६ चेत २०१८ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
पारब्रह्म अबिनाशी करता बेअन्त बेपरवाह, आदि अन्त जुगा जुगन्त जाग्रत जोत जोत रुशनाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह, वेखणहारा दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड लोआं पुरीआं जेरज अंडां वेख वखाईआ। सचखण्ड निवासी इक्क जपाए आपणा नाउँ, वसणहारा सभनी थाँ, जल थल महीअल जंगल जूह उजाड़ पहाड उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर वेस वटा, निरगुण सरगुण मेले सहिज सुभा, आत्म अन्तर बूझ बुझा, घर घर विच मेल मिलाईआ। भगत
भगवन्त लेखा दए चुका, निर्मल जोती दीप टिका, शब्द अनादी धुन वजा, अनहद एका राग सुणाईआ। अन्ध अन्धेरा दए गवा, अमृत आत्म जाम प्या, सति सरूपी रिहा समा, विस्मादी विस्माद आपणा खेल खिलाईआ। सन्त साजण ल्ए उठा, शब्द अगम्मी नाद वजा, ब्रह्म ब्रह्मादि खोज खुजा, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। गुरमुख रंग ल्ए रंगा, रंगणहार इक्क शहिनशाह, तख्त निवासी साचे तख्त बैठा आसण ला, निरवैर पुरख अकाल शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख वेखे नैण खुल्हा, आप आपणी दईया कमा, दिवस रैण एका खेल खिला, आठ पहर इक्क रंग रंगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा ला, गुर अवतार रूप धरा, भगत भगवन्त साध सन्त लेखा आपणे हथ्थ रखा, गुरमुख गुरसिख बेड़ा ल्ए बन्न्हा, जुग करता खेवट खेट साचा माहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर ल्या हंढा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत हरि जस गा, गीता ज्ञान इक्क वखा, अञ्जील कुराना पर्दा लाह, तीस बतीसा आप समझाईआ। खाणी बाणी मार्ग पा, नव खण्ड पृथ्मी वेखे थाउँ थाँ, सत्तां दीपां वण्ड वण्डा, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। चौदां लोक रूप धरा, चौदां तबकां नूर रुशना, ज़िमीं अस्माना वेखणहारा आदि जुगादि करे सच न्याँ, जुगा जुगन्तर आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अगम्म अगम्मड़ा अलख अगोचर अलख अलखना आपणी खेल खिलाईआ। साची खेल खिलावणहारा, इक्क इकल्ला एकँकारा, दो जहानां पावे सारा, त्रैभवन वडी वड्याईआ। गुर अवतार हो उज्यारा, नाम शब्द बोल जैकारा, लक्ख चुरासी दए सहारा, जीवां जंतां आप समझाईआ। नाम सति सति भण्डारा, आप वरताए वरतावणहारा, ऊँचां नीचां राउ रंकां करे इक्क प्यारा, शाह हकीरां एका रंग रंगाईआ। एका दिसे धाम न्यारा, जोती नूर हरि निरँकारा, वेद कतेबां वसे बाहरा, भेव अभेदा आपणा भेव छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, रूप अनूप शाहो भूप, सति सरूप सति सतिवादी आपणा आप प्रगटाईआ। सति सरूप हरि समाया, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर बैठा चरन टिकाया, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सच सिँघासण सोभा पाया, पुरख अबिनाशी सच्चा शहिनशाहीआ। धुर फ़रमाना हुक्म जणाया, हुक्मी हुक्म खेल खिलाईआ। शब्द दरबान दर आप रखाया, पूत सपूता आपे जाईआ। आपणा नूर कर रुशनाया, सच ज़हूर इक्क प्रगटाईआ। बेऐब परवरदिगार नाउँ ख़ुदाया, इलाही नूर इक्क धराईआ। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्लड़ा आप कराया, इक्क इकल्लड़ा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर वेस धर, निरगुण सरगुण खेल कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। निरगुण सरगुण खेल करतारा, करता पुरख आप कराइंदा। सो पुरख निरँजण वसणहारा ठांडे दरबारा, हरि पुरख निरँजण आप आपणी कल रखाइंदा। एकँकारा कर
पसारा, आदि निरँजण जोत उज्यारा, श्री भगवान सांझा यारा, अबिनाशी करता पावे सारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम हरि भगवान, आपणी रचना आप रचाईआ। जोती जामा खेल महान, लिखण पढ़न विच ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी होए हैरान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। ब्रह्म वेता बाल नादान, रो रो नेत्र नैणां नीर वहाईआ। विष्नूं मंगे एका दान, पुरख अबिनाशी अग्गे झोली डाहीआ। शंकर तुट्टे अन्तिम माण, पुरख अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। प्रगट होवे जोद्धा सूर बली बलवान, नाम खण्डा तेज़ प्रचण्डा, ब्रह्मण्डां खण्डां आप चमकाईआ। सति उठाए इक्क निशान, लेखा जाणे दो जहान, दीन दुनी आपणी खेल खिलाईआ। ख़ालक ख़लक वेखे आण, एका नाअरा धुर फ़रमान, हक हकीकत ला शरीक्त एका कलमा आप पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणा बल आप धराईआ। आपणा बल आपे धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलाईआ। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान ल्ए फड़, बचया कोए रहिण ना पाईआ। किला कोट तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउमे हंगता दए मिटाईआ। हरिजन जन हरि हरि आप फड़ाए आपणा लड़, एका पल्लू नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा काया मन्दिर अंदर डूँग्घी कंदर महल्ल अटल उच्च मुनार आप वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द गुर गुर शब्द निरगुण धार निरगुण प्यार निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ।