पुस्तकालयभाग १०

५ चेत २०१८ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह कौमी फ़ारम ज़िला करनाल

सचखण्ड दुआरा सोहे घर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल आप सुहाइंदा। थिर घर निवासी निराकार अंदर बैठा वड़, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर वेस धर, धरनी धरत धवल लोकमात वेख वखाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर सच सुहञ्जणा, हरि साचा सच सुहाए। जोत जगाए आदि निरँजणा, दीवा बाती ना कोए रखाए। जुगा जुगन्तर दर्द दु:ख भय भञ्जणा, भव सागर वेख वखाए। हरिजन वेखे साचे सज्जणा, नित नवित खेल खिलाए। भगत भगवन्त नेत्र नाम पाए कज्जला, अज्ञान अन्धेर मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थान थनंतर इक्क सुहाए। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। लेखा जाणे लक्ख चुरासी जीव जंत, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणी बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जणाए एका मंत,

नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। त्रैगुण अतीता बणे कन्त, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक्क वड्याईआ। दर घर साचा हरि वड्यांअदा, आदि जुगादी साची कार। सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा, निरगुण नूर नूर उज्यार। थिर घर आपणा बंक सुहाइंदा, पुरख अकाल खोल्ह किवाड़। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा आसण लाइंदा, गगन पातालां पावे सार। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, जुगा जुगन्तर लै अवतार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, धुर दरगाही बेऐब परवरदिगार। वेद कतेब शास्त्र सिमरत आपणी कारे लाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सचंखड दुआरे शाह पातशाह, शहिनशाह आसण लाईआ। सति सरूपी शाहो भूपी बण मलाह, जुग जुग आपणा बेड़ा आप चलाईआ। निरगुण सरगुण खेल खिला, मेल मिलावा सहिज सुभा, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शब्द अनादी नाद वजा, धुर दी बाणी बाण लगा, बोध अगाध करे पढ़ाईआ । भगत भगवन्त ल्ए उठा, आत्म अन्तर बूझ बुझा, दूई द्वैती पर्दा दए चुकाईआ। सन्त कन्त ल्ए मिला, अमृत आत्म जाम प्या, निझर झिरना दए झिराईआ। गुरमुख गुर गुर वेखे थांउँ थाँ, दो जहानां फेरा पा, नव सत फेरा पाईआ। गुरमुख गुरसिख लेखा जाणे पिता मां, हरिजन उठाए पकड़ बांह, आलस निन्दरा दए मिटाईआ। इक्क जपाए आपणा नाँ, होए सहाई सभना थाँ, जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा, लोकमात वेस धराईआ। लोकमात वेस अवल्ला, सो पुरख निरँजन आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला, आदि अन्त मध्ध आपणी खेल खिलाइंदा। जन भगत फड़ाए आपणा पल्ला, नाम पल्लू हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा हरि सुहाइंदा, सचखण्ड निवासी एकँकार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, सन्त साजण मीत मुरार। गुरमुख गुर गुर रंग रंगाइंदा, शब्दी शब्द कर प्यार। गुरसिख एका नाम दृढ़ाइंदा, अन्तर आत्म कर उज्यार। रसना जेहवा आप हिलाइंदा, परा पसन्ती पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेलणहारा दिस ना आइंदा। जुग जुग खेल अवल्लड़ा, करता पुरख करे करतार। वसणहारा साचे धाम सच महल्लड़ा, सचखण्ड दुआरा वेखे ठांडा दरबार। जोती शब्दी नूर नुराना आपे बलड़ा, आदि जुगादी कर उज्यार। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन महल्ल अटल उच्च मुनार आपे मल्लड़ा, आप आपणी किरपा धार। लोकमात जन भगत दुआर कृपानिध गहर गुण ठाकर नित नवित खल्हड़ा, सिर हथ्थ रक्ख समरथ करतार। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। धुर दरबारी पारब्रह्म, परम पुरख वड्याईआ। जुग करता जाणे आपणा कम्म, नेह कर्मी कर्म कमाईआ। भगत भगवन्त वेखे साचे जन, हरि प्रकाश प्रकाश विच टिकाईआ। शब्दी डोर बन्न्हे मन, मन वासना रहिण ना पाईआ। एका राग सुणाए कन्न, छत्ती राग रहे जस गाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लेखा जाणे काया छप्पर छन्न, साडे तिन्न हथ्थ वण्ड वंडाईआ। नाम वस्त देवे धन्न, ठग्ग चोर यार लुट कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दुआरा इक्क वखाईआ। दर दुआरा एकँकारा, पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। भगतां अंदर खोल्ह किवाड़ा, घर घर विच आप प्रगटाइंदा। जोत निरँजण कर उज्यारा, दिवस रैण डगमगाइंदा। अमृत बख्शे ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। अनहद शब्द सुणाए सच्ची धुन्कारा, रसना जेहवा ना आप हिलाइंदा। घर मन्दिर वखाए गुरु दुआरा, घर गोबिन्द मेल मिलाइंदा। घर कमलापाती मीत मुरारा, घर साचा साकी देवे नाम अधारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वड्यांअदा। साचा घर काया मन्दिर, सो पुरख निरँजण आप बणाइंदा। लेखा जाणे डूंग्घी कंदर, अन्ध अन्धेर फोल फुलाइंदा। तोड़नहारा बजर कपाटी जंदर, शब्द खण्डा इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप जणाइंदा। साचा मन्दिर गुरमुख काया बंक, बंक दुआरी वेख वखाईआ। नाता तोड़े राउ रंक, ऊँच नीच ना कोई वड्याईआ। नाम जणाए मणीआ मंत, मन मणका आप भवाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, आसा तृष्ना मेट मिटाईआ । काया चोली चाढ़े रंग रंगत, रंग रंगीला साचा माहीआ। लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि आपणे हथ्थ रखाईआ। धन्न वड्याई साचे सन्त, जो जन आपणा बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्दिर दए सुहाईआ। साचा मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ, घर घर विच आप उपाया। अंदर वड़ पुरख समरथ, आत्म सेजा आसण लाया। नाम अगम्मी देवे वथ्थ, लिखण पढ़न विच ना आया। शब्द अनादी मारे सट्ट, नाद अनादी नाद वजाया। चौदां लोक वखाए हट्ट, घर वणजारा वणज कराया। लेखा चुक्के तीर्थ अठसठ, अमृत सरोवर ताल वहाया। दूई द्वैती मेटे फट्ट, माया ममता मोह चुकाया। घर विच घर कर प्रगट, गृह मन्दिर दए सुहाया। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच ल्ए दृढ़ाया। घर विच घर घर महल्ला, घर घर विच सोभा पाइंदा। घर विच मेला इक्क इकल्ला, घर घर विच वेख वखाइंदा। घर विच फड़ाए साजण पल्ला, घर घर विच सोभा पाइंदा। घर विच जोती शब्दी रला, घर घर विच आपणी अलख जगाइंदा। लक्ख चुरासी भुलाए कर कर

