनडिठ आपणा रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा आप गणाइंदा। साची महिमा हरि जणाए, लेखा लेख ना कोए लिखाईआ। निर्मल जोती आप जगाए, आप आपणा ल्ए प्रगटाईआ। मात पित ना कोए बणाए, भैण भाई साक सज्जण सैण ना कोए वड्याईआ। साचे मन्दिर आसण लाए, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। रवि ससि सूरज चन्न ना कोए चढ़ाए, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए प्रगटाए, त्रैगुण माया बन्धन ना कोए वखाईआ। पंज तत घाड़न ना कोए घड़ाए, लक्ख चुरासी ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, सच महल्ले सोभा पाईआ। सच महल्ला एकँकारा, हरि हरि साचा आप जणाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, धार धार विच प्रगटाइंदा। लेखा जाणे अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी खेल आप खिलाइंदा। खेवट खेटा बण मलाह, करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणा भेव खोल्हणहारा, आपणी दया आप कमाईआ। आपणे मन्दिर कर पसारा, निज घर बैठा आसण लाईआ। रूप रंग ते वसे बाहरा, रेख भेख ना कोए जणाईआ। तख्त निवासी निरगुण धारा, सच सिँघासण एका जोत करे रुशनाईआ। आपणी इच्छया साची भिच्छया भर भण्डारा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। आपे लेखा देवणहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आप वरताईआ। आपणी कल आप वरतंता, गुण अवगुण ना कोए जणाइंदा। करे खेल श्री भगवन्ता, रूप अनूप आप वटाइंदा। आपे नारी आपे कन्ता, आपे साची सेज हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी किरपा आप कर, हरि पर्दा आप उठाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आदि पुरख दीन

दयाल, बेअन्त बेअन्त बेअन्त जो अख्वाइंदा। आपे घाले आपणी घाल, आपणा अन्त आपणे विच टिकाइंदा। पुरख अबिनाशी शाह सुल्तान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। जानणहार पुरख समरथ, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे रिहा वस, थिर घर साचे चरन छुहाइंदा। थिर घर मार्ग आपणा दस्स, आप आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरता आदि जुगादी इक्क निरँकार, साचे दर आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि साचा आपणा आप सुणाइंदा। आपे होए शाह पातशाह राज राजाना, सीस जगदीस एका सोभा पाइंदा। आपे राग आप तराना, नाद अनादी आप वजाइंदा। आपे परम पुरख होए मेहरबाना, दीनन आपणी दया आप कमाइंदा। आपे साचे मन्दिर उच्च महल्ल वसे इक्क मकाना, अस्थिल दुआरा आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआर घाड़न घड़, अंदर वड़ मुख छुपाइंदा। सचखण्ड दुआर घाड़न घड़या, बाढी कोए ना बणत बणाईआ। निरगुण पुरख अकाल नरायण नरया, नूरो नूर डगमगाईआ। आपणा खेल आपे करया, खेलणहारा आप हो जाईआ। एका निरगुण नूर उज्यार आपणे अंदर धरया, दीवा बाती ना कोए टिकाईआ। आपणा नाद शब्द धुन आप सुणाए आपे सुणनहारा हरि हरि अनुभव प्रकाश कराइंदा, अगम्म अगम्मड़ी कार। गुर गुर रूप मात धराइंदा, शब्दी शब्द कर उज्यार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, आदि जुगादी साची कार। सन्त सुहेले मेल मिलाइंदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, दिवस रैण करे प्यार। गुरसिख साचा संग निभाइंदा, विछड़ ना जाए मीत मुरार। जो जन आसा तृष्ना मन रखाइंदा, मंगे मंग चरन धूढ़ साची ख़ाक छार। नर निरँकारा खेल अपार रूप अनूप आप धराइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे घट घट करे आप विचार। हरि सतिगुर सच्चा शहिनशाह, आदि जुगादि समाया। गुर गुर शब्दी बण मलाह, खेवट खेटा वेस वटाया। भगत भगवन्त ल्ए उठा, आप आपणी दया कमाया। सन्तन अन्तर आत्म दए समझा, बोध ज्ञान इक्क समझाया। गुरमुख काया गुर लेखा देवे पा, सिर आपणा हथ्थ रखाया। गुरसिखां जपाए एका नाँ, नाउँ निरँकारा मूल वखाया। सदा सुहेला रक्खे सिर ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म वेख वखाया। पूर्ब जन्म जाणदा, हरि सच्चा सतिगुर मीत। करे खेल श्री भगवान दा, आदि जुगादी साची रीत। आत्म अन्तर ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग माणदा, लेखा जाणे हस्त कीट। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्क अतीत। खेल अतीत युंजान योगी, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। भगतां अंदर भगती भोगी, साचा भोग इक्क वखाईआ। जगत बिरहों

