पुस्तकालयभाग १०

७ जेठ २०१८ बिक्रमी चेला सिँघ दे घर जम्मू

शाह पातशाह हरि निरँकारा, आदि जुगादि हरि समाइंदा। इक्क इकल्ला खेल न्यारा, अनुभव प्रकाश कराइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप एका खेल खिलाइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। तख्त निवासी निरगुण निरवैर सभ तों वसे आप न्यारा, भेव अभेदा भेव छुपाइंदा। एका मन्दिर एका गृह इक्क दुआरा, इक्क इकल्ला सोभा पाइंदा। एका शब्द नाद धुन जैकारा, एका राग अनादि सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अगम्म अगम्मड़ा खेल खिलाइंदा। अगम्म अगम्मड़ा हरि सुल्ताना, इक्क इकल्ला वड वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणा रंग रंगाईआ। तख्त निवासी श्री भगवाना, शाहो भूप सच्चा शहिनशाहीआ। जुगा जुगन्तर खेल महाना, खेलणहार इक्क अख्वाईआ। जोती नूर नूर नुराना, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, अकल कल आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शाहो भूप हरि निरँकार, साचे तख्त सोभा पाइंदा। निरगुण जोत निरगुण धार, निरगुण निरगुण आप प्रगटाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहर, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहर, निरगुण नूर नूर दरसाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण घर बाहर, निरगुण महल्ल अटल उच्च मनार, निरगुण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, भेव एका एक आप खुल्हाइंदा। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा, आदि जुगादि समाया। सच्चखण्ड सुहाए सच दुआरा, सोभावन्त आसण लाया , रूप रंग रेख वसे बाहरा, अलख रूप रंग ना कोए रंगाया। धरत धवल ना कोए सहारा, खण्डां ब्रह्मण्डां लोआं पुरीआं प्रकाश ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, इक्क इकल्ला एका रंग रंगाया। एका रंग हरि करतारा, आदि पुरख आपणा आप रंगाईआ। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण करे खेल बेपरवाहीआ। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। श्री भगवान अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबारा, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। थिर घर खोल्हे आप किवाड़ा, पारब्रह्म पति परमेश्वर आपणी कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, रूप अनूप महिमा अकथ कथी ना जाईआ। रूप अनूप शाहो भूपा, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सति सरूपा, आदि निरँजण आपणी खेल खिलाइंदा। वसणहारा चारे कूटा, एकँकारा हरि निरँकारा दहि दिशा आपणी धार बंधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणी कल आप प्रगटाइंदा। सो पुरख निरँजण हरि निरँकारा, आदि जुगादि

समाइंदा। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, निरवैर रूप प्रगटाइंदा। अजूनी रहत अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी खेल खिलाइंदा। आपणा दर दरवेश सुहाए आप दुआरा, दर दरबान सेव कमाइंदा। आपणा हुक्म कर वरतारा, शाहो भूप बण सिक्दारा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता आपणा नाउँ धराइंदा। जुग करता हरि नाउँ रक्ख, आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे हो प्रतक्ख, नूर नूर नूर प्रगटाईआ। आपे जाणे आपणा पक्ख, थित वार ना कोए वखाईआ। सर्ब कल आपे समरथ, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। आपणा नाउँ आपे रक्ख, नाउँ निरँकारा आप धराईआ। आपे होए कमलापति, नर नरायण बेपरवाहीआ। आपे नार सुहागण महिमा जाणे अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। आपणी इच्छया हरि निरँकारा, हरि हरि आप प्रगटाइंदा। आपणे अंदर कर प्यारा, निरगुण सरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। आपे नारी कन्त भतारा, हरि हरि आपे सेज हंढाइंदा। आपे