पुस्तकालयभाग १०

२ चेत २०१८ बिक्रमी लाल सिँघ दे गृह प्रताप नगर नवीं दिल्ली

सो पुरख निरँजण हरि करतारा, आदि जुगादि समाइंदा। सो पुरख निरँजण परवरदिगारा, नूरो नूर डगमगाइंदा। सो पुरख निरँजण राम अपारा, आप आपणा बल रखाइंदा। सो पुरख निरँजण सांझा यारा, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण वसे धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण खोले्ह बन्द किवाड़ा, थिर दुआरा आप खुल्हाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, दरगाह साची आसण लाइंदा। राज राजाना एकँकारा, अकल कल आपणा वेस वटाइंदा। सो पुरख निरँजण दर दरवेश बण दरबाना, अलख निरँजण आपणा सीस आप झुकाइंदा। सो पुरख निरँजण वरतणहारा धुर फ़रमाना, हुक्मी हुक्म हुक्म सुणाइंदा। आपे जाणे आपणी धारा, दूसर संग ना कोए रलाइंदा। निरगुण निरवैर निराकारा, अकाल मूर्त अजूनी रहत भेव कोए ना पाइंदा। सो पुरख निरँजण आप आपणा करे प्यारा लेखा जाणे नारी कन्त भतारा, साची सेज आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण आप उपाए सुत दुलारा, शब्द शब्दी नाउँ उपजाइंदा। सो पुरख निरँजण देवणहारा वस्त थारा, आपणी वस्त आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा रूप आपा विचों कर न्यारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। सो पुरख निरँजण विष्न विश्व दए आधारा, वास्तक आप वखाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणी इच्छया भर भण्डारा, आपणा अमृत आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणे मन्दिर करे खेल न्यारा, नेत्र नैण दिस किसे ना आइंदा। सो पुरख निरँजण आपणी फुल फुलवाड़ी वेखे गुल गुलज़ारा, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणी पैज आप संवारा, आपणा

पर्दा आप चुकाइंदा। सो पुरख निरँजण पारब्रह्म ब्रह्म दए आधारा, कँवल कँवला आप खुल्हाइंदा। सो पुरख निरँजण जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आप आपणा खेल वखाइंदा। सो पुरख निरँजण साची धार, सति सतिवादी आप चलाईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबार, दर दुआरा इक्क उपाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण दीवा बाती वखाए सच सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची आप टिकाईआ। सो पुरख निरँजण आदि जुगादी दीन दियाल, दीनन नाथ वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण आपणी करे आप प्रितपाल, प्रितपालक सच्चा शहिनशाहीआ। सो पुरख निरँजण आपणी घाल आपे घाल, आपे वेखे थाउँ थाँईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण रूप शब्द दलाल, सच साची सेव कमाईआ। सो पुरख निरँजण विष्नूं बणाए आपणा लाल, आप आपणी गोद सुहाईआ। सो पुरख निरँजण ब्रह्मा वेता रलाए नाल, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सुन्न अगम्म सुरत संभाल, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शंकर दए वड्याईआ। सो पुरख निरँजण त्रै त्रै अतीता, त्रैभवन धनी अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सो पुरख निरँजण एका मीता, एकँकारा संग रखाइंदा। सो पुरख निरँजण बैठा रहे आप अतीता, महल्ल अटल आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव आपणे अग्गे धर, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आप अख्वाइंदा। सो पुरख निरँजण बण मलाह, निरगुण आपणा बेड़ा आप चलाइंदा। सो पुरख निरँजण अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण आपे पिता आपे मां, सुत दुलारा आपणी गोद सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणी रचना आप रचा, हरि हरि आपे वेख वखाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा मंगल आपे गा, नाद निरँकारा आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण आपे वसे साचे थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा अञ्जण आपे पा, प्रकाश प्रकाश विच रखाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा सज्जण आप अख्वा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। सो पुरख निरँजण आपणा बन्धन आपे पा, बन्दी छोड़ आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आपणे हथ्थ रखाइंदा। सो पुरख निरँजण श्री भगवन्त, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, आदि अन्त आपणे विच छुपाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, घड़न भन्नणहारा पुरख समरथ भेव कोए ना पाइंदा। इक्क जणाए शब्द मंत, नाम निधाना झोली पाइंदा। भेव चुकाए नारी कन्त, कन्त कन्तूल सेज सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म हरि संदेश, नर नरेश