विछोड़ा कट्टे रोग रोगी, माया ममता मोह चुकाईआ। एका नाता बिधाता बंधाए धुर संजोगी, सच संजोग इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा लेखे पाईआ। पूर्ब लेख मुकावणा, गुर गोबिन्द कर प्यार। काया नगर इक्क बसावणा, काया दीवा बाती जोती कर उज्यार। पंचम तत मेट मिटावणा, रती रत रत निकाल। ब्रह्म मति इक्क वखावणा, लेखा चुक्के शाह कंगाल। समरथ पुरख दरस दिखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवणहारा जीआ दान। जीआ दान जीवण जुगत, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। हरिजन उठाए साचे भगत, भगवन हथ्थ वड्याईआ। आप सुहाए आपणा वक्त, वार थित ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर दए पढ़ाईआ। एका अक्खर निशअखर गुण, गुणवन्ता आप जणाइंदा। छत्ती राग ना रिहा सुण, नाद धुंन इक्क वजाइंदा। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुरमुख आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक इक्क वरताइंदा। वस्त अमोलक हरि हरि थार, थिर घर साचे आप वरताईआ। जुगा जुगन्तर साची कार, करता पुरख मात कराईआ। नित नवित हो उज्यार, भगतन मीत वेस वटाईआ। अबिनाशी अचुत मीत मुरार, सगला संग आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म दरस आत्म दरसी आत्म रंग, आत्म अन्तर आप चढ़ाइंदा। आत्म सेजा आत्म पलँघ, आत्म रसीआ आप हंढाइंदा। आत्म नाद आत्म मृदंग, आत्म ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। आत्म अन्तर एका मंग, परमात्म आत्म एका मेल मिलाइंदा। बख्शणहारा परमानंद, निजानंद विच समाइंदा। मुख शरमाए सूरज चन्द, निरगुण जोत डगमगाइंदा। दूई द्वैती मिटाए कंध, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। बिन रसना जिहवा आप सुणाए आपणा छन्द, बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। अठ्ठे पहर इक्क अनन्द, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। वस्त अमोलक साची दात, गुर सतिगुर आप वरताईआ। गुरमुख करे उत्तम ज़ात, ज़ात अज़ाती मेट मिटाईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नात, दर घर साचे मिले वड्याईआ। इक्क सुणाए अगम्मी गाथ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस मिले सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाईआ। भेव खुल्हाए हरि निरँकार, काया मन्दिर अंदर वेख वखाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, पंज तत मन मति बुध पर्दा आप उठाइंदा। नौं दर वेखे वारो वार, वेखणहारा मुख छुपाइंदा। सुखमन नाड़ी टेढी बंक टेढी गार, डूँग्घी कंदर सोभा पाइंदा। ईड़ा पिंगल दए सहार, आप आपणी दया कमाइंदा। अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठार, निझर झिरना आप झिराइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यार।

अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद ताल आप वजाइंदा। बजर कपाटी लाए पाड़, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा, आत्म सेजा कर शंगार, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। सुरती शब्दी इक्क प्यार, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। नारी कन्त सोहे इक्क दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाए एका दुआर, मिल्या मेल विछड़ ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी भेव चुकाइंदा। दस्म दुआरी पर्दा