शब्द नाद धुन्कारा, आपे नादी नाद वजाइंदा। आपे होए सुनणेहारा, गावत आपणा गीत अल्हाइंदा। आपे जाणे भेव न्यारा, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। साचे मन्दिर थिर दरबारा, गृह आपणी खोज खुजाइंदा। अबिनाशी अचुत हो त्यारा, साची रुत्त आप सुहाइंदा। आप उपजाए आपणा सुत सुत दुलारा, आप आपणा बन्धन पाइंदा। आपे देवे सुत हुलारा, देवणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सुत आप प्रगटाइंदा। साचा सुत शब्दी धार, हरि रूप आप प्रगटाईआ। जोती जाता बण बण नार, नार सुहागण सोभा पाईआ। कन्त कन्तूला मंगलाचार, घर मंगल वज्जे वधाईआ। सचखण्ड निवासी खेल अपार, ख़ालक आपणा आप कराईआ। मात पित बण सुत दुलार, पूत सपूता आपे जाईआ। धुर फ़रमाना बोल जैकार, हुक्मी हुक्म इक्क वरताईआ। तेरा मेरा इक्क आधार, तेरा रूप मेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सुत दए समझाईआ। सुत दुलारा शब्दी हरि हरि, आपणा आप प्रगटाइंदा। आपणे अंदर आपे धर धर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। आपणी घाड़ण आपे घड़ घड़, हरि आपे वेख वखाइंदा। आपणा लड़ आपे फड़ फड़, एका बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा संग आप निभाइंदा। साचा संग निभावणहारा, एका रंग समाया। एका हुक्म इक्क वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाया। एका शब्द इक्क जैकारा, सचखण्ड सोभा पाया। घर विच घर कर पसारा, थिर घर आपणी बणत बणाया। जोती नूर नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाया। सच सिँघासण कर त्यारा, पुरख अबिनाशी आसण लाया। चरन कँवल दए सहारा, थिर घर आपणा चरन टिकाया। शब्दी शब्द कर पसारा,

रूप अनूपा आप वटाया। करे खेल करनेहारा आदि जुगादि भेव किसे ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप लगाया। साचा मार्ग शब्दी सुत, हरि साचा सच जणाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म भेव कोए ना पाइंदा। आपे जाणे आपणी रुत्त, थित वार ना कोए वखाइंदा। हरि का रूप पंज तत्त ना दिसे बुत, तत्व तत ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी सुत आप उठाइंदा। शब्दी सुत हरि उठाया, कर किरपा गुण निधान। एका हुक्म दए जणाया, आप आपणा श्री भगवान। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाया, देवणहारा देवे दान। किरनी किरन ल्ए प्रगटाया, एका किरन दए महान। इक्क इक्क इक्क एका बन्धन पाया, बन्धन पाए हो मेहरवान। जोती नूर नूर दरसाया, जोती जाता खेल महान। किला कोट इक्क वखाया, सचखण्ड दुआरा सच मकान। निरगुण निर्मल जोत जगाया, उच्च महल्ल अटल करे खेल गुण निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा देवे एका दान। साचा दान देवे दाता, सो पुरख निरँजण वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बण गयाता, शब्दी सुत आप समझाईआ। एकँकारा पिता माता, आदि निरँजण होए सहाईआ। अबिनाशी करता सुणाए गाथा, श्री भगवान करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म आदि जुगादि सर्ब कल समराथा, समरथ पुरख वडी वड्याईआ। शब्द सुत इक्क पछाता, एका तत्त दए जणाईआ। जोती शब्दी साचा नाता, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाईआ । जोती शब्दी हरि हरि मेला, सो पुरख निरँजण आप मिलाया। एका घर वसे गुरु गुर चेला, चेला रूप धराया। हरि पुरख निरँजण सज्जण सुहेला, एकँकारा विछड़ ना जाया। आदि निरँजण वसे सदा नवेला, अबिनाशी करता घट घट आपणा रूप धराया। श्री भगवान आपे जाणे आपणा वक्त वेला, पारब्रह्म प्रभ वेखे थाउँ थाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाया। शब्दी खेल खिलाइंदा, पुरख अगम्म अगम्मड़ी कार। हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा, करे कराए सच विहार। आपणी इच्छया आपणे विच धराइंदा, आप आपा करे प्यार। आपणा नाउँ आप रखाइंदा, आपे विष्नूं हो आकार। आपे विष्न रंग रंगाइंदा, वास्तक खेल करे करतार। अनुभव आपणी धार बंधाइंदा, जोती नूर नूर उज्यार। साकार निराकार एका कल वरताइंदा, कल वेखे वेखणहार। आपणा जोबन आप सुहाइंदा, कँवल नैण नैण मूंधार। आपणे अन्तर आपणा भण्डारा आप भराइंदा, आपे होए वेखणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। सच सरकार हरि सुल्ताना, हरि हरि जू खेल खिलाया। सचखण्ड दुआरे मर्द मरदाना, मरदन आपणा आप वखाया। लेखा जाणे दो जहानां, दोए दोए आपणा रूप वटाया। निरगुण निरगुण