शब्द सुणाइंदा। नर नरेश हरि निरँकारा, निरगुण आपणा बल वखाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पाईआ। त्रै त्रै मेला एका वारा, एका घर वज्जे वधाईआ। एका नाद एका शब्द एका धुन्कारा, एका रिहा सुणाईआ। एका इष्ट एका देव एका जोत नूर उज्यारा, एका सीस जगदीश सोभा पाईआ। एका चरन कँवल करे निमस्कारा, एका मस्तक धूढ़ टिक्का लाईआ। एका वसे सभ तों बाहरा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। एका ब्रह्मा विष्न शिव करे प्यारा, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाईआ। सो पुरख निरँजण निरगुण आपणा गुण जणाइंदा, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आप उपाइंदा, आप आपणी दया कमाईआ। आपणा रंग आप रंगाइंदा, उतर कदे ना जाईआ। आपणे दर आप बहाइंदा, दर दरवेश सेव कमाईआ। धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा, भुल कोए ना जाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा, साचे तख्त बैठा सच्चा माहीआ। सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा, थिर घर दुआरा चरन कँवल सुहाईआ। अलख अगोचर अगम्म अपारा, वसणहारा धाम न्यारा, महल्ल अटल उच्च मुनार निर्मल दीआ बाती कमलापाती जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव एका घर वखाईआ। साचा घर हरि वखाइंदा, कर किरपा गुण निधान। विष्नूं नेत्र आपणे बन्द कराइंदा, आत्म नेत्र मार ध्यान। ब्रह्मा चारों कुण्ट वखाइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरबान। दहि दिशा आप भवाइंदा, ना कोई ज़िमीं ना अस्मान। मंडल मण्डप ना कोए रखाइंदा, सूरज चन्न ना कोए निशान। पुरख अबिनाशी खेल खिलाइंदा, इक्क इकल्ला बैठा सच मकान। दीवा बाती ना कोए टिकाइंदा, जोती जोत नूर महान। आपणा बल आप रखाइंदा, दाता जोद्धा सूरबीर बलवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव उठाए बाल नादान। बाल नादान उठाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। विष्नूं आपणे अंग लगाया, अंगीकार करे पकड़े बांह। ब्रह्मा एका भेव खुल्हाया, निश अक्खर दए पढ़ा। आपणा मन्त्र नाम दृढ़ाया, एका तत्व तत समझा। तार सतार आप हिलाया, अलख अगोचर बेपरवाह। नाद अनादी नाद वजाया, धुन आत्मक नाद अला। आपणा पर्दा आप चुकाया, सिर आपणा हथ्थ टिका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच सलाह। साची वस्त हरि हरि नाम, हरि आपणा आप जणाइंदा। करता पुरख पूरा करे आपणा काम, करनी किरत आप कमाइंदा। चरन कँवल चरनामित प्याए साचा जाम, अमिउँ रस एका मुख चुआइंदा। नाम डोरी पाए आण, पल्लू कोए ना फेर छुडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। हरि हरि भेव चुकाया, कर किरपा हरि मेहरबान। अक्खर वक्खर शब्द पढ़ाया,

शब्दी शब्द ज्ञान। ब्रह्मा वेता सेवा लाया, सेवक सेवा करे महान। चारे वेदां चारे मुख सालाहया, एका गाए गान। विष्न निउँ निउँ सीस झुकाया, प्रभ वेखणहारा दो जहान। दोहां विचोला भेव ना राया, करे खेल श्री भगवान। तीजा नैण आप उठाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठ होया निगहबान। निगहबान दीन दयाल हरि ठाकर, गहर गम्भीर वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाया दर सौदागर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। निहकर्मी कर्म कीआ उजागर, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। आपणे अंदर देवे आदर, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। सति प्रीती देवे चादर, एका पर्दा हथ्थ रखाईआ। करे खेल हरि करता कादर, बेपरवाह नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा आप जगा, निशअखर आप जणाइंदा। भोला नाथ ल्ए उठा, शंकर शंकर मेल मिलाइंदा। अन्तर मन्त्र बूझ बुझा, जगत जुगत संग रखाइंदा। चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का ला, त्रिलोकी त्रिशूल रूप धराइंदा। एका ख़ाकी ख़ाक रहे रमा, ख़लकत ख़ाक रूप जणाइंदा। बाशक तशका गल लटका, कंठ माला आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां मेला एका दर, आप फड़ाए साचा लड़, साचे पौड़े वेखे चढ़, वेखणहारा दिस ना आइंदा। तिन्नां अंदर वड़या आप, निरगुण आपणी दया कमाईआ। सो पुरख निरँजण जपाए जाप, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। आपणा वखाए सति प्रताप, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। जुगा जुगन्तर पुछे वात, सिर समरथ हथ्थ टिकाईआ। चरन कँवल बंधाए एका नात, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। आपे रक्खे आपणे घाट, सच किनारा इक्क दरसाईआ। आपे दूर दुराडा पन्ध मुकाए वाट, नेरन नेर आपणा दर समझाईआ। आपे सच सुहञ्जणी सोहे खाट, सच सिँघासण आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां वखाए एका घर, एका मन्दिर दए वड्याईआ। एका मन्दिर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए बणत, घड़न घाड़नहार आपणी सेव कमाइंदा। आपणी चाढ़े एका रंगत, नाम रंगीला रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आपणे हथ्थ वरताइंदा। साची वस्त हरि निरँकारा, इक्क इकल्ला इक्क समझाईआ। तिन्नां विचोला सिरजणहारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण निरगुण भरे भण्डारा, अतोट अतुट वखाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश बणे भिखारा, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। दाता करता देवे देवणहारा, दीनन नाथ अनाथां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त वस्त अमोलक ब्रह्मा विष्न शिव पाई साची गोलक, रूप रंग ना रेख कोए वखाईआ। वस्त अमोलक हरि अनमुल्ल, आपणा

