६ चेत २०१८ बिक्रमी निरँजण सिँघ दे गृह लुधियाणा
निरगुण निराकारा खेल अपारा, निरवैर पुरख आप खिलाइंदा। अनुभव प्रकाश हो उज्यारा, करे खेल अगम्म अपारा, आप आपणी कल धराइंदा। जोती नूर नूर उज्यारा, शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, धुर दरगाही आप सुणाइंदा। सचखण्ड सुहाए इक्क दुआरा, थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आसण लाइंदा। लेखा जाणे सुन अगम्मी धूंआँधारा, वसणहारा उच्च महल्ल अटल मुनारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। शब्दी शब्द कर पसारा, मंडल मण्डप दए सहारा, रवि ससि सूरज चन्न कर रुशनाईआ। धरत धवल इक्क अखाड़ा, वेखे वखाए वेखणहारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। इक्क
इकल्ला श्री भगवान वेखणहारा सच निशान, आदि जुगादी दो जहान, दोए दोए रूप आप धराइंदा। निरगुण सरगुण हो मेहरवान, देवणहारा साचा दान, वस्त अमोलक नाम अनमुल्ल झोली पाइंदा। शब्द जणाए धुर फरमान, बोध अगाधी एका गाण, भेव अभेव आप खुलाइंदा। सति उठाए इक्क निशान, लेखा जाणे जीव जहान, लक्ख चुरासी जीव जंत घट घट अन्तर आप आपणा रूप धराइंदा। एका मन्त्र नाम शब्द धुन्कान, एका होए जाणी जाण, जानणहारा भेव ना आइंदा। जुगा जुगन्तर खेल महान, निरगुण सरगुण हो प्रधान, लोकमात आप खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि अन्त श्री भगवन्त, आपणा वेस आप वटाइंदा। आदि वेस निराकार, असुते प्रकाश कराईआ। सो पुरख निरँजण अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी धार चलाईआ। हरि पुरख निरँजण निराकार, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। एकँकारा कर पसार, आप आपणा बल धराईआ। आदि निरँजण हो उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबार, श्री भगवान सच सिँघासण आसण सोभा पाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत सदा सद रहे ख़बरदार, आलस निन्दरा विच कदे ना आईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, विष्न ब्रह्मा शिव दए आधार, त्रैगुण मीता इक्क अतीता, त्रै त्रै बन्धन एका पाईआ। लेखा जाणे हस्त कीटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साची धारा आपणे हथ्थ रखाईआ। साची धार हरि समरथ, आदि जुगादि रखाइंदा। जुग करता चलाए जुग जुग रथ, जगत जीव सेव कमाइंदा। शब्द जणाई महिमा अकथ, बोध अगाध आप दृढ़ाइंदा। जन भगतां देवे एका वथ, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। साचा मार्ग हरि हरि दस्स, साचा राह आप वखाइंदा। हिरदे अंदर हरी हरि वस, आप आपणा मेल मिलाइंदा। निरगुण जोत जोत कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। मेल मिलावा शाहो साबास, शाह पातशाह आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जुग जुग खेल हरि निरँकारा, आदि जुगादि कराइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, जोती जामा भेख वटाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। एका हुक्म नाम जैकारा, शब्द धुन्कारा आप अल्हाइंदा। वसणहारा धुर दरबारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आपणा रूप वटाइंदा। रूप वटाए पारब्रह्म, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। करता पुरख करे कराए आपणा कम्म, कुदरत कादर वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी बेड़ा रिहा बन्न्ह, घड़न भन्नणहार सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख विरले उठाए साचे जन, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। एका राग सुणाए कन्न, अनहद शब्द सच्ची शनवाईआ। पंचम पंच देवे डन्न, सतिगुर
पूरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कलिजुग अन्तिम लेख निरँकारा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। लक्ख चुरासी कर पसारा, घड़े भन्न्हे भन्नणहारा, घड़न भन्नणहार आपणी धार चलाइंदा। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग लेखा जाणे आर पार किनारा, मँझधारा आपणी खेल खिलाइंदा। लहिणा देणा चुकाए ज़िमीं अस्मानां दो जहानां लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां कर विचारा, गगन गगनंतर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। आपणा बन्धन हरि हरि पा, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा जणाईआ। करोड़ तेतीसा आप उठा, एका हुक्म दए वरताईआ। लोकमात फेरा पा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। नाम डंका इक्क वजा, चारों कुण्ट दए हिलाईआ। राउ रंक भेव ना रा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दुआर बंका दए सुहा, गुरमुख विरले मेल मिलाईआ। एका अंका एका अक्खर दए पढ़ा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हँ ब्रह्म मेल मिलाए साचे थाँ, काया मन्दिर अंदर ब्रह्म पारब्रह्म समाईआ। हरिजन बणाए फड़ फड़ हँस काँ, सोहँ हँसा मोती चोग चुगाईआ। कलिजुग अन्तिम करे सच न्याँ, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। चार कुण्ट रिहा कुरला, वरन बरन मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। रवि ससि मुख रहे शरमा, साचा चन्द ना सके कोए चढ़ा, जूठ झूठ जगत अन्धेरा छाईआ। अठारां पुराण ना सके कोए पढ़ा, चौदां विद्या दस्से ना कोए राह, चौदां लोक बैठे मुख छुपाईआ। साचा कलमा ना सके कोए पढ़ा, आलमीन ना दिसे ख़ुदा, आलम उल्मा साचा राह ना कोए वखाईआ। सच सदा ना सके कोए लगा, हक महिराब ना वेखे कोए थाँ, साचे हुजरे डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, रूप अनूप शाहो भूप, निरगुण निराकार आप धराईआ। निरगुण रूप हरि करतारा, जोती जामा भेख वटाइंदा। सम्मत सम्मती हो उज्यारा, लोकमात खेल खिलाइंदा। शाह सुल्तानां दए हुलारा, राज राजानां आप उठाइंदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। ब्रह्मण्डां मारे वारो वारा, जेरज अंडां वेख वखाइंदा। जन भगतां सद बख्शंदा विच संसारा, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी तोड़े फंदा जम का फास कट्टणहारा, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचा एका एक, हरि एका एक जणाईआ। हरिजन साची शब्द टेक, हरि शब्द नाद धुंन शनवाईआ। हरिजन साचे बुध बबेक, माया ममता हउमे हंगता रोग गंवाईआ। हरिजन साचे धुर मस्तक लेख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। हरिजन मेला कर कर अवल्लड़ा वेस, नर नरेश फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँइंर्आ।
हरिजन तेरा सच मुनारा, साडे तिन्न हथ्थ बंक सुहाइंदा। गुर सतिगुर साचा मीत मुरारा, गृह मन्दिर खोज खुजाइंदा। निरगुण धारा कर उज्यारा, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। शब्द अनादि सच्ची धुन्कारा, अनहद ताल तलवाड़ा आप वजाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, निझर झिरना भर प्याला जाम प्यांअदा। बन्द ताकी खोल्हे किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। करे प्रकाश बहत्तर नाड़ा, नूरो नूर डगमगाइंदा। नाता तुट्टे पंचम धाड़ा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। साची सख़ीआं वखाए मंगलचारा, घर गीत गोबिन्द अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाइंदा। दर दरवाज़ा हरिजन खोल्ह, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। अंदरे अंदर शब्द अगम्मी आपे बोल, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। आत्म सेजा वसे कोल, ब्रह्म पारब्रह्म मेला एका थाँईंआ। करनेहारा उलटा कँवल, अमृत नाभी मुख चुआईआ। देवे वड्याई उप्पर धवल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन सच्चा भगत वणजारा, नाम भण्डारा इक्क वखाइंदा। आदि जुगादी देवणहारा, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। देवणहारा बण वरतारा, दाता दानी आपणा नाउँ धराइंदा। भगत भगवन्त सुहाए इक्क दुआरा, दर दुआरे सोभा पाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरिजन हरि हरि भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, गुरमुख गुरसिख एका दर बहाइंदा। साचा दर धुर दरबारा, धुर दरगाही आप जणाइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड खोल्ह किवाड़ा, रूप अनूप आप दरसाइंदा। मेल मिलाए ठांडे दरबारा, अग्नी तत्त ना कोई जणाइंदा। हरिजन नाता तोड़ संसारा, पुरख बिधाता आपणा मेल मिलाइंदा। एका नाम इक्क जैकार, एका शब्द इक्क धुन्कारा, आत्मक धुंन आप सुणाइंदा। एका मन्दिर इक्क घर बारा, एका सतिगुर साजन मीत मुरारा, दूसर अवर ना संग रलाइंदा। एका कन्त इक्क भतारा, एका सेजा सुत्ते पैर पसारा, अंगीकार इक्क अख्वाइंदा। एका ब्रह्म नूर उज्यारा, एका पारब्रह्म प्रभ पाए सारा, एका आत्म परमात्म आपणे रंग रंगाइंदा। एका ईश जीव दए हुलारा, एका जगत जगदीस वेखणहारा, एका छत्र झुलाए सीस वसणहारा धाम न्यारा, सचखण्ड निवासी दरगाह साची सोभा पाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यारा, करे खेल अपर अपारा, सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा। कलिजुग मेटे कूड़ पसारा, लेखा जाणे मीत मुरारा, चार यारां नबी रसूलां भेव चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरि आपणा खेल खिलाइंदा। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, चार कुण्ट वजे वधाईआ। पुरख अबिनाशी भेव न्यारा, भेव अभेद ना सके कोई जणाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्का वेद चारा,