खोल्ह, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणा नाअरा आपे बोल, आपे दए समझाईआ। आपणे कंडे आपे तोल, आपणे लेखे ल्ए लगाईआ। आपे बैठा रहे अडोल, गुरमुख अडोल अडुल आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे मेला ल्ए मिलाईआ। दस्म दुआरी पर्दा लाह, आपणी दया कमाइंदा। गुरमुख सज्जण नाल मिला, सुन्न अगम्म फेरा पाइंदा। सुन्न अगम्मी डेरा ढाह, आपणा चरन उठाइंदा। थिर घर साचा ल्ए खुल्हा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। थिर घर दवारिउँ आप आपणा पर्दा उठा, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। सचखण्ड दुआर वेखे सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणी कल आप धराइंदा। तख्त निवासी उप्पर बैठ, आपणा बंक दए सुहा, बंक दुआरी भेव ना आइंदा। गुरमुख सज्जण मीत मुरार, सन्त कन्त भगवन्त चरन कँवल ल्ए बहा, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत ल्ए मिला, जोती जाता पुरख बिधाता, आपणे रंग रंगाइंदा। बैठा रहे इक्क इकांता, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरे वसे ठाकर, लोकमात वेख वखाईआ। लोकमात पंज तत काया चोटी वेखे ठाकर, ठग्ग ठगौरी आपे पाईआ। निरगुण रूप अगम्म अथाह निरवैर पुरख हरि हरि ठाकर, दर घर साचे सोभा पाईआ। त्रैगुण बध्धा माया लध्धा जीव जंत ठाकर, ठाकर एका राह तकाईआ। साहिब सच्चा ठाकर, जुग जुग वेस वटाईआ। गुरसिख निमाणा मन्ने भाणा जगत ठाकर, नेत्र नैण उठाईआ। शाह पातशाह साचा राणा हरि सौदागर, लोकमात मार झात एका वणज कराईआ। पंज तत काया चोला रती रत वेखे रत्नागर, ठाकर आपणा पर्दा लाहीआ। जिस जन कर्म करे उजागर, आप आपणा मेल मिलाईआ। चरन कँवल कँवल चरन एका देवे आदर, जन्म जन्म दी तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। मेल मिलावा करता कादर, करीम रहीम सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो ठाकर होए बहादर, जिस ठाकर मिल्या सच्चा शहिनशाहीआ। मन मनूआ अंदर रहे ना नाज़र, हँकार गढ़्ह आप तुड़ाईआ। सिदक सबूरी देवे सच्ची सादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ठाकर जगत रिहा ठुकराईआ। जगत ठाकर लग्गे ठोकर, हरि हरि साचा आप लगाइंदा। बिन हरि नामे दिसे चौखर, माणस जन्म मुल्ल कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वैद

साची हिकमत, काया मन्दिर आप समझाइंदा। साची हिकमत एका मन्त्र, हरि साचा सच जणाइंदा। सोहँ नाम एका नसतर, रती रत वेख वखाइंदा। काया चोली रंगे बस्त्र, रंग मजीठी आप चढ़ाइंदा। माणस जन्म बणाए बणतर, काग हँस रूप वटाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्तर, पूर्ब जन्मां फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ठाकर हरि अख्वाइंदा। हरि ठाकर अबिनास, आदि जुगादि समाया। जन ठाकर हरि का दास, निउँ निउँ बैठा सीस झुकाया। साचा ठाकर सतिगुर वसे पास, विछड़ कदे ना जाया। जगत ठाकर क्यों होए उदास, सतिगुर माया पर्दा दए चुकाया। निज ठाकर निज रक्खे वास, निर्धन साचा मेल मिलाया। जगत ठाकर रसना जिहवा हलाए पवण स्वास, हरि ठाकर रसना जिहवा ना कोए हिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा बन्द ख़लास, सो ठाकर हरिजन भाया। वाह वा ठाकर ठाकर मेला, जगत ठोकर ना कोए लगाईआ। आपे गुरु आपे गुर चेला, गोबिन्द गुर गया समझाईआ। पारब्रह्म प्रभ सज्जण सुहेला, घर साचे मिले साचा माहीआ। दरस दिखाए इक्क इकेला, कलिजुग विछोड़ा पन्ध कटाईआ। अचरज खेल आपणा खेला, वेद कतेब भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाम दए वड्याईआ। नाम वड्याई ठाकर गुणवन्त, गुण ठाकर हरि जणाइंदा। जन ठाकर मिले हरि भगवन्त, सो ठाकर सोभा पाइंदा। जन ठाकर रसना जिहवा मणीआ मंत, सो ठाकर हरि गुण गाइंदा। जिस ठाकर मिल्या एका कन्त, सो ठाकर सोभावन्त नार कहाइंदा। जिस ठाकर चोली चढ़या रंग बसन्त, सो ठाकर मिल मिल मंगल गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान, एका शब्द नाम