२६ विसाख २०१८ बिक्रमी हज़ूर साहिब नूं शब्द भेजया
सचखण्ड निवासी लोकमात आया, निहकलंक जामा धार। गोबिन्द सूरा नाल मिलाया, जोद्धा सूर बली बलकार। नंदेड़ निवासी किसे नज़र ना आया, कलिजुग सुत्ते पैर पसार। सच संदेश रिहा सुणाया, होणा ख़बरदार। इक्क नरेश फेरा पाया, नौ खण्ड पृथ्मी मारे मार। पन्थ ख़ालसा भुल रहे ना राया, करया खेल आप करतार। करता पुरख करनी करने आया, निहकलंका जामा पा। अमृतसर सर रिहा समझाया, शब्द ठोकर इक्क लगा। सभ दा माण दए गंवाया, अभिमाण सके ना कोए जणा। राज राजाना दए वखाया, एका खण्डा नाम चमका। पहली चेत्र राष्ट्रपत समझा के आया, अन्तिम तख्तों देवे लाह। वीह सौ वीह बिक्रमी पंदरां कत्तक आपणा चरन ल्ए टिकाया, दिल्ली दुआरे फेरा पा। नौ खण्ड पृथ्मी आपणयां चरनां हेठां ल्ए दबाया, भरम भुल्ले कोई ना। एका वार संदेशा रिहा सुणाया, सृष्ट सबाई दयो सुणा। गोबिन्द सूरा गोबिन्द
रूप निरगुण धार हो लोकमात आया, सम्बल नगरी बैठा डेरा ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दए वखा। सृष्ट सबाई देणा संदेशा, निहकलंक जोत जगाईआ। माण गंवाए विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, करोड़ तेतीसा रहिण ना पाईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल वटाया वेसा, दीन दयाल लोकमात करे सच्ची शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। निहकलंक सूरबीर बलवाना, सो पुरख निरँजण मात आया। हरि पुरख निरँजण नौजवाना, आदि जुगादि वेस वटाया। एकँकारा खेल महाना, जीव जंत भेव ना राया। आदि निरँजण नूर महाना, जोत नूर नूर रुशनाया। श्री भगवान देवे धुर फ़रमाना, सचखण्ड निवासी भुल ना जाया। अबिनाशी करता हो मेहरबाना, लोकमात वेख वखाया। पारब्रह्म ब्रह्म बन्न्हे गाना, आत्म परमात्म ल्ए प्रनाया। जगत ज्ञानी बण बैठे निधाना, हरि का भेव किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, एका डंका दए वजाया। एका डंका नाम वजाया, हज़ूर साहिब रहिणा ख़बरदार। जगत शंका दए कढाया, पुरख अबिनाशी हो त्यार । आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाया, मध्ध खेले खेल सर्ब संसार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूजी वेर आपणा दस्से सारा हाल। दूजी वेर पुछणा हाल, हाल हाल विच समझाईआ। त्रैकाल दरसी दस्से सभ नूं काल, कौण वेले काल खाईआ। जिस दी घालणा रहे घाल, सो गोबिन्द आया सच्चा माहीआ। जिस दी दो सौ पैंसठ साल करदे रहे भाल, सो बैठा सीस ताज टिकाईआ। जगत अवल्लड़ी चली चाल, आपणा खण्डा हथ्थ चमकाईआ। किसे पत्त ना रहिण देवे डाल्ह, सिंमल रुक्ख सर्ब वखाईआ। जिस दा नाँ रक्खया महाकाल, सो महाकाल हो जाईआ। जिस नूं कहिन्दे रहे दीन दयाल, दीनां उत्ते रच्छया रिहा कमाईआ। जिस नूं कहिन्दे करदा सर्ब प्रितपाल, सृष्ट सबाई वेखे आप लोकाईआ। जिस नूं कहिन्दे शाहों करे कंगाल, कंगाल शाह दए बणाईआ। गुरसिख लक्ख चुरासी विचों ल्ए भाल, आप आपणी दया कमाईआ। आपणे चरन बठाए आपणे लाल, लाल आपणे भेंट कराईआ। साध संगत होण ना देणा विंगा वाल, सेवा करे बण बण जगत सच्चा माहीआ। पन्थ ख़ालसा माझा दले तेरी दाल, कलिजुग चक्की आप चलाईआ। शाह पातशाह होण बेहाल, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट सिँघ शेर तेरी होवे भाल, कलिजुग झल्ल विच सिँघ शेर नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चखण्ड नंदेड़ आपणा संदेश रिहा पुचाईआ।