बध्धा गाना, सरगुण साचा संग निभाया। शब्दी शब्दी शब्द तराना, रागी राग सुणाया। मन्दिर मन्दिर सोहे मकाना, थिर घर एका नूर जगाया। सो पुरख निरँजण हो मेहरबाना, हरि पुरख निरँजण ल्ए उठाया। एकँकारा देवे माणा, आदि निरँजण आपणा संग आप निभाया। श्री भगवान जाणी जाणा, अबिनाशी करता भेव खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग वखाया। पारब्रह्म प्रभ रंग नवेला, आपणा आप प्रगटाईआ। करे खेल इक्क अकेला, दूसर संग ना कोए वखाईआ। घर विच मीत घर विच सज्जण सुहेला, घर घर विच खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न आपणी कल वरताईआ। विष्न रूप विष्न भगवाना, विष्नूं आपणी खेल खिलाइंदा। आपे होए जाणी जाणा, जानणहार आप अख्वाइंदा। आपणा अन्तर आपे वेख मकाना, वस्त अमोलक आप प्रगटाइंदा। आपे जाणे आपणा पीणा खाणा, आपणा रस आप धराइंदा। आपे अमृत कर प्रधाना, निझर झिरना इक्क झिराइंदा। आपे कँवली कँवल वखाना, कँवल मुख आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया विच भराइंदा। विष्नूं इच्छया फुल कँवल, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। आपणे अंदर आपे मवल, आपणी रुत्त सुहाईआ। आपे निरगुण होया बवल, पूरा भेव कोए ना पाईआ। आपे नूर इलाही अव्वल, एका नूर नूर धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। आपे कँवल फुल्ल अमृत रस, रस रसीआ खेल खिलाइंदा। आपे विष्नूं अंदर वस, आपणा रूप वटाइंदा। आपे बाहर आया नस्स, शाहो भूप आपणा रूप वटाइंदा। आपे करे आपणा पक्ख, प्रकाश प्रकाश प्रकाश प्रकाश विच टिकाइंदा। आपे जाणे आपणा जस, आपणी जिहवा आप हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाइंदा। विष्नूं अंदर एका धार, हरि साचा सच प्रगटाईआ। तख्त निवासी हो त्यार, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। चारे दिशा पावे सार, चतुर्भुज रूप वटाईआ। आपणा हिस्सा एकँकार, एका कल वखाईआ। एका सीस जगदीश सुहाए सच्ची सरकार, एका मुख मुख सालाहीआ। एका मुख लेखा जाणे चार, चार चार नाल मिलाईआ। एका विष्नूं बन्न्हे धार, एका निउँ निउँ सीस झुकाईआ। एका अमृत दए फुहार, अम्मीउँ रस एका रिहा बरसाईआ। एका पारब्रह्म आपणा करे सच पसार, आपणी वण्डण वण्ड वंडाईआ। एका कँवल कँवल कर उज्यार, कँवल नैण होए सहाईआ। रूप अनूप शाह आधार, आप आपणा ल्ए धराईआ। आपे ब्रह्म कर पसार, आपे लेखा रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नूर ल्ए धराईआ। नूरी रंग विष्न वास्तक, पारब्रह्म प्रभ आप रंगाया। पारब्रह्म ब्रह्म एका मास्तक, मस्तक लेखा लेख चुकाया। निरगुण जोत नूर प्रकाशतक, प्रकाश प्रकाश

विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म वेता नाउँ धराया। ब्रह्म वेता पारब्रह्म मुख, विष्नूं जनणी जन जणाईआ। जोती नूर साचा सुख, शब्दी राम नाम पढ़ाईआ। चार कुण्ट एका मुख, चार दिशा वण्ड वंडाईआ। निरगुण अंदर निरगुण लुक, सरगुण रूप ल्ए धराईआ। मात पिता हरि बण बण पुत, पूत सपूता गले लगाईआ। अमृत आत्म देवे घुट, रसक रसक झिरना आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा ल्ए प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा हरि प्रगटा, आपणा दरस वखाया। निरगुण बण सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह साचे तख्त आसण लाया। चरन कँवल दस्से इक्क पनाह, सीस जगदीश हथ्थ रखाया। आपणा