नाउँ समझाईआ। आदि जुगादि ना सके तुल, कीमत कोए ना होर वखाईआ। जुगा जुगन्तर रहे अडोल, डुल कदे ना जाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे अंदर तेरा रूप हो हो गया मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया भरया कँवल, अमृत आपणा रस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। आपणा पर्दा आप उठाइंदा, पारब्रह्म श्री भगवान। रूप अनूप आप दरसाइंदा, जोती जाता हो मेहरबान। आपणा दर आप वखाइंदा, दर दरबारा खोल्ह खोल्ह श्री भगवान। एकँकारा नज़री आइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म हरि सुणाइंदा, एका अक्खर बोल। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाइंदा, शब्द अगम्मी कंडे तोल। आपणा घाड़न आप घड़ाइंदा, नाम बणाए विच विचोल। आपणा भण्डार विष्न तेरे हथ्थ रखाइंदा, साचा करे कौल। ब्रह्मा तेरी वण्ड वंडाइंदा, लक्ख चुरासी जाणा मौल। शंकर तेरा हथ्थ आप उठाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल उप्पर धौल। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि साचे सच जणाया। त्रैगुण त्रै त्रै पल्ला फड़ना, रजो तमो सतो अंग लगाया। साची भिच्छया एका वरना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क सुणाया। साची सेवा लक्ख चुरासी घाड़न, घाड़न घड़त आप घड़ाईआ। पुरख अबिनाशी करे ताड़न, आलस निन्दरा ना कोए वखाईआ। आपे जाणे आपणा कारन, हरि करता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए समझाईआ। सुणया हुक्म हरि फ़रमाना, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह साचा राणा, हउँ दरवेश सेव कमाइंदा। आदि जुगादि सिर मन्ने तेरा भाणा, तेरा भाणा मोहे सुखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ बाल याणा मंग मंगाइंदा। बाल याणा बाली बुध, विष्नूं मंग मंगाइंदा। कवण धार करे कारज सुद्ध, कवण रूप रंग रेख मिलाइंदा। कवण वेला बख्शे आपणी सुध, कवण धाम संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दर मोहे साचा घर इक्क सुहाइंदा। ब्रह्मा उठ उठ नेत्र रोए, चार कुण्ट नैण उठाईआ। तेरा तेरी सेवा विच कदे ना सोए, आलस निन्दरा ना कोए वखाईआ। कवण वेला कवण वक्त ब्रह्म पारब्रह्म तेरे जेहा होए, तेरा तेरे विच समाईआ। कवण वस्त कवण दात कवण घर देवे ढोए, कवण दर मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त झोली पाईआ। शंकर करे गिरयाज़ारी, ख़ुलड़े केस रिहा वखाईआ। करां खेल अपर अपारी, लोकमात वज्जे वधाईआ। विष्नूं तेरा बणया भण्डारी, ब्रह्मा सृष्ट करे उज्यारी, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। अन्तिम करां सर्ब ख्वारी, लुकया रहे ना कोए नर नारी, नर नरायण तेरी ओट तकाईआ।