इन्दर सिँघ आसण इक्क लध्धा, दूसर ओट ना कोई रखाइंदा। अठ्ठे पहर प्रेम दे विच बध्धा, हिरदे हरी हरि ध्यांअदा। आपे धुरदरगाही ने दिता मात सद्दा, शब्द संदेश इक्क पुचाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच्चों कढ्ढा, प्रेम प्यार दा बन्धन पाइंदा। मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण छड्डा, ओट इक्क अकाल रखाइंदा। बिरध जन्म नूं बणाया फेर नढ्ढा, जन्म जन्म दे विच बदलाइंदा। आपे विष्न ब्रह्मा शिव लँघ के गए पार हद्दा, सचखण्ड विच चरन टिकाइंदा। धर्म निशाना हथ्थ विच इक्क गड्डा, पुरख अकाल हथ्थ फड़ाइंदा। अठ्ठे पहर लडाए सच्ची गोद लड्डा, लाड लाडला इक्क समझाइंदा। अमृत जाम प्याया इक्क मदा, दूसर रस ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म दा भेव खुल्हाइंदा। आपे पूर्ब जन्म दा लेख लिखाउणा, लिख्या लेखे विच ना आईआ। आपणी इच्छया आपणे संग रखाउणा, इच्छया रूप ना कोए जणाईआ। आपणी भिच्छया आपणी झोली पाउणा, आपे भिच्छया करे सबाईआ। आपणी दछिआ आप बंधावना, दूसर ना कोई रखाईआ। आपणे चरनां आप बंधावना, आपणी हथ्थीं बन्धन पाईआ। आपणी सेवा आप कमावना, बांदी बण के आया सच्चा माहीआ। फड़ के चोटी अख़ीर इक्क चढ़ावना, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। हकीरां शाह दए बणाया, शहिनशाह सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इन्दर इन्दर रूप समाईआ। इन्दर सिँघ सिँघ साचा पाया, पारब्रह्म बेअन्त। आपणे अंग नाल अंग मिलाया, चढ़े रंग बसन्त। साची सेजा रिहा सुहाया, महिमा जाणे ना कोई अगणत। साची नारी सेव कमाया, पुरख अबिनाशी वरया एका कन्त। श्री भगवान पल्लू हथ्थ फड़ाया, दिस ना आए जीव जंत। उच्चे मन्दिर ल्ए बहाया, एका जाणे अन्तिम अन्त। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इन्दर सिँघ पाया इक्क भगवन्त। जिस मिल्या भगवन्त, तिस लेखा क्या कोई जणाइंदा। जिस पाया हरि कन्त, तिस सगन कवण मनाइंदा। काया चोली चढ़ना रंग बसन्त, तिस ललारी कवण रंगाइंदा। जिस नाम मिल्या मणीआ मंत, तिस अठोतरी माला हथ्थ कवण फड़ाइंदा। जिस दा नाता जुड़या आदि अन्त, तिस पंडत पांधा कवण पढ़ाइंदा। जिस बणाई मानस जन्म बणत, सो आपणे अंग लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ इन्दर मेल मिलाइंदा।
हरिसंगत तेरा सच अखाड़ा, लोकमात वड्याईआ। निरगुण जोत अकालण करे खेल अपारा, रूप अनूप धराईआ। लभ्भण आई साचा लाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी वेस वटाईआ। सत्त दीप फिर फिर वेख्या घर बारा, जून अजूनी फोल फुलाईआ। चारों कुण्ट दे दे लारा, जूठ झूठ रहे गुण गाईआ। माया ममता प्या पुआड़ा, हउँमे हंगता रही सताईआ। झगड़ा लग्गा
नारी नारा, नारी खौंत ना कोई रसाईआ। गुरमुख वेखे सच विहारा, अन्तर आत्म ताड़ी लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जोत अकालण बण के दासन, लोकमात उठ धाईआ। करया खेल पुरख अबिनाशन, अबिनाशी वडी वड्याईआ। निरगुण नूर हरि हरि प्रकाशन, पारब्रह्म खेल खिलाईआ। संग निभाया घनक पुर वासन, घर साचे वज्जी वधाईआ। मेरी करनी पूरी आसन, मैं कट्टां सदा जुदाईआ। ना अमावस ना पूरनमासन, वदी सुदी ना कोई रखाईआ। नौ नौ ना कोई उदासन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोत अकालण पाया फेरा, लोकमात कलिजुग अन्तिम वेस वटाया। सिँघ शेर मिल्या इक्क दलेरा, दिलबर आपणे नाल बंधाया। कुदरत कादर दिता गेड़ा, गेड़ा आपणे हथ्थ रखाया। आपणा वेखे खुल्ल्हा वेहड़ा, चारों कुण्ट नैण उठाया। बिन गुरसिख मेरा कोई ना बन्न्हे बेड़ा, जगत दुहागण दए दुहाया। बिन गुरसिख काया मैनूं दिसे ना कोई खेड़ा, जिस घर जावां डेरा लाया। सिँघ इन्दर मिल्या एका एक वेरा, जिस आपणा आप वार वखाया। नाता तुट्टा मेरा तेरा, तेरा मेरा रिहा ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाया। गुरसिख लम्भया कन्त सुहाग, हरि सख़ीआं मंगल गाया। जोत अकालण तेरा पूरा होया वैराग, घर गुरमुख सच्चा पाया। जन्म जन्म दा धोया दाग़, निर्मल अमृत नीर वहाया। हँस बणया मात काग, कागों हँस उडाया। घर दीपक जोती जगे चराग़, नारी कन्त रही सेज सुहाया। पुरख अबिनाशी पकड़ी वाग, साचा घोड़ा ल्ए मंगाया। आपणी झोली डाह के मंगे लाग, दर बण दरवेश मंगण आया। इक्को दूल्हा लम्भया साक, जोत अकालण कुँवारी वन्नी ल्ए गल लाया। लग्गा होवण पाकी पाक, परवरदिगार मेरे सिर हथ्थ टिकाया। तूं चढ़ना मार पलाक, नीले वाला तेरी सेव कमाया। तेरी चरन धूढ़ चौदां लोक वेखे ख़ाक, नेत्र नैण आप उठाया। तेरी दुरमति मैल दिती काट, आप आपणे अंग लगाया। दोहां मुक्की एका घर वाट, सचखण्ड आसण इक्क सुहाया। दूसर वार ना आउणा विच आण बाट, मात गर्भ ना फेरा पाया। काया चोला जाणा पाट, अन्तिम जोती मेल मिलाया। गुरसिख किसे ना विके हाट, जिस आपणे गल आप लगाया। मिले वड्याई विच मात, कबीर जुलाहा दए समझाया। मीतड़ा लम्भया कमलापात, सचखण्ड बैठा आसण लाया। कलिजुग रैण अन्धेरी रात, गुरसिख आपणी गोद बहाया। ना कोई ज़ात ना कोई पात, जोती जाता जग अख्वाया। जिस दी गाउँदे आए गाथ, आपणी गाथा रिहा सुणाया। वेखो लहिणा देणा हथ्थो हाथ, अग्गों लेखा ना कोए रखाया। गुरसिख तेरा प्यार मारे ठाठ, अठसठ नीर रही वहाया। तेरे अंदर मेरी नजात, बिन तेरे मेरा नाउँ ना कोए सालाहया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख दूल्हा इक्क सजाया। गुरमुख
दूल्हा गया सज, सति पुरख निरँजण आप सजाया। मानस जन्म प्रभू ल्या कज, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। सख़ीआं मंगल गाए गीत नाद अनादी गया वज्ज, छत्ती राग भेव ना आया। गृह मन्दिर बैठा रिहा गज्ज, उच्ची कूक कूक सुणाया। जगत दुआरा झूठा तज, सच दुआरा एका पाया। चरन चरनोदक पीता रज्ज, जगत तृष्ना आप मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दूल्हा ल्ए सजाया। साचा दूल्हा चढ़े ख़ारे, सतिगुर पूरा आप चढ़ाईआ। जोती वरे नार मुटयारे, साचा जोबन इक्क हंढाईआ। मिल्या मेल सच दुआरे, दर दरबार वज्जी वधाईआ। जो जन जगत रहे कुँवारे, भगत भगवन्त ल्ए प्रनाईआ। वेखो रचया काज दिन दिहाढ़े, सुत्ती सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख लाड़ा ल्ए उठाईआ। गुरमुख लाड़ा उठया, गुर सतिगुर आप उठाया। मेहरबान हो हो तुठया, दीन दयाल दया कमाया। आपणी गोदी आपे चुकया, लाल अनमुल्लड़ा आपे जाया। पुरख अबिनाशी उठाए सुत्तया, सुत्ता मात रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सगन आप मनाया। सगन मनाए चाढ़े घोड़ी, हरि साचा दया कमाइंदा। हौली हौली जाए तोरी, आपणी चाल चलाइंदा। आपे फड़ के वाग बणया मोहरी, आपे खेल खिलाइंदा। आपे करे जग तों चोरी, दिस किसे ना आइंदा। आपणी रक्खी प्रेम लाल डोरी, साची मौली तन्द गुंदाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा सगन मनाइंदा। आपे बण बण भैण गुंदे वाग, आपे रोवे करे वैराग दए दुहाईआ। आपे सख़ीआं मार वाज, आओ सख़ी वेखो चाँईं चाँईंआ। जोत अकालण फड़दी वाग, नौ खण्ड पृथ्मी दहि दिशा रही फिराईआ। मेरे दूल्हे जेहा दूजा दिसे ना कोई विच जहान साक, मेरी नज़र किसे वल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूल्हा ल्ए वड्याईआ। वाह वाह दूल्हा आप बणाया, वेखणहारा हरि करतार। साचा सेहरा आप गुंदाया, फूलण बण के मालण हार। आपणी हथ्थीं आप पहनाया, इक्क दूजे नाल करन प्यार। साची सेजा दए सुहाया, मिल्या कन्त भतार। एका रंग दए चढ़ाया, रंग मजीठी एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार। साचा दूल्हा नौजवान, गुरमुख वडी वड्याईआ। धन्न सुभाग मैं निमाणी करी परवान, चल के दुआरे आईआ। मेरा वखाया लोकमात निशान, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग मैं बैठी रही रकान, लभ्भण किसे घर ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक बली बलवान, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सिँघ इन्दर लम्भया हाणी हाण, बिरध बाल जवान रूप ना कोए समझाईआ। लोकमात करनी सच पछाण, सच नुहार दए दरसाईआ। उहदे अंदर ब्रह्म ज्ञान, बाहर चमढ़ी तन लगाईआ। उहदे बाहर जगत दुकान, अंदर बैठा बेपरवाहीआ।