दृढ़ाइंदा। ठाकर देवे इक्क ज्ञाना, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। शब्द नाद धुन तराना, गृह मन्दिर आप सुणाईआ। मन वैरागी होया निमाणा, पंज शैतान रहिण ना पाईआ। आसा तृष्ना पन्ध चुकाणा, माया ममता मोह दए मिटाईआ। एका राग सुणाए गाना, आप आपणी करे शनवाईआ। शब्द संदेश धुर फ़रमाना, नर नरेश करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत बन्धन वेख वखाईआ। जगत बन्धन वेख वखाइंदा, किरपा निध गुण निधान। हरिजन साचे मेल मिलाइंदा, आत्म अन्तर कर परवान। पंज आब पन्ध मुकाइंदा, पंचम मेट झूठ दुकान। चौदां हट्ट फोल फोलाइंदा, अंदर मन्दिर मार ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दरस देवे दान। एका जोत प्रगटे ठाकर घट, हरि सतिगुर दया कमाइंदा। करे प्रकाश लट लट, रूप अनूप रंग वखाइंदा। दूई द्वैत मेटे फट्ट, अमृत मेघ इक्क बरसाइंदा। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ तट, अठसठ काया मन्दिर अंदर धार वहाइंदा। रसना जिहवा जो रही रट, बिन रसना जिहवा आपणा नाम जपाइंदा। पार कराए चौदां

लोक चौदां तबक चौंदां हट्ट, पुरख समरथ आपणी दया कमाइंदा। आपणी वस्त गुरमुख अंदर देवे घत्त, गुरसिख ख़ज़ाना आप भराइंदा। पंजां चोरां पाए नथ्थ, आपणे पैरां हेठ दबाइंदा। साध संगत होया इक्टठ, शुभ दिहाढ़ा इक्क वड्यांअदा। पहली चेत मेल मिलाया बीस बिक्रमी इक्क अठ्ठ, अठारां गुरसिख चरनां हेठ दबाइंदा। काया मन्दिर अंदर गेड़े उलटी लट्ठ, गेड़ आपणे हथ्थ रखाइंदा। हँकारी बुरज जाए ढट्ठ, मन का मणका आप भवाइंदा। तन पहनाए साचा पट, आपणी हथ्थीं सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोत जोत नाल प्रगटाइंदा। एका जोत करे उजाला, हरि सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम करे खेल निराला, निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे शाह कंगाला, शाह कंगाल एका रंग रंगाईआ। गुरमुख गुर गुर दीपक दीआ आपे बाला, तेल बाती ना कोए वखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, त्रैगुण अतीता आपणा खेल आप कराईआ। घर विच घर वखाए सच्ची धर्मसाला, गृह अंदर मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत करे रुशनाईआ। एका जोत निरगुण धार, निरगुण नूर आप धराइंदा। गुरसिखां देवे कर प्यार, सतिगुर साची सेव कमाइंदा। औखी घाटी चढ़े एका वार, साचा पौड़ा आप लगाइंदा। नेत्र नैण खोल्ह करे उज्यार, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। चौथे पद कर प्यार, गुरमुख साचे धाम सुहाइंदा। पंचम मेला मीत मुरार, पीआ प्रीतम आपणा संग रखाइंदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए आधार, हरिजन दर घर साचे सोभा पाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी सति पुरख निरँजण मीत मुरार, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी जोत आप प्रगटाइंदा। जोती जाता खेल अवल्ला, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। जिस जन फड़ाए आपणा पल्ला, पारब्रह्म होए सहाईआ। घट घट अंदर वसया इक्क इकल्ला, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपे जोती नूर धर, नूर नुराना डगमगाईआ। नूर नुराना डगमगा, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। शाह रग उप्पर बैठा डेरा ला, सच सिँघासण आसण सोभा पाइंदा। कमलापति बणे आप मलाह, हरिजन साचे पार कराइंदा। पहली चेत्र देवे सच सलाह, सोहँ शब्द इक्क समझाइंदा। फड़ फड़ आपणे बेड़े ल्ए चढ़ा, सतिगुर पूरा सेव कमाइंदा। जगत झेड़े दए मुका, जिस जन आपणे झेड़े पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोत नूर नूर जोत जोत जोत विच रखाइंदा।

जगत तृष्ना भुक्ख मिटे प्यास, जिस जन सतिगुर दया कमाइंदा। एका नाम देवे साची रास, अतोट अतुट वरताइंदा।

