पुस्तकालयभाग १०

३ चेत २०१८ बिक्रमी हरिचरन सिँघ दर्शन सिँघ दे गृह धीर पुर दिल्ली

सो पुरख निरँजण शाह पातशाह राज राजाना, अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ा धाम सुहाइंदा। निरगुण निरवैर पुरख
अकाल अजूनी रहत जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेले
खेल दो जहानां, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणी धार चलाइंदा। नाउँ निरँकारा शब्द तराना आप उपाए श्री भगवाना,
सचखण्ड निवासी थिर घर दुआरे आपणा मंगल गाइंदा। सति सरूपी सति सतिवादी इक्क निशाना दरगाह साची आप झुलाना,

रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी धार आप बंधाइंदा। सो पुरख निरँजण हरि मेहरवाना, आदि जुगादि समाया। हरि पुरख निरंजण खेल महाना, निरगुण निरवैर आप कराया। एकँकारा वसणहारा सचखण्ड मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाया। आदि निरँजण जोती नूर डगमगाना, नूरो नूर नूर समाया। अबिनाशी करता शाहो भूप वड सुल्ताना, सच सिँघासण सोभा पाया। श्री भगवान दर दरवेश बण दरबाना, अलख निरँजण आपणी अलख जगाया। पारब्रह्म देवणहारा साचा दाना, वस्त अमोलक आपणी झोली आप वखाया। एका नाउँ कर प्रधाना, आप आपणा ल्ए प्रगटाया। एका शब्द एका नाद एका धुन्काना, एका राग ल्ए अल्हाया। एका हुक्म धुर फ़रमाना, धुर दरबारी आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाया। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आप बणाए आपणी बणत, घड़न भन्नड़हार समरथ आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपे पुरख आपे नार, आपणी सेज आप हंढाईआ। आपे करता पुरख करनेहार, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। आपे जाणे साची धार, धार धार विच प्रगटाईआ। थिर घर साचे पावे सार, शब्द रूप अनूप वखाईआ। आपणी इच्छया बण वरतार, साची भिच्छया इक्क रखाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, निरगुण मेला निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। निरगुण चेला सोहे बंक दुआर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। बेऐब ख़ुदा परवरदिगार, नूर नुराना डगमगाईआ। मुकामे हक सांझा यार, उच्च मुनारा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। अनुभव खेल खिलाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। महल्ल अटल अचल सोभा पाइंदा, सचखण्ड सच्चे दुआर। निरगुण आपणा रूप आप धराइंदा, आप आपणी किरपा धार। विष्न ब्रह्मा शिव एका रंग रंगाइंदा, एका अंदर मन्दिर कर प्यार। एका नाम बन्धन पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, करे खेल सच्चे दरबार। त्रैगुण त्रै त्रै धार, हरि साचा आप चलाईआ। आपे वसया सभ तों बाहर, भेव कोए ना पाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, रागी राग आप अल्हाईआ। एका जोत निराकार, निरवैर डगमगाईआ। वेखे विगसे करे विचार, वेखणहारा इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। एका गुण शब्दी बन्धन, हरि साचा सच जणाइंदा। एका डोरी एका तन्दन, एका गंढ्ढ पवाइंदा। एका शब्द एका छन्दन, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव घाड़न घड़, हरि साचा खेल खिलाइंदा। अंदर अन्तर

