९ जेठ २०१८ बिक्रमी शिव सिँघ दे गृह शेख़सर जम्मू
माणस जन्म लेखा चुक्के मानव, हरिजन हरि हरि दया कमाइंदा। हरिजन मेले रूप धर धर बावन, बल आपणा आप वखाइंदा। दो जहानां बणे जामन, धुरदरगाही सेव कमाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए दामन, एका पल्लू आप वखाइंदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा मेटे रावण, राम रामा खेल खिलाइंदा। अमृत मेघ बरसे सावण, निझर झिरना आप झिराइंदा। लेखा चुक्के आवण जावण, आवण जावण पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म लेखे लाइंदा। माणस जन्म चुक्के लेखा, गुर सतिगुर आप चुकाईआ। हरिजन हरि हरि आपणे नेत्र पेखा, जगत नैण ना कोए वड्याईआ। सेवक सेवा जाणे ब्रह्मा विष्न महेष गणेशा, दर दरवेशा फेरा पाईआ। वेस अनेक करया वेसा, अनक कल बेपरवाहीआ। हरिजन हरि हरि सदा सद आदेसा, निव निव आपणा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म लेखे लाईआ। माणस जन्म लेखे गया लग्ग, हरि सज्जण आप लगाया। मिल्या मेल सूरे सर्बग, दर घर साचे सोभा पाया। त्रैकाल दरसी त्रैगुण मेटे अग्ग, अग्नी तत्त ना कोए जलाया। हँस सरोवर नुहाए कग, कबुध डूमणी मेट मिटाया। जाम प्याए अमृत मदि, नाम प्याला हथ्थ उठाया। जगत विकारा देवे बद्व, बधक आपणे गले लगाया। सज्जण सुहेले हरि हरि सद्द, सच संदेशा नाम सुणाया। जगत जंजाल विच्चों कढ्ढ, आप आपणा बन्धन पाया। नाता तुट्टा अन्धेरी खड्ड, डूँग्घा सागर वहिण ना कोए वहाया। निरवैर जणाई विष्नूं यद, बंस सरबंसा आप बणाया। जगत वासना पार किनारा हद्द, हरि मन्दिर हरिजन हरि हरि मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म दए समझाया। माणस जन्म नव नव धार, निरगुण सरगुण आप चलाईआ। इक्क इक्क खेल करे सरकार, दोए दोए रूप अनूप वटाईआ। तीजा लोयण खोल्ह किवाड़, चौथे पद करे रसाईआ। पंचम मेला पुरख नार, नारी कन्त आप हो जाईआ। छेवें छप्पर छन्न तों वसया बाहर, महल्ल अटल बैठा आसण लाईआ। सत्तवें सति पुरख निरँजण सांझा यार, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। अठ्ठां तत्तां दए आधार, आप आपणी दया कमाईआ। नौ दर लेखा जाणे सर्ब संसार, नव नौ लेखा
आपणे हथ्थ रखाईआ। दहि दिशा करे विचार, दहि सिर रावण मार हँकार, आत्म ब्रह्म दए आधार, निरगुण जोती जोत मिलाईआ। काया कंचन कोट गढ़्ह वेखे वेखणहार, डूँग्घी कंदर जगत भँवरी सागर तरे तरनेहार, आर पार आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख सज्जण ल्ए उभार, जोती जाता हरि निरँकार, जीवण जुगत भगत भुगत आपणे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस लेखा दए चुकाईआ। माणस लेखा आप चुकाउणा, हरिजन साचा मेल मिलाया। जन्म मरन दा रोग मिटाउणा, चिंता सोग ना कोए वखाया। सोहँ साचा जाप जपाउणा, पारब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म एका रंग रंगाया। दुरमति मैल धो निर्मल आप कराउणा, अमृत जल सिंच हरया आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म वेख वखाया। माणस जन्म लक्ख चुरासी धारा, चार खाणी वण्ड वंडाईआ। नव नौ जन्म विच संसारा, अजन्मा रूप वटाईआ। गुण अवगुण करे ना कोए विचारा, संसा रोग ना कोए मुकाईआ। लेखा लिख्त जाणे ना जीव गंवारा, लिखणहारा दिस ना आईआ। वाक भविख्त ना करे कोए विचारा, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना उतरे पारा, कूड़ी क्रिया कलिजुग बन्धन इक्क वखाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग प्रगटे अन्तिम वारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। दूसर तक्के ना कोए सहारा, सीस जगदीश ना किसे झुकाईआ। करे खेल सभ तों न्यारा, निरवैर रूप वटाईआ। एका हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, हुक्मे अंदर रक्खे सर्ब लोकाईआ। एका खण्डा नाम तेज़ कटारा, ब्रह्मण्डां आप चमकाईआ। हरिजन साचे करे प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, माणस लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। माणस मानुख उत्तम