लेखा चुक्के दस दस मास, मात गर्भ फंद कटाइंदा। घर मन्दिर वखाए साची रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ विच प्रभास, नित नवित सेव कमाइंदा। सदा सुहेला जिस जन वसे पास, सो जन आस ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुण इक्क समझाइंदा। मिटे प्यास गुर सतिगुर चरन, चरन चरनोदक मुख चुआईआ। अन्तर आत्म खोल्हे हरन फरन, नेत्र नैण इक्क खुल्हाईआ। भय चुक्के मरन डरन, भउ सीस ना होर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। हरि का नाम वस्त अमोल, गुरमुख वण्ड वंडाईआ। जो जन रक्खे आपणे कोल, जगत तृष्ना भुक्ख नेड़ ना आईआ। सदा सदा सुहेला रक्खे अडोल, अडुल बेपरवाहीआ। आपणा करे कीता पूरा कौल, कीता कौल भुल ना जाईआ। हरिजन हिरदे अंदर जाए मौल, सति सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। जगत तृष्ना होए दूर, आसा आसा विच समाइंदा। दरस दिखाए हाज़र हज़ूर, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, माया ममता मोह मिटाइंदा। जिस जन बख्शे चरन धूढ़, दुरमति मैल आप गवाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। हरिजन हरि हरि आसा मनसा पूर, जो जन एका ओट रखाइंदा। एका ओट रक्खणी आस, हरि सतिगुर दए वड्याईआ। एका नाम करे तृप्तास, त्रै त्रै लेखा मूल चुकाईआ। निज घर आत्म करे वास, निजानंद रस चखाईआ। निरगुण सरगुण होए दासी दास, सेवक साची सेव कमाईआ। गुरसिख होए ना कदे निरास, जिस सतिगुर मिल्या सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। जगत तृष्ना जाए छुट्ट, सतिगुर पूरा आप गवाइंदा। आसा तृष्ना विचों कढ्ढे कुट्ट, शब्द खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सांतक सति सति वरताइंदा। जिस जन उप्पर जाए तुट्ठ, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना पन्ध मुकाइंदा। जगत तृष्ना मुक्के पन्ध, गुर चरन सच्ची सरनाईआ। रसना तजाउणा मदिरा मास गंद, अमृत आत्म जाम मुख लगाईआ। दूई द्वैती ढाए भरमां कंध, माया पर्दा दए चुकाईआ। शब्द सुणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। माया ममता करे खण्ड खण्ड, आसा तृष्ना दए जलाईआ। गुरसिख सुहागण नार ना होए रंड, जिस मिल्या एका माहीआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दी छोड़ दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना दए गंवाईआ। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख, भुख्यां भुक्ख गवाइंदा। इक्क उपजाए साचा सुख, घर घर विच मेल मिलाइंदा। मात गर्भ ना होए उलटा रुख, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। सफल कराए मात कुक्ख, जो जन

चरनी सीस झुकाइंदा। उज्जल होए जगत मुख, मुख मुखड़ा आप सालांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत भुक्ख आप गंवाइंदा। सतिगुर चरन हरि का दुआर, हरी हरि आप जणाइंदा। सतिगुर चरन सति प्यार, सति सतिवादी सति समझाइंदा। सतिगुर चरन नाता तोड़े जगत संसार, जगत जुगत इक्क वखाइंदा। सतिगुर चरन माणस जन्म पैज दए संवार, माणस मानुख लेखे लाइंदा। सतिगुर चरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका घर वखाइंदा। सतिगुर चरन साचा घर, सति पुरख निरँजण आप बणाइंदा। गुरसिख चुक्के झूठा डर, भय भयानक ना कोए वखाइंदा। आत्म नुहाए साचे सर, निर्मल नीर आप वहाइंदा। सुरत सुवाणी ल्ए फड़, शब्द शब्दी मेल मिलाइंदा। पौड़े पौड़े जाए चढ़, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। हरिजन जिस तेरा घाड़न ल्या घड़, सो तेरी सेव कमाइंदा। आपणी करनी आपे रिहा कर, करता पुरख खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क रखाए चरन ओट, माया ममता कढ्ढे खोट, हउमे हंगता आप गंवाइंदा। चरन कँवल साचा नाता, गुर सतिगुर आप बंधाईआ। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी राता, साचा चन्द करे रुशनाईआ। इक्क सुणाए साची गाथा, अन्तर मन्त्र करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए कमलापाता, कामल आपणी दया कमाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे रक्खे नेड़े वाटा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। चित्रगुप्त ना खोल्हे खाता, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि चरन दए वड्याईआ। हरिजन नाता जोड़, जोड़ी जोड़ मेल मिलाइंदा। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, निरगुण सरगुण घोड़ा आप दौड़ाइंदा। मिट्ठा रस करे रीठा कौड़, मुख अमृत जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। रक्खे रक्खणहार, दया कमाइंदा। जीव जंत ना करे विचार, खेल खिलाइंदा। जुग जुग वेस अनेक निरँकार, लोकमात फेरा पाइंदा। एका गुर इक्क अवतार, एका हुक्मी हुक्म फिराइंदा। लक्ख चुरासी पावणहारा सार, घट घट आपणा रूप धराइंदा। गुरमुख साजण करे प्यार, आप आपणे वेख वखाइंदा। जगत बिगड़ी ल्ए संवार, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। काया गगरी निरगुण जोत करे उज्यार, नूर ज़हूर आप दरसाइंदा। सच समग्री कर त्यार, आपणी हथ्थीं हवन कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग बिगरी आप बणाइंदा। जग बिगरी जग जाणया, जानणहार गोपाल। भेव ना पाए कोए सुघड़ सयाणया, पुरख अबिनाशी खेल न्यार। जिस जन बख्शे चरन ध्यानया, आप आपणी किरपा धार। सो जन होए परवानया, मिले मेल हरि मीत मुरार। लेखा जाणे दो जहानया, खेले खेल विच संसार। गुरमुख गुरसिख दर आए करे परवानया, जन्म कर्म पूर्ब आप विचार। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म जगत जग बिगरी, संग भगतन ल्ए उधार। भगतन रूप साध संगत, हरि सतिगुर आप वड्यांअदा। अंदरे अंदर चढ़ी रंगत, रंगणहारा एका रंग रंगाइंदा। जगत तृष्ना मिटी भुक्ख नंगत, भुखिआं नंग्गयां आपणे गले लगाइंदा। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत दूजे दर ना जाए मंगत, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। पहलां तोड़े गढ़्ह हउमे हंगत, दूजा दर फेर वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत आप वड्यांअदा। साध संगत भगतन रूप, भगवन आपणी दया कमाईआ। करे उज्यार चार कूट, नव खण्ड इक्क रुशनाईआ। नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च दए वड्याईआ। आप उपजाए पूत सपूत, सदा सुहेला पिता माईआ। हरि का नाउँ धागा सूत, हरिजन साचे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त एका धाम बैठे आसण लाईआ। भगतन धाम भगवन दास, दासी दास सेव कमाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा वेस वटाइंदा। आदि जुगादि ना जाए विनास, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अन्तिम आप हंढाइंदा। हरिजन हिरदे अंदर कर कर वास, हरि का रूप आप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि हरि जन एका घर बहाइंदा।

२ चेत्र २०१८ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह शकूर बस्ती दिल्ली

इक इकल्ला एकँकार, अकल कल धार चलाइंदा। कादर कुदरत करे प्यार, दो जहानां वेख वखाइंदा। त्रै त्रै लोआं हो उज्यार, त्रै त्रै आपणा बन्धन पाइंदा। चौथे सुहाए बंक दुआर, बंक दुआरी सोभा पाइंदा। पंचम मेला मीत मुरार, पंचम पंच रंग रंगाइंदा। छेवें शास्त्र सिमरत करे ख्वार, एका आपणा नाउँ वड्यांअदा। सत्तवें सति सतिवादी साची कार, करता पुरख आप कमाइंदा। अठ्ठां तत्तां वेखणहारा वारो वार, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी जाणे नौं दुआर, नव नव आपणा पर्दा लांहयदा। दहि दिश एका नाम नाम करे जैकार, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण निरगुण निरगुण मेला मीत मुरार, निरगुण चेला निरगुण गुर रूप धराइंदा। निरगुण मन्दिर निरगुण घर बार, निरगुण आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। निरगुण राजा निरगुण सिक्दार, निरगुण शाहो भूप अख्वाइंदा। निरगुण हुक्म निरगुण वरतार, निरगुण धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आप प्रगटाइंदा। साची धारा हरि गोबिन्द, गोबिन्द गढ़्ह सुहाईआ। हरिजन जणाए बणाए आपणी बिन्द, पिता पूत वडी वड्याईआ। नाम सरोवर धार वहाए सागर सिन्ध, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। लेख चुकाए सुरपति इन्द, शंकर ब्रह्मा पन्ध मुकाईआ। दीनां नाथ गुणी