अंदर आप वड़, भेव अभेद चुकाइंदा। निराकार निराकार निराकार आप फड़ाए आपणा लड़, दर घर साचे मेला आप मिलाइंदा। आपणी विद्या आपे पढ़, निष्अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द तत्त ज्ञान, देवणहारा गुण निधान, सति पुरख नौजवान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। साचा मन्त्र नमो सति, पारब्रह्म आप जणाईआ। अबिनाशी करता आपे जाणे आपणी वत, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। श्री भगवान सर्ब कला समरथ, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। आदि निरँजण एका देवे आपणी वथ, जोत निरँजण वण्ड वंडाईआ। एकँकार महिमा गाए अकथना अकथ, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। हरि पुरख निरँजण वसणहारा घट घट, आपणा नूर आपणे विच टिकाईआ। सो पुरख निरँजण दर घर साचे सोहे सीस जगदीस ताज रख, तख्त निवासी शाहो शाबासी अबिनाशी करता बेपरवाह आपणी खेल आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव बहाए दर, सच संदेश इक्क सुणाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव उपा, हरि साचा दया कमाइंदा। एका हुक्म दए सुणा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। साची सेवा आप लगा, सेवक सेवा इक्क रखाइंदा। आपणा अंक आप जणा, आपणा बंक आप वखाइंदा। आपणा दर आप वखा, विष्न विश्व दर बहाइंदा। वास्तक आपणा भेव खुल्हा, ब्रह्मा नाद धुंन वजाइंदा। ब्रह्मा वेता आप अल्हा, आप आपणा राग सुणाइंदा। चारे वेदां मार्ग पा, साचा राह आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश देवे हरि, आदि पुरख आपणा हुक्म आप जणाइंदा। हुक्म जणाए धुर फ़रमाना, ब्रह्मा विष्न शिव भुल ना जाईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर एका राणा, आदि जुगादि साचे तख्त सोभा पाईआ। जुग जुग मन्नणा पए भाणा, सद भाणे विच रखाईआ। एका देवे वस्त दाना, दाता दानी झोली पाईआ। त्रैगुण माया बन्न्हे गाना, वस्त अमोलक आप रखाईआ। पंज तत तत निशाना, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणा अंक वखाईआ। लक्ख चुरासी कर प्रधाना, एका राग अल्हाईआ। विष्नूं वेखे थाउँ थाना, थान थनंतर वेखणहार हो जाईआ। ब्रह्मे ब्रह्म इक्क पछाना, पारब्रह्म वण्ड वंडाईआ। शंकर सुणया इक्क फ़रमाना, जो घड़या भन्न वखाईआ। तिन्नां विचोला हरि भगवाना, दूसर कोए भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश नर नरेश एकँकारा हरि करतारा, आपणा आप सुणाईआ। सच संदेश सुणाइंदा, किरपा निध गुण निधान। त्रैगुण अतीता त्रै त्रै आप जणाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। जुग चौकड़ी सेव वखाइंदा, लक्ख चुरासी देवे दान। नव नव आपणा रूप वखाइंदा, दहि दिशा कर प्रधान। पृथ्मी आकाश खेल खिलाइंदा, गगन मंडल इक्क निशान। लोआं पुरीआं वण्ड वंडाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। चारे खाणी झोली पाइंदा, अंडज जेरज सेत्ज उत्भुज देवणहार इक्क

भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे वड मेहरवान। लक्ख चुरासी वस्त अमोलक, हरि झोली आप भराइंदा। तिन्नां वखाए एका गोलक, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। धाम अवल्लड़ा इक्क अडोलत, आदि जुगादि ना कोए डुलाइंदा। आपणा नाउँ सुणाए अनबोलत, बोलणहारा दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क वखाइंदा। साची सेवा चाकर ख़ाक, ब्रह्मा विष्न शिव समझाया। पुरख अबिनाशी खोल्हया ताक, त्रै त्रै आपणा मूल चुकाया। बिन लिखण पढ़ण आपणा सुणाया भविख्त वाक, लिखण पढ़न विच कदे ना आया। जुग चौकड़ी बीत रहे सुहञ्जणा साक, गेड़ा आपणा आप गिड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाया। लक्ख चुरासी खेल खिलाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव दए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाउणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण अंदर डेरा लाईआ। ईश जीव जगदीश आपणा रंग रंगाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म आपणा रूप वटाईआ। घर विच घर आप सुहाउणा, दीपक जोत कर रुशनाईआ। घर विच नाद शब्द वजाउणा, धुन आत्मक इक्क शनवाईआ। घर विच अमृत जाम पिआउणा, निझर झिरना इक्क झिराईआ। घर विच टेढी बंक वखाउणा, डूँग्घी भँवरी अन्धेरा छाईआ। घर विच पंचम मंगल गाउणा, वाह वा वजदी रहे वधाईआ। घर विच काम क्रोध लोभ मोह हँकार छुपाउणा, माया ममता नाल रलाईआ। घर विच हउमे हंगता गढ़्ह बणाउणा, आसा तृष्ना दए वड्याईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटाउणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रूप वखाईआ। शब्दी गुर आप प्रगटाउणा, आप आपणा बल धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाणा जाग, हरि साचा आप जगाइंदा। आदि पुरख रचया तेरा काज, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। शब्द अगम्मी दिती दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा, ना कोई दिवस ना कोई रात, सूरज चन्न ना कोए चढ़ाइंदा। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, इष्ट देव ना कोए मनाइंदा। इक्क इकल्ला पुरख समराथ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप समझाइंदा। साचा हुक्म सुणना हरि जणाए, जानणहार इक्क अख्वाईआ। लक्ख चुरासी झोली पाए, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डाए, चारे खाणी नाल उठाईआ। चारे बाणी बोध कराए, चार वरन इक्क सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाए, आप आपणा बन्धन पाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा इक्क रखाए, चार कुण्ट दहि दिशा आप भवाईआ। गुर अवतार भेस वटाए, नर हरि हरी नरायण निरगुण आपणा रूप वटाईआ। भगत भगवन्त आप पढ़ाए, आपणा अक्खर आप समझाईआ। सन्त कन्त आप मिलाए, दर घर मेला सहिज सुभाईआ। गुरमुख