ज़ात, लक्ख चुरासी आप जणाइंदा। आदि अन्त पुच्छे वात, सन्त सतिगुर वेख वखाइंदा। जिस जन जणाए आपणी गाथ, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। इक्क दुआरा वखाए साचा हाट, वणज वणजारा एका नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, माणस जन्म आपणे लेखे धर, धरनी धरत धवल आप सुहाइंदा। माणस जन्म धरनी दात, धवल वडी वड्याईआ। पूत सपूता बख्शे कमलापात, कँवल नैण नैण मटकाईआ। उत्तम रक्खे आपणी ज़ात, जोती जाता इक्क शहिनशाहीआ। सन्त कन्त भगवन्त पुछे वात, आदि अन्त विसर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे बेपरवाहीआ। हरिजन वेख माणस जन्म, पूर्ब लेखा आप मुकाईआ। नव नौ वेखे क्रिया कर्म, कर्म कांड आप समझाईआ। सति सन्तोख एका धर्म, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। बिन हरि अवर ना कोए बरन, जगत बरन ना कोए लड़ाईआ। जिस जन बख्शे साची सरन, गृह मन्दिर इक्क वखाईआ। नाता तुट्टे जन्म मरन, मरन जन्म विच ना आईआ। किरपा करे करनी
करन, करनी करता किरत कमाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सच दुआरे वड़न, सचखण्ड दुआरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म पन्ध मुकाईआ । माणस जन्म मुके पन्ध, पान्धी पन्ध ना कोए वखाइंदा। रसना गाउणा एका छन्द, छन्द सुहागी आप जणाइंदा। रसन तजाउणा जगत विकारा गंद, माया ममता मोह मिटाइंदा। इक्क जणाए परमानंद, निज आत्म वेख वखाइंदा। माणस जन्म ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाइंदा। घर निरगुण नूर चढ़ाए चन्द, जोती नूर नूर चमकाइंदा। हरिजन हरि हरि सदा बख्शंद, कर बख्शिश पार कराइंदा। माणस जन्म ना होए भंग, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन देवे जीआ दान, आत्म परमात्म आपणा बन्धन पाइंदा।
हेरा फेरा चुक्या वक्त, हरि सतिगुर आप चुकाईआ। नाता तोड़े नालों जगत, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरसिख बणाए साचे भगत, भगती सेवा आप कमाईआ। लेखे लाए बूंद रक्त, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। दासी दास आदि शक्ति, दर दर घर घर फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए समझाईआ। हेरा फेरा चुकया, चुकावणहार करतार। गुरमुख साचा वेला ढुक्कया, हरिजन मेले आपणी वार। सिँघ शेर शेर हो के बुकया, नवखण्ड मार भबकार। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग जो रिहा लुकया, अन्तिम प्रगट होया विच संसार। आवण जावण हेरा फेरा पैंडा मुक्या, हरि जू हरि हरि पावे सार। मात गर्भ ना होए उलटा रुख्या, जिस जन देवे दरस दीदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उधार। हेरा फेरा चुक्या वेला, वेला वक्त आप जणाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी करता सज्जण सुहेला, सति सतिवादी साची दया कमाईआ। एका रंग रंगाए गुरु गुर चेला, गुर चेला रूप धराईआ। सचखण्ड निवासी वसणहारा धाम नवेला, हरिजन साचे धाम बहाईआ। आवण जावण धर्म राए दी कट्टे जेला, बख्शे चरन शरन सच्ची सरनाईआ। जोत निरँजण चाढ़े तेला, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हेरा फेरा जगत मुकाया, हरि सज्जण दया कमाइंदा। हरिजन साचा आप जगाया, आप आपणा रंग रंगाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाया, निज आत्म खोज खुजाइंदा। बातन जमाल आप दरसाया, नूरो नूर नूर दरसाइंदा। शब्द अगम्मी बन्धन पाया, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा। मस्तक टिक्का चन्दन नाम लगाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाइंदा। हेरा फेरा गया मुक, सो पुरख निरँजण आप मुकाईआ। गुरमुख
