पुस्तकालयभाग १०

४ चेत २०१८ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे गृह नानक पुरा ज़िला करनाल

सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि महिमा अगणत, अलख अगोचर अगम्म अथाह भेव कोए ना पाइंदा। सचखण्ड दुआरा एकँकारा थिर घर साचा रिहा सुहा, निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत आसण लाइंदा। शब्द अगम्मी नाद वजा, धुर फ़रमाना सच्चा शहिनशाह, नाउँ निरँकारा आप सुणाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव उपा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचा, रवि ससि प्रकाश धराइंदा। त्रै त्रै मेला सहिज सुभा, पंचम खेल रिहा खिला, लक्ख चुरासी बन्धन पाइंदा। ईश जीव जोत जगा, पारब्रह्म ब्रह्म वण्ड वण्डा, जोत निरँजण डगमगाइंदा। अनहद शब्द राग अल्हा, पंचम बह बह मंगल गा, बंक दुआरा आप सुहाइंदा। आपणा भेव आप खुल्हा, विश्व सेवा इक्क जणा, ब्रह्मा वेता ल्ए पढ़ा, चारे वेदां आप अल्हाइंदा। निरगुण निराकार वण्ड वण्डा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ रखा, चारे खाणी ल्ए उपजा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे रंग रंगाइंदा। चारे बाणी भेव खुल्हा, चारे वरनां दए समझा, चारे

कूटां फेरा पा, दहि दिशा वेख वखाइंदा। दो जहानां हो रुशना, चौदां लोकां दीप जगा, नूर नुराना नूर धराइंदा। शाहो भूप बण शहिनशाह, हुक्मी हुक्म ल्ए वरता, आपणे भाणे सद रहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, साची धारा आप चलाइंदा। सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्ता, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्ता, आदि अन्त आपणा बन्धन पाइंदा। धुर दरबारा हरि निरँकारा, लेखा जाणे पूरन भगवन्त, पारब्रह्म बेअन्त आपणा खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी वेखणहारा जीव जंत, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जुगा जुगन्त, वेस अवल्ला इक्क इकल्ला धरत धवल आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण बण मलाह, जुग जुग आपणी धार चलाईआ। एकँकारा सिफ्त सलाह, सिफ्त सलाही वड रघुराईआ। आदि निरँजण जोती नूर जोत रुशना, दीवा बाती ना कोई वखाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। श्री भगवान आप उठाए आपणा सति निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। पारब्रह्म प्रभ वेखे मार ध्यान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां आपणा खेल खिलाईआ। ब्रह्म ब्रह्म कर प्रधान, लक्ख चुरासी देवे दान, घट घट आपणा नूर धराईआ। एका शब्द गुण निधान, तत्व तत कर प्रधान, लोकमात राह वखाईआ। नाउँ निरँकारा गुण निधान, नाद वजाए दो जहान, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। इक्क इकल्ला एकँकारा, सचखण्ड निवासी खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भर भण्डारा, त्रैगुण मीता इक्क अतीता साची सेवा लाइंदा। लक्ख चुरासी हो उज्यारा, घट घट अंदर दीपक दीआ आप जगाइंदा। शब्द अनाद अनहद सच्ची धुन्कारा, अगम्म अगम्मड़ा आप सुणाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कारा, करता पुरख आप कराइंदा। गुर अवतार लै अवतारा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। भगतन देवे नाम भण्डारा, साची वस्त आप वरताइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा खेल खिलाइंदा। बख्शणहारा चरन प्यारा, चरन चरनोदक मस्तक टिक्का धूढ़ी धूढ़ लगाइंदा। माया ममता मोह तोड़ संसारा, हउमे हंगता रोग गंवाइंदा। एका देवे दरस दीदारा, इष्ट देव एका नज़री आइंदा। एका खोले बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। एका मेटे अग्नी तत्त वा ना लग्गे तती हाढ़ा, सांतक सति सति आप कराइंदा। एका प्रकाश कराए बहत्तर नाड़ा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। इक्क वखाए धर्म अखाड़ा, गृह मन्दिर अंदर गोपी काहन आप नचाइंदा। एका होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाडा, डूँग्घी कंदर उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर वेख वखाइंदा। हरिभगत बणाए हरि जू