गुर गुर लेखे लाए, जुगा जुगन्तर सेव कमाईआ। गुरसिख एका दर वखाए, हरि चरन सरन सच्ची सरनाईआ। नव नौं चार वेखणहारा थाउँ थाँए, नौं खण्ड पृथ्मी आपणा पर्दा लाहीआ। नौं दर वेख वखाए, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। जुगा जुगन्तर आपणी धारा आपणे विच छुपाए, दिस किसे ना आईआ। गुर अवतार रसना जिहवा रहे सुणाए, हरि हरि रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। नौं नौं चार झुलणा इक्क निशान, लोकमात आप झुलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे महान, जोती जामा भेख वटाइंदा। शब्द खण्डा तेज़ कृपाल, ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा। पाए वण्डां दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबाइंदा। सूरा सरबंगा नौजवान, सति मृदंगा हथ्थ उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त कन्त भगवन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, नव नौं चार रहिण ना पाईआ। नौं खण्ड पृथ्मी सर्ब कुरलाउणा, जीव जंत साध सन्त देण दुहाईआ। अग्नी तत्त ना किसे बुझाउणा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। वरनां बरनां भेड़ भड़ाउणा, चार अठारां संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच संदेश इक्क सुणाईआ। सच संदेश हरि सुणाइंदा, पारब्रह्म बेअन्त। ब्रह्मा विष्न शिव तेरा पन्ध वखाइंदा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चार अनन्त। निरगुण अन्तिम आपणा वेस वटाइंदा, पूरन जोत धर भगवन्त । गुर अवतार आपणे खाते पाइंदा, लेखा जाणे कलिजुग सन्त। आपणी गाथा आप सुणाइंदा, आप बणाए आपणा मंत। पिछला लेखा लेख मुकाइंदा, नाता तुट्टे जीव जंत। जाग्रत जोत इक्क जगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त। आदि अन्त खेल खिलंदड़ा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। कलिजुग अन्तिम वेस वटंदड़ा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। नाम खण्डा इक्क चमकंदड़ा, लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकंदड़ा, चरन धूढ़ी ख़ाक मंगे दान। कलिजुग कूड़ा नेत्र रो रो नीर वहंदड़ा, चार कुण्ट होए हैरान। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलंदड़ा, ना कोई दीसे राज राजान। साधां सन्तां पर्दा आप उठंदड़ा, अंदर लुकया निगहबान। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सर्ब जस गौंदड़ा, गा गा थक्का जीव जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल श्री भगवान। कलिजुग वेला अन्तिम सुहाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव जणाया। निहकलंका जामा पाउणा, रूप रंग रेख ना कोए वखाया। लक्ख चुरासी भेव चुकाउणा, दूई द्वैती पर्दा दए उठाया। आपणा नाउँ आप धराउणा, सो पुरख निरँजण बेपरवाहया। हँ ब्रह्म अंग लगाउणा, निरगुण निरगुण वेख वखाया। चार