गुर गुर आपणी गोदी चुक, दरगाह साची दए बहाईआ। निरगुण निरवैर रिहा तुट्ठ, अतोट अतुट्ट वडी वड्याईआ। हरिजन बणाए साचे सुत, अबिनाशी अचुत सेव कमाईआ। जगत सुहञ्जणी होई रुत्त, पत डाली फुल्ल महिकाईआ। लेखा जाणे काया पंज तत्त बुत्त, त्रैगुण वेखे थाउँ थाँईंआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हेरा फेरा मुक्कया पन्ध, पान्धी आपणा पन्ध मुकाइंदा। हरिजन हरि हरि सदा बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाइंदा। एथे ओथे दो जहान नंगी होण ना देवे कंड, सीस जगदीश हथ्थ रखाइंदा। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाइंदा। अमृत धारा बख्शे सागर सिन्ध, निझर झिरना आप झिराइंदा। गुरसिख बणाए साची बिन्द, सुत अनादी नाउँ धराइंदा। राह तक्के करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाइंदा। दाता दानी गृह मन्दिर गुणी गहिन्द, गुरमुख आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग फंदन आप कटाइंदा। हेरा फेरा जगत राह, जाग्रत जोत जोत रुशनाईआ। साहिब सतिगुर सच सुल्ताना बण मलाह, भव सागर पार कराईआ। शब्दी शब्द सुत सलाह, निष्अक्खर नाम पढ़ाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़े बांह, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। सदा सुहेला इक्क अकेला सीस जगदीश देवे ठंडी छाँ, समरथ आपणी दया कमाईआ। जन भगतां बणे पिता मां, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, कागों हँस उडाईआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहाईआ। करे कराए सच न्याँ, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। डुब्बदे पाथर ल्ए तरा, जिस पाहन चरन छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेरा फेरा दए चुकाईआ। हेरा फेरा करे ना कादर, कुदरत आपणी खेल खिलाईआ। आदि जुगादी एका साबर, सिदक सबूरी सच समझाईआ। एकँकारा पिदर मादर, रूप अनूप आप दरसाईआ। आपणा नाउँ सुणाए दादर, दरूद इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। हेरा फेरी जगत अखाड़ा, हरि साचा आप लगाइंदा। नव खण्ड पृथ्मी अग्नी जोत लगाए बहत्तर नाड़ा, तत्व तत आप प्रगटाइंदा। चार कुण्ट हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। जूठ झूठ वेख पसारा, करे खेल हरि करनेहारा, आपणी कल आप वरताइंदा। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूके करे पुकारा, चारों कुण्ट नैण उठाइंदा। ना कोई दीसे मीत मुरारा, नाता तुट्टा संग मुहम्मद चार यारा, अल्ला राणी नैण शरमाइंदा। ईसा मूसा राह तक्के परवरदिगारा, ख़लक ख़ुदाई सांझे यारा, करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। नौबत वजाए आपणी वारा, सुहबत वेखे विच संसारा, उल्फ़त जगत ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट धूंआँधारा, सच सुच्च ना कोए उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर वेखे सर्ब
लोकाईआ। हेरा फेरा जगत लोकाया, लुक लुक हरि हरि खेल खिलाइंदा। आपणा पर्दा आप छुपाया, नेत्र लोचण नैण, दिस किसे ना आइंदा। कलिजुग कूड़ कुड़यारा कूड़े धन्दे लाया, सच सुच्च ना कोए जणाइंदा। आत्म अन्धे साचा मार्ग ना किसे वखाया, ख़ाकी बन्दे ख़ाक मिलाइंदा। चन्द नौ चन्द ना किसे चढ़ाया, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। सद बख्शंद फेरा पाया, भेव अभेद आप छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेरा फेरा जगत जणाइंदा। हेरा फेरा जगत जुग कार, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। हँकारीआं देवे गढ़्ह हँकार, आशा तृष्ना नाल मिलाईआ। माया ममता करे शृंगार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन बस्त्र इक्क पहनाईआ। जूठ झूठ कज्जल धार, लक्ख चुरासी करे विचार, नव नौ आपणा रंग रंगाईआ। भरमे भुल्ले जीव गंवार, घट घट अंदर होए विभचार, सति सरूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हेरा फेरा वेखे सर्ब लोकाईआ। हेरा फेरा जगत नाता, त्रैगुण बन्धन पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बैठा रहे इक्क इकांता, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। रूप वटाए बहुबिध भांता, रंग रेख ना कोए वखाइंदा। शब्द अगम्मी गाए गाथा, गावणहारा दिस ना आइंदा। लक्ख चुरासी चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। जीव जंत लहिणा देणा जाणे मस्तक