पुराण अठारां वेद व्यासा गया गाईआ। शास्त्र सिमरत उच्ची कूकन मारन नाअरा, वाह वाह तेरी वडी वड्याईआ। अञ्जील कुरान करन निमस्कारा, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। गुर अवतार आवण वारो वारा, जुग जुग आपणा मार्ग लाईआ। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग सद तेरा बणया रिहा अखाड़ा, सरगुण सरगुण करे लड़ाईआ। हरि का खण्डा ना किसे विचारा, तीर कमान साचा चिल्ला नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंक जामा पाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलकार। गोबिन्द मेल मिलाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। चेला आपणे दर बहाइंदा, साचे सुत दए आधार। शब्दी डंका इक्क वजाइंदा, दो जहानां आपणी वार। आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा, आपे बोले सति जैकार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा, नव नौं चार जाए हार। लेखा कोए रहिण ना पाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका खण्डा फड़ कटार। साचा खण्डा शब्द कटारा, पुरख अबिनाशी हथ्थ उठाईआ। निरगुण लेख निरगुण भेख निरगुण लिखारा, निरगुण सेवा सेव कमाईआ। तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रूप एका रंग समाईआ। एका हुक्मी हुक्म करे वरतारा, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। नव नौं वेखे इक्क अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। चण्ड प्रचण्ड साचा खण्डा, खण्डन नीका आप उपाइंदा। लहिणा देण चुकाए कोटन कोटि ब्रह्मण्डा, ब्रह्म ब्रह्मादि वेख वखाइंदा। नाता तोड़े जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज मूल चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खण्डा नाम कटार, सतिगुर पूरा वेखे वेखणहार, जीव जंत ना पावे सार, भेव अभेद छुपाइंदा। साचा खण्डा नाम मुट्ठ, त्रैभवण धनी आप लगाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणी हथ्थीं चुक्क, नव नौं रिहा समझाईआ। शाह सुल्ताना वड मेहरवाना श्री भगवाना गया तुट्ठ, आपणी दया आप कमाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यारा पंच विकारा हउमे धाड़ा कढ्ढे कुट्ट, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। चारे वरनां ल्ए लुट्ट, सभ दा भाग जाए निखुट्ट, अन्तिम जड़्ह देवे पुट्ट, सिम्मल रुक्ख सर्ब वखाईआ। गुरमुख विरला रक्खे ओट, जिस जन लगाए शब्द चोट, सोई सुरती आप जगाईआ। भाग लगाए काया किले कोट, दरस दिखाए निर्मल जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा पन्ध दए मुकाईआ। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाउणा, चौथा जुग रहिण ना पाईआ। नाम खण्डा इक्क उठाउणा, चारों कुण्ट फिरे दुहाईआ। आत्म परमात्म वेख वखाउणा, सोहँ अखर जगत वक्खर इक्क पढ़ाईआ। पिछला लेखा लेख मुकाउणा, अगला लेखा आपणे हथ्थ
रखाईआ। हरि हरि भाणा आप वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां एका धाम बहाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ज़ात पात कोए रहिण ना पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सभ ने गाउणा, नौं खण्ड पृथ्मी एका नाअरा लाईआ। पुरख अकाल नूरी जल्वा जलाल दरस वखाउणा, राम राम रूप वटाईआ। एका बंसरी नाम वजाउणा, साचे मंडल रास रचाउणा, एका मुक्ट सीस टिकाउणा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आपणी खेल खिलाईआ। एका कलमा अमाम पढ़ाउणा, सच ईमान इक्क वखाउणा, ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार एका धाम बहाउणा, अल्ला राणी लड़ फड़ाउणा, वेले अन्त ल्ए प्रनाईआ। आपणा इस्म आप पढ़ाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह खेल खिलाइंदा, हुक्मी हुक्म सति वरतार। जो घड़या सो भन्न वखाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव करन पुकार। वेला अन्त आप समझाइंदा, इक्क इकल्ला एकँकार। नौं सौ चुरानवे चौकड़ी जुग झोली पाइंदा, पूर्ब लहिणा दए उतार। आपणा खेल आप खिलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए करनेहार। करनहार कादर करता, करीम रहीम वडी वड्याईआ। आपणा दर आपणा घर आपे वड़दा, मुकामे हक हक डेरा लाईआ। आपणा पल्लू आपे फड़दा, दामनगीर इक्क ख़ुदाईआ। चौदां तबक आपे चढ़दा, हकीर फकीर शाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग झुलाए सच निशान, नव नौं बणाए इक्क विधान, नाम धारा आप चलाईआ।
१ विसाख २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच
हरि ठाकर जग ठुकराइंदा, सम्मत अठारां ठोकर ला। शब्द अगम्मी खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप ख़ुदा। निरगुण नूर डगमगाइंदा, जोती जोत कर रुशना। नौं नौं वेख वखाइंदा, आदि पुरख प्रभ पर्दा लाह। सो पुरख निरँजण रंग चढ़ाइंदा, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह। हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा, दो जहानां धुर फ़रमा। चारों कुण्ट वेख वखाइंदा, वेखणहारा बेपरवाह। निरगुण निरवैर पुरख अकाल आपणा नाउँ धराइंदा, अलख अगोचर अगम्म अथाह। सचखण्ड दुआर आपणा आसण लाइंदा, थिर घर चरन हेठ दबा। सुन्न अगम्मी फेरा पाइंदा, रूप अनूप आप वटा। आपणे मन्दिर आपणा खेल खिलाइंदा, करे खेल इक्क इकल्ला सच महल्ला आप वसा। नारी कन्त आप प्रनाइंदा, कन्त कन्तूल वसे एका थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा राह। हरि ठाकर खेल खिलाइंदा, खेलणहारा पुरख अगम्म। नौं नौं
चार वेस वटाइंदा,। आदि जुगादी जाणे आपणा कम्म। दोए दोए आपणा रूप धराइंदा, आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह। आपणा हुक्म आप सुणाइंदा, आपे ल्ए मन्न। आपणी वण्डण आप वंडाइंदा, लेखा जाणे सूरज चन्न। ब्रह्मण्ड खण्ड आपणे रंग रंगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जननी आपे जन। हरि ठाकर जगत ठुकराया, ठोकर मारे दो जहां। निरगुण निरवैर आपणा रूप वटाया, रूप अनूप दिसे किसे ना। आपणा लेखा दए समझाया, लेखा जाणे जीव ना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। शहिनशाह हरि खेल खिलाइंदा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सृष्ट सबाई वेख वखाइंदा, नौं सत्त तेरी धार। पारब्रह्म प्रभ रूप वटाइंदा, ब्रह्म लेखा ल्ए उग्घाड़। आपणा लेखा पूर कराइंदा, लेखा जाणे सतारां हाढ़। सम्मत चौदां राह तकाइंदा, बीस बिक्रमी कर प्यार। पंदरां पंदरां वेख वखाइंदा, कत्तक कर्मां ल्ए उभार। रिवाल्सर चरन टिकाइंदा, गोबिन्द सूरा वड बलकार। शब्द शब्द मेल मिलाइंदा, शेर शेर इक्क निरँकार। उच्चे टिल्ले पर्बत निरगुण जोत जोत जगाइंदा, जोती खिच्चे सर्ब संसार। उच्चे कोट कोट आसण लाइंदा, कोट ढाहे गढ़्ह हँकार। नाम चोट नगारे इक्क लगाइंदा, सृष्ट सबाई करे ख़बरदार। दो दो मेला मेल मिलाइंदा, दूआ दूए नाल करे प्यार। दूई द्वैती सर्ब गंवाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार ठाकर हरि स्वामी, महिमा अगणत गणी ना जाईआ। आदि जुगादि एका अन्तरजामी, कोटन कोटि रूप वटाईआ। जुगा जुगन्तर शब्द अगम्मी सुणौंदा आया बाणी, बाण निरबाण आप चलाईआ। गुर अवतारां दस्सदा रिहा आपणी कहाणी, आपणा पर्दा आप उठाईआ। आपे बणया रिहा सच्चा शाह सुल्तानी, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क अठ्ठ ल्ए मिलाईआ। इक्क अठ्ठ हरि मेल मिलाउणा, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। अठ्ठां तत्तां रंग रंगाउणा, रंग मजीठी इक्क चढ़ाइंदा। बण ललारी सेव कमाउणा, सेवक नर हरि दिस ना आइंदा। गोबिन्द सूरा नाम धराउणा, चेला गुर रूप धराइंदा। आपणे मन्दिर आप सुहाउणा, पलँघ रंगीली सेज सुहाइंदा। साचा चिल्ला हथ्थ फड़ाउणा, तीर तीरां आप उठाइंदा। उच्चा टिल्ला आप वसाउणा, टिल्ले पर्बत फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाइंदा। हरि ठाकर स्वामी गहर गम्भीर, गोबिन्द भेव कोए ना पाइंदा। लेखा जाणे अठसठ नीर, नीर नीरां फोल फुलाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे बस्त्र चीर, चीर चीरां पर्दा लांहयदा। चौदां तबकां वेखे पीर फकीर, दस्तगीर खेल खिलाइंदा। चौदां लोक वेखे शाह फ़कीर, हक हकीकत आप जणाइंदा। कलिजुग तेरी बदले आप तकदीर, तदबीर आप बणाइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गुर अवतार मार मार घलदा रिहा ज़ंजीर, लोकमात बन्धन