वरन नौं खण्ड पृथ्मी सत्तां दीपां एका ढोला साचा गाउणा, दूसर अवर ना वण्ड वण्डाया। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि नरायण आपणा बल वखाया। जगत दलिद्र जाए लथ्थ, संसा रोग रहे ना राईआ। किरपा करे पुरख समरथ, दीनन दीनां अनाथां होए सहाईआ। पिछला पूरा करे घाट, अग्गे वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सोग दए गंवाईआ। मिले धन जगत ख़ज़ीना, नाम नामा आप वरताइंदा। त्रैगुण माया होए अधीना, त्रै त्रै आपणा रंग वखाइंदा। एका हरि रसना जिहवा चीना, तृष्ना भुक्ख सर्ब मिटाइंदा। काया चोली चढ़े रंग भीन्ना, उतर कदे ना जाइंदा। आत्म शांत करे ठांडा सीना, मकरूज़ कर्ज़ा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेल मिलाए जिउँ जल मीनां, मीनां जल आपणा रूप वखाइंदा। धीरज धीर सति सन्तोख देवे दात, सति सतिवादी आप समझाईआ। दु:ख दलिद्र काया अंदर सगल विसूरे जायण लाथ, संसा रोग रहे ना राईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाउणा गाथ, पंचम पंच पंच पढ़ाईआ। मिले नाम एका हाट, वणज वणजारा दए कराईआ। साचा सुख वखाए साथ, तन मन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच धरवास इक्क समझाईआ।

३ चेत २०१८ बिक्रमी रेशम सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

हरि का नाउँ साचा खण्डा, सो पुरख निरँजण आप उपाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां पाए वण्डां, जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा। लेखा जाणे जेरज अंडां, उत्भुज सेत्ज भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। शब्द खण्डा तेज़ कटार, हरि पुरख निरँजण आप उपाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड बैठ सच्चे दरबार, तख्त निवासी आपणी दया कमाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, राज राजान आपणा बल धराईआ। करे करावे साची कार, करता पुरख निरगुण निरवैर आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। नाम खण्डा तेज़ प्रचण्ड, हरि साचा सच जणाइंदा। नव सत वण्डणहार वण्ड, गृह गृह आपणा भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे बन्दी बन्द, बन्दी छोड़ वेख वखाइंदा। लेख अवल्ला सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म जाणे आत्म अनन्द, परमानंद खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खण्डा नाउँ आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा खण्डा कर त्यार, सति सतिवादी दया कमाईआ। कलिजुग करे खेल अपर अपार,

अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह रूप अनूप आप वटाईआ। दो जहानां बण शाह पातशाह, सच सिक्दारा हुक्म सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए जगा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। करोड़ तेतीसा इक्क संदेश दए सुणा, सुरपति राजा इन्द नाल रलाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे थाउँ थाँ, थान थनंतर आपणी रचन रचाईआ। लक्ख चुरासी घट घट वासी पुरख अबिनाशी वेखणहारा हँस काँ, काग हँस कवण रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। साचा खण्डा हरि निरँकारा, एका एक उपाइंदा। आपे रक्खे तिक्खीआं धारां, दो जहानां वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे खेल अपर अपारा, आप अपरम्पर आपणी बणत बणाइंदा। चतुर्भुज रूप अनूप आपे होए गुप्त ज़ाहरा, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खड़ग हथ्थ उठाइंदा। एका खड़ग साची धात, त्रैगुण अतीता आप उठाइंदा। कलिजुग मेटे अन्धेरी रात, रैण अन्धेरी आप मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां पुछे वात, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी चार वरन अठारां बरन इक्क सुणाए साची गाथ, अन्तर मन्त्र आप पढ़ाइंदा। लेखा जाणे त्रैलोकी नाथ, चौदां लोकां फोल फोलाइंदा। चौदां तबकां देवे साथ, नूर इलाही डगमगाइंदा। कलमा अमाम पाकी पाक, पीर दस्तगीर शाह हकीर वेख वखाइंदा। मुकामे हक खोल्हे ताक, ऐनलहक इक्क आवाज़ हक हकीकत आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे हुजरे बह बह रिहा झाक, सच महिराबे आसण लाइंदा। सच महिराब हरि हरि आसण, पुरख अबिनाशण आप लगाईआ। सचखण्ड दुआरे पाए रासण, गोपी काहन आप नचाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर आपणी पूरी करे आसन, आप आपणा बल प्रगटाईआ। आपणा नाउँ रखाए पुरख अबिनाशन, ना मरे ना जाईआ। लहिणा देणा चुकाए पृथ्मी आकासण, गगन गगनंतर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। हरि का नाउँ तिक्खी धार, त्रै त्रै मीता आप उपाइंदा। विष्नूं देवे इक्क हुलार, विश्व वास्तक आपणा खेल खिलाइंदा। ब्रह्मा वेता पारब्रह्म ब्रह्म करे पुकार, हँ ब्रह्म खेल खिलाइंदा। शंकर नेत्र नैण चारों कुण्ट वेखे वारो वार, हथ्थ त्रिशूल इक्क वखाइंदा। पुरख अबिनाशी करे ख़बरदार, आलस निन्दरा सर्ब मिटाइंदा। इक्क जुणाए धुर फ़रमान, शब्द संदेश सुणाइंदा। विष्नूं तेरा सति भण्डार, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। ब्रह्मा तेरा लक्ख चुरासी ब्रह्म पसार, ईश जीव जगदीश आत्म परमात्म आपणा भेव चुकाइंदा। शंकर तेरा कर विचार, जो घड़या सो भन्ने्ह आपणी वार, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। तिन्नां विचोला हरि निरँकार, सच सिँघासण सोहे सचा निरँकार आप मनाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, ब्रह्मा चार वेद मुख सालांहयदा। पुराण शास्त्र सिमरत वसे बाहर, हरि का