माथा, पूर्ब जन्म फोल फुलाइंदा। जिस जन जणाए आपणी पूजा पाठा, इष्ट देव आप अख्वाइंदा। लहिणा देणा चुक्के तीर्थ ताटा, सर सरोवर आप नुहाइंदा। भाग लगाए काया माटा, घर मन्दिर सोभा पाइंदा। निरगुण जोत जगाए ललाटा, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। आत्म सुहाए साची खाटा, सो पुरख निरँजण आसण लाइंदा। जन्म जन्म दी चुक्के वाटा, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। हेरा फेरा ना आए घाटा, साचे घाट आप चढ़ाइंदा। लहिणा देणा चुकाए हाथो हाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाइंदा। आपणा मार्ग लाए सिध्ध, सिद्ध साधक सेव लगाईआ। आपे जाणे आपणी बिध, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। चरन दासी नव नव निध, दस अठ्ठ बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वड्याईआ। अठ्ठ दस दासी दास, सेवक सेवा सच जणाइंदा। नव नौ रक्खे चरन दास, चरन चरनां हेठ दबाइंदा। आत्म जोत ब्रह्म प्रकाश, पारब्रह्म समझाइंदा । निज घर आत्म निज निज वास, निज नेत्र वेख वखाइंदा। पर्दा चुक्के पृथ्मी आकाश, गगन मंडल सोभा पाइंदा। रवि ससि रक्खण आस, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा खेल खिलाइंदा। साचा खेल सतिगुर घर, गुर गुरमुख आप कराईआ। निरभउ चुकाए भय डर, जगत भयानक रूप ना कोए वटाईआ। अमृत सर नुहाए आत्मक सर,
सरोवर साचा इक्क वखाईआ। आदि जुगादि ना होवे बन्द दर, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। कागों हँस देवे कर, दुरमति मैल धवाईआ। सुरती मिले शब्दी वर, शब्द सुरत होए कुड़माईआ। दोहां विचोला आपे बण, निरगुण सरगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेरा फेरी दए मिटाईआ। हेरा फेरा मुकावण ख़ातर, निरगुण निरगुण रूप धराया। कलिजुग जीव जो बैठे बण बण चातर, माया ममता मोह भुलाया। गुरमुखां देवे घर घर आदर, रातीं सुत्तयां ल्ए उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी सेवा आप कमाया। हेरा फेरा करे गोबिन्द, आपणा बन्धन आपे पाईआ। जगत रखाए अठ्ठे पहर विच चिन्द, गुरमुख आपणा रंग वखाईआ। मनमुख लगाए आपणी निन्द, गुरसिख गावण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेरा फेरी आपणी बणत बणाईआ। हेरा फेरा हरि का कम्म, बिन हेरा फेरी हरि कम्म किसे ना आइंदा। किसे देवे पवण स्वास दम, किसे दे दे दम बाहर कढाइंदा। करे खेल हड्ड मास नाड़ी चम्म, पंज तत्त काया जोड़ जुड़ाइंदा। लेखा जाणे ख़ुशी ग़म, हरख सोग बन्धन पाइंदा। आपे घड़े आपे ल्ए भन्न, घड़ण भन्नणहार आप अख्वाइंदा। आपे देवणहारा डन्न, राए धर्म सेव लगाइंदा। आपे गुरसिख उपजाए साचे जन, जन जननी सेव कमाइंदा। आपे राग सुणाए कन्न, नाद अनादी नाद वजाइंदा। आपे मन का मणका फेरे मन, मन मनूआ आप बंधाइंदा। आपे जोत निरँजण चाढ़े चन्न, प्रकाश प्रकाश समाइंदा। आपे होए आत्म अन्न्ह, अन्ध अन्धेर आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा । हेरा फेरा जगत जलाया, अग्नी तत्त लगाईआ। हेरा फेरा भगत तराया, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उठाईआ। हेरा फेरा जुग उलटाया, जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। हेरा फेरा गुरमुख आपणे रंग रंगाया, रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। हेरा फेरा मनमुख जीव लक्ख चुरासी गेड़ा पाया, जून अजूनी खेल खिलाईआ। हेरा फेरा सन्त साजण ल्ए तराया, आप आपणा दरस दिखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दोहां विचोला बण के आया, लोकमात वेख वखाईआ। सो पुरख निरँजण ढोला एका गाया, साचा बोला बोल अल्हाईआ। मनमुखां सुण सुण रौला पाया, गुरमुख विरला ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन साचा उतरे पार, सतिगुर पूरा पार कराइंदा। माणस जन्म देवे पैज संवार, माणस आपणे लेखे लाइंदा। वरन बरन तों करे बाहर, आत्म ब्रह्म इक्क दृढ़ाइंदा। निरगुण कर्म करे विचार, निहकर्मी आप अख्वाइंदा। साचा धर्म विच संसार, गुर चरन ध्यान जणाइंदा। एका अक्खर ओंकार, निरँकार आप पढ़ाइंदा । सो पुरख निरँजण जीव आधार, हँ जीव रूप वटाइंदा। ईश जीव खेल न्यार, जगदीश वेख वखाइंदा। सोहँ