साचा लाड़ा, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जुगा जुगन्तर पावे सारा, नित नवित कर कर हित, आपणा रूप धराइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा अठारां भार बनास्पत मुख शरमाइंदा। सत समुंदर मस रोवे ज़ारो ज़ारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। कातब बणे ना कोए लिखारा, ब्रह्मा विष्न शिव गुर अवतार, जुग जुग सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता हरि भगवान, जुग जुग आपणा वेस धराइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी कर पहचान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञान, जगत बसन्तर आप बुझाइंदा। माया ममता मोह चुकाए काण, घर घर विच आप रखाइंदा। घर ठाकर हो मेहरवान, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। घर भगत भगवन्त मेला एका दर करे परवान, घर रंग बसन्त रंगाइंदा। फुल फुलवाड़ी वेखे आण, घर गीत गोबिन्द सुणाइंदा। गावणहार इक्क भगवान, जुग जुग आपणी रीत चलाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा जाणे दो जहान, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवान, बावन अक्खर आपणे विच रखाइंदा। पैंतीस अक्खर जगत निशान, एका साता आपणे अंक लगाइंदा। इक्क इकल्ला खेल महान, नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। सतारां साल देंदा रिहा ब्यान, सतारां अक्खर निष्अक्खर रूप वटाइंदा। ना कोई अंकड़ा वेखे विच जहान, वेद कतेब शास्त्र सिमरत भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। निरगुण निरवैर इक्क इकल्ला, अकल कल आपणी आप प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी आप भुलाए कर कर वल छला, अछल छलधारी भेव ना आइंदा। लेखा जाणे अठसठ तीर्थ जल थला, जल थल महीअल आपणी धार वहाइंदा। जोती शब्दी आपे रला, पवण पवणा आप समाइंदा। जुगा जुगन्तर सच संदेश नर नरेश शब्द तराना एका घल्ला, नाम सतार आप वजाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, दूसर ओट ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मिलावा आत्म अन्तर, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जिस जन जणाए आपणा मन्त्र, सो पुरख निरँजण होए सहाईआ। हँ ब्रह्म बुझाए बसन्तर, त्रैगुण अग्न रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्तर, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्त बणाए बणतर, घड़न भन्नणहार पुरख समरथ इक्क अख्वाईआ। लहिणा देणा चुकाए गगन गगनंतर, गगन पातालां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह सच्चा पातशाह, पारब्रह्म प्रभ आप अख्वाइंदा। दो जहानां बण मलाह, जुग जुग बेड़ा आप चलाइंदा। भगत