कवण वेला कवण वक्त दरस दिखाए आपणी वारी, आस प्यास मेरी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका ओट तेरी तकाईआ। पुरख अबिनाशी हरि समझाइंदा, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाइंदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रहिणा ख़बरदार। जुग जुग गेड़ा आप दवाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ल्ए उधार। लक्ख चुरासी तेरी झोली पाइंदा, चारे खाणी कर त्यार। जेरज अंडज सेत्ज उत्भुज आपणे रंग रंगाइंदा, रंगणहारा एकँकार। चारे वेदां संग निभाइंदा, चारे बाणी ल्ए उधार। चार वरनां राह वखाइंदा, चार यारी कर शंगार। चौकड़ी जुग आप हंढाइंदा, गुर अवतार हो उज्यार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, निरगुण सरगुण वेख विचार। शब्दी नाद आप वजाइंदा, सन्त साजण ल्ए उभार। गुरमुख गुर गुर मेल मिलाइंदा, शब्दी सुरती इक्क आधार। गुरसिख साची गोद सुहाइंदा, जुगा जुगन्तर साची कार। मूर्ख मूढ़ झूठे धन्दे लाइंदा, नाता जोड़ काम क्रोध लोभ मोह हँकार। माया ममता गढ़्ह बणाइंदा, मन मनूआ कर सिक्दार। मति मतवाली दहि दिशा आप फिराइंदा, बुध बिबेक जाए हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां समझाए एका वार। लक्ख चुरासी गेड़ गिड़ाया, चार जुग खेल खिलाईआ। वेस अनेक आप धराया, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण आपे गाया, गीता ज्ञान आप सुणाईआ। अञ्जील कुरान दए सालाहया, तीस बतीसा वड वड्याईआ। खाणी बाणी नाल रलाया, शब्द अगम्मी धार चलाईआ। जुग चौकड़ी वेख वखाया, ब्रह्मा विष्न शिव नाल रलाईआ। विष्नूं पल्ला ल्ए फड़ाया, हरि भगवन बेपरवाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए समझाया, नव खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। शंकर गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाया, जो घड़या भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगावणा, हरि साचा सच जणाइंदा। लक्ख चुरासी तेरा खेल खिलावणा, ख़ालक ख़लक मेल मिलाइंदा। निरगुण सरगुण हो हो गावणा, ढोला सोहला आप जणाइंदा। अमृत कँवला आप भरावणा, नाभी झिरना इक्क वखाइंदा। लक्ख चुरासी फुल फुलवाड़ी मात फुल एका खिलावना, रुत बसन्ती आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव सुण कर ध्यान, हरि साचे सच जणाया। जुग चौकड़ी मिटे निशान, थिर कोए रहिण ना पाया। गुर अवतार पीर मंगण एका दान, पुरख अबिनाशी नाम वस्त झोली पाया। अन्त मिटदा जाए सभ निशान, पंज तत्त चोला कोए दिस ना आया। ईश जीव जगदीस पारब्रह्म करे खेल बेपरवाहया। जुगा जुगन्तर खेल महान, सतिजुग त्रेता पन्ध मुकाया। द्वापर अन्तिम आई हाण, कलिजुग आपणा रूप वटाया। चारों कुण्ट उठया जोद्धा सूरबीर बलवान, काला सूसा तन छुहाया। नाल मिलाया

पंज शैतान, दहि दिशा वेख वखाया। साबत रहिण ना देवे किसे ईमान, जगत विद्या रही कुरलाया। चौदां विद्या होई हैरान, चौदां तबकां पर्दा आप हिलाया। चौदां लोकां जाणे खेल श्री भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर फ़रमान। जुग चौकड़ी पार किनार, नव नौं आप कराईआ। सत सत ना कोए सहारा, सति सतिवादी वेख वखाईआ। बोध अगाधी शब्द जैकारा, ब्रह्म ब्रह्मादी नाद वजाईआ। वेखे विगसे करे विचारा, वेखणहारा इक्क ख़ुदाईआ। मुकामे हक वसे सांझा यारा, परवरदिगार नूर इलाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि का खेल अपर अपारा, अन्त भेव ना कोए जणाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त गायण गुर अवतारा, भगवन्त भगत सन्त बैठे ध्यान लगाईआ। वसणहारा सचखण्ड धाम महल्ल अटल उच्च मुनारा, सो पुरख निरँजण इक्क अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पावे सारा, रवि ससि आपणी किरन जोत चमकाईआ। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीस गण गंधर्ब दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। लोकमात वेखे वेखणहारा, नूर नूराना डगमगाईआ। राज राजानां शाह सुल्तानां करे ख्वारा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। ग़रीब निमाणयां पावे सारा, निर्धन सरधन वेखे थाउँ थाँईंआ। शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश देवे इक्क सहारा, दर घर साचा इक्क समझाईआ। पुरख अकाल एका इष्ट एकँकारा, दूसर अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा, हरि साचा सच समझाइंदा। विष्नूं तेरा मेल मिलावणा, लोकमात वेख वखाइंदा। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म प्रगटावणा, पारब्रह्म आपणा पर्दा चुकाइंदा। शंकर तेरा त्रशूल तेरे हथ्थों सुटावणा, अन्तिम तेरा पन्ध मुकाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी फेरा पावणा, सत्तां दीपां चरनां हेठ दबाइंदा। ख़ालक ख़लक वेख वखावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेश आप सुणावणा। सच संदेश जणाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा पन्ध दए मुकाया, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बणे रहे मलाह। लेखा लेखे ल्ए लगाया, लेखा लिखणहारा सच्चा शहिनशाह। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, जोती जामा भेख वटा। रूप रंग रेख नज़र किसे ना आया, पंज तत घाड़न ना ल्या कोए घड़ा। ब्रह्म पारब्रह्म आपणी गोद बहाया, सिर आपणा हथ्थ टिका। विष्नूं तेरा संग निभाया, कीता कौल पूरा दए करा। शंकर तेरा पन्ध मुकाया, अन्तिम संसा दए गंवा। तिन्नां विचोला बण के आया, आदि जुगादी सच्चा शहिनशाह। सीस जगदीस ताज सुहाया, तख्त निवासी इक्क अख्वा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा डेरा ढाया, चार कुण्ट सृष्ट सबाई रोवे मारे धाह। अठसठ तीर्थ ना कोए सुहाया, जमना गंगा सुरस्ती गोदावरी कर कर बैठी ना। गुर दर मन्दिर मस्जिद अग्न तपाया, सांतक सति ना सके कोए वरता।