रूप सति प्यार, आतष्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हेरा फेरा आप कराइंदा। कर कर हेर फेर गुरमुख जोड़ जुड़ाया, पुरख अबिनाशी बण मलाह। शब्द अगम्मी घोड़ चढ़ाया, सति सतिवादी घोड़ा रिहा दौड़ा। नव नौ आपणा फेरा पाया, ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबा। साचा मार्ग इक्क वखाया, दो जहानां पर्दा लाह। मनमुख दिस किसे ना आया, कोटन कोटि बैठे राह तका। कोटन कोटि रहे जस गाया, रसना जिहवा सेव कमा। कोटन कोटि बैठे सीस झुकाया, दर दरवेश गल विच पल्लू पा। कोटन कोटि नेत्र नैण रहे शरमाया, निवण सो अक्खर एका गीत गया समा। कोटन कोटि पत्थर पूज बैठे तिलक लगाया, प्रभ मिल्या ना बेपरवाह। कलिजुग अन्तिम दया कमाया, प्रगट होए सच्चा शहिनशाह। औंदा जांदा दिस ना आया, आपणा मार्ग किसे ना दए जणा। सतिजुग त्रेता द्वापर विछड़िआं कलिजुग ल्ए मिलाया, पूर्ब लेखा पन्ध मुका। वरन बरन ना कोए रखाया, ज़ात पात नाता दए तुड़ा। हरिजन साचे ल्ए जगाया, जाग्रत जोत इक्क वखा। कागद कलम भेव ना राया, चारे वेद रहे जस गा। पुरख अबिनाशी होए सहाया। सति सरूप अनूप रूप धरा। हरिजन साचा मेल मिलाया, पंज तत्त काया खेड़ा दए वसा। अन्तर आपणा डेरा लाया, सेज सुहञ्जणी सोभा पा। अमृत मेघ इक्क वरसाया, कँवल नाभी फुल्ल खिला। अनहद नादी नाद वजाया, ताल तलवाड़ा आप उठा। बोध अगाधी शब्द सुणाया, लेखा लिख सके कोए ना। ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया, एका मन्दिर दए बहा। सीस जगदीश हथ्थ रखाया, हथ्थ चुक्के कदे ना। नाम हदीस इक्क पढ़ाया, नाउँ निरँकारा आप जणा। बीस बीसा पन्ध मुकाया, हेरा फेरा देवे डेरा ढाह। सन्झ सवेरा इक्क कराया, सूरज चन्न कर रुशना। चार वरनां बेड़ा दए बन्न्हाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बणाए भैण भ्रा। नौ खण्ड पृथ्मी खेड़ा दए वसाया, सत्तां दीपां पकड़े बांह। एका मन्त्र दए सुणाया, सोहँ ढोला आपे गा। जगत विचोला वेस वटाया, चारों कुण्ट फेरी पा। पर्दा ओहला दए उठाया, नज़री आए आपे राम ख़ुदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। बेपरवाह खेल खिलाउणा, हेरा फेरा जगत मुकाईआ। नव नौ चार एका रंग रंगाउणा, रूप रंग रेख इक्क बणाईआ। साचा नाम मृदंग वजाउणा, घट घट सुणे सर्ब लोकाईआ। अश्व घोड़े तंग कसाउणा, सोलां कलीआं आसण पाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड आप दुड़ाउणा, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। जेरज अंड आप उठाउणा, उत्भुज सेत्ज दए हिलाईआ। भुक्ख नंग जगत मिटाउणा, दुखियां दुःख रहे ना राईआ। आत्म सुख इक्क उपजाउणा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सोहँ शब्द सभ ने गाउणा, भुल रहे ना राईआ। सीस जगदीश सर्ब झुकाउणा, साचा सजदा साचे माहीआ। कलमा अमाम आप पढ़ाउणा, नबी रसूल देण ग्वाहीआ। कुतब गौंस शेख़ मुला मुसइक पीर सरनी लाउणा,
सरनगत इक्क वखाईआ। बुरज हँकारी सभ दा ढाउणा, माण अभिमाण दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हेरा फेरा खेले खेल, जगत अवल्लड़ी चाल चलाईआ।
१० जेठ २०१८ बिक्रमी फ़रंगी राम दे गृह तूतां वाली जम्मू
हरि ठाकर सतिगुर दीन दयाल, दीनन दया आप कमाइंदा। लेखा जाणे जगत जंजाल, त्रैभवन धनी वेख वखाइंदा। नाता तोड़े काल महाकाल, धर्मसाल इक्क सुहाइंदा। लक्ख चुरासी कर कर भाल, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। हरि भगत उठाए साचे लाल, लाल अनमुल्लड़ा आप उपाइंदा। चरन प्रीती साची नीती दसे घाल, घाली घाल लेखे लाइंदा। एथे ओथे होए हल्ल सवाल, पट्टी अवर ना कोए पढ़ाइंदा। दीपक जोती एका बाल, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। शब्द सरूपी देवे सति दोशाल, नाम पर्दा हथ्थ उठाइंदा। फल लगाए काया डाल्ह, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। दीन दयाल सर्ब गुणवन्ता, हरि स्वामी वडी