८ जेठ २०१८ बिक्रमी बीबी अमरो देवी दे गृह जम्मू
सति प्रकाश सति सतिवादा, सति सतिवादी सति जणाईआ। लेखा जाणे बोध अगाधा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। रूप अनूप ब्रह्म ब्रह्मादा, पारब्रह्म प्रभ आप वटाईआ। संग निभाए सन्तन साधा, भगत भगवन्त मेल मिलाईआ। वस्त अमोलक देवे दादा, नाम अनमुल्लड़ा झोली पाईआ। वेस वटाए आदि जुगादा, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। शब्द वजाए अनहद नादा, अनहत आपणी तार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। शब्द अनाद सहिज धुन्कारा, गृह मन्दिर हरि वजाइंदा। भगत वछल मीत मुरारा, भगवन भगती वेख वखाइंदा। निर्धन सरधन पावे सारा, सारंगधर भगवान बीठलो आपणी खेल खिलाइंदा। अनद बिनोदी हो त्यारा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाइंदा। सगल समग्री कर पसारा, सच भण्डारा हरि करतारा, निराकारा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। सच भण्डारा नाम अमोलक, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। त्रैगुण अतीता इक्क रखाए साची गोलक, घर मन्दिर आप टिकाईआ। शब्द जणाई अन अनबोलत, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। आदि जुगादि रहे अडोलत, अडोल अडुल इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन साचा उठया, हरि सतिगुर आप उठाए। निरवैर पुरख एका तुट्ठया, पारब्रह्म सच्ची सरनाए। निझर आत्म देवे साचा घुटया, अंमिउँ रस आपणा आप प्याए। हउँमे हंगता माया ममता कढ्ढे वासना खोटया, दूई द्वैती रहिण ना पाए। पकड़ उठाए बहाए साची चोटीआ, दो जहानां पन्ध मुकाए। पुरख अकाल इक्क वखाए साची ओटया, दूसर ओट ना कोए जणाए। सच सुहञ्जणा बणाए किला कोटया, कोटन कोटी गढ़्ह तुड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाए। हरिजन साचा जागया, जाग्रत जोत हरि जगाए। जन्म जन्म दा धोवे दाग़िआ, दुरमति मैल धवाए। आत्म जोत दीप जगे चिरागया, बिमल रूप दरसाए। फड़ फड़ हँस बणाए कागया, सोहँ हँसा चोग चुगाए। मेल मिलाए माधव माध्या, आत्म परमात्म एका रंग रंगाए। नाम सुणाए बोध अगाध्या, शब्द अनादी नाद वजाए। हरिजन लक्ख चुरासी विच्चों काढिआ, बख्शे चरन सरन सच्ची सरनाए। लेखा जाणे आदि जुगादिआ, जुगा जुगन्तर रूप धराए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाए। हरिजन मेल मिलन्नया, पुरख पुरखोतम कर प्यार। देवे नाम सच्चा सच धन्नया, धन्न ख़ज़ीना एकँकार। लोकमात ना जाए डन्नया, राए धर्म ना करे ख्वार। सति सतिवाद चढ़ाए चन्नया, सूरज चन्न होए शर्मसार। गुरमुख बेड़ा आपे बन्न्हया, गुर सतिगुर चुक्के भार। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन सच उभारीअन, कर किरपा गुण निधान। जुग करता जुग जुग पैज संवारीअन, करे कराए सच प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे लाए पार। पार किनारा डूँग्घा सागर, कलिजुग धार आप वखाईआ। हरिजन वेखे काया गागर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। करे कराए निर्मल कर्म उजागर, निहकर्मी कर्म कमाईआ। सन्त सुहेले देवे आदर, सेवक सेवा आप कमाईआ। एका राग सुणाए दादर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। दो जहानां कर कर आदर, हरिभगत दए वड्याईआ। लेखा जाणे सिदक सबूरी सादर, सति सन्तोख इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे सच समाईआ। हरिजन हरि समाया, निरगुण सरगुण रूप अगम्म। घट अन्तर डेरा लाया, ना मरे ना पए जम्म। सुरती शब्दी मेल मिलाया, आप आपणा बेड़ा बन्न्ह। साचे मन्दिर सोभा पाया, ना कोई सूरज ना कोई चन्न। जोत प्रकाश इक्क धराया, शब्दी नाद वजाए धुन। रागी नादी आप अख्वाया, आपे जाणे आपणा गुण। ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाया, लक्ख चुरासी छाण पुण। हरिजन साचे ल्ए उठाया, जीव जहानां आपे चुण। आप आपणा मेल मिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि पुकार सुण। सुणे पुकार दीन हरि दीनन, दीना नाथ वडी वड्याईआ। हरिजन हरि हरि होए अधीनन, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जगत विछोड़ा जिउँ जल मीनन, जल मीन सदा तृप्ताईआ। काया चोली चाढ़े रंग भीन्नन, रंग रतड़ा साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा संग निभाईआ। सगला संग हरि रघुनाथा, हरिजन हरि हरि आप निभाइंदा। लेखा जाणे मस्तक माथा, पूर्ब लहिणा वेख वखाइंदा। नाम चढ़ाए साचे राथा, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, जिस जन आपणा दरस दखाइंदा। आवण जावण चुक्के वाटा, दो जहानां पन्ध मुकाइंदा। सखा सखाई बणे पिता माता, गुरसिख आपणी गोद सुहाइंदा। मेटे रैण अन्धेरी राता, अन्ध अज्ञान गवाइंदा। उत्तम करे हरिजन ज़ाता, ज़ात अज़ाती वेख वखाइंदा। दरस दखाए इक्क इकांता, निरगुण जोत डगमगाइंदा। एका नाउँ एका गाथा, एका अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन साचे वेखणहारा, जगत जगदीशर आप अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। साकत निन्दक दुष्ट लेखा जाणे दुराचारा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। गुरमुख गुरसिख आत्म अन्तर करे पुकारा, दिवस रैण सदा बिल्लाईआ। हरिजन हरि का लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, बनास्पत देवे सच ग्वाहीआ। सत्त समुंदर रोवे ज़ारो ज़ारा, मस आपणा रूप वटाईआ। हरिजन मेला धुर दरबारा, धुर दी बाणी आप पढ़ाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा,
अकल कल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन वेखे थान थनंतर, नव नव फेरा पाया। वेस वटाए गगन गगनंतर घट घट आपणा नूर धराया। शब्द अगम्मी एका मन्त्र, लक्ख चुरासी आप पढ़ाया। सति सतिवाद बणाए बणतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आप आपणा भेव खुल्हाया। गुरमुख भेव खुल्हाइंदा, ख़ालक ख़लक रूप मेहरवान। देवी देव आप अख्वाइंदा, इष्ट देव श्री भगवान। अलख निरँजण सेव कमाइंदा। अलख अगोचर हो मेहरवान। नाम अंजन आपणे हथ्थ रखाइंदा, देवणहारा दो जहान। दर्द दुःख भय भंजन आपणा खेल खिलाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सच्चा माण। भय भंजन भव सागर तरया, हरि सतिगुर वड वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख भय भयानक विच ना डरया, निरभउ भय आप चुकाईआ। इक्क नुहाए साचे सरया, सर सरोवर इक्क वखाईआ। हरिजन हरि हरि आप आपणे जेहा करया, दुरमति मैल धवाईआ। नारी पुरख एका वरया, एका घर वज्जी वधाईआ। नाम पल्लू साचा फड़या, छुट्ट कदे ना जाईआ। साचे पौड़े आपे चढ़या, चौथे दर मिले वड्याईआ। पंचम मेला साचे घरया, छेवें छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सत्तवें सति सतिवादी नर नरया, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। अठ्ठां तत्तां विच ना अड़या, नौ दुआर ना फेरा पाईआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, घड़े वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए वर, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाए आपणा घर, बंक दुआरी बंक खुल्हाईआ। गुरसिखां भार चुक्या पीठ, गुरसिखां आप समझाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी रीत चलाईआ। जिस बख्शे हिरदे अंदर प्रीत, अतीत वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन मीता ठंडा