साधां सन्तां कन्त भगवन्त ना किसे हंढाया, नार दुहागण खुल्ल्हे केस रही वखा। हरि मन्दिर अंदर डेरा किसे ना लाया, सतिगुर बणे ना किसे मलाह। माया ममता मोह वधाया, आसा तृष्ना घर घर बैठी पीहड़ा डाह। मनमुख जीवां काया सालू इक्क रंगाया, काला रंग चढ़ाया नाल मिलाई स्वाह। साचा चन्द नज़र ना आया, नौं खण्ड पृथ्मी अन्धेरा गया छा। राज राजान रहे कुरलाया, उच्ची आपणी बांह उठा। अञ्जील कुरान दए दुहाया, पीर दस्तगीर पल्ला सके ना कोए फड़ा। काया निजात ना कोए दिवाया, मुख नकाब ना सके कोए उठा। आब हयात भर प्याला ना किसे प्याया, संग मुहम्मद चार यार बैठे नैण शरमा। अल्ला राणी नेत्र नैण ना कोए उठाया, उच्ची कूक कूक एका तक्के तेरा राह। कलिजुग जीवां झूठी क्रिया मोहे जलाया, सदी चौधवीं लग्गी तत्ती भाह। विष्न ब्रह्मा शिव तेरा लेखा दए मुकाया, जिस तेरी बणत लई बणा। लोकमात वेख वखाया, वेखणहारा इक्क ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपे जाणे आपणा मन्त्र, नमो देव वास्तक रूप बणे बेपरवाह। विष्न ब्रह्मा शिव रक्खणी आस, हरि एका अक्खर दृढ़ाया। कलिजुग अन्त बुझाए प्यास, पीआ प्रीतम दया कमाया। निरगुण जोत करे प्रकाश, परम पुरख वड वड्याआ। घट मन्दिर पाए रास, गोपी काहन आप नचाया। लक्ख चुरासी वेखे वेखणहारा पवण स्वास, अंदर मन्दिर खोज खुजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप रघुराया। हरि साचा खेल खिलाइंदा, निरगुण निरगुण जामा धार। गुरमुख साचे आप उठाइंदा, लक्ख चुरासी कर विचार। सुरती शब्द मेल मिलाइंदा, मेल मिलाए नारी कन्त भतार। आत्म सेजा आप सुहाइंदा, सच सुवाणी कर प्यार। अमृत आत्म ठंडा पाणी आप प्यांअदा, किरपा कर पहली वार। आपणी अकथ कहाणी आप सुणाइंदा, अनहद शब्द सच्ची धुन्कार। हरि का नाउँ छत्ती राग भेव ना पाइंदा, उच्ची कूक कूक करन पुकार। वेद पुराण सर्ब जस गाइंदा, चार जुग जै जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आपणे हथ्थ रक्खे निरँकार। आपणा नाउँ आपणे हथ्थ रक्ख, जुग जुग आपणे नाम करे वड्याईआ । कलिजुग अन्तिम रसना जिहवा पढ़ पढ़ हरि का नाम रहे दस्स, हरि नाम ना कोए मिलाईआ। जगत मन्दिर बह बह रहे हस्स, काया मन्दिर सोभा कोए ना पाईआ। तीर्थ तट्टां पैंडा मुकौंदे रहे नस्स नस्स, घर अमृत जाम ना कोए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जणाए आपणा जस, सो जन मिले वड्याईआ। हरि जस भगतां आप समझाइंदा, जुगा जुगन्तर कार। सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा, पुरख अगम्मा एकँकार। कोटन कोटि जन्म दे पाप गवाइंदा, पूर्ब कर्मां ल्ए विचार। माणस मानुख आपणे लेखे लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस बख्शे चरन प्यार।

चरन प्यार मस्तक धूढ़, गुरमुख विरले टिक्का लाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, आप आपणी बूझ बुझाईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च दए वड्याईआ। गुरमुख सज्जण दाता सूर, सूरबीर आप अख्वाईआ। जिस जन बख्शे आपणा नूर, जोत निरँजण डगमगाईआ। अन्तिम कलिजुग गुरसिखां घर घर वखाए कोहतूर, गुरसिख मूसा रूप वटाईआ। प्रगट होया हाज़र हज़ूर, हरि की पौड़ी दए चढ़ाईआ। आपणा लहिणा देणा मुकाए ज़रूर, ज़ेर ज़बर ना कोए रूप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप उठाईआ। हरिजन आप उठाया, कर किरपा गुण निधान। अन्तर आत्म दरस दिखाया, दर दुआर कर परवान। जगत तृष्ना भुक्ख मिटाया, इक्क वखाया सच निशान। कान्हा कृष्ना आपणा रूप जणाया, राम रूप श्री भगवान। नानक गोबिन्द खेल खिलाया, ईसा मूसा चतुर सुजान। संग मुहम्मद नूर धराया, चार यारी हो मेहरवान। आलमीन इक्क ख़ुदाया, ख़ालक खेले खेल महान। राम नाम इक्क समझाया, आत्म परमात्म सच ज्ञान। मन्त्र नाम सति दृढ़ाया, एका मन्त्र वेख वखान। वाह वा गुरु फ़तह गजाया, गुर बिन कोए ना उतरे पार विच जहान। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म पति परमेश्वर गुरसिखां पूर्ब लहिणा दए चुकाया, निरगुण सरगुण वेखे आण। पूजा पाठ ना कोए कराया, एका बख्शे चरन ध्यान। राए धर्म नेड़ ना आया, चित्रगुप्त होए हैरान। लाड़ी मौत ना ल्ए प्रनाया, जिस सिर हथ्थ धरे भगवान। निहकर्मी आपणा कर्म कमाया, गुरसिखां देवे जीआ दान। आपणी सुरती आपणे शब्द मिलाया, सुरती शब्दी एका घर मकान। साचे मन्दिर आप वसाया, आत्म सेजा मार ध्यान। गुरमुख सत सरोवर आप नुहाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम कर पछाण। कलिजुग अन्त पछाण, जुग जुग विछड़े मीत। विष्न ब्रह्मा शिव हरि खेले खेल दो जहान, एका गावण सुहागी गीत। नौं खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी वेला आया हाण, ना कोई साक सज्जण सैण दिसे मीत। अन्धेरा होया साचे भान, प्रकाश दिसे ना कोए अनडीठ। कूड़ कुड़यारे चारों कुण्ट आपणा रंग वखाण, जीवां जंता वेखे नीत। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्तिम कलिजुग करे खेल महाकाल, काल कल होए अधीन। वेला अन्त जंत पछताण, ब्रह्म तड़फे बिन पारब्रह्म जिउँ जल मीन। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, लेखा चुकाए ब्रह्मा विष्न तीनों तीन।

बन्दे सारे रब्ब दे, कोई ना कहे मेरा। दो जहान करे कम्म झब दे, मेटे जगत झेड़ा। फौजी फौजीआं नाल फबदे, पुरख अबिनाशी करे खुल्ल्हा वेहड़ा। लेखा जाणे आर पार हद्द दे, नौं खण्ड पृथ्मी वेखे एका खेड़ा। इक्क दूजे नूं पए सद्ददे,

वेले अन्त बन्न्हे कौण बेड़ा। अन्तिम आपणा घर आपे छड्डदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं खण्ड पृथ्मी लाए इक्क उखेड़ा। कांगो कांग चढ़े हढ़, चार कुण्ट दुहाईआ। वीह सौ चौदां बिक्रमी पंदरां कत्तक बाई सौ कोस वेख्या एका गढ़्ह, रिवाल्सर लेख लिखाईआ। आपणी वारी आपे जाण झड़, एका शमअ अग्न जलाईआ। इक्क दूजे दा फड़न लड़, पल्लू गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। जिस घाड़न ल्या घड़, सो भाण्डा भन्न वखाईआ। फौजी फौजीआं नाल सदा लड़न, दूजी अवर ना कोए सिखलाईआ। ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई ख़ाकी ख़ाक वखाईआ। इक्क दूजे अग्गे जाण अड़, मेल मिलाप ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कर, लिख्या लेखा पूरा दए कराईआ।