रूप दिस किसे ना आइंदा। आदि पुरख इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला उच्चे टिले पर्बत पावे सार, समुंद सागर फोल फोलाइंदा। कायनात होए उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ हरि समझाइंदा। हरि का नाम सति कटारा, सति सतिवादी आप उपाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, गुर अवतार रूप धराईआ। नौं नौं चार वेखे वारो वारा, नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग भेव अभेव छुपाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल करे न्यारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। धरनी धरत धवल रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। भगत भगवन्त मंगण मंग बण भिखारा, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। सन्त कन्त दर दरवेश बणे दुआरा, निउँ निऊं बैठे सीस झुकाईआ। गुरमुख वेखे मीत मुरारा, मित्र प्यारा कवण अख्वाईआ। गुरसिख चरन धूढ़ मंगे ख़ाक छारा, चरन कँवल ध्यान रखाईआ। मनमुख बणाया गढ़्ह हँकारा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दिवस रैण करे लड़्हाईआ। आसा तृष्ना लाए नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। माया ममता करे ख्वारा, चारों कुण्ट दहि दिशा रिहा भवाईआ। कलिजुग अन्तिम कूके आपणी वारा, आप आपणा बल धराईआ। नाल रलाया मुहम्मदी यारां, ईसा मूसा दए ग्वाहीआ। अल्ला राणी इक्क अखाड़ा, आपणा नाम दए वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे वेखे वेखणहारा, दरगाह साची साचे धाम बैठा आसण लाईआ। करे कराए आपणी कारा, जुगा जुगन्तर साची धारा लोकमात आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाउँ साचा तत्त समझाईआ। हरि का नाउँ साचा तत्त, तत्व तत इक्क समझाइंदा। हरि का नाउँ साचा रथ, रथ रथवाही आप चलाइंदा। हरि का नाउँ आदि जुगादि सदा समरथ, समरथ पुरख आप प्रगटाइंदा। हरि का नाउँ लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, सुरती शब्दी आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरि का नाउँ राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर घर घर सत्थर देवे घत्त, सीस ताज ना कोए टिकाइंदा। हरि का नाउँ नाता तोड़े तत्त अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकास मन मति बुध बन्धन कोए ना पाइंदा। हरि का नाउँ महिमा जणाए अकथना अकथ, लिखण पढ़न विच कदे ना आइंदा। हरि का नाउँ एका मार्ग दए दस्स, ऊँच नीच राउ रंक एका धन्दे लाइंदा। हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाउँ आप वड्यांअदा। साचा नाउँ तेज़ कृपाल, किरपन आपणी आप बणाईआ। आदि जुगादि देवे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म वड्डा शहिनशाहीआ। आत्म अन्तर वखाए सच निशान, सति पुरख निरँजण आप झुलाईआ। लेखा जाणे दो जहान, अवण गवण त्रैभवन आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जुग जुग देवणहारा हुक्मी हुक्म हुक्म फ़रमान, सच संदेश इक्क सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए जोद्धा सूरबीर नौजवान, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खण्डा