पाइंदा। आपे बणया रिहा उच्च दा पीरन पीर, पीर पीरां आप अख्वाइंदा। चार जुग घतदे रहे वहीर, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। आपणा वेला आपणे हथ्थ रक्खया अख़ीर, आदि अन्त दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि ठाकर खेल खिलाइंदा। हरि ठाकर जग ठकरावन आया, पारब्रह्म बेअन्त। चार जुग दे गुर पीर ल्ए उठाया, नाल रलाए भगत सन्त। सचखण्ड दुआरे विचों बाहर ल्ए कढाया, आप जणाए आपणी बणत। लक्ख चुरासी लड़ ल्ए फड़ाया, लेखा जणाए जीव जंत उच्चे टिल्ले बह बह आपणा आसण दए वखाया, पूरन जोत श्री भगवन्त। सभ दा कन्त हरि हरि जू वेखण आया, आपणी महिमा जाणे अगणत। रिवाल्सर गुर गोबिन्द एका राह वखाया, हिरदे गाया बह बह पुरख अबिनाशी ल्ए मिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त। हरि ठाकर लेखा जाणदा, आदिन अन्ता एकँकार। जुग जुग लेखा आप पछाणदा, लेखा जाणे वेद चार। विष्न ब्रह्मा शिव राह तक्के चरन ध्यान दा, नेत्र नैण कर विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा खेल खिलावना, नव नौं चार पन्ध मुका। तेई अवतार आप उठावना, दस गुर नाल रला। अठारां भगतां डंक वजावणा, लक्ख चुरासी ल्ए समझा। भगत भगवन्त मेल मिलावना, जोती जोत कर रुशना। नव नौं किला कोट आप बणावणा, शब्द अगम्मी फेरा पा। एका डंका नाम सुणावणा, डंका फड़या बेपरवाह। सच धाम चरन छुहावना, चरन कँवल इक्क टिका। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं एका राह वखावणा, साचा मार्ग एका ला। रवि ससि रूप वटावणा, रूप अनूप ल्ए वखा, विष्नूं आपणा पन्ध मुकावणा, अन्तिम मंगे दर पनाह। ब्रह्मे वेला वक्त चुकावणा, थिर कोए दीसे ना। शंकर शहिँसा रोग मुकावणा, पुरख अबिनाशी हो सहा। सुरपति राजा इन्द डेरा ढाहवणा, ढह ढह ढेरी दए मिला। क्रोड़ तेतीसा आपणे विच मिलावणा, मानस जन्म ल्ए प्रगटा। किन्नर जच्छप नाच ना किसे नचावना, गण गंधर्ब दए ना कोई सलाह। लोकमात खेल खिलावना, नौं खण्ड पृथ्मी जोती जोत कर रुशना। निरगुण सरगुण मेल मिलावना, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए सच न्याँ। सच न्याउँ करनेहारा, एका एक अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो न्यारा, पंज तत ना कोए रखाइंदा। गुरुआं पीरां देंदा रिहा सहारा, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। नौं सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो गौंदे आए वारां, गीत गोबिन्द आप सुणाइंदा। आपे सभ तों वसे बाहरा, हर घट आपणा आसण लाइंदा। करे खेल गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर खेल खिलाइंदा। पुरख अगम्मड़ा नारी नारा, नर नरायण रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम फड़ के आया तिक्खा आरा, दो जहानां चीर पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा
खेल आप खिलाइंदा। दो जहानां पाउणा चीर, चीरनहारा इक्क अख्वाईआ। चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, उच्चे टिले पर्बत साचा माहीआ। एका वार घत दए वहीर, धीरज धीर ना कोई धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कौल आप ल्ए निभाईआ। पिछला कौल निभावण आया, सम्मत वीह सौ चौदां नाल रला। आपणा लेखा दए समझाया, लेखा जाणे बेपरवाह। भरम भुलेखा दए कढाया, भाण्डा भरम भउ भना। आपणा वेस ल्ए वटाया, शहिनशाह सच्चा पातशाह। सम्मत अठारां दए दुहाया, उच्ची कूक कूक सुणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सदा सहा। सम्मत अठारां खेल खिलावना, पुरख अबिनाशी किरपा धार। रिवाल्सर जोत जगावना, जोती जोत हो उज्यार। हाढ़ सतारां रंग रंगावना, पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपे हो ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत करे प्यार। हरिसंगत शब्द मिलाइंदा, शब्दी संगत धार। शब्द गुर आप अख्वाइंदा, शब्द रूप नर अवतार। शब्द गोबिन्द वेख वखाइंदा, शब्द चेला सुत करे प्यार। शब्द पिता पूत वखाइंदा, एका मन्दिर इक्क घर बार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। हरि निरँकार खेल खिलावना, सम्मत अठारां वेख विचार। हाढ़ सतारां दिवस सुहावना, सृष्ट सबाई जाए हार। गुरमुख आपणी गोद बहावना, राती रुती दए आधार। दोए दो मेला मेल मिलावना, बाई सद खेल अपार। सौ सौ आपणा संग रखावणा, इक्क इक्क सदी जावे हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करतार खेल खिलावणा, दस्से साची धार। दस दस वेला आप सुहावना, पुरख अबिनाशी हो त्यार। संगत सारी संग रखावना, आत्म अन्तर कर प्यार। सुरती सुरत शब्द मिलावना, शब्द सुरत दए अधार। आपणी गोद आप उठावणा, आपे करे सच प्यार। गोबिन्द आपणे अंग लगावना, अंगीकार करे करतार। रिवाल्सर सर सुहावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आपणी वार। खेल खिलंदड़ा हरि निरँकार, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। गुरमुख गुरसिख करे प्यार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। तख्त निवासी शाह सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाईआ। वेला वक्त सुहावणा, हाढ़ सतारां हरि करतार। हरिसंगत संग मिलावना, जाए दर सच्चे दरबार। पूर्ब लेखा लेख मुकावणा, लेखा रहे ना दूजी वार। शब्दी शब्द शब्द प्रगटावना, जोती जोत जोत उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। रिवाल्सर हरि शब्दी धारा, जोती जोत खेल खिलवाणा। निरगुण मेला निरगुण चेला निरगुण घर निरगुण घर बारा, निरगुण वेख वखावना। निरगुण रंग सच्ची सरकारा, निरगुण अंग लगावना।
रिवाल्सर जाए शब्दी रूप दाता, दात आपणी नाल रखौदा ए। जोती जोत सुणाए साची गाथा, गीत गोबिन्द आप अलौंदा ए। गुरसिखां नाल बंधाया एका नाता, ना कोई तोड़े ना तोड़ तुड़ौदा ए। पहलों मिटाए आपणी ज़ाता, ज़ात पाता फेर मिटौदा ए। हाढ़ सतारां सुहाए सुहञ्जणी राता, रातीं रुतड़ी आपणे हथ्थ रखौदा ए। हरिसंगत बणया पिता माता, पिता पूत गुरसिख गले लगौदा ए। पूर्ब जन्म दा पूरा करे घाटा, गोबिन्द आपणा रूप वटौदा ए। निरगुण निरवैर देवे नाल साथा, सगला संग निभौंदा ए। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथा, अगला लेखा ना कोई वखौंदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणौंदा ए। हरि आपणा भेव जणाइंदा, कर किरपा गुण निधान। हरिसंगत वेख वखाइंदा, हरि घट वेखे मार ध्यान। पैंरी चल पन्ध ना कोई मुकाइंदा, उच्चे टिले पर्बत बीआबान। बंस सरबंस नाल ना कोई रखाइंदा, नाता जुड़या जीव जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल वड मेहरवान। मेहरवान हरि सतिगुर पूरा, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। आपणा बचन करे कदे ना कूड़ा, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जिस जन बख्शे चरन धूढ़ा, धूढ़ी मस्तक टिक्का ल्ए लगाईआ। काया चोली चाड़े्ह रंग गूढ़ा, उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, दे मति रिहा समझाईआ। शब्द अनादी सुणाए साची तूरा, तुरीआ राग आप अल्हाईआ। जोती नूर बख्शे साचा नूरा, अज्ञान अन्धेर रहिण ना पाईआ। दाता दानी सरबंग सूरा, सूरबीर सचा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत ल्ए तराईआ। हरिसंगत शब्द तराइंदा, त्रैगुण माया अतीत। त्रै त्रै लेखा आप चुकाइंदा, लेखा जाणे साहिब अनडीठ। गोबिन्द आपणा रूप वटाइंदा, वेखणहारा हस्त कीट। उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाइंदा, करे खेल इक्क अतीत। गुरमुख साचे नाल रलाइंदा, सम्मत सम्मती जाए बीत। कीता कौल आप निभाइंदा, आदि जुगादी साची रीत। रोवां नैणा राह तकाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी रीत। साची रीत पुरख अगम्म, आपणी आप चलाईआ। ना मरे ना पए जम्म, मरन जन्म विच कदे ना आईआ। हरख सोग ना कोई ख़ुशी ग़म, गफ्लत नींद ना कोई वखाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, जगत बेड़ा रिहा चलाईआ। सद वसे बिन छप्परी छन्न, मन्दिर महल्ल ना कोई दरसाईआ। गुरमुख साचे वेखे जन, जन जनणी बणया माईआ। एका राग सुणाए कन्न, नाद अनादी धुन वजाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पड़दा दए उठाईआ। हरि पड़दा आप उठाइंदा, कर किरपा गुण निधान। सम्मत अठारां राह जणाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। हाढ़ सतारां थित वखाइंदा, लोकमात मात महान। हरिसंगत घर घर सुत्तयां आपणे रंग रंगाइंदा, देवणहारा जीआ दान।
सुरत शब्द बन्धन पाइंदा, बन्दीख़ाना काया वेख मकान। वड्याई आपणे हथ्थ रखाइंदा, पुरख अबिनाशी वाली दो जहान। एका वार अन्तिम जोत रिवाल्सर जगाइंदा, शब्दी लाए सच्ची धुन्कार। गुरमुख गुरमुख नौ खण्ड पृथ्मी आपणे चरन बहाइंदा, किरपा करे श्री भगवान। तिन्न हज़ार लिख्या लेखा सम्मत चौदां पूर कराइंदा, गुण गुणा कर परवान। सहँसर मुख शेष लेखे लाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल खिलाइंदा, भगत भगवन्त साची धार। हाढ़ सतारां आप जणाइंदा, वेला वक्त रिहा विचार। दो तिन्न पंज मेल मिलाइंदा, नौ नौ होए खबरदार। निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उभार। पंचम नाद शब्द धुन वजाइंदा, नौ दुआरे वसे बाहर। गोबिन्द आपणा रंग रंगाइंदा, करे खेल सच्ची सरकार। सुन्न मुन आप जणाइंदा, नेत्र नैण नैण मुँधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इक्क नाल करे प्यार। इक्क मेला इक्क तोड़दा, इक्क जगत जुग चार। इक्क सतारां खेल हाढ़ दा, इक्क अठारां पावे सार। इक्क लेखा परवरदिगार दा, इक्क लेखा करे बेऐब सांझा यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो तिन्न पंज नौ दए अधार। दो तिन्न पंज नौ करना बन्द, बन्दीखाना आप समझाईआ। नेत्र खोल्हे ना गाए बत्ती दन्द, अंदर मन्दिर ना कोई मिलाईआ। अन्तिम अन्तिम गाउणा सुहागी सोहँ छन्द सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। पूर्ब जन्म दा मिटे पन्ध, अगला लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रिवाल्सर दए वड्याईआ। दो तिन्न पंज नौ हरि खेल खिलावणा, सर सर आप सुहाया। नौ पंज अन्त मिलावना, धरत धवल धरनी दए वड्याआ। त्रै त्रै लेखा पार करावणा, त्रै त्रै पड़दा आप चुकाया। दोए दोए वेसा आप वटावना, निरगुण सरगुण नाउँ धराया। निरगुण सरगुण रिवाल्सर डेरा लावना, सरगुण सनमुख बह बह दरस दखाया। संगत सबाई चुप करावना, मुख मुख ना कोई हिलाया। मानस जन्म सुफल कुक्ख करावना, जगत दुःख रोग मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस दिहाढ़ा दए वड्याआ। दिवस दिहाढ़ा वडा वड, हरि सतिगुर आप वड्याईआ। गुरसिखां अंदरों आपणी सुरती आपे कढ्ढ, रिवाल्सर दए सुहाईआ। जिस जिस चरन छुहाया पिच्छे ना देवे छड्ड, हरि भुल्ले ना पान्धी राहीआ। सचखण्ड दुआरे होए बैठा अड्ड, लक्ख चुरासी आपणी वण्डन पाईआ। हरिजन लडाए साचे लड, गोबिन्द साची गोद सुहाईआ। नाता तुट्टे अन्धेरी खड, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग कर विचार, हरिजन आप तरावना। नौ सौ चुरनावे चौकड़ी जुग कर विचार, खाणी बाणी सर्ब कुरलावना। उच्ची कूके करे पुकार, गुरमुख