वल छला, गुरमुख साचे मेल मिलाइंदा। वसणहारा जलां थलां, जल थल महीअल आपणा डेरा लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेस हरि, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। निरगुण सरगुण हरि हरि धार, हरि बिन अवर ना कोए जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। नव नौ चार गया हार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। धरनी धवल रोवे ज़ारो ज़ार, लक्ख चुरासी सर्ब कुरलाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव राह तक्कण परवरदिगार, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जामा भेख वटाइंदा। जोती जामा भेख अपारा, एकँकारा आप कराईआ। जोत सरूपी वसणहारा सचखण्ड दुआरा, थिर घर साचे शब्द धुन शनवाईआ। सुन्न अगम्मी पार किनारा, सुन्न समाध वेख वखाईआ। लोकमात हो उज्यारा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। साचा मन्दिर सुहाए सच दुआरा, बंक दुआरी बेपरवाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे इक्क मुनारा, उच्च अटल्ला दए वड्याईआ। निरगुण सरगुण अंदर कर पसारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी धार आप वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा घर इक्क वखाईआ। साचा घर सच सिँघासण, सतिगुर पूरा आसण लाइंदा। पारब्रह्म पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करता खेल खिलाइंदा। गृह गृह मन्दिर अंदर पावे रासण, मंडल मण्डप आप सुहाइंदा। भगत भगवन्त दासी दासन, जुग जुग सेव कमाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकासन, नव नौं चार पड़दा लांहयदा। गुरमुखां करे पूरी आसन, आत्म अन्तर मेल मिलाइंदा। निज गृह कर कर वासण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वसाइंदा। साचा घर वसंदड़ा, सो पुरख निरँजण मीत मुरार। जुग जुग हरिजन वेख वखंदड़ा, करे कराए साची कार। सीस जगदीस हथ्थ रखंदड़ा, नाता तोड़ सर्ब संसार। स्वच्छ सरूपी रूप वखंदड़ा, जोती जोत नूर उज्यार। थान धनंतर सोभावन्त आप सुहंदड़ा, आप आपणी किरपा धार। जुग जुग विछड़े मेल मिलंदड़ा, कलिजुग पावणहारा सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बंक दुआर। बंक दुआर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। धरनी धरत धवल दए वड्याआ, कर किरपा हरि मेहरवान। चरन सरन सरन चरन एका राह वखाया, मेल मिलावा दो जहान। माणस जन्म लेखे लाया, गुरमुख साचा कर परवान। लक्ख चुरासी फंद कटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप पछाण। दर घर साचा जाणया, हरि गोबिन्द मीत मुरार। आदि जुगादि चले चलाए आपणे भाणया, जुगा जुगन्तर साची कार। तख्तो लाहे राजे राणयां, ग़रीबनिमाणयां जाए तार। जिस जन बख्शे चरन ध्यानया, देवे दरस अगम्म अपार। निज आत्म परमात्म देवे ब्रह्म ज्ञानया, ब्रह्म पारब्रह्म आधार। ईश जीव होए परवानया, घर मेला