कोई मन्दिर कोई मस्जिद रक्खदा माण, सिँघ इन्दर उप्पर पुरख अकाल एका ओट तकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सन्त करे परवान, गुरमुख तेरी ख़ुशी आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा संग सदा निभाईआ।
पहली जेठ २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार
सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, हरि जोत नूर उज्यार। हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। एकँकारा रूप धराइंदा, अजूनी रहत बेऐब परवरदिगार। आदि निरँजण डगमगाइंदा, नूरी जल्वा सांझा यार। अबिनाशी करता रंग रंगाइंदा, रूप रंग ना रक्खे कोई करतार। श्री भगवान संग निभाइंदा, सगला साथी धुर दरबार। पारब्रह्म आपणा कर्म आप कमाइंदा, निहकर्मी कर्म विचार। निरवैर आपणी कल धराइंदा, अकल कल हो त्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। साचे तख्त बैठ अगम्म अथाह, अगम्म अगम्मड़ी कार कमाईआ। धुर फ़रमाना हुक्म जणा, सच संदेशा आप अल्हाईआ। नर नरेश बण मेहरवां, मेहरवान दया कमाईआ। तख्त निवासी तख्त दए सुहा, साचे तख्त आसण लाईआ। निरगुण निरगुण वेखे साचा थाँ, दर आपणा आप सुहाईआ। आपणा नूर आप प्रगटा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आपणे मन्दिर सोभा पा, साचे धाम दए वड्याईआ । सचखण्ड दुआरा नाउँ धरा, सचखण्ड निवासी आपणा बन्धन पाईआ। चारों कुण्ट आपणा आप आपणे रंग रंगा, आपे वेखे सच्चा माहीआ। आपणी करनी आप करा, करे खेल नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया ल्ए प्रगटाईआ। सचखण्ड निवासी सतिजुग सुल्ताना, गहर गम्भीर अख्वाया। सति सरूप नौजवाना, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराया। आदि जुगादि नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाया। जोद्धा सूर मर्द मर्द मरदाना, बीर बीर आप हो जाया। नाम खण्डा चण्ड प्रचण्ड सति सरूप तीर कमाना, सति सतिवादी आप रखाया। निरगुण निराकार निरवैर रखाए इक्क निशाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा निशाना दए समझाया। सच निशाना निराकार, साचे तख्त आप लगाईआ। जोती नूर हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। करे खेल सच्चा शाहकार, आपणा घाड़त आप घड़ाईआ। बाढी बणे निराधार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। एका मन्दिर छप्पर छन्न ल्ए उसार, दहि दिशा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। घर विच घर उजाला,
सचखण्ड आप सुहाया। सचखण्ड अंदर जोत सरूपी दीप माला, नूर थिर घर आप टिकाईआ। नूरी ललाट खेल निराला, पुरख अबिनाशी आप वखाया। दोहां विचोला बण अकाला, अकल कल आपणा बन्धन पाया। वसणहारा आपणी धर्म सच्ची धर्मसाला, धुर दी धार आप बंधाया। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, आदि अन्त भेव ना किसे जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाया। साचा मन्दिर घर कर त्यार, गृह आपणा रंग रंगाईआ। आपणे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सचखण्ड दुआरा रिहा सुहाईआ। चरन कँवल लगाए थिर दरबार, धूढ़ी धूढ़ धूढ़ वखाईआ। चरन कँवल आपणा वेखे आपणी वार, नेत्र नैण नैण खुल्हाईआ। नैण नैण वेखणहार, निरगुण निरगुण इक्क सुहाईआ। कवण कवण साची विचार, प्यार प्यार नाल बंधाईआ। प्यार करे सच विहार, थिर दरबार दए वड्याईआ। थिर दरबार बैठ निराकार, आपणी कार आप कराईआ। आपणी इच्छया कर शृंगार, साचा रूप आप वटाईआ। तख्त निवासी हो त्यार, आपणा बल आप प्रगटाईआ। आपणी भुजां ल्ए पसार, मर्द मरदाना सूरबीर वडी वड्याईआ। आपणा तेज ल्ए उभार, नूर नूर नूर रुशनाईआ। आपणे सीस रक्खे आपणी सच दस्तार, एका ताज नाम रखाईआ। एका काज रचे आप करतार, सचखण्ड बणत आप बणाईआ। आपे बणे भरता आपे पुरख समरथ होए निराकार, आप आपणा रंग रंगाईआ। आपे थिर घर आपणा नूर बणाए जोत नार मुटयार, जोबनवन्त जोबन इक्क समझाईआ। साचा मेला करे करनेहार, आपणा बन्धन आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगन ल्ए मनाईआ। साचा सगन हरि हरि कन्त, सचखण्ड दुआरे आप मनाइंदा। थिर घर चढ़े रूप बसन्त, पुरख अबिनाशी आप चढ़ाइंदा। सचखण्ड दुआरे होवे साची मंत, श्री भगवान आप जणाइंदा। थिर घर वेखे एका नारी रंगे एका रंगत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग आप रंगाइंदा। नारी कन्त नरायण , सचखण्ड दुआरा इक्क वड्याआ। थिर घर उपजे इक्क वैराग, वाह वाह पुरख अबिनाशी पाया। जोती जाता जगाए चिराग़, नूर ज़हूर आप कराया। आपे सोया आपे रिहा जाग, वेखणहार आप हो जाया। आपे सुणे आपे गाए आपणा राग, आपे नादी नाद वजाया। आपे लेखा जाणे अन्त आदि, आदि आपणा खेल रचाया। आपे देवे आपणी दाद, साची वस्त झोली पाया। आपणे विच्चों आया काढ, धार धार विच्चों ल्ए प्रगटाया। नारी कन्त उपजे इक्क वैराग, सति वैराग इक्क समझाया । सुत दुलारा हरि निरँकारा आप आपणा आपे लाध, पूत सपूता ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण आपणा घर वसाया। निरगुण वसाया घर महल्ला, पुरख अबिनाशी वडी वड्याईआ। लेखा जाणे इक्क इकल्ला, दूसर अवर ना संग रलाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, आपणी करे सच कुड़माईआ।
आपणे दर फड़ाया आपे पल्ला, आपे होए सहाईआ। आपणे अन्तर आपे रला, जोती जोत आप अख्वाईआ। सच संदेश एका घल्ला, एका शब्दी शब्द उठाईआ। दीपक जोत एका बला, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आदि आपणे अन्त नाल मिलाईआ। आदि पुरख हरि खेल खिलाया, जोती शब्दी धार। वंसी विष्नूं रूप धराया, ब्रह्मा कँवल दए अधार। शंकर संग आप रखाया, लेखा जाणे सुन्न अगम्मी धूंआँधार। तिन्नां बन्धन एका पाया, हुक्मी हुक्म नाम वरतार। त्रैगुण माया रंग चढ़ाया, करे खेल सच्ची सरकार। आपणा मार्ग दए वखाया, नेत्र नैण खोल्ह किवाड़। साचा नेत्र दए समझाया, पंज तत्त दए उखाड़। साचा बन्धन दए पाया, हड्ड मास नाड़ी रक्त बूंद नाड़। मन मति बुध दए टिकाया, करे खेल अपार। आपणी अंस आपणा बंस आपे ल्ए वखाया, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। साची खेल खिलावणहारा, एका रंग समाया। त्रै त्रै मीता वसणहारा ठांडे दरबारा, सचखण्ड साचे आसण लाया। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, आपणा बंक वड्याआ। विष्न ब्रह्मा शिव दए आधारा, एका हुक्म सुणाया। लक्ख चुरासी कर प्यारा, नारी नारा रूप धराया। त्रैगुण माया भर भण्डारा, पंचम जोड़ जुड़ाया। पंज पंज मेला एका वारा, एका घर वसाया। घाड़त घड़े बण ठठयारा, घाड़ण घड़नहार दिस ना आया। एका शब्द एका नाअरा, इक्क जैकारा दए सुणाया। एका तत्व एका तत्त इक्क आधारा, ब्रह्म मति इक्क रखाया। एका कमलापति करे सर्ब प्यारा, सृष्ट सबाई नारी रूप वटाया। जुग चौकड़ी लगाए मात अखाड़ा, नटूआ आपणा नाच नचाया। चारे जुगां खोल्ह किवाड़ा, चारे वेदां बोल जैकारा, ब्रह्मा वेता आप पढ़ाया। चारे बाणी दए हुलारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आपणे हथ्थ रखाया। चार जुग दी साची धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। वण्डे वण्ड वण्डणहार, साची वण्डण इक्क समझाईआ। सति पुरख लोआं पुरीआं महल्ल उसार, जेरज अंड उत्भुज सेत्ज बणत बणाईआ। रवि ससि कर चमकार, मंडल मण्डप दए वड्याईआ। धरत धवल दए आधार, जल बिम्ब रूप समाईआ। लक्ख चुरासी कर पसार, आत्म जोत नूर रुशनाईआ। गृह गृह अंदर नाद धुन्कार, शब्दी राग अल्हाईआ। घर घर अमृत कर त्यार, नाभी कँवल आप टिकाईआ। घर घर वेखे बंक दुआर, टेढी बंक सुहाईआ। घर घर वेखे अन्ध अन्धयार, डूँग्घी भँवरी भेव कोए ना पाईआ। घर घर अंदर निरगुण जोत उज्यार, जोत निरँजण सेवा लाईआ। घर घर अंदर करे पसार, पारब्रह्म प्रभ वण्ड वंडाईआ। घर घर अंदर ईश जीव खेल न्यार, जगत जगदीश रिहा खिलाईआ। घर घर सेजा कर त्यार, साची सेज रिहा सुहाईआ। घर घर नारी कन्त भतार, घर घर सुरती शब्द हंढाईआ। घर घर अकाल मूर्ति नूर हो त्यार,
नूरत तूरत इक्क दरसाईआ। घर घर मन्दिर सोहे दरबार, घर मिले साचा माहीआ। घर करे सच्चा शृंगार, गणत सुणत आप पढ़ाईआ। घर घर मिले मिलणेहार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़ण घड़, घट घट अंदर बैठा वड़, आपणे पौड़े आपे चढ़, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। साचा मन्दिर सुहाया, कर किरपा गुण निधान। आपणा आसण आपे लाया, साचे तख्त श्री भगवान। आपणा हुक्म आप सुणाया, शब्द अगम्मी धुर फ़रमान। बोध अगाध आप अख्वाया, लेखा जाणे दो जहान। कागद कलम ना कोए रखाया, लेखा जाणे ना कोए निशान। रूप अनूप आप धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपे होया मेहरवान। मेहरवान होया हरि ठाकर, आपणी दया आप कमाइंदा। काया अंदर वसया साचे सागर, सिन्ध आपणा रूप धराइंदा। लेखा जाणे पंज तत्त गागर, त्रैगुण पर्दा आप हंढाइंदा। लक्ख चुरासी करे उजागर, आपणे धन्दे लाइंदा। करे खेल करता कादर, कुदरत आपणी बणत बणाइंदा। आपणा अक्खर रक्खे दादर, दारूद ना किसे जणाइंदा। आत्म ब्रह्म पिसर मादर, आप आपणी गोद सुहाइंदा। सिदक सबूरी जाए साबर, सति सन्तोख खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग जुग आपणा बन्धन पाइंदा। जुग बन्धन हरि पाए गंढ्ढ, आपणी बणत बणाईआ। आपणा नाउँ आपे वण्ड, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। बिन मेरे नाउँ सृष्ट सबाई दुहागण होए रंड, साचा कन्त ना कोए हंढाईआ। लक्ख चुरासी तुट्टी कोए ना देवे गंढ्ढ, जन्म जन्म विच भवाईआ । जुग जुग देवणहारा दंड, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। कदे ना सोए दे कर कंड, जो चरन ध्यान लगाईआ। पावे सार जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज भुल ना जाईआ। वसणहारा विच ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं चरनां हेठ दबाईआ। जुग जुग मेटे भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। सदा जणाए आपणा परमानंद, परम पुरख वडी वड्याईआ। लोकमात अवतार गुर लै के आउण सुहागी छन्द, धुर दी पल्ले गंढ्ढ बंधाईआ। साध सन्त ख़ुशी करन बन्द बन्द, मेरा नाउँ रसना गाईआ। मेरा नाउँ सूरज चन्न, कोह करोड़ी रहे ध्याईआ। मात गर्भ जो आए सो भरदा मेरा दंड, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए समझाईआ। हरि हरि खेल खिलाया, निरगुण सरगुण धार। लक्ख चुरासी रचन रचाया, करया खेल अपर अपार। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाया, करे खेल सच्ची सरकार। गुर अवतार वेस वटाया, शब्दी शब्द कर जैकार। भगत भगवन्त ल्ए मनाया, आप आपणी किरपा धार। सन्त साजण ल्ए मिलाया, साची सिख्या दए विचार। गुरमुख गुर गुर ल्ए जगाया, मुख सलाहे एका वार। सिख साजण ल्ए मिलाया, डुबदे पाथर लाए पार। हँकारीआं गढ़्ह
तुड़ाया, गढ़्ह तोड़े तोड़णहार। ग़रीब निमाणयां गले लगाया, जुगा जुगन्तर साची कार। निरगुण कन्त लोकमात हंढाया, आपे आया आपणी वार। वार दो मेल मिलाया, दो दो दो दो हो उज्यार। कलिजुग अन्तिम रूप धराया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार। हरि करतारा खेल खिलाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप भगवान। आपणा सतारा आप चमकाइंदा, नाता तोड़ ज़िमीं अस्मान। आपणा जैकारा आप चलाइंदा, जोद्धा सूरबीर बली बलवान। आपणी धारा आप चलाइंदा, जुग चौकड़ी मेटे आप निशान। गुर अवतारां मेल मिलाइंदा, पीर पैग़म्बरां वेखे आपे आण। मुला मुसायक सेख़ आप जगाइंदा, लेखा जाणे कुरा कुरान। कुतब गौंस आप रखाइंदा, चारों कुण्ट वेखे मार ध्यान। नौ खण्ड पृथ्मी बंक फोल फुलाइंदा, लेखा जाणे शरअ ईमान। चार यारी संग मुहम्मद एका कलमा आप पढ़ाइंदा, एका हुक्म धुर फ़रमान। एका तूरत नाम वजाइंदा, लेखा जाणे दो जहान। सुहबत जगत सर्ब मुकाइंदा, नाता तुट्टे बेईमान। उल्फ़त विच कदे ना आइंदा, तीस बतीसा गाए गायण। ग़फ्लत सभ दी आप मिटाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। भगवान खेल खिलाया, पुरख अबिनाशी अगम्म अपार। जोती जामा भेख वटाया, निरगुण निरवैर हो त्यार। कोटन कोटी जुग चौकड़ी आपणे चरनां हेठ दबाया, करे खेल सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा दस्से आप अहिवाल। सच हवाला दस्सणा, निरगुण सरगुण धार। सरगुण अंदर वसणा, निरगुण नूर उज्यार। निरगुण हो हो हस्सणा, सरगुण ख़बरदार। कलिजुग वेखे रैण अन्धेरी मस्सणा, चारों कुण्ट कुण्ट अन्धयार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। साची खेल सति सति धारा, हरि सतिगुर आप चलाईआ। सति सति करे खेल न्यारा, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। सति सति वसे सभ तों बाहरा, सति सति प्रगट आसण लाईआ। सति सति होए गुप्त ज़ाहरा, सति सति अंदर बाहर समाईआ। सति सति पुरख सति सति नारा, सति सति साची सेज हंढाईआ। सति सति घर सति सति दरबारा, सति सति करे सच्चा शहिनशाहीआ। सति सति घाड़त घड़े सच्चा ठठयारा, सति सति घड़या भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साता आपणे नाल मिलाईआ। कलिजुग साता होया सिफ़रा, सिफ़रा मूल ना कोए चुकाया। सिफ़रे नाल बंधाया आपणा नाता, नाता साता जोड़ जुड़ाया। दोहां विचोला बण पुरख बिधाता, आपणा खेल खिलाया। निरगुण करे सरगुण पूरा घाटा, सरगुण घाटा निरगुण कोलों मंगण आया। चारों कुण्ट दिसे ख़ाली बाटा, नाम भण्डारा ना कोए वरताया। चौदां लोक फोले हाटा, चौदां तबक रिहा कुरलाया। नौ खण्ड पृथ्मी चीथड़ पाटा, तन शृंगार ना कोए कराया। लक्ख चुरासी रसना दस्से ना साची
गाथा, गा गा रसना हरि ना किसे पाया। जगत दलिद्र किसे ना लाथा, जीव जंत रहे कुरलाया। धरनी रोवे खुल्ल्हा झाटा, सीस मेंढी ना कोए गुंदाया। ब्रह्म रोवे तेरी आत्म ब्रह्म खाटा, पारब्रह्म मिलण किसे ना आया। चार जुग वेंहदी रही अठसठ ताटा, सुरत सुवाणी रो रो नीर रही वहाया। जिस नूं गुरु अवतार कहिन्दे गए पिता माता, सो पुरख हथ्थ किसे ना आया। जिस दीआं गाउँदे रहे गाथा, गा गा राग ना कदे सुणाया। जिस दीआं जगाउँदे रहे लाटां, जोती नूर ना कोए जणाया। जिस दीआं तीर्थ तट्टां कट्टदे रहे वाटां, दुरमति मैल ना कोए धवाया। जिस दे पिच्छे कट्टीआं जाग जाग के रातां, राती सुत्तयां घर ना फेरा पाया। जिस दे पिच्छे बणी रही जगत नार कमज़ाता, सो कन्त ना गोद सुहाया। कलिजुग तेरे अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण जोत गुरसिख सन्त रंग पछाता, जिस अग्गे आपणा सीस भेंट चढ़ाया। सिँघ शेर हो शेर नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा पूरा करन आया घाटा, किसे घर ना मंगण जाया। आपणे हथ्थ रखाया अमृत बाटा, गुरमुखां दए जाम प्याया। रातीं सुत्तयां जा जा पुछे वातां, आप आपणा पन्ध मुकाया। चार जुग लुकया रिहा विच ज़ातां पातां, अन्तिम पर्दा पाड़ वखाया। चार जुग विकदा रिहा विच हाटां, आपणा अक्खर नाम लिखाया। कलिजुग अन्तिम करे खेल पुरख समराथा, साची नईआ दए चलाया। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा, ना कोई वणजारा ना कोई हाटा, ना कोई दर दर मंगण जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका नाउँ दए जणाया। एका नाउँ हरि चार जुग रंग, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाईआ। खण्ड ब्रह्मण्ड वजाए आप मृदंग, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। गुरसिखां अंदर आप लँघ, आपणा नाम दए टिकाईआ। आपे सोए आत्म सेज पलँघ, गुरसिख खोजण बण ना जाईआ। आपे कट्टदा रहे भुक्ख नंग, गुरमुख तृष्ना भुक्ख बुझाईआ। आपणा मानस जन्म करया भंग, गुरसिख मानस जन्म ल्ए तराईआ। आपे बण के छलया जल तरंग, गुरसिख जल कँवल ल्ए महिकाईआ। आपे बण के भज्जा काची वंग, गुरसिख कंगण आपणे हथ्थ लटकाईआ। आपे खेल करया विच वरभण्ड, पारब्रह्म प्रभ रूप वटाईआ। गुरसिख तेरी आत्म रहे ना रंड, जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाईआ। लक्ख चुरासी कट्टे फंद, जो इक्क वार नेत्र दर्शन पाईआ। राए धर्म ना देवे दंड, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। लाड़ी मौत ना मंगे मंग, वटना बन्दी ना कोए वखाईआ। जिस जन गाया बत्ती दन्द, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। सोहँ शब्द सुहागी छन्द, गुरसिख ना मरे ना जाईआ। तेरी पूजा करन सूरज चन्द, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आपणे हथ्थ रक्खी वड्याईआ।
आपणे रक्ख वड्याई हथ्थ, हरि करते खेल खिलाया। लक्ख चुरासी नालों कर के अड्ड, आपणा मेल मिलाया। कलिजुग साथ देणे छड्ड, बिन सतिगुर पूरे ना कोए सहाया। जगत भोग बलास रस दिसे हड्ड, अमृत रस ना कोए चखाया। दूई द्वैती हउमे हंगता विच्चों देणी कढ्ढ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आया। जगत तृष्ना देणी बद्ध, बधक फांदकी रिहा ध्यान लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, अन्त आपणा गेड़ा ल्ए दसाया। घर विच घर आप वसाउणा, गुरमुख तेरा बंक दुआर। सरगुण अंदर निरगुण डेरा लाउणा, जोती जोत नूर उज्यार। शब्द अनाद धुन साचा गाउणा, अठ्ठे पहर सच्ची धुन्कार। पंचम सख़ीआं गीत अलाउणा, वाह वा मंगलाचार। घर गोबिन्द मीत मुरारा पाउणा, अंदर बैठा सांझा यार। बजर कपाटी पर्दा लाउहणा, दूई द्वैती देवे पाड़। आत्म सेजा आप सुहाउणा, पलँघ रंगीला घड़े आप सच्ची सरकार। बाढी हो हो सेव कमाउणा, सिँघ शेर हो त्यार। एका वार फड़ लटकाउणा, उखड़ जाए ना दूजी वार। लक्ख चुरासी विच्चों गुरसिख सुक्का काठ फड़ के लाउहणा, रंदा मारे एका वार। आपणे विच जोड़ जुड़ाउणा, चूल चूल नाल करे प्यार। साचा सूत्र नाम लगाउणा, तिक्खी रक्खी धार। आपणे प्रेम प्यार दे नाल रलाउणा, आपे खिच्चे विच्चों धार। आपणी आसा उत्ते विछाउणा पाउणा, किरपा करे श्री भगवान। हथ्थ फेरके टोह वखाउणा, गुरमुख अंग दुक्खे ना बाल अञ्याण। अन्त आपणी हथ्थीं चुक्क विच बहाउणा, उत्ते देणा सच रुमाल। नानक गाया पूर कराउणा, प्रेम पटोला देवे शाह कंगाल। गुरसिख तेरी पंज तत्त दमा कट्टणहार आप अख्वाउणा, आदि जुगादि करे सदा प्रितपाल। आपणे मोढे कंध आपे चुकण आउणा, आपणे दर दुआरे देवे माण। वेले अन्त जे गुरसिख लुकण लग्गे लुकण ना देणा, लक्ख चुरासी विच्चों लैणा भाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे चरन बख्शे तेरा माण। गुरसिख तेरा माण सचखण्ड, सचखण्ड निवासी आप कराइंदा। नाता तोड़ भेख पखण्ड, साचा रंग आप रंगाइंदा। आपणा नूर तेरा चन्द, तेरा चन्द लोकमात चमकाइंदा। तेरी क्रिया कूड़ आपणी झोली पाए गंद, आपणा अमृत तेरे मुख चुआइंदा। तेरे जन्म जन्म दा दुक्खड़ा कट्टे बन्द बन्द, सुहागी छन्द तेरे अन्तर आत्म आप जणाइंदा। तेरी जन्म जन्म दी आत्मा सुहागण करे रंड, जगत रंडेपा पन्ध मुकाइंदा। चार जुग गुर अवतार गुरसिखां देंदे रहे नाम गंढ्ढ, सच सुनेहड़ा आप घलाइंदा। कलिजुग अन्तिम आपणे नाल करे कारज अनन्द, अनन्द अनन्द अनन्द अनन्द विच समाइंदा। ऐथे ओथे मुक्या पन्ध, जिस जन मिल्या साहिब गुरु बख्शंद, पिछला लेखा आपणे हथ्थीं आप मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख निशान आप झुलाइंदा।