भगवन्त ल्ए उठा, आलस निन्दरा मात गंवाइंदा। एका अक्खर आप पढ़ा, जगत विद्या पन्ध मुकाइंदा। साचे पौड़े ल्ए चढ़ा, चौथे पद आप बहाइंदा। तीजा लोचण दए खुल्हा, नेत्र नैणा दरस दिखाइंदा। दूई द्वैती दए मिटा, एका रंग रंगाइंदा। इक्क इकल्ला होए सहा, स्वच्छ सरूपी नज़री आइंदा। पंचम मेला ल्ए मिला, पंचम नाद धुंन सुणाइंदा। छेवें छप्पर छन्न डेरा ढाह, सति दुआरे आप बहाइंदा। अठ्ठवें अठ्ठां तत्तां लहिणा देणा दए चुका, लेखा होर ना कोए वखाइंदा। नौं दुआरे पन्ध मुका, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। दस्म दुआरी कुण्डा लाह, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म वेख वखाइंदा। दीवा बाती आप जगा, कमलापाती सोभा पाइंदा। अमृत झिरना आप झिरा, निझर रस आप वखाइंदा। साची सेजा आसण ला, सिँघासण रूप वटाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए मिला, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। साचा घोड़ा दए वखा, नाम अश्व इक्क रखाइंदा। नेत्र नैणां किसे दिसे ना, दोए दोए लोचण जीव जंत राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रक्खे सद ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। हरिजन ठाकर हरि हरि मीता, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जुग जुग चलाए आपणी रीता, जोग जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। काया मन्दिर वखाए ठाकर देहुरा मन्दिर मसीता, गुरदुआर चार कुण्ट एका नज़री आईआ। एका रंग रंगाए हस्त कीटा, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान, शाह पातशाह रक्खे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां बणाए धाम अनडीठा, अनडिठ रूप वटाईआ। काया चोली चाढ़े रंग मजीठा, उतर कदे ना जाईआ। हरिजन हरि हरि मेला जिउँ रामा सीता, सुरत सुवाणी शब्द रंग समाईआ। करे खेल पतित पुनीता, पतित पापी ल्ए तराईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठा, जिस जन अमृत जाम प्याईआ। कलिजुग अन्त तपे अंगीठा, चारों कुण्ट रिहा जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। कलिजुग अन्तिम अग्नी अंग्यार, पंज तत रिहा जलाया । ना कोई दीसे मीत मुरार, सगला संग ना कोई रखाया। सृष्ट सबाई होई नार विभचार, हरि हरि कन्त ना कोई हंढाया। नौं सत धूंआँधार रवि ससि मुख शरमाया। तीर्थ तट रोवण ज़ारो ज़ार, उच्ची कूकन देण दुहाया। मन्दिर मस्जिद मठ ना कोई प्यार, साचा संग ना कोई निभाया। लक्ख चुरासी नाड़ बहत्तर उब्बले रत, अमृत मेघ ना कोई बरसाया। रसना जिहवा पढ़ पढ़ जीव जंत गए थक्क, सतिगुर सति सरूप नज़र किसे ना आया। कलिजुग कूड़ कुड़यारा सोया ढक, जूठ झूठ डंका रिहा वजाया। सच सुच ना दिसे कोई फुलवाड़ी पत्त, पत्त डाल्ही ना कोई महिकाया। दुरमति मैल ना देवे कोई कट्ट, हउमे रोग ना कोई मिटाया। हरिभगत हरिजन विरला बैठा सथर घत्त, पुरख अबिनाशी एका ओट रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आप आपणा नाउँ प्रगटाया।

नाउँ प्रगटाए हरि निरँकारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। चौथे जुग कर पसारा, चार चार दए जणाईआ। चार चार दए हुलारा, चार चार वेख वखाईआ। नौं नौं इक्क अखाड़ा, नौं नौं वेखे थाउँ थाँईंआ। सत सत हाहाकारा, सत सत रिहा कुरलाईआ। गुरमुख विरले देवे हरि हरि मति, गुरमति इक्क समझाईआ। साचा मार्ग हरि जू दस्स, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। अमृत आत्म देवे निझर रस, नाभी कँवली आप भराईआ। जोत निरँजण कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। आत्म सेजा करे हास बिलास, भस्मड़ आपणा भोगी भोग वखाईआ। हरिभगत ना होए कदे उदास, जिस मिल्या सच्चा माहीआ। दिवस रैण वसे पास, सदा सुहेला विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म जन्म दी बुझाए प्यास, जिस जन आपणा रस वखाईआ। मानस जन्म होए रास, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। राए धर्म ना पाए फास, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। जिस जन गाया रसन स्वास, सोहँ हरि हरि आपणा रंग रंगाईआ। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, आकाश अकाशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। हरिजन हरि जगाया, कर किरपा गुण निधान। त्रैगुण माया पर्दा लाहया, आत्म अन्तर इक्क ज्ञान। माया ममता मोह चुकाया, नाता तोड़ पंज शैतान। साचा मन्त्र इक्क दृढ़ाया, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान। हँ ब्रह्म भेव मिटाया, ईश जीव कर कल्याण। जगत जगदीस दरस दिखाया, गृह मन्दिर कर परवान। साचा ताज सीस टिकाया, लेखा जाणे दो जहान। बीस बीस वेख वखाया, राह तके ज़िमीं अस्मान। सच हदीस इक्क सुणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे जीआ दान। जीआ दान वस्त अमोल, जीवण दाता इक्क वरताईआ। शब्द अगम्मी कंडे तोल, तोलणहारा आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। सुरती शब्दी जाए मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। देवे वड्याई उप्पर धौल, हरिजन साचे आप उठाईआ। आपणा कीता पूरा करे कौल, गोबिन्द गुर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्त आपणा पर्दा आप चुकाईआ। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, कलि कल्की लै अवतार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, निहकलंका जामा धार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, लोकमात वखाए सचखण्ड दुआर। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, थिर घर जोती जोत करे उज्यार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, सुन अगम्म होए ख़बरदार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, भगत भगवन्त ल्ए उभार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, दस्म दुआरी खेल न्यार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, आत्म सेजा मेला नारी कन्त भतार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, घर घर विच नाद सुणाए अनहद सच्ची धुन्कार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, घर अमृत बख्शे ठंडी ठार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, लेखा जाणे ईड़ा पिंगल सुखमन टेढी बंक कराए पार।

पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, नौं दुआरे वेखे वारो वार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, पंच दुष्ट काम क्रोध लोभ मोह हँकार कर ख्वार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, गुरमुख साचे कर प्यार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, कलिजुग कूड़ी क्रिया दए निवार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, जूठ झूठ करे पार किनार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, राज राजानां शाह सुल्तानां दर दर करे भिखार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, सम्मत सम्मती मारे मार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, नाम खण्डा फड़ तेज़ कटार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, चण्ड प्रचण्ड विच ब्रह्मण्ड एका वार दए हुलार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, नव खण्ड सृष्ट सबाई खण्ड खण्ड करे संसार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सति स्वामी जगत निहकामी निरगुण निरवैर हो त्यार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, लक्ख चुरासी पूर्ब जन्म लेखा आपणे लेखे डार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, ब्रह्मा विष्न शिव करे आर पार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, सति सतिवादी साची बन्न्हे धार। पर्दा चुकाउणा अन्त कलि, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्चा हरि, हरिजन मेले इक्क दुआर। इक्क दुआर सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाए। आदि पुरख आदि निरँजणा, आदि अनादी वेख वखाए। दीना नाथ दर्द दुःख भय भंजना, दीनन दीन होए सहाए। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाए। घर मेला साचे सज्जणा, घर गीत गोबिन्द अल्हाए। लक्ख चुरासी जो घड़या सो भज्जणा, थिर कोए रहिण ना पाए। कलिजुग काल नगारा सिर ते वज्जणा, लुकया कोए रहे ना राय। तख्त ताज शाह सुल्तानां तजणा, तख्त निवासी हुक्म सुणाए। मनमुख पर्दा किसे ना कज्जणा, गुर सतिगुर ना कोए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाए। हरिजन वेख वखाण दा, इक्क इकल्ला हरि मेहरवान। जुग जुग लेखा जाणे दो जहान दा, लोआं पुरीआं वेखे मार ध्यान। लक्ख चुरासी खेल श्री भगवान दा, घट घट वसे गुण निधान। कलिजुग कूड़ कुड़यारा ख़ाक छाणदा, पंज शैतानां बे ईमान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे बाल अंञाण। हरिजन बाल अंञाणा, गुर सतिगुर वेख वखाईआ। जिस जन बख्शे चरन ध्याना, चार वरन मिले वड्याईआ। इक्क वखाए पद निरबाणा, परम पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। सति सतिवादी साचा राणा, राजन राज इक्क कमाईआ। कलिजुग वरते आपणा भाणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुरमुख विरला चतुर सुघड़ सुजाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। एका गाए अगम्मी गाना, सोहँ शब्द हरि पढ़ाईआ। एथे ओथे देवे माणा, दोए दोए लेखा आप मुकाईआ। आवण जावण चुक्के काणा, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारनहारा एका गुर, आदि जुगादि समाया। जिस मस्तक लेखा लिख्या धुर, तिस जन

हरि हरि ल्ए मिलाया। सति प्रीती जाए जुड़, ना कोई सके तोड़ तुड़ाया । अन्तिम अन्त गुर सतिगुर जाए बौहड़, गुरमुख साचे वेख वखाया। जन्म जन्म दी बुझाए औड़, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन जीवण जीवत जीवत मुक्त वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अनाद प्रगटाए मन्त्र, साचे सन्त आप सुणाया।