जणाए एका नाँ, नाउँ निरँकार आप अख्वाया। आदि जुगादि पकड़े बांह, विछड़ कदे ना जाया। निरगुण पिता निरगुण मां, दाई दाया सेव कमाया। निरगुण सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। एका गुण हरि समझाइंदा, विष्नूं कर ध्यान। तेरा संग आप निभाइंदा, सगला संग श्री भगवान। आपणा मृदंग तेरे हथ्थ फड़ाइंदा, मेरा मृदंग दो जहान। तेरा चन्द आप चढ़ाइंदा, तेरा नूर नूर महान। तेरी कुक्ख आप सुहाइंदा, कुक्ख सुलक्खणी वेखे आण। · निझर झिरना झिरे महान। पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा, फुल फुलवाड़ी वेखे आण। तेरे अंदर बूटा

लाइंदा, पारब्रह्म प्रभ हो प्रधान। ब्रह्म तेरा अंग वखाइंदा, इक्क अंगड़ा चतुर सुजान। साचे मन्दिर आप बहाइंदा, सोभावन्त इक्क मकान। साचा दरस आप वखाइंदा, दरसी दरस देवे आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पाए साची आण। साची आण आदि अन्त, विष्न हरि जणाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, भगवन आपणी धार चलाईआ। मेरा नाउँ तेरा मणीआ मंत, एका नाउँ दए वड्याईआ। तेरी महिमा होए अगणत, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए समझाईआ। एका हुक्म समझाइंदा, हरि दाता बेपरवाह। विष्नूं तेरा रूप धराइंदा, ब्रह्मा वेता आपे जा। आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा, निष्अक्खर दए पढ़ा। आपणा ध्यान आप लगाइंदा, ज्ञान गोझ दए वखा। एका नेत्र एका नैण एका अक्ख हरि प्रतक्ख आप खुल्हाइंदा, आपणा लेखा दए वखा। चारे कुण्ट चारे मुख आप सालांहयदा, आपणा पर्दा आप उठा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग दए रंगा। विष्नूं रंग हरि रंगाउणा, भुल रहे ना राईआ। सति भण्डारा तेरे अंदर टिकाउँणा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुण औगुण ना कोए जणाउणा, गुणवन्ता इक्क अख्वाईआ। जुगा जुगन्त सेव कमाउणा, सेवक सेवा सच समझाईआ। धुर फ़रमाना हुक्म जणाउणा, अभुल दए वड्याईआ। ब्रह्मा वेता नाल रलाउणा, निरगुण सरगुण करे कुड़माईआ। सुन्न अगम्मी खेल

खिलाउणा, धूंआँधार इक्क रखाईआ। शंकर साचा बन्धन पाउणा, भोला नाथ आप जगाईआ। तिन्नां एका रंग रंगाउणा, एका दर दए वड्याईआ। सच भण्डारी इक्क बणाउणा, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। इक्क संसारी आप रखाउणा, लक्ख चुरासी घाड़त ल्ए घड़ाईआ। इक्क दी बान आप लगाउणा, बाण निरबाणा आप वखाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जुग चौकड़ी आप सुहाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। किरन विच्चों किरन कढाउणा, किरन किरन करे रुशनाईआ। रवि ससि आप चमकाउणा, मंडल मण्डप सोभा पाईआ। आपणी बणत आप दरसाउणा, त्रैगुण आपणा रूप वटाईआ। सांतक विष्नूं झोली पाउणा, राजस ब्रह्मा गोद बहाईआ। तामस शंकर चरन दबाउणा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। पंजां तत्तां रंग वखाउणा, आप आपणी किरपा कर एका ल्ए धराईआ। पंज पंज हरि मेल मिलाउणा, भुल रहे ना राईआ। निरगुण सरगुण खेल खिलाउणा, निराकार साकार रूप हो जाईआ। तत्त संग नित रखाउणा, तत्व तत सोभा पाईआ। आपणा रंग ना किसे वखाउणा, निरगुण आपणी वण्ड वंडाईआ। मन मति बुध विच टिकाउणा, साची घाड़त ल्ए घड़ाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत पुरख समरथ जोड़ जुड़ाउणा, बूंद रक्त वेखे थाउँ थाँईंआ। कमलापति आसण लाउणा, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। नौ दर खोज खुजाउणा, नौ नौ आपणा खेल खिलाईआ। घर विच घर आप प्रगटाउणा, सचखण्ड थिर घर रिहा समझाईआ। आपणा मार्ग आपे लाउणा, टेढी बंक आप उपाईआ। सुखमन सागर आप बणाउणा, ईड़ा पिंगला दर बहाईआ। घर सरोवर इक्क उपजाउणा, विष्नूं अमृत जल भराईआ। कँवल नाभी आप टिकाउणा, ब्रह्मा सेव कमाईआ। आपणा राग आप अलाउणा, शब्द अगम्मी नाद वजाईआ। अनहद ताल आप वजाउणा, घर घर विच करे शनवाईआ। अकाल मूर्त आपणा