कन्त भतार। शब्द अगम्मी गाए गानया, इक्क इकल्ला बोल जैकार। गुरमुख गुरसिख गृह दर करे परवानया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण निरवैर आप कराईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले मीत मुरारा, कोटन कोटि जन्म दा लेखा रिहा मुकाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, समुंद सागर नेत्र नीर वहाए सार ना पाए कोए शाहीआ। गुरमुख गुरसिख तेरा सति दुआरा, सति सतिवादी वेखे थांउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जन भगतां बुझाए लग्गी बसन्तर, नाम जणाए एका मन्त्र, त्रैगुण अग्नी रहे ना राईआ। त्रैगुण नाता देवे तोड़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। शब्द अगम्मी चाड़े्ह घोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराइंदा। चरन प्रीती लग्गी निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख नाता तुट्टे मढ़ी गोर, ख़ाकी ख़ाक ना मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर सुहञ्जणा हरि सुहाइंदा। हरि घर पाया एकँकार, गुरमुख वज्जी वधाईआ। नाता तुट्टा सर्ब संसार, सतिगुर पूरा नज़री आईआ। माणस जन्म ना जाए हार, मात गर्भ फेर ना आईआ। लक्ख चुरासी होए ख्वार, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। सचखण्ड निवासी कर प्यार, सचखण्ड दुआरे ल्ए मिलाईआ। जोत प्रकासी विच संसार, अबिनाशी करता कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणे पावे सार, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। पूर्ब जन्मां रिहा विचार, जन्म कर्म आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दर जिस घर चरन छुहाए दया कमाए दीनन दए सहार, दीनां नाथ वडी वड्याईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर भगत भगवन्त एका धार, सन्त सतिगुर ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन वेखे साचा घर, घर मेला सहिज सुभाईआ।

५ चेत २०१८ बिक्रमी करतार सिँघ दे गृह कौमी फ़ारम ज़िला करनाल

गुरसिख रूप सच निशान, गुर गोबिन्द आप झुलाइंदा। आप प्रगटाए दो जहान, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप वखाइंदा। देवणहारा धुर फ़रमान, शब्द अनादी नाद सुणाइंदा। गुरसिख गुर गुर मेल मिलाए आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाइंदा। धन्न गुरसिख जिस आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, नेत्र लोचण नैण खुल्हाइंदा। सो गुरसिख चतुर सुघड़ सुजान, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। अमृत सरोवर सच नहान, सर अमृत सो वड्यांअदा। कोटन कोटि गुर पुरख अबिनाश राह तकाण, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। आदि जुगादी इक्क भगवान, जुग जुग आपणा खेल वखाइंदा। लक्ख चुरासी देवणहारा जीआ दान,

जीवन जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणहारा मार ध्यान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती नूर नूर महान, आदि निरँजण वड मेहरवान, सो पुरख निरँजण वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण साचा काहन, एकँकारा वड बलवान, आदि जुगादि वेस वटाइंदा। श्री भगवान देवणहारा धुर फ़रमान, अबिनाशी करता नौजवान, पारब्रह्म रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा । लोकमात होए प्रधान, हरिजन साचे ल्ए पछाण, ब्रह्म पारब्रह्म देवणहारा माण, ईश जीव मेल मिलाइंदा। गुरसिख वखाए सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। गुरसिख निशाना सचखण्ड, सो पुरख निरँजण आप वखाइंदा। वेखणहारा कोटन कोटि ब्रह्मण्ड, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। थिर घर वासी पाए वण्ड, आप आपणी वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस वटाइंदा, पारब्रह्म करतार। सतिजुग त्रेता द्वापर आप हंडाइंदा, पुरख अगम्मा हो त्यार। ब्रह्मा विष्न शिव सेव लगाइंदा, रवि ससि दए आधार। मंडल मण्डप आप उपजाइंदा, प्रकाश प्रकाश कर प्यार। धरत धवल आप सुहाइंदा, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सची सरकार। सच्ची सरकार शाह पातशाह, सो पुरख निरँजण आप अख्वाइंदा। तख्त निवासी देवणहारा सच सलाह, धुर फ़रमाना इक्क जणाइंदा। जुगा जुगन्तर बण मलाह, शब्दी गुर रूप वटाइंदा। निरगुण सरगुण खेल खिला, पंज तत चोला आप हंढाइंदा। ब्रह्म ब्रह्मादि नाद वजा, धुन अगम्मी आप सुणाइंदा। बोध अगाधा भेव खुल्हा, आपणा पर्दा लांहयदा। ब्रह्मा वेता आप उठा, चारे वेद समझाइंदा। चारे जुग झोली पा, चारे खाणी रंग रंगाइंदा। चारे बाणी दए समझा, चार वरनां संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क वखाइंदा। सच निशाना हरि भगवन्त, आदि जुगादि रखाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे जीव जंत, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। हरिजन उठाए साचा सन्त, सति सतिवादी मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना हरि भगवाना, दो जहानां आप रखाइंदा। सच निशान उठाइंदा, आदि जुगादी कार। भगत भगवन्त वेख वखाइंदा, सन्त साजण ल्ए उभार। गुरमुख आपणी गोद बहाइंदा, गुरसिख साचे कर प्यार। एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा, निष्अक्खर वक्खर कर त्यार। गुर गुर आपणा रूप वटाइंदा, ब्रह्म पारब्रह्म पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। गुर अवतारा खेल अपारा, पुरख इकल्ला आप कराईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, सचखण्ड निवासी हो त्यारा, निरगुण सरगुण धार आप चलाईआ। जीवां जंतां दए सहारा, एका नाम वणज वपारा, लक्ख चुरासी आप कराईआ। करे खेल