वड्याईआ। हरिजन वेखे साजण सन्तां, सतिगुर साहिब सच्चा बेपरवाहीआ। नाम जणाए मणीआ मंता, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर महिमा अकथ अगणत अगणता, लेखा लिख्त विच ना आईआ। जिस जन बणाए साची बणता, जुग जुग बेड़ा बन्न्ह तराईआ। आत्म अन्तर गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, माया ममता मोह चुकाईआ। मेल मिलावा साची संगता, सतिगुर बख्शे सच सरनाईआ। लेखा जाणे नानक अंगदा, अंगीकार आप अख्वाईआ। गुरमुख दूसर दर ना कोए मंगदा, मंगण दर ना कोए जाईआ। नाता तुट्टे भुक्ख नंग दा, तृष्ना तृप्त आप कराईआ। करे खेल सूरे सरबंग दा, सूरबीर सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख विरले नाल मन्नदा, लक्ख चुरासी भरमे रिहा भुलाईआ। जो घड़या सो भन्नदा, भन्नणहारा दिस ना आईआ। जीव जंत आपे डन्नदा, साध सन्त ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल ठाकर स्वामी हरि करता आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। दीन दयाल श्री भगवाना, घर साचे सोभा पाइंदा। भगत वछल नौजवाना, आदि जुगादि वेख वखाइंदा। शब्द अनादी सति तराना, धुर दी बाणी आप अल्हाइंदा। लेखा जाणे दो जहानां, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा, नाम निधाना हरि फ़रमाना हरिजन साचे आप सुणाइंदा। एका राग इक्क तराना, एका नाद धुन वजाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बंक सुहाइंदा। गुरमुखां होए आप मेहरवाना, मेहरवान दया कमाइंदा। आत्म देवे जीआ दाना, जीवण दाता आप अख्वाइंदा। सुरती मिले गोपी कान्हा, शब्दी मेला मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, दीन दयाल ठाकर आपणा नाउँ धराइंदा। दीन दयाल हरि हरि ठाकर, जगत ठगौरी कोए ना पाईआ। एका नाम रती रत्नागर, रती रत वेख वखाईआ। नव नौ वेखे जगत सागर, भँवरी भँवर रिहा समाईआ। गुरमुख विरले करे कर्म उजागर, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नाम वणजारा कराए वणज सच सौदागर, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दीन दयाल दया कमाईआ। दीन दयाल श्री भगवन्त, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। हरिजन मेला हरि हरि कन्त, कन्त सुहागी वेख वखाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। दीनन रंगे हरि हरि रंग, रंग अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। घट घट उपजाए नाम तरंग, तुरीआ राग नाद सुणाईआ। निज आत्म उपजाए परमानंद, निजानंद सहिज सुखदाईआ। सो पुरख निरँजण अल्हाए एका छन्द, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। आवण जावण चुक्के पन्ध, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनन आपणे अंग लगाईआ । दीनन दीन लगाए अंग, दीना नाथ वडी वड्याईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नव नौ वजाए मृदंग, गृह गृह रिहा सुणाईआ। हरिजन मन्दिर आपे लँघ, खेवट खेटा खाट वेखे बेपरवाहीआ। नाता तुट्टे बत्ती दन्द, रसना जिहवा ना कोए वड्याईआ। निरगुण निरवैर चढ़ाए चन्द, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। बन्दीतोड़ तोड़े बन्द, बन्दीख़ाना रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दीनन आपणी गोद बहाईआ। दीनन दया कमाइंदा, हरि सज्जण मीत मुरार। कलिजुग विछड़े मेल मिलाइंदा, जुग करता कर प्यार। भाण्डा भरम भउ भनाइंदा, गढ़्ह तोड़ जगत हँकार। साचा मन्दिर इक्क वखाइंदा, नाता तोड़ सर्ब संसार। किला कोट इक्क सुहाइंदा, छप्पर छन्न दए आधार। निरगुण जोत जोत जगाइंदा, जोती जाता परवरदिगार। माणक मोती गुरमुख आप उठाइंदा, सुरती सोई ल्ए उठाल। अकाल मूर्त नज़री आइंदा, दीना बंधप दीन दयाल। सच महूरत इक्क समझाइंदा, थित वार करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए भाल। हरिजन साचा भालया, भरम भुलेखा कढ्ढ। देवे नाम इक्क सुखालया, जगत तृष्ना देवे वढ्ढ। त्रैगुण माया तोड़ जंजालया, नाम निशाना देवे गड्ड। दिवस रैण करे प्रितपालया, होए सहाई अन्धेरी खड्ड। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिवस रैण लडाए लड। दिवस रैण वेख प्रभात, घड़ी पल खेल खिलाईआ। गुरमुख तेरी उत्तम ज़ात, जोती जाता आप बणाईआ। साचा मेला हरि रघुनाथ, रघुवंस आप मिलाईआ। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै संसा दए मुकाईआ। एका मन्दिर एका पूजा