गुरमुख मुख धरावना। गुर गुर गाए आपणी वार, नाद वेद भेव ना पावना। नादां वेदां वसया बाहर, अछल अछल खेल खिलावना। खेले खेल आप करतार, पुरख अबिनाशी हरि आपणा नाम धरावना। हरख सोग ते वसया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वर देवे सच्ची सरकार। साचा वर हरि हरि दीना, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। गुर अवतार मन्नदे आए भाणा, सम्मत अठारां हाढ़ सतारां लोकमात ल्ए प्रगटाईआ। गुरमुखां गुरसिखां हरि चरन दुआरे बहणा, गुर अवतार सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी वेखण आया आपणे नैणा, कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। सीता राम धाम अकट्ठे हो हो बहणा, राधा कृष्न ख़ुशी मनाईआ। ईसा मूसा वेखे आपणे नैण नैणां, अल्ला राणी पड़दा दए उठाईआ। नानक गोबिन्द भाणा सहिणा, सीस जगदीस रहे झुकाईआ। भगत सन्त पाया सच सुच दा एका गहिणा, तन बस्त्र ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। हरिसंगत तेरा बणाए भाई भैणां, चार वरन वरन दए वड्याईआ। लाड़ी मौत ना खाए डैणा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दे विछड़े ल्ए उठाईआ। चार जुग दे चार वरन, चार वेद मेल मिलाइंदा। चारों कुण्ट पाणी भरन, सच सुराही हथ्थ वखाइंदा। पुरख अबिनाशी करनी करन, करता पुरख खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दिशा आप वंडाइंदा। साची दिशा वण्डे वण्ड, हरि पुरख पुरख मेहरबाना। लेखा जाणे हरि ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड सच निशाना। भेव खुल्हाए जेरज अंड, अंडज जेरज हो प्रधाना। पंज तत्त सोवे ना दे के कोई कंड, मारे शब्द तीर निशाना। हथ्थ वखाए चण्ड प्रचण्ड, जोद्धा सूरबीर बलवाना। आपणा घर वखाए पूरी अनन्द, गुरमुख तेरी काया सच मकाना। तेरे मन्दिर चढ़ाए साचा चन्द, सतिगुर पूरा हो मेहरबाना । तेरे मन्दिर गाए आपणा छन्द, बन्दी बन्द ना कोई वखाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवाना। श्री भगवान दया कमाइंदा, नौ नौ चार पन्ध मुका। गुर गुर साची सेवा लाइंदा, सेवक सेवा इक्क समझा। अवतरी अवतार हरि अख्वाइंदा, करे खेल बेपरवाह। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खाणी बाणी आप वड्यांअदा, गुरमुख साचे सच सलाह। कोटन कोटि मानस जन्म सलांहयदा, मानस मानस रूप वटा। नौ नौ जन्म आपणे हुक्म भवाइंदा, हुक्मी हुक्म सच वरता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार चार लेखा रिहा समझा। चार चार दर साचा लेखा, हरि साचा सच जणाईआ। जगत जुगत करदा आया आदेसा, आदेस आदेस बेपरवाहीआ। भगत भगवान वटौंदा आया वेसा, वेस अनेक कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। हथ्थ वड्याई हरि करतार, करता पुरख खेल खिलाईआ। चार जुग गुरमुख नाउँ रक्ख ना होया कोई उज्यार,
भगत सन्त नाउँ धराईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि हरि आपणी दया दए कमाईआ। पंचम गुरमुख करे त्यार, आपणा पड़दा आप उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी गाए साची वार, चार वरन ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पंचम गुरमुख आप उपजावना, गुरसिख गुरसिख आप समझा। दो तिन्न पंज नौ रवाल सर चरन टिकावना, चरन कँवल कँवल चरन आप सुहा। शब्दी शब्द शब्द डंक वजावना, जोती जोत जोत रुशना। संगत संग संग रखावना, सगला संग आप समझा। ढाई सकिंट आवण जावण दो जहान पन्ध रखावना, ढईआ आपणा बन्धन पा। गोबिन्द सूरा इक्क मनावना, साचा शहिनशाह इक्क रघुरा। कलिजुग नईआ जिस आप चलावना, एका चप्पू नाम उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सचा हरि, गुरमुख साचे ल्ए प्रगटा। चार जुग ना बणे कोई गुरमुख, सतिजुग त्रेता द्वापर रिहा जस गाईआ। भगत भगवन्त अंदर रिहा सिखां सिख, सिक्खी सिख्या इक्क समझाईआ। सन्त साजण लेखा देवे लिख, लिखणहारा साचा माहीआ। बण बण भिखारी मंगदे रहे भिख, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। जिस जन मिटाए तृष्ना तृख, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जग आपणे धन्दे आपे दए लगाईआ। चार जुग जुग धन्दे ला, आपणा नाउँ धराइंदा। गुर अवतार दए घला, हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। आपणा पड़दा आपणे उप्पर पा, निरगुण रूप ना कोई वखाइंदा। सरगुण देवे सरगुण पनाह, सरगुण इष्ट देव जणाइंदा। सरगुण अगे सरगुण कदे ना करे नाह, सरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। सरगुण मेला सरगुण चेला सरगुण गुरु फड़ाए बांह, सरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। निरगुण दो तिन्न तेरा रूप ल्ए वटा, हेरा फेरा आप कराइंदा। गुर गुर बन्धन रिहा पा, एका जोती नूर दरसाइंदा। सरगुण नाल सरगुण दए प्रना, सरगुण नारी सरगुण कन्त हंढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण जन जन करया विहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया। कलिजुग करी आपणी कारा, मध्ध आपणा खेल खिलाया। कोई पंज तत्त पूजे मुहम्मद यारा, कोई ईसा मूसा नाउँ सलाहया। कोई नानक पंज तत्त पुतला करे विचारा, कोई गोबिन्द गढ़्ह सुहाया। गोबिन्द सूरा उच्ची कूके करे पुकारा, एका गुण गया समझाया। एका गुरु इक्क अवतारा, पुरख अकाला सच्ची सरनाया। बिन निरगुण कोई ना करे सच प्यारा, सरगुण झूठा नाता जगत वखाया। चार जुग जो देंदा रिहा लारा, आपणा नाम सनेहुड़ा संदेश मात घलाया। पुरख अबिनाशी बैठा बण कुँवारा, साचा सगन ना कोई मनाया। कलिजुग वेखे अन्तिम वारा, निरगुण धार आप चलाया। महाबली उतरे विच संसारा, जोती जामा वेस वटाया। नाउँ रक्खे निहकलंक नरायण नर अवतारा, मात पित ना कोई जाया।
चार जुग दे विछड़े मेले आपणे यारा, यारी यारां नाल ल्ए निभाया। गोबिन्द कर सच प्यारा, सत्थर हंढाया एका वारा, दूजी वार ना सथर हंढाया। पुरख अबिनाशी दिता जोत सहारा, शब्दी बणाया एका लाड़ा, सीस जगदीस ताज टिकाया। हरिसंगत वखाए सच अखाड़ा, आप लगाए सतारां हाढ़ा, गुर गुर दस नाल रलाया। नानक आए पहली वारा, छत्र झुले सच दरबारा, गोबिन्द खोल्हे आप किवाड़ा, हरि जू आपणी हथ्थीं कुण्डा लाहया। गुरसिखां देवे आपे पहरा, आपणा जन्म आपे हारा, हरिसंगत तेरे उत्ते वारा, तेरा रूप कीआ न्यारा, रूप अनूप आप दरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा खेल रिहा कराया। चार जुग दा रक्खया ओहला, कलिजुग अन्तिम दए चुकाईआ। जिस दा गौदे रहे ढोला, गुर अवतार मुख सालाहीआ। जिस दा सुणौंदे रहे बोला, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। जिस दा पौंदे रहे काया चोला, चोली चोला जगत बदलाईआ। जिस दा पौंदे रहे रौला, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस दा वेखदे रहे डोला, आपणी सेव कमाईआ। जिस दा नाउँ रखौंदे रहे मौला, मौला आपणा रूप वटाईआ। जिस दा अमृत धरदे रहे काया कँवला, कँवल काया ल्ए पलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा गाउँदे रहे गीत, सो पुरख निरँजण कलिजुग अन्तिम आया। जिस बणाई मन्दिर मसीत, गुरु दुआरा आप सुहाया। जिस चलाई खाणी बाणी रीत, पतित पुनीत वेस वटाया। जेहड़ा वसे हरि हरि चीत, सो चीत आपणा ठग्गण आपे आया। जेहड़ा खेल करे हस्त कीट, कीट कीटां अंदर बैठा मुख छुपाया। जेहड़ा वसया धाम अनडीठ, सचखण्ड बैठा आसण लाया। जेहड़ा सीस सुहाए पीतम्बर पीत, सो सुअम्बर रिहा रचाया। गुरसिख तेरा वेखे धाम अतीत, त्रैगुण अतीता तेरी ओट रक्ख के आया। तेरे सदके आपणा आप ल्ए जीत, बिन सिख दूसर रूप नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे ल्ए प्रगटाया। चार जुग गुरमुख गाया, गुरमुख नज़र दिसे ना कोए। सन्त भगत रहे सालाहया, एकँकारा एको होए। गुर अवतारा रूप धराया, धर धर रूप देवे ढोए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणे जेहा आपे होए। आपणे जेहा आपे हो के आया, निरगुण निरवैर पुरख अकाल। आपणा ताणा आपे तणके आया, शब्दी शब्द सच्चा जंजाल। आपणे गुरमुख आपे जण के आया, पारब्रह्म प्रभ दीन दयाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर रिवाल। सर रवाल सर्ब गुणवन्त, निरगुण खेल खिलावना। गुरमुखां बणाए साची बणत, बणत बनवारी आपणे हथ्थ रखावना। गृह सख़ी गृह मन्दिर गृह मेला नारी कन्त, कन्त सुहाग रूप वटावना। गृह मन्दिर गृह मंत, गृह शब्द धुन नाद वजावना। गृह पूरन जोत श्री भगवन्त, घर साचा आप सुहावना, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे वेख वखावना। अलिफ़ आदि खेल खिलाया, ये जुगत ना कोई जणाइंदा। हरि का भेव किसे ना पाया, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। अलिफ़ ये मेल मिलाया, आप आपणा बन्धन पाइंदा। रे रहीम रहिमान रंग दए रंगाया, रंग रंगीला इक्क चढ़ाइंदा। नून नुकता ना कोई वखाया, निरगुण दिस किसे ना आइंदा। शाह शुहाना वेख वखाया, ईरान आपणा भेव चुकाइंदा। अलिफ़ आदि ये अन्त, हरि आपणी खेल खिलाइंदा। राम रहीम सर्ब गुणवन्त, रहिमत आपणे हथ्थ रखाइंदा। नून न्यामत जगत भस्मंत, थिर कोई रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच ईरान आप समझाइंदा। आदि अन्त अल्फ ये शाह ईरान, हरि अख्वाइंदा। लेखा जाणे मजीद कुरान, तुलबा तालब आप पढ़ाइंदा। मस्जिद मसीत वेखे दो जहान, तसबी तत्करा आप समझाइंदा। महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला इक्क महिबान, मेहरबान वेख वखाइंदा। आपे जाणे आपणी आण, शरअ ईमान आप बणाइंदा। कायनात वेखे मार ध्यान, फ़तह फ़ातया आप पढ़ाइंदा। ज़ाबत ज़बत करे बेईमान, ज़ेर ज़बर खेल खिलाइंदा। कातब लिखे लेख महान, कुतब गौंस ना कोई रखाइंदा। आपे शाह आपे ईरान, आपे मेटे ज़िमीं अस्मान, लेखा जाणे दो जहान, चौदां तबक वेखे मार ध्यान, निगहबान महिबान आपणा नैण आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सम्मत अठारां खेल न्यार, इराक ईराना पावे सार, बीआबान जगत सहरा शाह पातशाह आप कराइंदा।
वीह सौ अठारां बिक्रमी गुरसिख विसाखी, हरि सतिगुर आप मनाईआ। जिस बूटा लाया करन आया राखी, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जो लक्ख चुरासी देंदा रिहा फाँसी, गुरसिखां फाँसी रिहा कटाईआ। जो जुग जुग करदा आया हासी, रूप अनूप धराईआ। कलिजुग अन्तिम करया खेल घनकपुर वासी, अनक कल आपणी खेल खिलाईआ। दर घर साचे पावे रासी, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। करे कराए पूरी आसी, आस निरास ना कोई वखाईआ। जिस दी पूजा करदे रहे पंडत पांधे बह बह काशी, सो गुरसिखां सेव रिहा कमाईआ। निरगुण जोत जोत प्रकाशी, परम पुरख बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना कदे विनासी, ना मरे ना जाईआ। हरिजन कर के जाए तेरी बन्द ख़ुलासी, बन्दी छोड़ आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बण बण साकी साचा अमृत जाम प्याईआ। गुरसिख विसाखी चढ़या चाअ, दस अठ्ठ मेल मिलाया। गोबिन्द मिल्या इक्क मलाह, जिस बेड़ा मात चलाया। आपणी देवे सच सलाह, दूसर अक्खर ना कोई पढ़ाया। इक्क जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाया। फड़ हँस बणाए काँ, जो जन सरनाई
आया। दो जहानां पकड़े बांह, मँझधार ना कोई रुढ़ाया। एथे उथे पिता मां, सीस जगदीस हथ्थ रखाया। गुरसिखां सेवा रिहा कमा, गुर गुर आपणी धार वखाया। बण निमाणा अगों करे ना नांह, खेवट खेटा आपणा बेड़ा आप चलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहया। गुरसिख विसाखी लगा रंग, रंग रंगीला आप रंगाया। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी मंगी मंग, बीस अठारां दए चढ़ाया। नीले वाला माही कसे तंग, सोलां कलीआं आसण पाया। हथ्थ फड़ नाम मृदंग, सच नगारा दए वजाया। लोआं पुरीआं आया लँघ, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाया। सृष्ट सबाई वण्डे वण्ड, वण्डणहारा इक्क अख्वाया। नौं खण्ड पृथ्मी करे खण्ड खण्ड, एका खण्डा नाम चमकाया। लेखा जाणे चण्ड प्रचण्ड, ब्रह्मण्ड आप दरसाया। भेख पखण्डा देवे दंड, जगत रंडेपा दए कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। गुरमुख विसाखी वेखे नैण, नेत्र लोचण आप उठाईआ। कवण रूप धारे नर नरायण, लोकमात वज्जी वधाईआ। गुर अवतार सारे कहिण, शास्त्र सिमरत देण ग्वाहीआ। निहकलंक प्रगट होए सृष्ट सबाई साक सज्जण सैण, नव नौं वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे ल्ए समझाईआ। गुरमुख विसाखी सच विहारा, गुर सतिगुर आप जणाइंदा। दूआ सिफ़रा एका आठा गुण अवगुण ना कोई विचारा, गुण निधान दया कमाइंदा। निरगुण सरगुण दए सहारा, सारिंग धर भगवान बीठलो सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवन्त साचा सन्त वखाए इक्क दुआरा, दर मन्दिर आप खुल्हाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, आपणा नाअरा आप सुणाइंदा। कादर कर्म करीम करे प्यारा, काली कफ़नी वेख वखाइंदा। चारों कुण्ट धूंआँधारा, दहि दिशा अन्धेरा छाइंदा। साकत निन्दक दुष्ट दुराचार रोवण ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोई धराइंदा। वरना बरना लग्गा अखाड़ा, ज़ात पात नाच नचाइंदा। कर्म कुकर्म मंगन वाड़ा, गुण अवगुण भेव ना कोए खुल्हाइंदा। आए रुत्त सुहञ्जणी सतारां हाढ़ा, गुरमुख साचे आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेल आप मिलाइंदा। गुरसिख विसाखी मिल्या मेला, मेलणहार आप करतार। लेखा जाणे गुरु गुर चेला, गुर चेला आप निरँकार। आदि जुगादी सज्जण सुहेला, विछड़ ना जाए विच संसार। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार ना कोई विचार। वसणहारा सद नवेला, गुरमुख साजण करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चे दरबार। गुरसिख विसाखी सच दरबारा, हरि सतिगुर सच्चा पाया। नाता तुट्टा सर्ब संसारा, माया ममता मोह चुकाया। पूर्ब लहिणा जिस विचारा, सो गोबिन्द मीत बणाया। अगला लेखा जिस ने पाड़ा, लिख्या लेख रहे ना राया। करे विहार सतारां हाढ़ा, ब्रह्म आपणा रूप धराया। नौं
खण्ड पृथ्मी लगे इक्क अखाड़ा, सृष्ट सबाई वेखे आप ख़ुदाया। आपे बणे आपणा लाड़ा, मीआं नूरी नूर सबाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। गुरसिख उठ हरि सतिगुर ल्ए राख, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण कोई ना देवे साथ, वेले अन्त संग ना कोई जाईआ। अन्तिम वण्ड वण्डाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, शाह पातशाह रहे कुरलाईआ। पहली विसाख सुणी साची गाथ, सो पुरख निरँजण रिहा पढ़ाईआ। चौदां लोक ख़ाली होणे हाट, चौदां तबक ना कोई वड्याईआ। अठसठ तीर्थ ना रहिणा कोई ताट, सर सरोवर ना कोई नुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल खिलावना, आप आपणी किरपा धार। जो घड़या सो भन्न वखावना, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गुरमुख विरले मेल मिलावना, मेल मिलावा धुर दरबार। दर दरवेश आप रखावणा, दर्दी दर्द करे प्यार। आपणा फ़र्ज़ आप निभावना, ग़र्ज़ रक्खे ना कोई निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकार।
२६ विसाख २०१८ बिक्रमी अनन्द कारज काका गुरचरण सिँघ बीबी हरबंस कौर अते
सगन काका सरजीत सिँघ नाल बीबी सतिवन्त कौर जेठूवाल दरबार विच
सो पुरख निरँजण सच्चा पातशाह, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। निरगुण निरवैर बण मलाह, अजूनी रहत वेख वखाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा धाम सुहा, अलख अलखना आसन लाइंदा। तख्त निवासी शाहो शाबासी भूपत भूप चलाए राह, अकल कल आपणी धार बंधाइंदा। अनुभव प्रकाश आप करा, नूर नुराना डगमगाइंदा। हरि पुरख निरँजण नाउँ धरा, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। एकँकारा हो रुशना, रंग रंग विच समाइंदा। आदि निरँजण डगमगा, आपणा खेल आप खिलाइंदा। अबिनाशी करता वसणहारा आपणे थाँ, थान थनंतर आप बणाइंदा। श्री भगवान आपे पिता आपे मां, आप आपणा मेल मिलाइंदा। पारब्रह्म आपणा नाउँ धरा, आप आपणा संग निभाइंदा। सुते प्रकाश आप करा, भेद अभेदा आप खुल्हाइंदा। आपणी इच्छया आप प्रगटा, आप आपणी रचन रचाइंदा। सचखण्ड दुआरा ल्ए बणा, चार दीवार ना कोए रखाइंदा। सच सिँघासण ल्ए सजा, पावा चूल ना कोए वड्यांअदा। जोती जोत डगमगा, आप आपणा आसण लाइंदा। धुर फ़रमाना हुक्म सुणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी बणया हरि, आपणी कल आप धराइंदा। आपणी कल आपे धर,
हरि हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपे नारी आपे नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वड़, आपे आसण लाइंदा। आपणे दर दरवेश आपे खड़, आपे अलख जगाइंदा। आपणा घाड़ण आपे घड़, घड़ण भन्नणहार आपणा नाउँ धराइंदा। आपणा पल्लू आपे फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। निरगुण नरायण निरगुण ल्ए वर, निरगुण कन्त सुहाग आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता पुरख बिधाता उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, ज़ात ज़ात विच समाइंदा। ज़ात अज़ाती इक्क अकाल, अकल कल हरि वड्याईआ। आदि पुरख हो दयाल, दीन आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, सच दुआरे सोभा पाईआ। थिर घर थिर चरन कँवल कँवल चरन रक्खे आप करे अवल्लड़ी चाल, चरन चरन सरन सरन इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मेला हरि करतार, करता पुरख आप कराइंदा। निरगुण नारी कन्त भतार, निरगुण साची सेज हंढाइंदा। निरगुण रूप अगम्मी कर त्यार, अलख अगोचर अगम्म अथाह, बेपरवाह आपणी खेल खिलाइंदा। शब्दी शब्द इक्क जणा, साचा मार्ग आपे लाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क सुणा, धुर दी बाणी बाण जणाइंदा। आपणा बंस आपणी अंस आप सुहा, आपे वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए प्रगटा, रक्त बूंद ना मेल मिलाइंदा। त्रैगुण तत्त तत्त मिला, पंचम पंचम लेख लिखाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़ण ल्या घड़ा, जुग चौकड़ी वण्ड वंडाइंदा। रवि ससि सूरज चन्न कर रुशना, मंडल मण्डप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल हरि करनेहारा, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। पंचम तत्त बणाया धर्म दुआरा, सच सुच्च करे रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म इक्क आधारा, पारब्रह्म वज्जे वधाईआ। घर मंगल घर गीत घर मंगलाचारा, घर आपणा नाद सुणाईआ। घर कन्त घर नार घर मिले भतारा, घर सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। घर भोग बिलास करे प्यारा, पीआ प्रीतम वडी वड्याईआ। घर मन्दिर सोहे सच चुबारा, दर दरवाज़ा ना कोए वखाईआ। ग़रीब निवाज़ा परवरदिगारा, आपे आप खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता करता पुरख करनेहार, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। आपणे हथ्थ रक्ख वड्याई, नारी पुरख खेल खिलाया। जगत जुग जोड़ जुड़ाई, जोड़णहारा दिस ना आया। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाई, साची सिख्या इक्क समझाया। पंज तत्त काया वज्जे वधाई, त्रै त्रै मंगल इक्क सुणाया। रवि ससि कर रुशनाई, दीपक जोत नूर रुशनाया। नाद शब्द धुन शनवाई, गृह मन्दिर ताल वजाया। शब्द कन्त उठे बेपरवाही, छैल छबीला ना मरे ना जाया। सुरती नारी ल्ए प्रनाई, आप आपणा बन्धन पाया। नार सुहागण ख़ुशी
मनाई, लोड़ींदड़ा वर पाया। एका मन्दिर होए रुशनाई, दीवा बाती ना कोए जगाया। मात पित ना कोई भैण भाई, सगला संग ना कोई जणाया। ना कोई धी ना कोई जवाई, सीस जगदीश ना कोए गुंदाया। ना कोई रंगण रंग रंगाई, ना कोई सगन मनाया। घर विच मिल्या साचा माही, घर घर विच होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी धार आप चलाया। आदि पुरख धार चलाइंदा, पारब्रह्म हो त्यार। हँ आपणा रूप वटाइंदा, लक्ख चुरासी कर पसार। सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, हरि पुरख निरँजण बैठ ठंडे दरबार। एका मंगल गाइंदा, आदि निरँजण होए उज्यार। श्री भगवान सगन मनाइंदा, अबिनाशी करता साचा यार। पारब्रह्म ब्रह्म रूप वटाइंदा, ब्रह्म रूप कर पसार। सतिजुग आपणी धार बंधाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा, आप आपणी किरपा धार। गुर पीर अवतार साध सन्त सेवा लाइंदा, जुग करता करे ख़बरदार। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराइंदा, कलिजुग जाणे आपणी धार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वंडाइंदा, राउ रंक ऊँच नीच दए आधार। चारे वेद मंगल गाइंदा, पुराण अठारां पैज संवार। शास्त्र सिमरत संग रलाइंदा, जगत विद्या दए आधार। चौदां कूट फोल फुलाइंदा, त्रैभवन साची कार। दो जहानां रंग रंगाइंदा, ब्रह्मण्डां खण्डां एका पुरख वेखे नार। कन्त सुहागी साचा संग निभाइंदा, आदि जुगादि एकँकार। नव नौ आपणा मेल मिलाइंदा, चार नौ ते वसया बाहर। चारे खाणी सर्ब जस गाइंदा, चार बाणी करे पुकार। गुर अवतार ध्यान लगाइंदा, दोए जोड़ करे निमस्कार। जग जोड़ी जोड़ जुड़ाइंदा, निरगुण सरगुण कर प्यार। निरगुण सरगुण बन्धन पाइंदा, एका नारी कन्त भतार। दोहां विचोला आप अख्वाइंदा, राम राम राम पसार। आपणा काज आप रचाइंदा। दूसर कोए ना जाणे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी करे सच विहार। जुग चौकड़ी विहार करदा आया, इक्क इकल्ला बेपरवाह। सरगुण सरगुण लड़ फड़दा आया, निरगुण सरगुण बण मलाह। अक्खर वक्खर आपणा पढ़दा आया, बोध अगाधा सच्चा शहिनशाह। सच रंगीले पलँघ सच सेजा आपणी चढ़दा आया, भगत भगवन्त ल्ए मना। साचे सन्तां आपणा खेल करदा आया, घर घर वेख एका थाँ। जगत जुग बाकी हरदा आया, हुक्मी हुक्म आप वरता। आपणी घाड़ण घड़दा आया, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार करदा आया, भेद अभेदा आप छुपा । तेई अवतार हुक्मी बरदा घल्लदा आया, दस गुर नाल रला। साध सन्त जग डरदा आया, पुरख अबिनाशी पुछे बैठा बेपरवाह। कलिजुग अन्तिम आपणे घोड़े चढ़ के आया, निरगुण दाता इक्क ख़ुदा, आपणा बिस्मिल रूप वटाया, अलाही नूर जल्वा दए वखा। कादर कुदरत वेखण आया, ख़ालक ख़लक वेखे आपणे थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह। हरि सच्चा शाह अख्वाइंदा, आदि जुगादी एकँकार। कोटन राज राजाना आपणे हुक्म फिराइंदा, लोकमात दए आधार। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर। आपणा भेव ना किसे जणाइंदा, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहिण सर्ब संसार। कलिजुग अन्तिम आपणा रूप वटाइंदा, पूरन जोत हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां बदले धार। दो जहानां धार बदलाइंदा, हरि दो जहानां वाली। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाइंदा, निरगुण जोत जोत अकाली। आदि शक्ति बन्धन पाइंदा, शब्दी शब्द दए दलाली। आपणा चन्दन आपणा टिक्का आपे लाइंदा, आपणे दर बणे आप सवाली। आपणा फंदन आप कटाइंदा, आपे तोड़े आपणा माया जंजाली। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल मात निराली। खेल निराली करने आया, हरि करता पुरख अगम्म। निरभउ निरवैर आपणा नाउँ धर के आया, ना मरे ना पए जम्म। आपणे अश्व आपणे घोड़े चढ़ के आया, शाह अस्वार सूरबीर आपणा बेड़ा बन्न्ह। आपणी इच्छया आपणी आसा आपणे हथ्थ फड़ के आया, जुग चौकड़ी देवे आण। आप आपणी विद्या आपणा अक्खर आपणे अंदरों आप पढ़ के आया, ना कोई सुणे सुणाए राग कान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेअन्त। बेअन्त खेल खिलाइंदा, सच्चा शहिनशाह। कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा, जुग चौकड़ीआं बण मलाह। नव नौ तेरा पन्ध मुकाइंदा, नौ नौ लेखा दए मुका। चार वरन एका सरन लगाइंदा, चार वेद आप बुझा। चार बाणी बाण लगाइंदा, तीर निराला हथ्थ रखा। चारे खाणी एका खाण रखाइंदा, नाम अनमुल्लड़ा जाम हथ्थ पिला। दो जहानां शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँ। कलिजुग तेरा रंग रंगाइंदा, कूड़ी क्रिया वेखे वेखणहार आपणा रूप वटा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रिहा रखा। आपणा लेखा आपणे रक्ख हथ्थ, हरि वड्डा वड्डी करे वड्याईआ। जुग जुग चलाउँदा आया रथ, रथ रथवाही सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां पाई शब्दी नथ्थ, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्तन महिमा दसदा रिहा अकथ, सचखण्ड दुआरे वेखे सच्चा माहीआ। दिवस रैण जिहवा रहे रट, रट रट चरन सरन कँवल ध्यान लगाईआ। शब्द नगारा मारदा आया सट्ट, ताल तलवाड़ा आप वजाईआ। वसदा आया घट घट, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। किसे वखाया तीर्थ तट, किसे शिवदुआले बन्द कराईआ। किसे वखाए स्वांग नटूआ नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। किसे वखाए उच्चे टिल्ले पर्बत, किसे कैलाश रिहा भरमाईआ। किसे कोहतूर वखाए जोत प्रकाश, किसे डूँग्घी गार रिहा समझाईआ। किसे जणाए चौदां लोक चौदां तबक चौदां हट्ट, किसे जगत दए वड्याईआ। किसे काया काया काया करे प्रगट, किसे घर घर विच दए वखाईआ।
किसे रती लेखे लाए रत, रती रत दए सुकाईआ। किसे देवे बुध मति, किसे ज्ञान ध्यान विच फसाईआ। किसे देवे धीरज सति, ब्रह्म मति किसे वखाईआ। ब्रह्मे देवे इक्क उतप्त, अठ्ठे पहर नेत्र रोवे नीर वहाईआ। विष्नूं वास्ता रिहा घत्त, पारब्रह्म सच्ची तेरी सरनाईआ। शंकर छड्डया आपणा हठ, खुल्हड़े केस ख़ाकी ख़ाक रिहा रमाईआ। दो जहानां श्री भगवाना तेरा खेल वेख्या अकथ, तेरी महिमा कथी ना जाईआ। पार्बती वेखी तेरी रत, मेरी रत विच समाईआ। तेरा रूप बावा आदम ना कोई तत्त, तेरी इच्छया मेरी सेवा सर्ब लोकाईआ। तूं सर्ब जीआं दा कमलापति, कँवल नैण तेरी वड्याईआ। तूं आपणे घर आपणे मन्दिर आपणे गृह आपणा सत्थर बैठा घत, तेरा भेव कोई ना पाईआ। जुग चौकड़ीआं बैठे कोटन कोटि तूं बदली ना अजे करवट, तेरी करवट नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, करे खेल बेपरवाहीआ। आपणा रूप धरया आप पुरख समरथ, सीस ताज जगदीश टिकाईआ। आदि शक्ति लाल वेखे आपणी रक्त, लाल गुलाला बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पुच्छदा आया वात, काया सिंच क्यारी हरी कराईआ। कोई कहे राम जाया दसरथ, कोई नंद यशोधा दए वड्याईआ। जिस उपजाया आपणा तत्त, तिस भुल्ली सर्ब लोकाईआ। वीह अवतार सतिजुग त्रेता चलाउँदे आए रथ, द्वापर वेद व्यास करे लिखाईआ। कान्हा कृष्ना आपणा रूप वटाए घट घट, मुकंद मनोहर लखमी नरायण बंसरी नाम इक्क जणाईआ। अन्तिम सारे लोकमात आपणा सत्थर गए घत्त, थिर कोए रहिण ना पाईआ। पंज तत्त चोला दिसे ना रत, रूप रंग ना कोए वड्याईआ। ना कोई सीता रखाए जति, ना कोई राधा दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस मिल्या हरि कमलापति, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सो सुहागण घर साचे बैठी घर आपणा कन्त हंढाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर एका कन्त हंढाया, लक्ख चुरासी कर पसार। विष्न ब्रह्मा शिव नाल सेवा करदा आया, जिस मिल्या हरि करतार। लेखा लेखे विच रिहा लिखाया, लेखा लिखण तों रक्खया बाहर। कागद कलम शाही ना कोए लिखाया, निहकर्मी कर्मां ल्ए विचार। बरनां वरनां विच ना कदे फँसाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वण्डे ना कदे विच संसार। घट घट