३ चेत २०१८ बिक्रमी चन्दा सिँघ दे गृह प्रताप नगर

हुक्मे अंदर खेल निरँकार, आदि जुगादि कराया। हुक्मे अंदर आपे आप होए सिरजणहार, आप आपणा हुक्म मनाया। हुक्मे अंदर खण्ड ब्रह्मण्ड कर त्यार, लोआं पुरीआं बणत बणाया। हुक्मे अंदर रवि ससि उज्यार, हुक्मे अंदर मंडल मंडप दए सुहाया। हुक्मे अंदर जोती शब्दी धार, हुक्मे अंदर निरवैर निराकार पुरख अगम्म आपणी खेल खिलाया। हुक्मे अंदर शाह भूप बण सिक्दार, तख्त निवासी सच सिँघासण सोभा पाया। हुक्मे अंदर राउ रंक बण भिखार, दर दरवेश अलख जगाया। हुक्मे अंदर जोद्धा सूरबीर दातार, दो जहानां वेस धराया। हुक्मे अंदर सति सतिवादी करे कराए साची कार, करता पुरख सेव कमाया। हुक्मे अंदर गुप्त ज़ाहर अंदर बाहर, आपणा पर्दा आप रखाया। हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उभार, बंस सरबंसा रूप वटाया। हुक्मे अंदर आपणी इच्छया त्रैगुण नार, त्रैगुण अतीता आप रखाया। हुक्मे अंदर तत्तव तत कर पसार, हुक्मे अंदर पारब्रह्म ब्रह्म आपणी वण्ड वण्डाया। हुक्मे अंदर धरत धवल आकाश, हुक्मे अंदर प्रकाश प्रकाश आप वखाया। हुक्मे अंदर लक्ख चुरासी दए सहार, हुक्मे अंदर घट घट जोत जगाया। हुक्मे अंदर नाद अनाद सुणाए धुर फ़रमान, शब्द बोध अगाधी आप अल्हाया। हुक्मे अंदर रहे विस्माद, विस्मादी आपणा रूप छुपाया। हुक्मे अंदर आपणा करे लाड, निरगुण सरगुण वेख वखाया। हुक्मे अंदर लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग जुग आपणी कल वरताया। हुक्मे अंदर अलख अगोचर अगम्म अपार, निरगुण सरगुण दए आधार, सरगुण निरगुण आपणा रूप दरसाया। हुक्मे अंदर गुर अवतार, हुक्मे अंदर जुग जुग बन्धन पाया। हुक्मे अंदर भगत भगवन्त पावे सार, हुक्मे अंदर सन्त साजण ल्ए मिलाया। हुक्मे अंदर गुरमुख