भेव आप खुल्हाउणा, साची सूरत निरगुण नूर दए समझाईआ। पंज तत्त विकारा कूड़ो कूड़त मोह चुकाउणा, आसा तृष्ना वेखे थाउँ थाँईंआ। बंक दुआरी बंक सुहाउणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाउणा, आत्म सेजा दए वड्याईआ। सुरती ब्रह्म मेल मिलाउणा, आत्म ब्रह्म रंग चढ़ाउणा, ईश जीव संग निभाउणा, जगत जगदीश खेल खिलाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ आपणा दीपक आप टिकाउणा, अंदर वड़ के आसण लाउणा, नूरो नूर नूर समझाईआ। जल बिम्ब प्रभ मेल मिलाउणा, जल थल महीअल आपणा रंग वखाईआ। धरत धवल आप प्रगटाउणा, धरन धवल दए वड्याईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर वेख वखाउणा, समुंद सागर जल जल धार आप बहाईआ। काया गागर गढ़्ह बणाउणा, लक्ख चुरासी रचन रचाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चारे मुख ब्रह्मा वेता एका दए समझाईआ। चारे मुख हरि समझाइंदा, शब्द अगम्मी अगम्मड़ा बोल। चारे खाणी वण्ड वंडाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज रक्खे तेरे कोल।

चारे बाणी पर्दा लांहयदा, परा पसन्ती मद्धम बैख़री वजाए ढोल। चारे जुग रंग रंगाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग तेरे अंदर जाए मौल। चारे वरन आप बहाइंदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पूरा करे कौल। पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा, निरगुण सरगुण प्रगट होवे उप्पर धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी शक्ती आपणे अंदर जाए मौल। आपणे अंदर मौला रूप, हरि साचा आप कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाए सति सरूप, सति सतिवादी सतोगुण वखाईआ। एका तागा एका सूत, ताणा पेटा एका पाईआ। एका माई एका पूत, एका पिता रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठ नेत्र खोल्ह, हरि साचे सच जणाया। शब्द अनादी वज्जया ढोल, पारब्रह्म प्रभ आप अल्हाया। सच वस्त जो रक्खी कोल, तिन्नां झोली दए भराया। लक्ख चुरासी जाणा मौल, घड़ घड़ भाण्डा दए वखाया। आदि जुगादि रहे अडोल, जुग जुग आपणा वेस वटाया। नव नौ चार कीता पूरा कौल, नव नौ चार चौकड़ी जुग लेखणा दए सुहाया। अन्त औध जाए पुग, थिर कोए रहिण ना पाया। वेखणहारा लोक परलोक, चौदां लोकां कुण्डा ल्ए खुल्हाया। त्रैलोक सुनावणहारा सच सलोक, त्रैभवन धनी आपणा रूप ल्ए प्रगटाया। विष्न ब्रह्मा शिव रक्खणी ओट, हरि साचा रिहा सुहाया। नव नौ चार चौकड़ी जुग लक्ख चुरासी आल्हणिउँ डिग्गे बोट, ना सके कोए उठाया। गुर अवतार पीर पैग़म्बर औलीए मुला शेख़ मुसायक आवण कोटी कोट, तत्त ज्ञान दए समझाया। आदि पुरख अबिनाशी करता अजूनी रहत निर्मल जोत, पुरख अकाल इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेले अन्त होए सहाया। विष्न ब्रह्मा शिव सुण पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। तूं शाह पातशाह एकँकार, सच तेरा दरबार, हउँ दरवेश दर बैठे सीस झुकाया। लक्ख चुरासी तेरा होए पसार, विष्न ब्रह्मा शिव सेवादार, जुग चौकड़ी सेव कमाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आए वारो वार, गुर अवतार प्रगट होए विच संसार, जुग चौकड़ी बन्धन पाया। हुक्मी हुक्म वरते वरतार, धुर फ़रमाना शब्द जणाया। रवि ससि चोबदार, मंडल मण्डप करन पुकार, गगन गगनंतर वेखण नैण उग्घाड़, चारों कुण्ट ध्यान लगाया। कवण रूप करें प्यार, प्रगट होवें विच संसार, निरगुण सरगुण बन्न्हें धार, सरगुण निरगुण लएँ मिलाया। तेरा रूप अगम्म अपार, तेरा लेखा लिख ना सके कोए विच संसार, लिखण पढ़ण विच कदे ना आया। तेरी महिमा गायन वारो वार, ब्रह्मा वेता चारे वेद रिहा विचार, चार जुग बन्धन पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाया। हरि साचे सच जणाया, त्रै त्रै कर प्यार। नव नौ चार चौकड़ी जुग रहिण ना पाया, जुग बीते वारो वार। कोटन कोटि गुर अवतार सेव कमाया, लेखा जानण धुर दरबार। कलिजुग अन्तिम