दीन दयाला आपणी जोत करे रुशनाया, अगम्म अगम्मड़ा घर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरा वेखे जगत विहार। कलिजुग विहारा हरि निरँकारा, जगत जुग चलाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, लोकमात खेल खिलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत देण ग्वाहीआ। हरि का रूप ना किसे विचारा, रंग रेख ना कोए वखाईआ। आपणे भेद आपणे हथ्थ रक्खे परवरदिगारा, बेऐब सच्चा शहिनशाहीआ। मुकामे हक हो त्यारा, हक हकीकत ल्ए प्रगटाईआ। एका नूर एका जल्वा एका इस्म कर त्यारा, आज़म आपणी खेल खिलाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग करता नाउँ वड्याईआ। मुकामे हक हक ख़ुदा, जल्वा नूर नूर अलाहीआ। आपणा मन्दिर आप प्रगटा, आपणे मन्दिर करे रुशनाईआ। आपणा सजदा आप करा, आपे बैठा सीस झुकाईआ। आपणा कलमा आप सुणा, आपे जाणे कलाम आपणी बणत आप बणा, लोकमात दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा जल्वा नूर उपाया, नूर नुराना बेपरवाह। आलम आलमीन उल्मा वेख वखाया, हज़रत हज़ूर सच्चा शहिनशाह। सच ग़फूर फेरा पाया, आपणी ग़फ्लत दए मिटा। आपणा इस्म आपणे विच्चों दए कढाया, वरआज़म आपणा नाँ धरा। ख़ालक आपणा खेल खिलाया, मख़लूक हो रुशना। ना कोई पिता जगत बणाया, नूर नूर नाल दए मिला। एका कन्या कन्न सुणाया, एका आयत दए समझा। उल्फ़त विच कदे ना आया, अर्श फर्श वेखे कुरा आप सच्चा शहिनशाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नूर दए दरसाया। एका नूर इक्क इस्लाम, एका आपणी जीव वड्याईआ। एका रवि ससि एका चन्न करे महान, एका ब्रह्म इक्क ज्ञान, एका नूर नूर महान, नूरी जल्वा शाह अज़मान, शाह पातशाह सच्ची वड्याईआ। एका तूरत तुरीआ तूर नाद वजाए हरि तहिरान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका कलमा दए सुणाईआ। एका हुक्म हरि जणाया, ख़ुदी ख़ुदावंद आप गंवाईआ। कलमा कलाम आप बणाया, कायनात दए सुणाईआ। एका अरफ़ एका आरफ़ बैठा आसण लाया, एका करे सच शनवाईआ। एका तुआरफ दए कराया, तालब तुलबा करे पढ़ाईआ। सच हकीकत दए समझाया, आप आपणा पर्दा ल्ए उठाईआ। ईसा आपणा नूर दरसाया, नूर नूर विच मिलाईआ। इक्क नौ हरि बन्धन पाया, इक्क नौ दए ग्वाहीआ। अठ्ठ तत्त दा पन्ध मुकाया, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध दए समझाईआ। सति सतिवादी हो रुशनाया, एका हक दए वड्याईआ। छे घर फोल फुलाया, फोलणहार इक्क अख्वाईआ। पंचम मेला दए मिलाया, पारब्रह्म सच्चा शहिनशाहीआ। चौदां चौदां वेख वखाया, इक्क मुहम्मद करे शनवाईआ। आपणा चरन अद्धविचकार रखाया, ज़मीन अस्मान ना कोए वड्याईआ। आफ़ताब इक्क चढ़ाया, काया हुज़रा मग़रब इक्क वखाईआ। काया काअबा मेल मिलाया, कुदरत कादर एका घर वसाईआ। एका रूप ल्ए वटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए समझाईआ। एका नूर दरसाया कुदरत कादर, करीम हक दवाया। आपणा जल्वा कराया सादर, सिदक साचा इक्क निभाया। एका इलम पढ़ाया दावर, दवर दए वखाया। आपे मीत पित आपे मादर, पिसर पिदर आप समझाया। आपे शाह आपे नाज़र, आपे दए समझाया। आपे हज़ूर रिहा हाज़र, हज़रत आपणा रूप वटाया । आपे मुहम्मद देवे साचा आडर, आपे गाॅड आप ख़ुदाया। आपे हो के बैठा
आपणी बाडर, अग्गे कोए जाण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा जल्वा दए समझाया। हरि आपणा जल्वा आप समझाइंदा, करे खेल आप करतार। ईसा आपणा नूर दरसाइंदा, नुरानी नूर उज्यार। मुहम्मद आपणे चरन कँवल बहाइंदा, ठोकर मारे एका वार। बजर कपाटी आप तुड़ाइंदा, देवे सच हुलार। आपणे मन्दिर आप चढ़ाइंदा, साचा हुज़रा वखाए काया काअबा इक्क दुआरा। हज़रत अग्गे नज़री आइंदा, बैठा परवरदिगार। आपणा चोला किरन किरन विच समाइंदा, आपे चर्न्द आप सतारा। आपे हरया रंग भराइंदा, अफ़क उल्फ़त अकीकत अफीअत आलमीन वेखे विच संसार। महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला ख़ुदाए परवरदिगार। चौदां लोक कोई ना सके रोक, अली लाए दूजा नाअरा। इक्क ख़ुदावंद रक्खी तेरी ओट, तेरा रूप चढ़ाया मेरी इच्छया तेरा सतारा। तेरा कलमा वसे मेरे बन्द बन्द, तूं नबी मीत मुरारा। कौण वेला कौण सिफ्त ऊँच सुहाणी सुहागी छन्द, प्रगट हो सच्चे परवरदिगारा। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंद, आपे बख्शे चरन धूढ़ी ख़ाक शारा। चौदां सदीआं तेरा सुणाउणा जगत छन्द, अल्ला हो हो ऐनलहक नाअरा। अन्तिम वण्डे साची वण्ड, वण्डणहारा इक्क करतारा। करे खेल विच वरभण्ड, प्रगट होवे सिर अमाम अमामा सच्चा शाह सिक्दारा। अहिमद वेखे जगत नार दुहागन रंड, तेरी उम्मत लाल मैहन्दी रंग रंगे ना कोए अपर अपारा। मुला शेख़ मुसायक पीर अन्त देवण तैनूं कंड, तेरा रहे ना कोई सहारा। तेरा पैग़म्बर तेरा सुअम्बर उच्चे विच वरभण्ड, तेरी ख़ाहिश अल्ला राणी साची खेल करे आप करतारा। आपे पाए बहश्ती वण्ड, आपे हज़रत जाणे आपणी धारा। आपे धरती ख़ाक अंदर आपणा दिता वण्ड, आपे पावे हरि सारा। आपे जगत विहार चलाए सूरा सरबंग, सृष्टी करे खेल न्यारा। इक्क बीवी इक्क ख़ावंद, इक्क दूजे दी मंगण मंग, करे आप आप विहारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एका ख़ावंद सच्चा साचा यारा। चौदां सदीआं खेल खिलाउणा, मुहम्मद हरि जणाया। तेरा कलमा तेरा रूप मात धराउणा, तेरा तेरे विच टिकाया। तेरा जल्वा तेरा रंग रंगाउणा, तेरा तेरी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाया। मुहम्मद रक्खणा याद, हरि साचा सच जणाइंदा। चौदां सदीआं दिती दाद, देवणहारा भुल ना जाइंदा। तेरा रूप वेखे विच संसार, वसणहारा हरि ब्रह्माद, ब्रह्म आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा बन्धन इक्क समझाइंदा। तेरा बन्धन कलमा कलाम, कामल आपणा आप जणाईआ। तेरी शरीअत तेरा ईमान, तेरे रंग रंगाईआ। तेरा घर तेरा मकान, तेरे दर वड्याईआ। मेरा हुक्म पैग़ाम, तेरा पैग़ाम सर्ब लोकाईआ। तेरी शरअ वेखे आप जहान, जगत लगाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार
ल्ए बदलाईआ। चार जुग दी साची धार, चार जुग प्रनाया। ब्रह्म ब्रह्मा बण लिखार, वेद वेदांता इक्क समझाया। आपे वसणहारा कोल, आपे बैठा मुख छुपाया। आपे चारों कुण्ट रिहा फिरत आपे जाणे बोल, एका सोहला दरसाया। आपे वजाए सच्चा ढोल, आदि जुगादी शब्द डंका नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग करता जगत सुअम्बर आपणे हथ्थ रखाया। जगत सुअम्बर नानक दुआर, निरगुण सरगुण आप प्रनाया। जगत नारी सद्दी सच दरबार, जगत पल्लू फेर फड़ाया। पहला हुक्म दिता मन्त्र सतिनाम वण्डाया। दूजी कुदरत करया पसार, कुदरत मेरा रूप वखाया। तीजे शब्द होए जैकार, वरन बरन चार कुण्ट इक्क अल्हाया। चौथे आत्मा परमात्मा करना सच विहार, जगत विछोड़ा फंद कटाया। सोहँ जपणा एका रसन श्री भगवान, दूसर पार ना कोए कराया। नानक दोए जोड़ करे निमस्कार, पुरख अबिनाशी तेरा सच सच्चा दरबार, दीवा बाती ना कोए उज्यार, सूरज चन्न ना कोए पसार, जंगल जूह ना कोए उजाड़या। ना कोई दिसे डूँग्घी ग़ार, ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई सख़ीआं मंगल गाया। अग्गे बैठा इक्क निरँकार, छैल छबीला परवरदिगार, पंज तत्त ना कोए विहार, मुच्छ दाढ़ी ना कोए अधार, हथ्थ पैर ना रक्खे विच संसार, नेत्र नैण ना ल्ए उग्घाड़, जोती जोत डगमगाया। एका दिता धुर फ़रमान, नानक सुणना कर ध्यान, पूरन देणा ब्रह्म ज्ञान, लक्ख चुरासी कर वखान, सर्ब जीआं दा एका जाणी जाण, दूसर अवर ना कोए जणाया। आत्म अन्तिम करे कल्याण, कोटन कोटि रवि ससि काया मन्दिर देवे जोती भान, घर नारी घर कन्त घर सज्जण सुहेला विवाहण, घर साची सेज ल्ए सुहाया। घर राग घर धुन्कान, घर गीत गोबिन्द अल्हाया। एका हुक्म कर परवान, लक्ख चुरासी दए समझाया। नाता जुड़े विच जहान, पुरख अबिनाशी मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना लै के आया। धुर फ़रमाना सुणे संदेश, नानक निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। हरि हरि जोती हरि हरि प्रवेश, हरि हरि हरि हरि मेल मिलाइंदा। कृपानिध हरि सपुत्री रिहा वेख, हरि साचा साह सुधाइंदा। हरि नारी करे बुध बबेक, साचा डंका नाम लगाइंदा। हरि दूल्हा हरि कन्त करे हेत श्री भगवन्त आपणी ख़ुशी आप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची क्रिया आप जणाइंदा। साची क्रिया कर्म जग करदा, करता पुरख आप कराईआ। सृष्ट सबाई वेखे हिरदा, हर घट आपणा आसण लाईआ। कलिजुग आपणी विद्या आप पढ़दा, चारों कुण्ट जगत पढ़ाईआ। त्रैगुण अग्नी अंदर जीव जंत सभ सड़दा, अग्नी तत्त ना कोए बुझाईआ। झूठा लड़ नारी कन्त कन्त नारी दा फड़दा, अन्त कोए संग ना जाईआ। इक्क भगत भगवन्त साचा वरदा, घर वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, एका देवे सच वड्याईआ । सच संदेशा हरि सुणाया, सुणया नानक निरगुण धार। लोकमात विच लै के आया, सरगुण हो उज्यार। सृष्ट सबाई दए जणाया, वरन बरन ना कोए प्यार। एका पंचम पंचम दए वखाया, आत्म अन्तर अधार। बेटी कन्त ना कोए तराया, झूठा नाता जगत संसार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चारों जुग चारे लावां दए समझाया, ब्रह्म पारब्रह्म करदा आया प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक सुणाई सच गुफ्तार। सच गुफ्तार सुणाइंदा, नानक सतिगुर मीत मुरार। सृष्ट सबाई आप उठाइंदा, शब्दी शब्द करे ख़बरदार। चौथा घर वेख वखाइंदा, घर