करनेहारा, करता पुरख वडी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर लेखा जाणे तेई अवतारा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। अठ्ठ दस्स खेल न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बन्धन आपणे हथ्थ रखाईआ। एका बन्धन हरि भगवान, आपणे हथ्थ रखाइंदा। जुग जुग झुलाए मात निशान, सति सतिवादी आप उठाइंदा । लेखा जाणे सीता राम, कान्हा कृष्ना वेख वखाइंदा। ईसा मूसा सच पैग़ाम, कलमा अमाम आप सुणाइंदा। मुकामे हक हक पछाण, देवणहारा एका दान, साची वस्त झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सच निशाना परवरदिगार, बेऐब आपणे हथ्थ रखाईआ। हक हकीकत कर विचार, ख़लक ख़ालक वेख वखाईआ। एका कलमा कर उज्यार, कायनात आप पढ़ाईआ। मुर्शद मुरीद दए दीदार, जल्वा बातन बेपरवाहीआ। आदि जुगादी सांझा यार, नूरो नूर नूर इलाहीआ। ना कोई कातब लिखे लिखार, मकतब विद्या ना कोए पढ़ाईआ। दरगाह साची वसे धाम न्यार, चौदां तबक भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना एका एक रखाईआ। सच निशाना नाम सति, निरगुण नानक हथ्थ फड़ाया। पारब्रह्म ब्रह्म देवे मति, आत्म तत्त इक्क जणाया। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, सांतक सति सति वरताया। साचा मार्ग एका दस्स, वरन बरन मेट मिटाया। ऊँच नीच एका दर रहे हस्स, दर दरवाज़ा इक्क खुलाया। गुरसिखां हिरदे अंदर वस, आपणा निशान आप वखाया। जूठ झूठ मेट रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द आप चढ़ाया। चार कुण्ट पैंडा मुकाए नस्स नस्स, दिवस रैण सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क दृढ़ाया। सच निशाना हरि का नाउँ, हरि सतिगुर आप समझाइंदा। होए सहाई सभनी थाउँ, दो जहानां वेख वखाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, कागों हँस उडाइंदा। एथे उथे देवे ठंडी छाउँ, जिस जन सिर छत्र आप झुलाइंदा। लेखा जाणे पिता माउँ, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद बिठाइंदा। जुग जुग करे सच न्याउँ, साचा सालस आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप समझाइंदा। सच निशाना सतिगुर धार, लोकमात वज्जे वधाईआ। सति निशाना गुर चरन प्यार, गुर गुर मीता गुर गुर मेला सहिज सुभाईआ। सच निशाना ठांडे दरबार, सचखण्ड निवासी आप झुलाईआ। सच निशाना एकँकार, आप आपणे हथ्थ वखाईआ। उप्पर लेख लिख्या निराकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशान इक्क प्रगटाईआ। सच निशान प्रगटाया, कर किरपा गुण निधान। आपणा मन्त्र नाम जणाया, हरिजन साचे कर पहचान। लिखण पढ़न विच ना आया, ना कोई जाणे जीव जहान। रूप रंग रेख ना कोए वखाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान।

श्री भगवान खेल खिलाया, आदि जुगादी कार। एका जोती जोत जगाया, दस दस मेला कन्त भतार। पुरख अबिनाशी वेस वटाया, निरगुण सरगुण पावे सार। चेला सुत नाउँ धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करता खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी पुरख अगम्म। सुत दुलारा आप उपाइंदा, देवे नाम वड्याई धन्न। सच निशाना हथ्थ फड़ाइंदा, आप प्रगटाया गुजरी चन्न। दो जहानां वेख वखाइंदा, लक्ख चुरासी बेड़ा देवे बन्न्ह। पुरख अकाल इक्क मनाइंदा, एका राग सुणाए कन्न। फ़तहि डंका इक्क वजाइंदा, जो घड़या देवे भन्न। सृष्ट सबाई राह चलाइंदा, चार वरनां देवे माण। ऊँचां नीचां राउ रंकां एका धाम बहाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे दो जहान। सच निशाना गोबिन्द धार, पुरख अकाल आप उपाईआ। जोती नूर कर उज्यार, नूर नुराना दए समझाईआ। असुते प्रकाश एकँकार, लालन लाल वड वड्याईआ। कंचन धार सचखण्ड दुआर, सूहा थिर घर बैठा आसण लाईआ। चिटी धार पसर पसार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पीला बस्त्र लोकमात तन करे शंगार, गोबिन्द सूरा हो उज्यार, खड़ग खण्डा इक्क चमकाईआ। नीला बस्त्र पहने आपणी वार, उच्ची कूक करे पुकार, खुलड़े केस सीस रिहा वखाईआ। काला सूसा कलिजुग रंग देवे पाड़, चारों कुण्ट अगम्मी धाड़, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। सति निशाना करे त्यार, श्री भगवान पावे सार, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। राह तक्के मीत मुरार, सत्थर सुता पैर पसार, सूलां सेज आप हंढाईआ। सच सनेहुड़ा देवे कर प्यार, तेरा मेरा इक्क आधार, दो जहानां भुल ना जाईआ। पुरख अबिनाशी होया ख़बरदार, गोबिन्द मिल्या साचा यार, पिता पूत गल लगाईआ। तेरा कर्ज़ा दए उतार, एका ढईया चुक्के भार, तेरी नईया लाए पार, खेवट खेटा बणे आप शहिनशाहीआ। तेरा नाउँ करे उज्यार, तेरा शब्द डंक जैकार, चार वरन चार कुण्ट दए सुणाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतार, सम्बल नगरी वसे धाम न्यार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सच निशाना हथ्थ फड़े सच्ची सरकार, राज राजानां मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच निशान उठावना, गुरमुख रूप अपार। साडे तिन्न हथ्थ आप झुलावना, पुरख अबिनाशी हो त्यार। ब्रह्मा विष्न शिव पन्ध मुकावना, जुग चौकड़ी कर ख्वार। क्रोड़ तेतीसा रहिण ना पावणा, सुरपति मारे डाहडी मार। जोती जामा भेख वटावना, लेखा जाणे गुर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल एकँकार। एकँकार खेल अपारा, भेव कोई ना पाइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यारा लोकमात वेस वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। श्री भगवान बोल जैकारा, अबिनाशी

करता नाअरा लाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म दए हलारा, ब्रह्म वेता मुख शरमाइंदा। विष्नूं रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। शंकर खुलड़े केस तन बिभूत एका मंगे चरन धूढ़ ख़ाक सारा, हथ्थ त्रिशूल सुटाइंदा। कलिजुग अन्तिम राह तक्के निहकलंक नरायण नर अवतारा, नर नरायण आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलाइंदा। साची खेल खिलावना, हरि सतिगुर दीन दयाल। गुरमुख निशाना इक्क झुलावना, हरिजन वेखे साचे लाल। मात वड्याई आपणे हथ्थ रखावना, शब्द गुर बण दलाल। काया मन्दिर अंदर मेल मिलावना, घर घर विच वखाए सच्ची धर्मसाल। अनहद डंका आप वजावणा, नाता तोड़ पंज शैतान। पंचम सख़ीआं मिल मिल मंगल गावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए सच निशान। सच निशान बणाया, निरगुण आपणी किरपा धार। आदि जुगादी आपणे हथ्थ रखाया, जुगा जुगन्तर साची कार। गुर अवतार सेवा लाया, जुग चौकड़ी खेल न्यार। नौं नौं चार पन्ध मुकाया, प्रगट होए आप करतार। एका कौल ल्ए निभाया, भुल ना जाए भुल्लणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सतिगुर पावे सार। सन्त अन्त अनन्त, भगवन्त रहे जस गाईआ। सर्ब जीआं दा एका कन्त, आदि पुरख वडी वड्याईआ। जुगा जुगन्तर देवे आपणा नाउँ मंत, सति मन्त्र करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच भूमका आप सुहाईआ। सच भूमका सोहे अस्थान, धरनी धरत धवल वड्यांअदा। जिस दर चरन कँवल धरे भगवान, सो दर सोभा पाइंदा। जिस जन देवे नाम निधान, सो जन अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जिस जन अमृत आत्म देवे पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। जिस जन देवे धुन अनादी एका गान, आत्मक सुन आप खुल्हाइंदा। जिस जन आपणी कराए आप पहचान, सो जन मंगण किते ना जाइंदा। जिस जन आपणे दर करे परवान, सो जन दो जहानां सोभा पाइंदा। जिस जन वखाए सच निशान, सो जन ओट ना कोई तकाइंदा। गुरमुख गुरसिख चतुर सुजान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। रंग रंगाए हरि रंगीला, रंग रतड़ा बेपरवाहीआ। पुरख अगम्म अबिनाशी बीठला, प्रेम भाओ भगती आपणे हथ्थ टिकाईआ। जुग जुग चलाए रीतला, सृष्ट सबाई वेखे थांउँ थाँईंआ। वखाए धाम इक्क अनडीठड़ा, निज नेत्र आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भूमिका दए वड्याईआ। साची भूमिका सर अमृत, योजन चार चार वड्याईआ। आप सुहाए आपणी धरत, धरनी दोए दोए बैठी सीस झुकाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, अमिउँ रस आपणा आप चुआईआ। जन भगतां मेटे जन्म जन्म दी हरस, निरगुण सरगुण दरस दिखाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा फोल फुलाईआ। जिस जन