५ चेत २०१८ बिक्रमी हरबंस सिँघ दे गृह ठीकरी छन्नां ज़िला करनाल

सर्बकल हरि समरथ, इक्क इकल्ला भेव ना आइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शब्द अगम्मी चलाए रथ, निरवैर पुरख सेव कमाइंदा। आप प्रगटाए दया कमाए आपणी वथ, सच समग्री आपणे हथ्थ रखाइंदा। सचखण्ड दुआरा एकँकारा सच महल्ले रिहा वस, सच सिँघासण आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि कर पसारा, दर घर साचा आप सुहाईआ। पुरख अकाल हो उज्यारा, अनुभव आपणा प्रकाश धराईआ। अलख अगोचर खेल न्यारा, जोती नूर डगमगाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराईआ। हुक्मी हुक्म शब्द वरतारा, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड निवासा खेल तमाशा, पुरख अबिनाशा आप कराईआ। पुरख अबिनाशी खेल निराली, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आप कराइंदा। लेखा जाणे दो जहान दो जहानां वाली, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। जुगा जुगन्तर चाल निराली, दिस किसे ना आइंदा। दीन दुनी एका वाली, दर्द दु:ख भय भंजन आपणी कार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सो पुरख निरँजण बैठा एका कन्त, हरि पुरख निरँजण नारी नर नरायण रूप वटाईआ। एकँकारा महिमा अगणत, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। आदि निरँजण जोबनवन्त, नूर नुराना बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणा बन्धन पाईआ। श्री भगवान आप प्रगटाए आपणा मंत, नाउँ निरँकारा आप रखाईआ। पारब्रह्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दए वड्याईआ। सचखण्ड दुआर सुहञ्जणा, हरि साचा आप सुहाइंदा। दीपक जोत प्रकाश करे आदि निरँजणा, नूर नुराना डगमगाइंदा। निरगुण निरगुण बणे साचा सज्जणा, सगला संग वखाइंदा। ना घड़या ना भज्जणा, घड़न भन्नणहार आपणी कल वरताइंदा। थिर घर निवासी आपे

जाणे आपणा साचा मजना, सर सरोवर एका सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप वड्यांअदा। सचखण्ड दुआरा साची धार, पुरख अकाल आप चलाईआ। ना कोई दिसे चार दीवार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। सूरज चन्न ना कोए उज्यार, मंडल मण्डप ना कोए सुहाईआ। गगन पाताल ना कोए आधार, लोआं पुरीआं ना बन्धन पाईआ। करे खेल अपर अपार, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। आपणी इच्छया आप विचार, आपणा बल आप धराईआ। मात पित ना कोए प्यार, पूत सपूत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आसण सिँघासण आप सुहाईआ। सचखण्ड दुआरे आपे वड़या, निरगुण रूप पुरख अगम्म। घाड़त घड़न ना किसे घड़या, माता कुक्ख ना प्या जम्म। आपणे पौड़े आपे चढ़या, पारब्रह्म प्रभ आपणा बेड़ा बन्न्ह। आपणा अखशर आपे पढ़या, आपे रिहा मन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड निवासी इक्क भगवन। श्री भगवान सचखण्ड दुआर सुहाइंदा, सोभावन्त एकँकार। तख्त निवासी तख्त उपाइंदा, आप आपणी किरपा धार। पावा चूल ना कोए रखाइंदा, ना कोई बाढी करे विचार। नेत्र लोचण नैण दिस किसे ना आइंदा, अनडिठ खेल करे करतार। कागद कलम भेव ना पाइंदा, लिख लिख कोए ना पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा खोल्हे इक्क किवाड़। सचखण्ड दुआरा खोल्हया, सति पुरख निरँजण सति सतिवाद। आदि जुगादि रहे अडोलया, निरगुण रूप हो विस्माद। आपणा नाउँ निरँकार आपे बोलया, आप जणाए बोध अगाध। आपणे कंडे आपे तोलया, आप आपा विचों काढ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी इक्क वजाए साचा नाद। साचा नाद सचखण्ड निवासी, एका एक उपाईआ। आपणे मंडल आपे पावे रासी, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। निरगुण जोत जोत प्रकाशी, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेश नर नरेश आप सुणाईआ। सच संदेश हरि निरँकारा, आपणा आप उपाइंदा। आपणा नाउँ कर उज्यारा, आपे वेख वखाइंदा। सचखण्ड खण्ड सच एका कारा, थिर घर आपणा रूप धराइंदा। शब्द अनादी सति जैकारा, सति ब्रह्मादी आप बणाइंदा। एका देवे साची दादी, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर दुआरा आपणा आप जणाइंदा। थिर घर दुआरा कर त्यार, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। सचखण्ड सोहे हरि निरँकार, थिर घर साचा शब्द बहाईआ। पिता पूत एका धार, निराकार आप चलाईआ। लिखण पढ़न तों वसया बाहर, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। आपणी करनी करे करनहार, करता पुरख आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणी इच्छया बण वरतार,