पाठ, इष्ट गुर देव इक्क समझाईआ। एका तीर्थ सरोवर ताट, तट किनारा इक्क वड्याईआ। एका आदि जुगादि चले साथ, विछड़ कदे ना जाईआ। एका लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, बिधना लेखा वेखे थाउँ थाँईंआ। इक्क चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। एका लेखा जाणे तत्त आठ, नौ दर एका खोज खुजाईआ। एका माणस जन्म पूरा करे घाट, साचा तोला तोल तुलाईआ। एका नेड़े रक्खे वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एका पुछे अन्तिम वात, साक सज्जण सैण ना कोए सहाईआ। एका मेटे अन्धेरी रात, सन्झ सवेर एका रंग वखाईआ। एका मेला कमलापात, नारी कन्त ल्ए प्रनाईआ। एका वर सति सुहाग, सुहागी रुत्त आप समझाईआ। एका हँस बणाए काग, सर सरोवर आप नुहाईआ। एका जन्म जन्म दा धोवे दाग़, दुरमति मैल दए धवाईआ। इक्क उपजाए वैराग अनराग, आपणी तार सतार हिलाईआ। गुरमुख तेरे वड वड भाग, तेरी वड्याई हरि जस गाईआ। तेरा नाम जगत चिराग़, तेरी जोत नूर रुशनाईआ। तेरा नाउँ आदि जुगादि, वेद शास्त्र सिमरत रहे जस गाईआ। तेरा मेल मोहण माधव माध, मुकंद मनोहर लखमी नरायण आपणे गले लगाईआ। तेरा रूप सन्तन साध, तेरा घर भगत सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल सर्ब गुणवन्ता, लेखा जाणे आदि अन्ता, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। मेल मिलावा हरि हरि सज्जण, धुर मस्तक वेख वखाया। दो जहानां वाली आया पर्दे कज्जण, निरगुण निरगुण रूप धराया। एथे ओथे साचा सज्जण, सगला संग वखाया। चरन धूढ़ कराए मजन, साचा मजन इक्क समझाया। कलिजुग जीव त्रैगुण माया दझण, अग्नी अग्ग इक्क लगाया। जो घड़या सो अन्तिम भज्जण, थिर कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल होए सहाया। दीन दयाल सदा सहायक, सिफ्ती सिफ्त वडी वड्याईआ। सर्ब जीआं दा एका नायक, नायका वेखे सृष्ट लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज रीत बिन गुरदुआर मन्दिर मसीत मात चलाईआ।
१० जेठ २०१८ बिक्रमी सरदार सिँघ मेहर सिँघ किरपा राम दे गृह शेख़सर जम्मू
गुरमुख तस्वीर हरि हरि तसबी, मुत्तअसब जगत दए मुकाईआ। पाए नाम ज़ंजीर लेखा चुक्के फ़ारसी अरबी, एका अक्खर नाम वड्याईआ। अमृत आत्म बख्शे नीर नाता तुट्टे गर्मी सर्दी, सांतक सति सति वरताईआ। चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, सुरत सुवाणी होए बरदी, एका बन्धन गुर गुर पाईआ। हउमे हंगता कढ्ढे पीड़, जगत वैरागण फिरे डरदी, नाम खण्डा
इक्क वखाईआ। हरिजन हरि हरि देवे धीर, बूझ बुझाए आपणे घर दी, घर घर विच मेल मिलाईआ। देवे बदल तकदीर, तदबीर कला रक्खे सदा चढ़दी, तकसीर आप मिटाईआ। जगत मौत बण दुहागण लक्ख चुरासी नाल जो रही लड़दी, हरिजन तेरे चरनां हेठ दबाईआ। वेखो खेल पुरख अकाल एका नर दी, सृष्ट सबाई वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुस्सविर बणे साचा माहीआ। बणे मुस्सविर तख्त निवासी, शाह पातशाह रूप वटाइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशी, पुरख पुरखोतम वेख वखाइंदा। नूर नुराना घनक पुर वासी, घन आपणा रूप धराइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग बणया रिहा बनवासी, अन्तिम आपणा रूप प्रगटाइंदा। दो जहानां वेखे खेल तमाशी, आपणा खेल खिलाइंदा। हरिजन हरि हरि पूरी करे आसी, आस निरास आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। आपे मुस्सविर दए धरवासा, तस्वीर तस्वीर विच बणाईआ। काया बंक कर प्रकाशा, गढ़्ह मन्दिर खोज खुजाईआ। निज आत्म निज घर कर कर वासा, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। लेखा चुक्के पवण स्वासा, पवण पवणा मेल मिलाईआ। भगत भगवन्त बणया रहे दासी दासा, जन