रिहा उठाईआ। साचा खण्डा हथ्थ उठा, निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा। धरत धवल दए हला, आपणा भाणा आप जणाइंदा। नव नव फेरा आपे पा, सत सत पन्ध मुकाइंदा। नौं नौं गेड़ा दए दिवा, चार कुण्ट आप फिराइंदा। दहि दिशा पन्ध दए मुका, साचा हिस्सा आप वंडाइंदा। शाह सुल्तानां ख़ाक मिला, ख़ाकी ख़ाक आप उडाइंदा। एका नौबत दए वजा, नाम मृदंग हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खण्डा हथ्थ चमकाइंदा। साचा खण्डा चमके चमकाए दामनगीर, दीन दयाल वडी वड्याईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, वेखणहारा पीर दस्तगीर बेपरवाहीआ। करे खेल बेनज़ीर, अज़ीम नज़ीम निरगुण आपणी धार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम अन्त वखाउणा, हरि साचा सच दृढ़ाइंदा। नव नौं लेखा आप जणाउणा, भेव अभेद खुल्हाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव नाल रलाउणा, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। वेद अथर्बण ऐड़ा अक्ख खुलाउणा, दूसर नैण ना कोए जणाइंदा। अल्ला राणी मुख नकाब पर्दा लाउहणा, आप आपणा हथ्थ वखाइंदा। संग मुहम्मद चार यार कलमा नबी इक्क दृढ़ाउणा, अमाम अमामा भेव मुकाइंदा। सच सनेहुड़ा घल दर दुआर आप बहाउणा, धुर दरबारा इक्क सुहाइंदा। चौदां लोक चौदां तबक एका वार कुण्डा लाउहणा, ज़िमीं अस्मानां चरनां हेठ रखाइंदा। एका नूर एका जल्वा आप दरसाउणा, आलमीन आपणा रूप धराइंदा। सति यकीन इक्क रखाउणा, या मुबीन आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका खण्डा हथ्थ उठाइंदा। हथ्थ खण्डा लै हरि उठया, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। अबिनाशी करता एका तुठया, निरगुण रूप अगम्म अपार। नौं सौ चुरानमे चौकड़ी जुग रिहा लुकया, अन्तिम अन्त कन्त होए उज्यार। लक्ख चुरासी विच शेर एका बुक्कया, चारों कुण्ट दए हुलार। हरि का भाणा कदे ना रुक्या, ना कोई होए रोकणहार। कलिजुग बूटा अन्तिम सुक्या, लक्ख चुरासी होए ख्वार। विष्नूं तेरा दाणा मुक्या, ख़ाली दिसे अन्त भण्डार। ब्रह्म तेरा ब्रह्म तेरे नालों रुट्ठया, पारब्रह्म ना करे प्यार। शंकर तीर निराला छुट्टया, सृष्ट सबाई मारे मार। जगत सिक्दार जाए लुट्टया, जोरु ज़र जाए हार। अन्तिम जूठ झूठ मूंह विच पए थुक्या, हरि का नाउँ रसना जिहवा ना कोए उज्यार। पत्त डाल्ही नालों टुट्टया, अन्त खिड़े ना फेर गुलज़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, नव नव वेखे वेखणहार। नव नौ खण्डा नाम चलाया, चार कुण्ट जैकारा। पुरख अबिनाशी आपणा वार आप कराया, आपे होए वेखणहारा। शाह सुल्तान भेव ना आया, राज राजान ना पावे सारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, बीस अठ्ठ दए हुलारा। बीस इक्क अठ्ठ, इक्क अठ्ठ खेल खिलाइंदा। बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क मेल मिलाइंदा।

बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क तेल चढ़ाइंदा। बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क सज्जन सुहेल मुख छुपाइंदा। बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौं खण्ड पृथ्मी वेख वखाइंदा। बीस इक्क अठ्ठ, शब्दी शब्द शब्द जैकारा। बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क रोवे ज़ारो ज़ारा। बीस इक्क अठ्ठ, अठ्ठ इक्क चार कुण्ट उठ उठ वेखे, साचा दिसे ना कोए किनारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा करे सच विहारा। वीह सौ अठारां बिक्रमी सच विहारा, हरि साचा सच कराइंदा। वेखणहारा पावे सारा, भेव अभेद आप जणाइंदा। नव नौं वेखे छहबर धारा, करोड़ छिआनवे सेव लगाइंदा। सेवक सेवा जाणे अपर अपारा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। लक्ख चुरासी सुती पैर पसारा, ग़फ्लत नींद ना कोए खुल्हाइंदा। हरि का नाम ना करे कोए प्यारा, रसना जिहवा ना कोए गाइंदा। सृष्ट सबाई दुहागण नारा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाइंदा। जोबन जवानी रहे दिवस चारा, अन्तिम संग ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। वीह सौ अठारां बिक्रमी भेव जणाउणा, जन साचे ल्ए समझाईआ। आत्म अन्तर निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत दरस दिखाउणा, दीद शुनीद आप कराईआ। शब्द नाद अनादी अनहद धुंन उपजाउणा, छत्ती राग मुख शरमाईआ। अमृत आत्म सति प्याला निझर झिरना आप झिराउणा, अमिउँ रस एका मुख सुहाईआ। अन्ध अन्धेरा आप गंवांउणा, जोती दीपक जोत जगाउणा, नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आठा दए समझाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, एका खण्डा नाम चमकाइंदा। दो जहानां पावे सार, तीजे लोचण वेख वखाइंदा। चौथे पद बहे सच्चे घर बार, पंचम मेला मेल मिलाइंदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए आधार, सत्तवें सति सतिवादी आपणा बंक आप उपाइंदा। अठवें अठ्ठां तत्तां वसे बाहर, अठ्ठ तत आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। अन्तिम वेस वटाए अवल्ला, दिस किसे ना आईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, मीआं महबूब साचा माहीआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, हज़ारा दरूद करे पढ़ाईआ। आपणा रूप वखाए इक्क बिस्मिला, बिस्मिल करे सर्ब ख़ुदाईआ। आपणा नूर उपजाए इक्क इललिल्ला, इलाही नूर सच्चा शहिनशाहीआ। चौदां सदीआं कट्टया छिला, मख़लूक ख़लक ख़ालक विच समाईआ। अन्त सिँघासण सभ दा हिला, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। अमाम अमामां रूप वटाउणा, आलमीन भेव ना आइंदा। महिबान बीदो नाउँ धराउणा, बी ख़ैर या अल्ला एह समझाइंदा। चौदां चौदां पन्ध मुकाउणा, आप आपणा मार्ग आपे वेख

वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस अठारां राह तकाइंदा। बीस अठारां चढ़या चा, सम्मत सम्मती खेल खिलाया। पारब्रह्म पति परमेश्वर लोकमात बणया इक्क मलाह, नव नौं बेड़ा ल्ए चलाया। मनमुख जीव लक्ख चुरासी दए भुला, साचा राह ना कोए वखाया। हरिभगत भगवन्त ल्ए उठा, नेत्र ज्ञान इक्क वखाया। आपणी बूझ दए बुझा, समरथ पुरख बेपरवाहया। एका दूजा भउ चुका, निर्भय आपणा दरस कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत अठारां खेल खिलाया। सम्मत अठारां चढ़े रंग, हरि साचा आप चढ़ाईआ। शाह सुल्तानां करे नंगी कंड, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। चार कुण्ट नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणी वण्डे आपे वण्ड, साची सीमा ल्ए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस अठ अठारां वेख वखाईआ। वीह सौ अठारां वण्ड वण्डा, खड़ग खण्डा चमकाया। दो दो मेला सहिज सुभा, गुर चेला भेव ना राया। आपणा खेल आप खिला, ख़ालक ख़लक रिहा तरसाया। आपणा तीर तरकश आप उठा, आपे चिल्ले रिहा चढ़ाया। अर्श फर्श कुर्श वेखे थाउँ थाँ, ज़िमीं अस्मानां फेरा पाया। गुरमुख विरले ल्ए जगा, जिस जन आपणी दया कमाया। स्वच्छ सरूपी प्रगट होए सच्चा शहिनशाह, साख्यात नज़री आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साचा मार्ग दए वखाया। महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, धार संसार संसार धार धरनी धरत धवल आपणे हथ्थ रखाया।