मिले मीत मुरार। सो नारी कन्त सुहाइंदा, कन्त सुहागन वेखे विच संसार। चौथी लांव आप दवाइंदा, चौथे जुग बेड़ा कर जाए पार। अन्तिम ओट इक्क वखाइंदा, उच्ची कूक गया पुकार। निहकलंक पुरख अकाला दीन दयाला जग जगत सच्ची कार कमाइंदा, सचखण्ड तख्त बैठा सच्चा सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोती एका रूप एका नूर दस अवतार। गोबिन्द रूप सुत दुलारा, निरगुण निरगुण आप उपाया। पंज तत्त देवे इक्क आधारा, घट घट विच आप टिकाया। पुरख अकाल बण बण लाड़ा, साची लाड़ी ल्ए प्रनाया। मिल्या मेल इक्क दुआरा, दूसर विछड़ कदे ना जाया। अठ्ठे पहर इक्क अखाड़ा, वाह वाह मंगल एका गाया। एका शब्द इक्क सतार, एका नाद वजाया। एका गावे एका सुनणेहार, एका एक सांग रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द रीत गया समझाया। गुर गोबिन्द रीत जगत चलाई, जीव जंत ना कोए जणाइंदा। चारे सुत आप प्रनाई, लाड़ी मात ना होर कोए वखाईआ। एका कन्त अंग लगाई, अंगीकार मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द नानक रीत आपणे विच बन्द गया कराईआ। गोबिन्द लेखा अज्ज खुल्हाउणा, वीह सौ अठारां बिक्रमी छब्बी विसाख दिन विचार। पुरख अबिनाशी आपणा पर्दा लाउहणा, चार जुग जो आपणे उप्पर रक्खया डार। साचा मार्ग इक्क समझाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि करतार। गोबिन्द मीता धुर फ़रमाना, लोकमात लोक लाज ना कोए रखाईआ। आपणी हथ्थीं आपणा बंस कर कुरबाना, आपणे घर ख़ुशी मनाईआ। अजीत जुझार ना लम्भया कोए हाणी हाणा, जगत मेल ना कोए वखाईआ। फ़तह जुझार ना दिता कोए जगत नगारा, दृष्ट इष्ट इक्क समझाईआ। चार जुग दा गाउँदा आए गोबिन्द तेरा गाउणा, चार वरन रहे कुरलाईआ। अठारां बरन चोला होया पुराणा, अन्त तन रहिण ना पाईआ। गोबिन्द मन्ने आपणी आणा, सीस आपणा अग्गे झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। गोबिन्द करया ना जगत विवाह, आपणा सुत ना कोए प्रनाया। नानक लेखा गया लिखा, चौथी
लांव चौथे पद प्रभ अबिनाशी दए मिलाया । गुरमुख विरला मंगे आपणी हद्द, साचा कन्त ल्ए हंढाया। पीता अमृत जाम मदि, एका रंग समाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल करन दी ख़ातर, गोबिन्द भाणे विच रखाईआ। कलिजुग जीव ना जाणे कोए चातर, पढ़ पढ़ भुल्ली सर्ब लोकाईआ। लिख लिख थक्के चिठीआं पात्र, जगत बन्धन रहे पाईआ। लेखा जाणे ना कोए जमाल बातन, अन्तरगति ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, तेरा लहिणा दए मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लहण चुकाइंदा, जगत जगत दी धार। निरगुण आपणा रूप प्रगटाइंदा, जोती जोत जोत कर उज्यार। पहलां गुरमुख आपणे मेल मिलाइंदा, चौथा घर वखाए सच्चा दरबार। सुरत सुवाणी आप प्रनाइंदा, शब्द हाणी कर त्यार। धुर दी बाणी फेर सुणाइंदा, ढोला गाए आपणी वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत करे सच विहार। चौथड़ी लांम पूरन कर, पहलों हरि जी आपणा मेल मिलाया। कागों हँस चुकया डर, हँस सरोवर आण नुहाया। आपणी सरन लगाया फड़, जगत विछोड़ा पन्ध कटाया। मानस जन्म लेखे लग्गा धड़, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सतिजुग त्रेता द्वापर मिल्या वर, कलिजुग अन्तिम पूर दए कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त दए वखाया। पहलां आपणा मेल मिलाया, मिल्या मेल हरि करतार। दूजे नाता फिर जुड़ाया, जगत जुग कर विचार। तीजे बन्धन एका पाया, आत्म परमात्म दए अधार। चौथा घर ल्ए वसाया, घर मेला मीत मुरार। जगत बन्धन इक्क समझाया, नारी कन्त कन्त नारी इक्क विचार। जिस जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाया, जन्मे मरे ना विच संसार। पंज जैकारे दए लगाया, साचे दर होए परवान। जगत नाता जगत विच रखाया, जगत नाता वेखे आप भगवान। झूठा हट्ट ना कोए बणाया, झूठी चले ना कोए दुकान। नानक निरगुण कन्त इक्क हंढाया, भरमे भुल्ले जीव अणजाण। चौथी लांव कह कह काज रचाया, किसे हथ्थ ना आया निगहबान। पढ़न सुणन वाला कोए ना पार लगाया, परे बैठा आप मेहरबान। सतिजुग धारा दए बंधाया, साची सिख्या विच जहान। धुर दा लिख्या पहलों दए मिटाया, साची संगत कर परवान। जिस दा साह आप सुधाया, सो साहिब करे सदा कल्याण। कर्म जन्म धर्म रहिण ना पाया, धर्मी धर्म वखाए इक्क निशान। जगत जोड़ी जोड़ जुड़ाया, जुड़या जोड़ा एका एक नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे धुर फ़रमान। सतिजुग फ़रमान सुणाइंदा, साची रीत पतित पुनीत। जो जन जगत काज रचाइंदा, करे खेल अवल्लड़ी रीत। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया नाता तोड़े शिवदुआला मठ गुरदुआरा मन्दिर मसीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंगाए
हस्त कीट। ऊँचां नीचां एका दाता, घट घट अन्तर आप समाया। ब्रह्म रक्खी उत्तम ज़ाता, पारब्रह्म मेल मिलाया। सोहँ शब्द साची गाथा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दए पढ़ाया। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथा, चौदां तबकां फोल फुलाया। सच तख्त निवासी देवे साचा साथा, सगला संग निभाया। सतिजुग तेरी एका पूजा एका पाठा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। अठसठ तीर्थ ना कट्टे वाटा, जमना सुरस्ती गंगा गोदावरी कोए ना नहावण जाया। मक्का काअबा कोए ना मारे हाकां, उच्ची कूक ना कोए सुणाया। पंडत पांधा कोए ना देवे साथा, जगत टल्ल ना कोए खड़काया। चौथी लांम पढ़ पढ़ कोई ना पावे घाटा, गुर का मन्त्र नाम भुलाया। कलिजुग तेरे अन्तिम पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक्क वछाया सत्थर साथा, साचे सत्थर दए सुहाया। एका ओट पुरख अकाल हरि समराथा, दूसर इष्ट ना कोए मनाया। घर घर बैठिआं पूरा करे घाटा, जिस जन चरन ध्यान लगाया। काया अमृत देवे साचा बाटा, निझर झिरना आप झिराया। एका नूर जोत ललाटा, घर घर विच कर रुशनाया। पूर्ब लहिणा मस्तक माथा, बुध बिबेक रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिसंगत एका रंग रंगाया। हरिसंगत करना सच विहार, हरि सतिगुर साचा आप जणाईआ। बिन सोहँ शब्द काज रचन ना विच जहान, लावां फेरे ना कोए दवाईआ। दीन ईमाना जगत इस्लामा मज़्हबां मज़लूमा करे ख्वार, ज़ालम ज़ुलम ना कोए कराईआ। सतिजुग साची बन्न्हे धार, कुँवार कन्या एका कन्त आपणे अंग लगाईआ। दुहागण दिसे ना कोए विभचार, वेसवा रूप ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट चार वरन एका दिसे हरि निरँकार, शूद्र वैश ना कोए दुरकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनन्द अनन्द अनन्द कारज साध संगत तेरी रसना विच कराईआ। साध संगत तेरी रसना काज, हरि हरि नाम ध्याए। सतिगुर पूरा रक्खे लाज, आदि जुगादि ना मरे ना जाए। मुस्लमीन तेरा मक्का काअबा तेरे अंदर सच महिराब, साचे हुज़रे बैठा नाअरा रिहा लगाए। पंडत पांधे सुण आवाज़, अठ्ठे पहर वज्जे नाद, नाद अनादी रिहा सुणाए। ग्रन्थी पन्थी आपणे विच्चों आया काढ, आपणे गोबिन्द कर लाड, जगत गोबिन्द ना कोए हंढाया। सर्ब जीआं दा इक्क परमात्मा इक्क ख़ुदा एका गाॅड एका दिउ एका रंग एका मेवा एका इस्म एका आज़म एका अज़ीम एक निशान, एका वाली दो जहान, एका नाम धुर फ़रमान, एका शब्द सच्चा निशान, एका नूर नूर नुरान, एका मस्जिद इक्क मकान, एका मन्दिर एका शमादान, एका रूप श्री भगवान, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक नौ खण्ड पृथ्मी देवे आप फ़रमान, मक्के काअबे सर्ब भुल जाण, मन्दिर मस्जिद सर्ब छड्ड जाण, गुरदुआर ना सके कोए पछाण, हरि घट नज़री आवे आप भगवान, इष्ट वखाए दो जहान, जोती नूर नूर रुशनाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी तेरी करन
आया कल्याण, बणया विष्नूं आपे देवणहारा हुक्म फ़रमान, आपे ब्रह्मा आपे शंकर चरनां हेठां दब्बे आण, आपे करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द राज ना देवे आण, आपे चरनां हेठां देवे लताड़ लोआं पुरीआं पृथ्मी आकाश खण्डां पए मार, आपे भगत भगवन्त सन्त कन्त जीव जंत एका रंग रंगान, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश नर नरेश सृष्ट सबाई दए समझाईआ। सृष्ट सबाई उठावणा, शब्द खण्डा फड़ कटार। राज राजाना चरन निवावणा, एका हुक्म सच्ची सरकार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सर्ब मुकावणा, हिन्दू मुस्लिम सिख ना कोए विचार। चार कुण्ट सजदा इक्क करावणा, दहि दिशा इक्क जैकार। राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद आपणा रूप प्रगटावणा, नानक गोबिन्द आपे होवे ज़ाहर दस गुर करे सच प्यार। चार जुग दे विछड़े भगत आपणे गले लगावणा, करे खेल सच्ची सरकार। डुबदे पाथर आप तरावणा, जिस जन बख्शे चरन धूढ़ी सच्ची छार। पूर्ब लहिणा झोली पावणा, पिछला लेखा दए आधार। दसरथ बेटा आपणे नाल मिलावणा, कुशल्लया तेरा रूप अपार। तेरी कश कशा दिशा वेख वखावणा, कथा जाणे सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच खेल करने आया, कलिजुग अन्तिम जामा पा। पिछला लेखा मेटण आया, अगला दए समझा। खेवट खेटा बण के आया, पुरख अबिनाशी इक्क मलाह। गुरसिख बेटी बेटा आपणे दर ल्ए बहाया, नाता बिधाता दए जुड़ा। साध संगत साचा हुक्म दए सुणाया, ग़रीब निमाणे आपणे गले लगा। एका काज एका वार दए वखाया, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप वटा।