उप्पर करे तरस, आपणा निशाना दए वखाईआ। साध सन्त कल रहे तड़प, प्रभ दरसन नेत्र नैण उठाईआ। त्रैगुण माया बुझे ना तृष्ना अंदरे अंदर कर गए हड़प, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गुरु गुर बण बण बैठे ना कोई लिख्त ना कोई पढ़त, सच संदेश ना कोए सुणाईआ। जीवां जंतां कोलों लैंदे रहे आड़्हत, जूठे झूठे वट्टे तोल तुलाईआ। अन्तिम वेखे जिस घड़या घाड़त, घड़न भन्नणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरनी आप सुहाईआ। धरनी मौली मौलया जग, हरि सतिगुर चरन छुहाया। जुग जुग दी लग्गी बुझी अग्ग, निरगुण नेत्र दरसन पाया। होई सेज सुहञ्जणी प्रभ धरया पग, घर मन्दिर एका नज़री आया। गुरमुख लक्ख चुरासी विचों कढ्ढ, आप आपणा मेल मिलाया। सच निशाना आपणी हथ्थीं गड्ड, गुरमुख साची भेंट चढ़ाया। शाह सुल्तानां अन्तिम सुटे डूँग्घी खड्ड, ना सके कोए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप उपाया। सच निशाना गुरसिख भेंट, जगत जगदीस दए वड्याईआ। सत्तां दीपां बणे खेवट खेट, जगत मलाही सेव कमाईआ। लेखा जाणे मात पित बेट, पिता पूत करे रुशनाईआ। गोबिन्द सूरा साचा हेत, हाज़र हज़ूरा वेख वखाईआ। वेखणहारा नेतन नेत, नित नवित आपणा रूप प्रगटाईआ। कलिजुग अन्तिम जोत प्रगटाए दया कमाए वीह सौ अठारां बिक्रमी पहली चेत, चेतन्न चेत दए कराईआ। नौं खण्ड पृथ्मी वेखे खेत, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशान इक्क दरसाईआ। सच निशान बणाया, सति सतिवादी साची धार। सृष्ट सबाई दए वखाया, इक्क इकल्ला हो उज्यार। राज राजानां शाह सुल्तानां एका हुक्म दए सुणाया, साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार। सीस जगदीस ताज सुहाया, सो पुरख निरँजण खेल अपार। हँ ब्रह्म ल्ए उठाया, शब्द हलूणा एका मार। सोया कोए रहिण ना पाया, साध सन्त करे बेदार। मुला शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर ल्ए जगाया, उच्ची कूक करे पुकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना आप संभाल। सच निशाना गुर गोबिन्द रंग, गुरसिख रती रत रंगाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नव नौं वजाए मृदंग, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। हथ्थ फड़ चण्ड प्रचण्ड, नाम कटार इक्क चमकाईआ। लक्ख चुरासी करे रंड, देवे दंड बेपरवाहीआ। दूई द्वैती झूठी ढाहे कंध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरती करे जोत रुशनाईआ। साची धरती झुलणा निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। गुरमुख तेरा खेल महान, भेव कोए ना पाइंदा। आपणी भेंटा लै लै बाल अंञाण, आपणी हथ्थीं सेव कमाइंदा। चवी हथ्थ कर परवान, ज़िमीं अस्मान आप हिलाइंदा। करे खेल वड मेहरवान, महिबान बीदो आप खिलाइंदा। आलम उल्मा ना करे