अन्त होए सहाया, निरगुण निरगुण लै अवतार। निहकलंका रूप धराया, दिस ना आए हरि करतार। जोती जोत डगमगाया, शब्दी शब्द शब्द जैकार। दो जहानां वेख वखाया, ब्रह्मण्ड खण्ड पावे सार। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खोज खुजाया, दस अठ्ठ अठारां पाए सार। खाणी बाणी भेव चुकाया, लेखा जाणे अञ्जील कुरान। बावन आपणा संग निभाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए जाणी जाण। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, नव नौ चार चौकड़ी जुग रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी जामा पाउणा, मात पित ना कोए बणाईआ। भैण भाई ना कोए अख्वाउणा, साक सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। दस मास मात गर्भ ना डेरा लाउणा, अग्नी तत्त ना कोए जणाईआ। निरगुण रूप निरगुण आप प्रगटाउणा, निरगुण नूर निरगुण रुशनाईआ। निरगुण डंका शब्द वजाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव ल्ए उठाईआ। सच संदेशा इक्क घलाउणा, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा दए चुकाईआ। पूर्ब लेखा चुकावणा, हरि हरि किरपा कर गुण निधान। नव नौ चार पार करावणा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। सति सतिवादी साचा मार्ग लावणा, नौ खण्ड पृथ्मी हो प्रधान। सत्तां दीपां सति दृढ़ावणा, सति सतिवादी इक्क ज्ञान। चारों कुण्ट वेख वखावणा, चारे वेदां पावे आण। चारे वरन आप समझावणा, एका देवे नाम निधान। चारे खाणी बाणी आपे गावणा, चौथे पद बैठ नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव मेले आण। विष्न ब्रह्मा शिव हरि मेल मिलाउणा, कलिजुग अन्तिम आप समझाईआ। आपणा पर्दा आप उठाउणा, जोती जोत करे रुशनाईआ। तख्त निवासी साचा ताज सीस टिकाउणा, पंचम मुख सच्चा पातशाहीआ। जुग जुग दा कर्म मिटाउणा, जन्म जन्म विच बदलाईआ। सहिँसा रोग दुःख सभ दा लाउहणा, सुक्ख सागर इक्क वखाईआ। लोक परलोक एका रूप धराउणा, चौदां तबक देण ग्वाहीआ। आदि पुरख आपणा रंग रंगाउणा, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। सतिजुग साचा मार्ग इक्क धराउणा, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। ऊँचां नीचां राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां एका धाम बहाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोए अख्वाईआ। एका नाम सभ ने गाउणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। एका इष्ट सर्ब मनाउणा, इष्ट देव आत्म परमात्म पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। कलिजुग तेरा मातम आप कराउणा, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शहिनशाह शाह पातशाह हरि निरँकारा इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादी एका राजा, हरि साचा भूप अख्वाइंदा। जुगा जुगन्तर रच रच काजा, लोकमात वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी निरभउ निर्भय चढ़या ताजा, अश्व घोड़ा आप दौड़ाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे भाजा, दहि दिशा वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत

धरे देस माझा, सम्बल नगर रुत्त सुहाइंदा। वेद व्यास चलाया जहाज़ा, जीव जंत आप समझाइंदा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा आपणी रक्खे आपे लाजा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। मुकंद मनोहर लखमी नरायण मोहण माधव माधा, मोहण आपणा रूप वटाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर धरत धवल सुणे फ़रयादा, भगत भगवन्त वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख लाधा, हरिजन साचा मेल मिलाइंदा। हरि का भेव ना जाणे कोए पंडत पांधा, कोटन कोटि तिलक ललाट मस्तक त्रिसूल जगत सुहाइंदा। पारब्रह्म अबिनाशी करता आदि अन्त श्री भगवन्त आपे