साची भिच्छया इक्क दरसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै त्रै मेला एका थाईंआ। एका बन्धन हरि निरँकार, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। अन्तर आत्म इक्क धुन्कार, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। धुर फ़रमाना बोल जैकार, साचा राणा आप समझाईआ। भुल ना जाणा बण गंवार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना भुल्लणा, हरि साचा सच जणाइंदा। एका कंडे तुलणा, हरि हरि आपणा कंडा इक्क वखाइंदा। चरन प्रीती घोल घुलना, घोली घोल एह समझाइंदा। आदि अन्त पाए मुलना, अमुल आपणी खेल खिलाइंदा। त्रै त्रैगुण त्रै त्रै वेस लक्ख चुरासी फलना फुलना, फुल फुलवाड़ी पत्त डाल्ह आप महिकाइंदा। लोकमात पंज तत निशान झुलणा, साची सेवा इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी एका हरि, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। धुर फ़रमाना हरि जणाया, लेखा लिख्त विच ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाया, दे मति रिहा समझाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाया, त्रैगुण माया बन्धन पाईआ। पंज तत्त ल्ए उपाया, तत्व तत इक्क रखाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाया, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सरगुण मेला सहिज सुभाया, आत्म जोती ब्रह्म टिकाईआ। काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर डेरा लाया, घर घर विच सोभा पाईआ। शब्द अनादि धुंन आप वजाया, अनहद साची सेव वखाईआ। नौं दुआरे खोज खुजाया, जगत तृष्ना विच फिराईआ। आसा मनसा मेल मिलाया, पंचम एका रंग वखाईआ। साचा ढोला आपणा सोहला आपणे हथ्थ रखाया, दूसर देवे ना कोए वड्याईआ। नाम विचोला विच बहाया, उप्पर आपणा पर्दा पाईआ। काया चोला वेख वखाया, हड्ड मास नाड़ी रत बूंद रक्त दए वड्याईआ। पर्दा ओहला ना सके कोए चुकाया, अन्ध अन्धेरा छाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, निरगुण अंदर बैठा वड़, सरगुण आपणे कारे लाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धार, पंज तत काया खेल खिलाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, तार सतार आप हिलाइंदा। ब्रह्मा देवे शब्द आधार, एका नाद सुणाइंदा। आपणा अक्खर वेद चार, वेद चार एका अखर गुण गाइंदा। एका अक्खर सति भण्डार, सति भण्डार विष्नूं झोली पाइंदा। एका अक्खर दए सँघार, शंकर एका अक्खर मुल्ल रखाइंदा। पुरख अबिनाशी हो त्यार, साचा मार्ग आप लगाइंदा। लक्ख चुरासी विच संसार, ईश जीव मेल मिलाइंदा। ब्रह्म पारब्रह्म नार भतार, कन्त सुहागी खेल खिलाइंदा। वण्डण वण्ड वण्डाए आप करतार, साचा हिस्सा आपणे हथ्थ रखाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कर विचार, जुग चौकड़ी बन्धन पाइंदा। निरगुण सरगुण होए उज्यार, गुर अवतार खेल खिलाइंदा। शब्द नाम कर पुकार, आपणा रूप आप दरसाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उभार, सन्त साजण मेल मिलाइंदा। गुरमुखां खोल्ह बन्द