सीत, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। गुरसिख गुरमुख बदल ना जाए तेरी नीत, तेरा दुखड़ा गुर सतिगुर आपणी पीठ उठाईआ। तेरी काया करे पतित पुनीत, आपणी काया धार वहाईआ। अचरज चलाई मात रीत, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। एका रंग समाया हस्त कीट, ऊँच नीच होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम नश्तर इक्क वखाईआ। नाम नसतर गुरसिख हथ्थ, गुर गुर आप फड़ाइंदा। आपणे विच्चों कढ्ढे गुरमुख प्यार रत, रती रत ना कोए जणाइंदा। बीज बीजया आपणे वत, फुल फुलवाड़ी आप महिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल कमलापति, कँवल मुख गुरमुख आप उलटाइंदा। गुरसिख चीरे चार धार, गेड़ा गेड़े विच रखाईआ। करे खेल गुप्त ज़ाहर, अंदर बाहर रंग समाईआ। हरिजन हिरदा हरि विचार, हिरदा हरि आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी पीठ आपे रिहा कटाईआ। आपणी पीठ देवे कट्ट, गुरमुख
सेव लगाया, अंदर वखाया आपणा हट्ट, हट्ट हटवाणा बैठा डेरा लाया। करे खेल पुरख समरथ, दरदी दरदीआं दर्द वण्डाया। आपणा आप देवे कट्ट, गुरसिख दुखड़ा नेड़ कदे ना आया। आपणा प्रेम गुरसिख मेटे फट्ट, सच जराह रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच रखाया।
८ जेठ २०१८ बिक्रमी तेजभान दे गृह शेख़सर जम्मू
आदि जुगादी एका हरि, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। सचखण्ड दुआरा एका घर, हरि पुरख निरँजण आसण लाइंदा। एकँकारा एका वर, इक्क इकल्ला रूप धराइंदा। आदि निरँजण नूर नुराना हरि मेहरवाना निरभउ चुकाए आपणा डर, भय भउ ना कोए रखाइंदा। अबिनाशी करता निरगुण निरवैर आपणा घाड़न आपे घड़, आपणी बणत आप बणाइंदा। श्री भगवान लेखा जाणे नारी नर, नर नरायण वेस वटाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे मन्दिर आपे वड़, सच दुआरे सोभा पाइंदा। प्रकाश अंदर प्रकाश कर, रूप अनूप आप वटाइंदा। शाहो भूप सिक्दार बण, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। आदि जुगादी एका हरि, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। आपणी करनी आपे कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहया। आपणे मन्दिर आपे वड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। आपणा नूर आपे धर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख बेपरवाहीआ। आदि पुरख हरि हरि, हरि हरी हरि आपणी खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे आपणे दर दर, दर दरवेश फेरा पाइंदा। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपे चढ़ चढ़, शाहो भूप राज राजान शाह सुल्तान आप अख्वाइंदा। आपणा वेस आपे कर कर, रूप अनूप आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका हरि, हरि आपणा रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी हरि रंग राता, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। इक्क इकल्ला पुरख बिधाता बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। ना कोई पिता ना कोई माता, सगला संग ना कोए रखाईआ। ना कोई वरन ना कोई ज़ाता, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठा, ना कोई करे हरि पढ़ाईआ। आदि जुगादि करे खेल इक्क समराथा, समरथ भेव कोए ना पाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादा, आदि जुगादि आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण भेव खुलाउणा, हरि साचा खेल खिलाइंदा। अजूनी रहत वेस वटाउणा, वेस अनेक आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे सोभा पाउणा, थिर