गुर गुर एका बख्शे सच प्यार, सच सुच्च नाता जोड़ जुड़ाया। हुक्मे अंदर जंगल जूह उजाड़ पहाड, हुक्मे अंदर उच्चे टिल्ले पर्बत रिहा सुहाया। हुक्मे अंदर समुंद सागर वहाए धार, हुक्मे अंदर जल थल महीअल आपणा रूप समाया। हुक्मे अंदर शाह पातशाह बणे सिक्दार, हुक्मे अंदर ख़ाकी ख़ाक ख़ाक वखाया। हुक्मे अंदर शास्त्र सिमरत वेद सुणाए साची धार, हुक्मे अंदर आपणा भेव आप जणाया। हुक्मे अंदर करे शंगार, हुक्मे अंदर पर्दा इक्क रखाया। हुक्मे अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर त्यार, हुक्मे अंदर अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग निभाया। हुक्मे अंदर मन मति बुध दए आधार, हुक्मे अंदर आपणी जोती आपणी अंस आपणा रूप वटाया। हुक्मे अंदर नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड कटार, ब्रह्मण्ड खण्ड आप चमकाया। हुक्मे अंदर तीर तरकश कमान, चिला भथ्था आप रखाया। हुक्मे अंदर चार कुण्ट दहि दिशा फिरे बीआबान, हुक्मे अंदर आसण सिँघासण रिहा सुहाया। हुक्मे अंदर बणया रहे बाल अञ्याण, हुक्मे अंदर नौजवान आपणा बल रखाया। हुक्मे अंदर आप झुलाए आपणा सच निशान। सति सतिवादी हथ्थ रखाया। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी मन्नदा रिहा आण, आप आपणा सीस झुकाया। हुक्मे अंदर देंदा रिहा दान, हुक्मे अंदर झोली रिहा भराया। हुक्मे अंदर हुंदा रिहा कुरबान, हुक्मे अंदर सीस जगदीस भेंट वखाया। हुक्मे अंदर तीर्थ तट जगत अशनान, हुक्मे अंदर दुरमति मैल धवाया। हुक्मे अंदर चौदां हट्ट मकान, हुक्मे अंदर चौदां लोक चौदां तबक बैठे राह तकाया। हुक्मे अंदर हुक्म फ़रमान, फ़रमान हुक्म वेख वखाया। सभ तों बाहर इक्क भगवान, आदि अन्त सच्चा शहिनशाहया। लेखा जाणे दो जहान, दोए दोए धारा रूप धराया। निरगुण सरगुण खेल महान, सरगुण निरगुण एका घर बहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताया। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हुक्मी हुक्म आप चलाइंदा। शाहो भूप बण साचा राणा, दो जहानां वेख वखाइंदा। जुगा जुगन्तर वरते भाणा, कलिजुग वेला वक्त सुहाइंदा। निरगुण पहरे निरगुण बाणा, निरगुण आपणा बल रखाइंदा। सरगुण क्रिया कर ना बणे अञ्याणा, जोबन जगत ना कोए हंढाइंदा। आदि अन्त एका रूप समाना, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। आपे जाणे आपणा आवण जाणा, आवण जावण आपणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। आदि पुरख आदि शब्द जणाया, हुक्मी हुक्म वरतार। निरगुण सरगुण वेख वखाया, जुगा जुगन्तर कार। जुग चौकड़ी वेस वटाया, गुर शब्द रूप अवतार। कलिजुग अन्तिम भेव खुल्हाया, निरगुण जोत कर उज्यार। आपणा पर्दा दए उठाया, पुरख अबिनाशी मीत मुरार। बेअन्त बेअन्त बेअन्त चार जुग जस रहे गाया, अन्त आपणा दस्से आप करतार। सभ नूं रक्खदा रिहा हेठ छाया, समरथ पुरख सच्ची सरकार। घल्लदा रिहा बण के दाई दाया, सेवक

सेवा करे अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वरते सच वरतार। आपणा हुक्म जणाइंदा, धुर फ़रमान अगम्म। आपणी सेवा आप लगाइंदा, आप वखाए आपणा कम्म। लोकमात वेस वटाइंदा, ना मरे ना पए जम्म। मात कुक्ख ना डेरा लाइंदा, पवण स्वास ना ल्ए दम। जीव जहान ना नाउँ रखाइंदा, हरख सोग ना ख़ुशी ग़म। एका आपणा डंक वजाइंदा, पंज तत्त नगारा वेखे काया चम। एका आपणा नूर उपजाइंदा, नाता तोड़े सूरज चन्न। एका आपणा ज़हूर वखाइंदा, शाह तूर बेड़ा बन्न्ह। शाह ग़फ़ूर आप अख्वाइंदा, तम्बुर रबाब वजाए तन। हाज़र हज़ूर वेस वटाइंदा, आपणा हुक्म आपे मन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवन। हुक्म मन्नया हरि निरँकार, वेला वक्त आप सुहाईआ। हुक्मे अंदर हो त्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर सच सनेहुड़ा देंदा रिहा साचा यार, मित्र प्यारा बण बण माहीआ। गोबिन्द कूक कूक गया पुकार, कलिजुग अन्तिम आवे सच्चा शहिनशाहीआ। निहकलंक आपणा डंक करे उज्यार, मेरा बंक दए सुहाईआ। मैं छोटा बाला करे प्यार, पिता पूत इक्क वड्याईआ। आपणा सोहला गाए एकँकार, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हौला करे सृष्ट भार, दृष्ट वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा सच संदेश, गुर गुर शब्दी गया समझाईआ। आपणा भाणा हरि समझाया, गुर गोबिन्द कर त्यार। हुक्मे अंदर वेस वटाया, कलि कल्की ल्ए अवतार। वेद कतेब भेव किसे ना आया, पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार। आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाया, अन्त कन्त हरि निरँकार। आपणा हुक्म आप वरताया, शाह पातशाह बण सच्ची सरकार। आपणा ताज सीस टिकाया, तख्त निवासी एकँकार। ओंकार वेख वखाया, सृष्ट सबाई पावे सार। सन्त सुहेले ल्ए मिलाया, गुरमुख साचे कर प्यार। गुरसिख एका हुक्म दृढ़ाया, सोहँ शब्द भगत जैकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत जोत जोत जोत जोत चमत्कार।