किवाड़, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। गुरसिखां बख्शे चरन प्यार, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासी एका हरि, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। अकल कल हरि धार, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतार, सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंढाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गायण आपणी वार, गीता ज्ञान आप समझाईआ। अञ्जील कुरान करन पुकार, तीस बतीसा दए दुहाईआ। खाणी बाणी इक्क विचार, बोध अगाध भेव खुल्हाईआ। धुर दी बाणी बाण मारे न्यार, तीर निराला आप चलाईआ। गुर सतिगुर पावे साची सार, दूसर अवर ना कोए चतराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, जुग करता आपणा बन्धन आपे पाईआ। साचा बन्धन हरि निरँकार, जुग चौकड़ी आप रखाइंदा। प्रगट हो विच संसार, लोकमात वेख वखाइंदा। भगत भगवन्त, जाए पैज संवार, दुष्ट हँकारी मेट मिटाइंदा। ग़रीब निमाणयां ल्ए उभार, माया ममता मोह चुकाइंदा। हउमें हंगता गढ़्ह तोड़ हँकार, साची संगता मेल मिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, जोती जामा भेख वटाइंदा। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे धूंआँधार, सत्तां दीपां चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। सृष्ट सबाई होई विभचार, घर घर काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा लाइंदा। आत्म अन्तर ना करे कोए विचार, ब्रह्म पारब्रह्म ना कोए मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। सचखण्ड दुआर सुहावणा, हरि साचा सच सुहाईआ। जुग जुग आपणा वेस वटावणा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। कलिजुग अन्तिम भेव खुल्हावणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। किला कोट ना कोए वखावणा, साढे तिन्न हथ्थ एका मन्दिर आप वड्याईआ। खड़ग खण्डा हथ्थ ना कोए चमकावणा, नाम खण्डा इक्क रखाईआ। ब्रह्मण्डां वण्ड वण्डावणा, जेरज अंडां वेखे थाउँ थाँईंआ। भेख पखण्डा आप गंवांवणा, जगत विकारा मेटे झूठी छाहीआ। साचा छन्द इक्क सुणावणा, पुरख अकाल दीन दयाल जै जैकार करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रूप अनूप आप धराईआ। रूप अनूपा शाहो भूपा, सो पुरख निरँजण आप धराइंदा। वसणहारा चारे कूंटां, दहि दिशा फेरी पाइंदा। जन भगतां उप्पर आपे तुट्ठा, दे दरस आत्म अन्तर तृखा बुझाइंदा। अमृत आत्म देवे घुट्टा, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लोकमात वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। चारे वरनां ल्ए उठाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कर प्यार। नौं खण्ड पृथ्मी मेल मिलाया, सत्तां दीपां एका धार। ऊँच नीच कोई रहिण ना पाया, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान बहाए इक्क दरबार। एका हुक्म

धुर फ़रमाना आप सुणाया, सो पुरख निरँजण होया ख़बरदार। हँ ब्रह्म लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त ल्ए उठाया, सोया रहे ना कोए विच संसार। नाद ब्रह्मादि आप वजाया, शब्दी शब्द एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुगा जुगन्तर करे कराए साची कार। कलिजुग कार कमाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। मुकामे हक वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी जीव शैतान। ऐनलहक नाअरा लाइंदा, तौफ़ीक ख़ुदाए इक्क मिहबान। लाशरीक खेल खिलाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। राम नाम आप प्रगटाइंदा, घट घट होया जाणी जाण। जोती जामा भेख वटाइंदा, शाहो भूप वड सुल्तान। कोटन कोटी जीव तराइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पंचम मेटे झूठ दुकान। पंचम नाता तोड़ना, पंच विकारा रहिण ना पाईआ। पंचम शब्द शब्दी संग जोड़ना, सुरत शब्द मेल मिलाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोरना, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। कूड़ी क्रिया पाए शोरना, सच सुच्च आप प्रगटाईआ। कलिजुग आपणी हथ्थीं लोकमात विचों तोरना, वेला अन्त दए मुकाईआ। सतिजुग साचा हरिजन साचे बौहड़ना, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे हथ्थ रक्ख वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण धार निरँकार विच संसार, जोती शब्दी शब्द जोत जोत जोत रुशनाईआ।