जाणे आपणी वाटा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल करे बाज़ीगर नाटा, स्वांगी आपणा स्वांग रचाइंदा। हरि का नाउँ कलिजुग विक्या हाटो हाटा, हिरदे हरि ना कोए वसाइंदा। झूठा चीथड़ अन्तिम पाटा, तन बस्त्र नाम ना कोए पहनाइंदा। फिर फिर थक्के तीर्थ ताटा, आत्म अन्तर सर सरोवर ना कोए नुहाइंदा। कर कर थक्के पूजा पाठा, बजर कपाटी ना कोए तोड़ तुड़ाइंदा। मना मना थक्के जोत ललाटा, आत्म जोत निरँजण ना कोए जगाइंदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद पा पा थक्के झातां, आत्म ताक ना कोए खुल्हाइंदा। मिल मिल थक्के सज्जण साकां, सगला संग ना कोए निभाइंदा। पी पी थक्के अमृत बाटा, अमृत जाम हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। जिस जन मिले पुरख समराथा, दूसर दर ना मंगण आइंदा। घर मेला त्रिलोकी नाथा, घर राम रूप धराइंदा। घर ईसा मूसा संग मुहम्मद देवे साथा, घर सगला संग वखाइंदा। घर नानक गोबिन्द मेटे अन्धेरी राता, ज्ञान नूर इक्क प्रगटाइंदा। घर शब्दी मिले दाता, दिवस रैण शब्द नाद धुन वजाइंदा। घर मिले कमलापाता, सुरती नारी आप प्रनाइंदा। घर सतिगुर पुच्छे वाता, दिवस रैण सेव कमाइंदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा सोया आपणी खाटा, लोकमात ना कोए उठाइंदा। वरनां बरनां प्या घाटा, साचा तोल ना कोए तुलाइंदा। एका तोला हरि रघुनाथा, आदि अन्त अख्वाइंदा। जन भगतां पुछे सदा वाता, भुल कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, धुर भाणा आपणे हथ्थ रखाइंदा। धुर भाणा हथ्थ भगवान, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। लक्ख चुरासी बाल अञ्याण, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। माया रुले राज राजान, शाह सुल्तान ना कोए वड्याईआ। काया ख़ाली दिसे मकान, हरि का नाउँ नज़र ना आईआ। वेले अन्त सर्ब पछताण, जिस मिल्या ना सच्चा माहीआ। भाई भैण सर्ब छड्ड जाण, सगला संग ना कोए रखाईआ। उच्ची कूक कूक कुरलाण, राए धर्म दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेखा मंगे आण, बैठा नैण उठाईआ। लाड़ी मौत करे परवान, वेले अन्त ल्ए प्रनाईआ। जिस भुलया हरि भगवान, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। हरिजन विरला चतुर सुजान, रसना जिहवा रिहा गाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, हँ ब्रह्म ल्ए प्रनाईआ ।

सोहँ शब्द एका गान, एका कान दए सुणाईआ। विष्नूं देवे हरि हरि दान, जीआ दान झोली पाईआ। लक्ख चुरासी सख़ीआं मिले एका काहन, गोपी सुरत ल्ए प्रनाईआ। पीआ प्रीतम मेला सीआ राम, साढे तिन्न हथ्थ सीआं करे कुड़माईआ। घर पैग़म्बर करे कलाम, आलमीन वेखे सर्ब लोकाईआ। घर सजदा करे सलाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जबराईल दए पैग़ाम, असराईल रिहा समझाईआ। हज़ारा दरूद इबनउलवक्त मिले इनाम, एका रूह ल्ए बख्शाईआ। चौदां सदीआं बण ग़ुलाम, चौदां तबक दए समझाईआ। इक्क मुहम्मद पकड़े दाम, अल्ला राणी ल्ए प्रनाईआ। ईसा मूसा वेखे शाम, बस्त्र नील तन छुहाईआ। जुग करता करे आपणा काम, बेनज़ीर सच्चा शहिनशाहीआ। जूठ झूठ लाए इल्ज़ाम, तकदीर तदबीर तकसीर दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए अज़ीमउलशान, शहिनशाह आप अख्वाईआ। शहिनशाह शाही नूर नुराना, नूरो नूर अख्वाइंदा। मुकामे हक वसे सच मकाना, हक हकीकत वेख वखाइंदा। लाशरीक देवे इक्क परवाना, उम्मत उम्मती आप फड़ाइंदा। अमाम अमामां बन्न्हे गाना, मौली तन्द इक्क रखाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, लोकमात वेस वटाइंदा। शब्द अगम्मी सच तराना, नाम सति आप पढ़ाइंदा। ब्रह्म मत्त कर प्रधाना, आत्म तत्त इक्क वखाइंदा। नानक गोबिन्द इक्क निशाना, एका तीर चलाइंदा। एका मर्द इक्क मरदाना, एका माया मोह मिटाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका सम्बल नगर सुहाइंदा। एका