कोई पहचान, वेद कतेब ना कोई समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। सति सतिवादी खेल अवल्ला, आलमगीर आप कराईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, मीआं आपणा रूप वटाईआ। भेव खुल्हाए साढे तिन्न हथ्थ सीआं, बिस्मिल आपणा पर्दा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क निशान दए वखाईआ। इक्क निशाना चार वरन पुरख अकाल आप जणाइंदा। इक्क निशाना खोल्हे हरन फरन, नेत्र ज्ञान आप खुल्हाइंदा। इक्क निशाना चुकाए मरन डरन, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। इक्क निशाना तरनी तरन, दो जहानां पार कराइंदा। इक्क निशाना जरनी जरन, साचा भाणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम सच निशाना आप बणाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिटे निशाना, निशान निशाना दए मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम मिटे पंज शैताना, जगत शैताना रहिण ना पाईआ। कलिजुग अन्तिम नाता तुट्टे जीव जहाना, जीव जहाना पन्ध मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम झूठ विकार होए वैराना, वैहिन्दी धार आप वहाईआ। कलिजुग अन्तिम तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम शब्द अगम्मी गाए धुर फ़रमाना, चार वरनां करे पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए जोद्धा सूरबीर बलवाना, मर्द मरदाना आपणा नाउँ धराईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंका पहरे बाणा, मात पित ना कोई बणाईआ। कलिजुग अन्तिम एका डंका वजाए श्री भगवाना, सृष्ट सबाई रिहा उठाईआ। कलिजुग अन्तिम एका बन्न्हे सच्चा गाना, गुरमुख विरला सगन मनाईआ। कलिजुग अन्तिम हरिजन वखाए पद निरबाणा, निर्भय आपणी दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम एका तख्त सुहाए शाह सुल्ताना, शाह पातशाह आसण लाईआ। कलिजुग अन्तिम एका देवे धुर फ़रमाना, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलिजुग अन्तिम लेखा जाणे गोपी कान्हा, मंडल मण्डप आपणी खेल खिलाईआ। लेखा जाणे सीता रामा, राम सीता सुरत शब्द वज्जे वधाईआ। कलिजुग हँकारी तोड़े अभिमाणा, अभिमाण रावण रहिण ना पाईआ। शब्द खण्डा खिच्च म्याना, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। रसना चिल्ला तीर कमाना, इक्क निशाना आपे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच निशाना इक्क वखाईआ। सच निशान वेखणा, गुर सतिगुर आप वखाए। कलिजुग मिटदी जाए रेखना, आप आपणा रूप वटाए। शब्द अगम्मी झुल्ले देस परदेसना, पुरख अबिनाशी आप झुलाए। जूठा झूठा रहिणा वेस ना, कूड़ कुड़यारा दए खपाए। पूजा चुक्के गणपति गणेशना, ब्रह्मा विष्न शिव ना कोए मनाए। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार चले कोई पेश ना, अल्ला राणी नेत्र नैण नीर वहाए। पीर दस्तगीर खड़े दरवेशना, गल काली कफ़नी पाए। आदि शक्ति खुले केशना, आप आपणा हाल सुणाए। चतुर्भुज रूप किसे ना वेखना, रूप अनूपा बैठा मुख छुपाए। प्रगट

होए दस दस्मेशना, शब्द शब्दी डंका इक्क वजाए। पुरख अकाल गुरमुख विरले वेखना, जिस जन आपणा पड़दा ल्ए उठाए। हरि का रूप मुच्छ दाढ़ी ना केसना, ना कोई मूंड मुंडाए। जोती जामा धारे भेखना, निहकलंका नाउँ रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी आदि जुगादी इक्क निशाना हथ्थ उठाए। मात पित जगत नाता, रक्त बूंद खेल खिलाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्को दाता, लक्ख चुरासी आपणी गोद सुहाइंदा। वेखणहारा इक्क इकांता, नव नव आपणा भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची वस्त झोली पाइंदा। पिता पूत जगत प्यार, दिवस रैण रहे दुखदाईआ। कवण वेला वक्त घर आए दुलार, आत्मक सांतक सति कराईआ। पंज महीने दिवस चार, जगत विछोड़ा रिहा समझाईआ। अन्तिम मेला करे आप करतार, विछड़िआं ल्ए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त जगत झोली पाईआ।

हरिसंगत वड्याई धन्न, हरि सतिगुर दरसन पाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, हरिजन बह बह मंगल गाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर आत्म अन्तर इक्क ध्यान लगाया। हरिसंगत वड्याई धन्न, जगत बुझे लग्गी बसन्तर, अग्नी तत्त रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत होए सहाया। हरिसंगत सतिगुर रूप, सति पुरख निरँजण बणत बणाईआ। हरिसंगत सति सरूप, सति सतिवादी विच समाईआ। हरिसंगत नाता तुट्टे जूठ झूठ, सच सुच्च मिले वड्याईआ। हरिसंगत उप्पर जाए तुट्ठ, नाम अतुट झोली पाईआ। पंच विकारा कढ्ढे कुट्ट, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जाए छुट्ट, जो जन आए नेत्र लोचण दरसन पाईआ। निर्मल मिलाए जोती जोत, अन्त जोती जोत मिलाईआ। सचखण्ड दुआरा वखाए किला कोट, जिस दुआरे हरिसंगत आसण लाईआ। कलिजुग अन्तिम आप उठाए आहलणिउँ डिगे बोट, कर किरपा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिसंगत तेरा सच मनारा, पुरख अबिनाशी आप बणाया। गुर गोबिन्द तेरा मीत मुरारा, विछड़ कदे ना जाया। नानक निरगुण दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाया। पुरख अकाल बण वणजारा, साचा हट्ट इक्क खुल्हाया। ब्रह्म पारब्रह्म करे प्यारा, दर घर साचे मेला गुरु गुर चेला एका रंग रंगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत दर आए लेखे लाया। हरिसंगत तेरा सहिज गुण, गुणवन्ता वेख वखाइंदा। तेरी पुकार तेरा ल्ए सुण, सुणनहार आप अख्वाइंदा। लक्ख चुरासी विचों चुण, गुरमुख विरले अंग लगाइंदा। हरि का भेव