घर आपणा चरन टिकाइंदा। सति सतिवादी सति कराउणा, साचा मार्ग आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। दूसर अवर ना कोए धार, इक्क इकल्ला एकंकारया। सचखण्ड दुआरे हो उज्यार, निरगुण जोत करे उज्यारया। तख्त निवासी बण शाह सिक्दार, शाह पातशाह नाउँ धरा रिहा। हुक्मी हुक्म सच वरतार, धुर फ़रमाना आप अला ल्या। आपणा नाउँ रक्ख निरँकार, निरभउ आपणी खेल खिला ल्या। आपे कन्त सुहागी बण बण नार, सेज सुहञ्जणी आप हंढा ल्या। आपे पूत सपूता जाए दुलार, दाई दाया रूप धरा ल्या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रचा ल्या। सचखण्ड दुआरे घाड़न घड़, सो पुरख निरँजण खेल खिलाया। निरगुण अंदर निरगुण वड़, निरगुण मेल मिलाया। निरगुण पल्लू निरगुण फड़, निरगुण संग रखाया। निरगुण दुआर निरगुण दर, दर दरवेश निरगुण सीस झुकाया। निरगुण शाहो भूप बण राज राजान, शाह पातशाह सीस आपणा ताज टिकाया। निरगुण जोत श्री भगवान, भगवन आपणी खेल खिलाया। निरगुण जोद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा आप प्रगटाया। निरगुण लेखा जाणे दो जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणे हथ्थ रखाया। आदि पुरख आदि आपणे हथ्थ रक्ख, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रतक्ख, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। अलख अगोचर अगम्म अथाह अकथना अकथ, महिमा कथ कथी ना जाईआ। आप चलाए आपणा रथ, रथ रथवाही दिस ना आईआ। आपणे अन्तर आप प्रगटाए आपणी वथ, नाम अमोलक आप धराईआ। आपे गाए आपणा जस, थिर घर साचे वज्जे वधाईआ। ना कोई रवि ना कोई सस, मंडल मण्डप ना कोए वखाईआ । कोह करोड़ी रिहा ना नस्स, पान्धी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणे घर दए वड्याईआ। हरि घर सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाया। पुरख अबिनाशी एका कन्त, कन्त कन्तूहला सोभा पाया। एका रंग वखाए बसन्त, रंग रंगीला आप रंगाया। त्रैगुण अतीता बणाए बणत, घाड़त घाड़ण ल्ए घड़ाया। ठांडा सीता इक्क इकन्त, सच सिँघासण आसण लाया । आपणा नाउँ मणीआ मंत, नाम निधाना आपे गाया। आपे जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणा खेल खिलाया। आपणा खेल करे बेअन्त, बेपरवाह हरि रघुराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप लगाया। आपणा मार्ग हरि हरि ला, निरगुण सरगुण वेस वटाया। आपणी कुक्खड़ी सोभा पा, आपणा दुःख आप मिटाया। आपणा मुख उज्जल आप करा, आपे विश्व धार बंधाया। आपणा अमृत आप चुआ, आपे कँवल नाभ खल्हाया। फुल फुलवाड़ी आपे ला, ब्रह्म वेता सुत उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए वखाया। हरि गुणवन्ता गुण निधान, आपणी महिमा आप जणाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवान, शाह सुल्तान वडी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा देवे इक्क ज्ञान, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। मेरा हुक्म सच्चा फ़रमान, धुर फ़रमाना आप अल्हाईआ। चरन कँवल कँवल चरन बख्शे इक्क ध्यान, चरन सरन सच्ची सरनाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, लक्ख चुरासी बन्धन पाईआ। मेल मिलाए रवि ससि सूरज चन्न भान, तेज तेज विच चमकाईआ। एका नाद शब्द धुन्कान, हरि निरँकारा आप सुणाईआ। कोटन रूप कर प्रधान, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। पंचम वेखे हरि हरि आण, पंचम वज्जदी रहे वधाईआ। घाड़त घड़े श्री भगवान, विष्न ब्रह्मा सेव लगाईआ। शंकर बाला वेखे नादान, एका तत्त दए समझाईआ। एका हुक्म एका गान, एका घर दए वड्याईआ। एका पीण एका खाण, एका तृष्ना तृप्त कराईआ। लक्ख चुरासी तेरा पकवान, भस्मड़ रूप ना कोए वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ देवे दान, जीवण जुगत इक्क समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी दुकान, त्रै त्रै लोक दए वखाईआ। चौदां हट्ट कर कल्याण, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश बणाए मकान, पवण पवणां विच समाईआ। मन मति बुध दए ज्ञान, तत्व तत इक्क दरसाईआ। नव नौ चार खेल महान, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। लेखा जाणे धरत धवल ज़िमीं अस्मान, समुंद सागर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका गुण दए वखाईआ। आदि पुरख हरि शब्द जणाया, धुर दी बाणी बाण अल्हा। आपणा भेव आप खुल्हाया, निरगुण निरगुण ल्ए समझा। नव नौ चार सेव कमाया, जुग चौकड़ी वेस वटा। चारों कुण्ट वण्ड वण्डाया, चारे लेखा रिहा गणा। चारे वेद रहे जस गाया, चार वरनां राग अल्हा। चारे बाणी भेव खुल्हाया, चारे जुग एका रंग रंगा। नौ नौ गेड़ा दए दवाया, नव खण्ड चरनां हेठ दबा। गुर अवतार सेव कमाया, पंज तत्त काया चोला जगत हंढा। भगत भगवन्त ल्ए उठाया, निर्मल जोती जोत टिका। सन्त साजण ल्ए मिलाया, सति सतिवादी दरस दिखा। गुरमुख गुर गुर गोद बहाया, गुर गुर ज्ञान इक्क दृढ़ा। गुरसिख साचा संग निभाया, साची सिख्या इक्क दरसा। लक्ख चुरासी फोल फुलाया, घट घट आपणा आसण ला। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग बन्धन दए तुड़ाया, तोड़नहारा बेपरवाह। कोटन रूप अनूप वटाया, करे खेल सच्चा शहिनशाह। शाह कंगाल आप अख्वाया, निर्धन सरधन वेस वटा। सृष्ट सबाई मूल चुकाया, लेखा आपणी गणत गणा। अबिनाशी करता भुल कदे ना जाया, अभुल इक्क बेपरवाह। नव नौ आपणे कंडे तोल तुलाया, नाम कंडा हथ्थ उठा। ब्रह्मण्डां खण्डां खोज खुजाया, लोआं पुरीआं फेरा पा। जेरज अंडां वेख वखाया, उत्भुज सेत्ज पर्दा दए चुका। जुग चौकड़ी पन्ध मुकाया, गेड़ा गेड़े विच रखा। कलिजुग अन्तिम वेस वटाया, गुर अवतार
देण सलाह। पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर जोती जामा वेस वटाया, दो जहानां बणे मलाह। पूर्ब जन्मां वेख वखाया, पूर्ब लहिणा वेखे थाउँं थाँ। थान थनंतर आपणे रंग रंगाया, जगत बसन्तर दए बुझा। एका मन्त्र नाम दृढ़ाया, एका अक्खर दए पढ़ा। सो पुरख निरँजण मेल मिलाया, हँ ब्रह्म मेल मिला। आत्म अन्तर लेख चुकाया, निज आत्म खोज खुजा। साची सेजा सोभा पाया, जगत दुआरा पन्ध मुका। अनहद नादी नाद वजाया, धुन आत्मक दए सुणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भाणा दए वखा। हरि भाणा बलवान, विष्नूं ब्रह्मा शिव हरि जणाईआ। जुग चौकड़ी झुल्ले मात निशान, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। करे खेल दो जहान, दोए दोए रूप आप प्रगटाईआ। निरगुण सरगुण गुण निधान, गुण अवगुण आपणे विच रखाईआ। नाम जणाए धुर फ़रमान, सच संदेशा आप अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अनेका आप धराईआ। वेस अनेका इक्क इकल्ला, आदि जुगादि धराइंदा। वसणहारा सचखण्ड दुआरा सच महल्ला , सचखण्ड निवासी आपणा रंग रंगाइंदा। जोती नूर नूरी अल्ला, इलाही नूर आप अख्वाइंदा। आपणा नूर कर बिस्मिला, बिस्मिल आपणी धार चलाए इललिला, आलमीन वेख वखाइंदा। एका कलमा एका चिला, इक्क अमाम हथ्थ उठाइंदा। चौदां लोक वेखे टिल्ला, चौदां तबकां फेरा पाइंदा। लेखा जाणे बस्त्र नीला, नीली धार पार जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रंग आप वखाइंदा। आपणे रंग हरि रंग राता, रंग रंगीला साचा माहीआ। लेखा जाणे दिवस राता, दाई दाया सेव कमाईआ। परम पुरख बण पुरख बिधाता, पुरख पुरखोतम खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी सुणौंदा आया आपणी गाथा, गुर अवतार सेवा लाईआ। भगतां बणया पिता