पुरख अकाल श्री भगवाना, दूसर इष्ट ना कोए जणाइंदा। एका जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, निहकलंक नाउँ रखाइंदा। एका कलिजुग मेटे झूठ निशाना, एका सतिजुग साचा मार्ग लाइंदा। एका ख़ाक मिलाए राज राजाना, एका शाह सुल्तानां आप जगाइंदा। एका देवे धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाइंदा। एका नौ खण्ड पृथ्मी हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। एका लक्ख चुरासी आपणे हथ्थ रक्खे कमाना, चारों कुण्ट आप भवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलावणा, चार कुण्ट जैकार। नव नव भेड़ भड़ावणा, चार चार मारे मार। शब्द खण्डा इक्क चमकावणा, दो जहानां ल्ए हुलार। लोहार तरख़ाण ना किसे घड़ावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल सच्ची सरकार। सच्ची सरकार सच दुआरा, सो पुरख निरँजण आप उपाया। आदि जुगादि कर पसारा, जुग जुग वेख वखाया। सतिजुग त्रेता द्वापर कर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम होए सहाया। नाता तोड़े नार विभचारा, सच विहारा दए वखाया। बीस बीसा हरि जगदीशा हो त्यारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणी रीता दए बताया। हर घट अंदर वसे चीता, मन्दिर वखाए इक्क अनडीठा, चार दीवार ना कोए बणाया।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी घट घट अन्तर लक्ख चुरासी एका वासा, एका जोत इक्क प्रकाशा, एका धीर इक्क धरवासा, एका दर दए वखाया।

सो पुरख निरँजण लिख्या लेख, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। सोहँ रूप आत्म परमात्म लैणा पेख, आदि जुगादि बणत बणाईआ। महाराज जाणे ना कोई रूप रेख, शेर सिँघ लोकमात वज्जी वधाईआ। विष्नूं देणा सद आदेश, जिस दा दिता पीणा खाईआ। भगवन जोत सदा प्रवेश, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। जुगा जुगन्तर सच नरेश, पुरख अकाल इक्क अख्वाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना दिसे केस, ना कोए मूंड मुंडाईआ। जगत कृपाल लैणी भेंट, आत्म परमात्म भेंट कराईआ। पुरख अबिनाशी बणया खेवट खेट, लक्ख चुरासी बेड़ा रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै उप्पर लेख लिखाईआ। लिख्या लेख उप्पर कृपाल, कृपानिध आप लिखाया। चार जुग जिस दा धरदे रहे ध्यान, ध्यान विच कदे ना आया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा दस्सदे रहे ज्ञान, ज्ञानी ज्ञान ना कोए समझाया। गुर अवतार जिस दा रक्खदे रहे माण, सो पुरख निरँजण खेल खिलाया। निरगुण सरगुण घर बण के आया महिमान, औंदा जांदा दिस ना आया। राष्ट्रपत उठ नादान, पारब्रह्म रिहा समझाया। नौ खण्ड पृथ्मी कोई ना दीसे राज राजान, शाह पातशाह ख़ाक मिलाया । प्रगट होवे एका जोद्धा सूरबीर बली बलवान, दो जहानां छत्र सीस झुलाया। ब्रह्मण्ड खण्ड ब्रह्मा विष्न शिव करोड़ तेतीस मन्नण आण, लक्ख चुरासी सीस झुकाया। सो पुरख निरँजण सच्चा प्रधान, सच प्रधानगी ल्ए कमाया। जिस दा नाम धुर फ़रमान, सृष्ट सबाई ल्ए समझाया। ऊँच नीच राउ रंक सर्ब मिट जाण, एका ब्रह्म सर्ब जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर उप्पर धर, जगत अक्खर वेख वखाया। जगत कृपाल नाम खण्डा, राष्ट्रपत हथ्थ फड़ाया। करे खेल विच ब्रह्मण्डा, जेरज अंडां फोल फुलाया। तोड़णहारा वड घमंडा, माण अभिमाण दए मिटाया। जूठ झूठ वढ्ढे कंडां, माया ममता मोह दए खपाया। जगत मेटे नार दुहागण रंडा, जगत रंडेपा दए चुकाया। इक्क कृपाल सृष्ट सबाई देवे ज्ञान, उप्पर लिख्या सोहँ छन्दा, बन्दी बन्दा बन्द दए कटाया। कलिजुग जीव ना जाणे अन्धा, नेत्र ज्ञान ना कोए खुल्हाया। जगत विकार फसया झूठा धन्दा, धर्मी धर्म ना कोए वखाया। गुरमुख विरला गुर का बन्दा, गुर गुरमुख मेल मिलाया। नव नौ चढ़या चन्द नौ चन्दा, चन्द चांदनी मुख शरमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप समझाया।