जाणे कौण, वेद कतेब सर्ब जस गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत साचा माण रखाइंदा। हरिसंगत तेरा अन्त सुहाउणा, जमदूत नेड़ ना आईआ। राए धर्म मुख शरमौणा, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सीस झुकाउणा, जिस मार्ग गुरसिख जाईआ। थिर घर साचे सोभा पाउणा, जिस मिल्या गुर गोबिन्द साचा माहीआ। नानक गोद आप सवाउणा, सोया पूत ना कोए उठाईआ। जन्म जन्म दा गेड़ चुकाउणा, मात गर्भ दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे सति वड्याईआ। हरिसंगत वेखे सच निशान, गुर सतिगुर दया कमा। लेखे लाए बिरध बाल जवान, जो जन सरनाई गए आ। अन्तिम देवे शब्द बबाण, आप आपणी सेव कमा। अन्त कन्त भगवन्त साध संगत होए सहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धाम दए बहा। साचा धाम सुहाया, हरि सतिगुर सज्जण शाह। हरिसंगत मेल मिलाया, निरगुण सरगुण बण मलाह। चेला गुर एका रंग रंगाया, गुर चेला पकड़े बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत देवे एका वर, निथाव्याँ बख्शे साचा थाँ। हँकार विकार जाए विनास, जिस जन सतिगुर दया कमाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। हिरदे रक्ख रक्ख आपणा वास, आसा तृष्ना दए बुझाईआ। रसन जपाए आपणा नाम स्वास, स्वास स्वासां विच समाईआ। पूरी करे गुरसिख आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत हँकार दए मिटाईआ। जगत हँकार तुट्टे गढ़्ह, शब्द खण्डा आप वखाइंदा। अंदरे अंदर ल्ए फड़, फड़णहारा दिस ना आइंदा। गुरसिख तेरी काया पौड़े जाए चढ़, आप आपणा बल धराइंदा। दरस दिखाए अग्गे खड़, स्वच्छ सरूपी रूप वटाइंदा। करे प्रकाश बहत्तर नड़, सांतक सति आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत हँकार आप गंवाइंदा। जगत हँकार जाए तुट्ट, माण अभिमाण रहिण ना पाईआ। गुरसिख सुहाए तेरी रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। अमृत जाम प्याए घुट्ट, अग्नी तत्त दए मिटाईआ। करे प्यार जन साचे सुत, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विकार दए खपाईआ। जगत हँकार विकार विनासे, दूई द्वैती मेट मिटाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड विच प्रभासे, डूँग्घी कंदर फोल फुलाइंदा। गुरसिख माणस जन्म ना जाए विच हासे, अमोलक हीरा रतन फेर हथ्थ ना आइंदा। लक्ख चुरासी गल लटके फासे, बिन सतिगुर पूरे ना कोए कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाम रक्खे तेरे काया कासे, तेरा हँकार आपणी झोली पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अणडिठ आपणी खेल खिलाइंदा।

नित नवित देवे दरस दीदार, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। गुरसिखां करे सद प्यार, सतिगुर पूरा सो अख्वाइंदा। रातीं सुत्तयां ल्ए उठाल, आलस निन्दरा आप मिटाइंदा। दर दरवेश बण कंगाल, गुरसिख दुआरे इक्क प्रीती मंगण आइंदा। शब्द सरूपी बण दलाल, सुरत सुवाणी वेख वखाइंदा। गुरसिख तेरे नेड़ ना आए काल महाकाल, दीन दयाल आपणा बन्धन पाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, शब्द तन्द इक्क वखाइंदा। काया मन्दिर अंदर बणाए सच्ची धर्मसाल, घर घर विच मेल मिलाइंदा। गुरसिखां गुर सतिगुर अंदर वड़ वड़ पुच्छे हाल, औदां जांदा दिस ना आइंदा। सदा सुहेला इक्क इकेला करे प्रितपाल, प्रितपालक आपणी सेव कमाइंदा। गुरसिखां पिच्छे गोबिन्द घालण गया घाल, बंस सरबंस सर्ब मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरसिख आपणे रंग रंगाइंदा। गुरमुख दरस दीदार एका मंगदा, गुर देवणहार दातार। गुरु ग़रीब निवाज़ ग़रीबां घर औदां कदे ना संगदा, शाह सुल्तानां करे ख्वार। आप आपणा लेखा जाणे भुक्ख नंग दा, भुक्ख्यां नंग्गयां बेड़ा लाए पार। करे खेल सूरे सरबंग दा, सो सतिगुर मीत मुरार। गुरसिख तेरे नौं दुआर नवें आपे लँघणा, सुखमन टेढी बंक करे पार। ईड़ा पिंगल ना अग्गे खंघदा, जिस किरपा करे आप निरँकार। अमृत मेघ बरसे झिरना झिरे आस उमंग दा, निझर वेखे ठंडा ठार। नाद वज्जे अनहद शब्द मृदंग दा, ना कोई तार ना सतार। आत्म सेजा बह बह गुरसिख तेरा रंग माणे तेरे पलँघ दा, तेरा तेरा करे दीदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे परमानंद दा, निजानंद इक्क विहार। गुरसिख तेरी दरस ओट, सतिगुर पूरा पूर कराईआ। विचों कढ्ढे वासना खोट, काया कपट रहिण ना पाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दरस, जगत तृष्ना मेटे हरस, हवस होर ना कोए वखाईआ।