गहिन्द, गुण अवगुण आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा मार्ग आपे लाईआ। साचा मार्ग हरि हरि राह, हरि का पौड़ा आप बणाइंदा। सति सरूपी शब्द मलाह, गुर सतिगुर नाउँ धराइंदा। नव नव खेड़ा दए वसा, झूठा झेड़ा आप मुकाइंदा। बन्न्ह बन्न्ह बेड़ा दए चला, एका चप्पू नाम रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप धराइंदा। आपणा नाउँ रक्ख आप, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणा नाउँ बणाए साचा जाप, जीव जपत जपत सुख पाईआ। आपणा नाउँ कराए वड प्रताप, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपणे नाउँ गंवाए जगत संताप, संसा रोग रहे ना राईआ। आपणे नाउँ मिटाए कोटन पाप, पतित पापी ल्ए तराईआ। आपणे नाउँ मिटाए अन्धेरी रात, सति सतिवादी चन्द चढ़ाईआ। आपणे नाउँ खुल्हाए हाट, लक्ख चुरासी एका वणज वखाईआ। आपणा नाउँ बणाए तीर्थ ताट, सर सरोवर मजन इक्क नुहाईआ। आपणा नाउँ सुणाए आपणी गाथ, अन्तर मन्त्र इक्क पढ़ाईआ। आपणा नाउँ भेव खुल्हाए त्रिलोकी नाथ, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। आपणा नाउँ चलाए एका राथ, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। आपणा नाउँ बणाए पूजा पाठ, एका ढोला साचा गाईआ। आपणा नाउँ जणाए तीर्थ तप जत सति हाठ, सति सन्तोख रूप धराईआ। आपणा नाउँ रखाए उत्तम ज़ात, वरन बरन ना वण्ड वंडाईआ। आपणा नाउँ बणाए पिता मात, हरिजन साचे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा नाउँ बणाए गुरदेव, इष्ट रूप आप अख्वाईआ। आपणा नाउँ प्रगटाए अलख अभेव, अलख अलखना सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा नाउँ लगाए सेव, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँईंआ। आपणा नाउँ धराए रसना जिहव, जीव जंत हरि जस गाईआ। आपणा नाउँ वखाए अमृत फल साचा मेव, मिट्ठा रस इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप चलाईआ। आपणा नाउँ करे प्रतक्ख, पारब्रह्म भेव ना आइंदा। आपणा नाउँ करे वक्ख, रूप अनूप आप धराइंदा। आपणा नाउँ गुरमुखां अंदर देवे रक्ख, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। आपणा नाउँ आपे दस्स, साचे मार्ग आपे पाइंदा। आपणा नाउँ वखाए अमृत रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। आपणा नाउँ देवे हस्स हस्स, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा इक्क वखाइंदा। आपणा नाउँ करे बलवान, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। आपणा नाउँ झुलाए निशान, दो जहानां आप हिलाईआ। आपणा नाउँ बणाए सच विधान, साचा मंडल इक्क समझाईआ। आपणा नाउँ जणाए इक्क ज्ञान, गृह मन्त्री आपणा नाउँ रखाईआ। आपणा नाउँ आपे देवे हरि जू आण, बिन हरि अवर ना कोए समझाईआ। आपणा नाउँ रक्खे आण, नव नौं डंक वजाईआ। आपणा नाउँ धुर फ़रमान, धुर दी बाणी

रूप वटाईआ। आपणा नाउँ आप करे प्रधान, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग वेख वखाईआ। आपणा नाउँ करे प्रसिद्ध, अबिनाशी करता एकंकारया। आपणा नाउँ आप प्रगटाए आपणी कर कर बिध, रूप रंग रेख ना कोए वखा रिहा। आपणा नाउँ दासी दास कराए नौं निध, अठारां सिद्ध मुख शरमा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ आप प्रगटा ल्या। आपणा नाउँ करे उज्यारा, हरि साचा सच वड्याईआ। आपणे नाउँ करे पसारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा रंग रंगाईआ। आपणा नाउँ बोले जैकारा, जै जैकार आप सुणाईआ। आपणा नाउँ बणाए सच्चा हथिआरा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। आपणा नाउँ आपणे हथ्थ रखाए निरँकारा, सच कटारा मेल मिलाईआ। राज जोग जोग राज एका धारा, चरन कँवलां नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह आप प्रगटाईआ।