माता, साचे सन्तां गोद बहाईआ। गुरमुखां देवे नाम दाता, गुरसिख ख़ाली कोए रहिण ना पाईआ। नाता तोड़े ज़ातां पातां, वरन गोत ना कोए वड्याईआ। मन मति कढ्ढे नार कमज़ाता, कन्त सुहाग दए वखाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, सति पुरख निरँजण हथ्थ वड्याईआ। अमृत आत्म देवे बाटा, निझर झिरना आप झिराईआ। चरन कँवल वखाए साचा हाटा, चौदां लोक सीस झुकाईआ। आत्म सेज सुहाए साची खाटा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। हरिजन हरि हरि जोड़े नाता, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणी खेल खिलाईआ। आदि अन्त हरि खेल खिलाउणा, भेव कोए ना पाइंदा। विष्नूं उठ उठ राह तकाउणा, ब्रह्मा नेत्र नैण उठाइंदा। शंकर हथ्थ त्रिसूल सूटाउणा, बाशक तशका वेख वखाइंदा। करोड़ तेतीसा मंगल गाउणा, सुरपति राजा इन्द नाल रलाइंदा। पुरख अबिनाशी रूप धराउणा, गण गंधर्ब सर्ब जस गाइंदा। किन्नर यच्छप नाच नचाउणा, दर घर साचा इक्क सुहाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जोती नूर इक्क चमकाउणा, रवि
ससि सीस झुकाइंदा। शब्द अनादी एका गाउणा, चारे वेद मुख सालांहयदा। प्राणी प्राण मेल मिलाउणा, पुराण अठारां रंग रंगाइंदा। एका मन्त्र ज्ञान दृढ़ाउणा, अठारां अध्याए गीता वेख वखाइंदा। एका सुरती राम मिलाउणा, जनक सपुत्री भेव चुकाइंदा। एका बंसरी नाम वजाउणा, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आपणी खेल खिलाइंदा। गोपी नाथ दिस ना आउणा, त्रिलोकी नंदन त्रैगुण आपणा नाच नचाइंदा। कलमा हक आप पढ़ाउणा, मुकामे हक खोज खुजाइंदा। शरअ शरीअत इक्क समझाउणा, लाशरीक रूप धराइंदा। ख़लक ख़ुदाई आप उठाउणा, मख़लूक शकूक इक्क जणाइंदा। एका मन्त्र सति कराउणा, नाम सति आप वखाइंदा। एका गुर गुर मेल मिलाउणा, वाह वा गुर गुर आप उपाइंदा। निरगुण सरगुण वेस धराउणा, सरगुण निरगुण विच छुपाइंदा। निरगुण सरगुण फेर प्रगटाउणा, सरगुण निरगुण बन्धन पाइंदा। शब्द अनादी नाद वजाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी आप सुणाइंदा। सत्तां दीपां राह वखाउणा, भेव अभेद आप जणाइंदा। निरगुण निरगुण घर घर अंदर फेरा पाउणा, काया बंक फोल फुलाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचा आप उठाउणा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। सचखण्ड दुआरे फड़ बहाउणा, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। राए धर्म दा लेख चुकाउणा, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाइंदा। लाड़ी मौत ना अन्त प्रनाउणा, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। फड़ फड़ कागों हँस बणाउणा, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। विष्नूं बंसा इक्क बणाउणा, श्री भगवान सेव कमाइंदा। दो जहानां एका नाउँ गाउणा, लक्ख चुरासी आप पढ़ाइंदा। सच संदेशा देवे उणंजा पवणा, पवण स्वासी वेख वखाइंदा। हरि का भाणा जाणे कवणा, हरि का भेव ना कोए जणाइंदा। जन भगतां कट्टे अवणा गवणा, अवण गवण ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि अन्त आपणा बन्धन पाइंदा। आदि अन्त हरि हरि बन्धन, लक्ख चुरासी बंध बंधाईआ। हरिजन मस्तक लाए नाम चन्दन, तिलक ललाटी वेख वखाईआ। एका देवे परमानंदन, निजानंद सहिज सुखदाईआ। नाम जणाए सुहागी छन्दन, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। मनमुख जीव भागां मंदन, मन का भरम ना कोए चुकाईआ। सतिगुर पूरा सदा बख्शंदन, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। लक्ख चुरासी तोड़े फंदन, जो जन रहे शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, साचे सन्त ल्ए मिलाईआ। साचे सन्तन हरि हरि मेला, जुग करता आप कराईआ। जुगा जुगन्तर गुरु गुर चेला, गुर चेला रूप वटाईआ। सदा सहाई सज्जण सुहेला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार ना कोए वखाईआ। वसणहारा धाम नवेला, कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अचरज खेल आपे खेला, ख़ालक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। जोत निरँजण चाढ़े तेला, नूर ज़हूर सगन मनाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन हरि हरि जाणदा, जुगा जुगन्तर कार। भगत वछल खेल श्री भगवान दा, खेले खेल अगम्म अपार। लेखा जाणे गुण निधान दा, गुण निधान सच्ची सरकार। गुरमुख विरला हरि रंग माणदा, जिस जन बख्शे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, करे कराए साची कार। साची कार करदा आया, जुगा जुगन्तर बेपरवाह। भगत भगवन्त वरदा आया, थिर घर साचे करे सालाह। सन्त सुहेले फड़दा आया, नाम बन्धन एका पा। लक्ख चुरासी विच्चों कढदा आया, शब्द सरूपी बण मलाह। आपणे अंदर आपे धरदा आया, आपणी हथ्थीं कुण्डा लाह । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उठा। हरिजन हरि हरि आप उठाउणा, दिवस रैण प्रभात। आत्म दीआ जोत जगाउणा, दरस दिखाए इक्क इकांत। साढे तिन्न हथ्थ सीआ तेरा वक्त चुकाउणा, पुरख अबिनाशी बणया पित मात। सतिजुग नीहां मात लगाउणा, सति सतिवादी देवे दात। साचा बीआ बीज बिजाउणा, फुल्ल फुलवाड़ी वेखे डाल पात। अमृत फल इक्क लगाउणा, चार वरन बणाए एका ज़ात। एका दूजा भेव मिटाउणा, कलिजुग मिटे अन्धेरी रात। घट घट अन्तर हरि हरि नज़री आउणा, रसना जिहवा गाए साची गाथ। मन का मणका आप भवाउणा, मन मन ही अंदर मारे झात। जन जन का रूप आप वटाउणा, जन जननी वेखे खात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे सच नजात। देवे नजात सतिगुर पूरा, सूत्रधारी वड वड्याईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़ा, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। जिस जन चरन बख्शे मस्तक साची धूढ़ा, जोत ललाट करे रुशनाईआ। घट अंदर नूरो नूरा, अज्ञान अन्धेर दए गंवाईआ। दर मेला सूरबीर सूरन सूरा, जोद्धा सूरबीर आप अख्वाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हाज़र हज़ूरा, ना मरे ना जाईआ। समरथ पुरख सर्ब कला भरपूरा, अकल कल हरि वड्याईआ। गुरमुखां वसे नेड़न दूरा, दूर नेड़ ना कोए जणाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़ा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेज भान तेरा तेज नूरा, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दूआ दूआ एका, एका रंग रंगाईआ। दूआ एका एक रंग, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। निरगुण सेजा आत्म पलँघ, सरगुण साची रिहा हंढाया। हरि का नाउँ नाम मृदंग, गृह मन्दिर आप वजाया, जगत दुआरा मुक्या पन्ध, घर घर परमेश्वर पाया। काया सीतल ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दी छोड़ दया कमाया। आदि अन्त नंगी होए ना कंड, गुर सतिगुर होए सहाया। नाता तुट्टा जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज मोह चुकाया। चरनां हेठ दबाया आप ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाया। गाउणा गीत सुहागी छन्द, आत्म परमात्म ल्ए प्रनाया। लेखा चुक्के बत्ती दन्द, तीस बतीसा खोज खुजाया।
जगत जुगत जोग जुगा जुगन्तर गया हंढ, थिर कोए रहिण ना पाया। गुरमुख गुरसिख गुर सतिगुर मिल्या सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी दए कराया। दिवस रैण परमानंद, चिंता सोग रोग दुःख नेड़ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म वेता आपणे रंग रंगाया।