हरि तेरी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। खिच्चे तस्वीर बण मुस्सविर, तालब तल्ब आप रखाइंदा। करे खेल गहर गुण गवर, गुण निधान वेख वखाइंदा। दूसर कोए ना जाणे अवर, भेव अभेद ना कोए खुल्हाइंदा। लहिणा चुक्के काया कवर, डूँग्घी भँवरी फोल फुलाइंदा। माणस जन्म जाए सवर, जिस जन अन्तर मेल मिलाइंदा। अठ्ठे पहर बणया रहे भँवर, गुरमुख फुल्ल आप महिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। गुरमुख आपणे अंदर वाड़, अंदर बाहर आप हो जाईआ। करे खेल अपर अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गाउँदे रहे गुर अवतार, रसना जिहवा मात हिलाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त रहे पुकार, निउँ निउँ बैठे सीस झुकाईआ। सचखण्ड वसे इक्क निरँकार, दर दरबारे सोभा पाईआ। तख्त निवासी हरि सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म जणाईआ। थिर घर वेखे आप किवाड़, बन्द दुआरा आप खुल्हाईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, नर नरायण वडी वड्याईआ। महल्ल अटल उच्च मनार, शाह पातशाह बैठा आसण लाईआ। ना कोई दीसे चोबदार, जगदीश सीस ना कोए झुकाईआ। निरगुण निरगुण हो उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। सरगुण करे आपणी कार, दोए दोए आपणा खेल खिलाईआ। जुग जुग इष्ट धरे विच संसार, जीव दृष्ट आप समझाईआ। बणे वशिष्ट रामा उधार, राम राम आप अख्वाईआ। करे काम डूँग्घी गार, निहकर्मी कर्म वड्याईआ। बणे शाम मीत मुरार, घनईया बंसरी इक्क उठाईआ। नईया चलाए विच संसार, साचा सईया साचा माहीआ।
बहियां पकड़े गिरवर गिरधार, आप आपणे अंग लगाईआ। आदि शक्ति मइया वेखे एका वार, एका रूप अनूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणी धार बंधाईआ। निरगुण सरगुण इष्ट देव, देव आत्मा आप अख्वाइंदा। सर्ब गुणवन्ता जाणे साची सेव, सेवक सेवा नाम प्रगटाइंदा। हँ ब्रह्म लगाए सेव, सोइम आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। रूप अनूपा सरगुण धार, पंज तत्त दए वड्याईआ। गुर गुर हरि हरि लै अवतार, हरि हरि गुर गुर रूप वखाईआ। पीर पैग़म्बर हो उज्यार, नबी रसूल वेख वखाईआ। कलमा कलाम कर उज्यार, उच्ची कूक कूक अल्हाईआ। साचे मन्दिर खोल्ह किवाड़, एका हुजरा दए वखाईआ। नौबत वज्जे सांझे यार, साख्यात आप वजाईआ। सोहबत जाणे सर्ब संसार, लेखा लिखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा इष्ट गुर वड्याईआ। इष्ट गुर सर्ब गुण दाता, सरगुण रूप धराइंदा। गुर गुर वेखे एको ज़ाता, एका ब्रह्म सर्ब वखाइंदा। एका नाम नरायण नाता, बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। एका गृह एका खाटा, एका मन्दिर सोभा पाइंदा। एका नाम अनादी अनहद वाजा, अन्तर आत्म आप वजाइंदा। एका बोध इक्क अगाधा, एका शब्द राग सुणाइंदा। एका सदा सद विस्मादा, बिस्मिल आपणा रूप वखाइंदा। एका खेले खेल आदि जुगादा, जुग जुग आपणी धार चलाइंदा। गुरमुख विरला लक्ख चुरासी विच्चों काढा, जिस जन आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा खेल खिलाइंदा। गुर गुर खेल जगत जुग, जाग्रत जोत जोत रुशनाईआ। कलिजुग औध रही पुग, नव नौ लेखा रिहा मुकाईआ। ना कोई हरख ना कोई सोग, चिंता दुःख ना कोए जणाईआ। लेखा जाणे चौदां लोक, परलोक वेखे थाउँ थाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए इक्क सलोक, भुल रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी देवे झोक, आपणी बणत आप बणाईआ। अन्त नव खण्ड मिटाए किला कोट, कोटी कोट गढ़्ह तुड़ाईआ। तन नगारे लाए एका चोट, गुरमुख विरला मात उठाईआ। जोती शब्दी पारब्रह्म ब्रह्म ओत पोत, पूत सपूता एका जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुरमुख आप उपाईआ। ओत पोत गुरमुख नाता, गुर गुर मेल मिलाया, नव नौ चार तोड़या जगत नाता, जुग जुग आपणा खेल खिलाया। दर दर घर घर देवे साथा, सगला संग निभाया। चौकड़ी जुग पुछदा आया वाता, वेस अनेका रूप वटाया। चार चार जणौंदा आया आपणी गाथा, आप आपणा नाउँ धराया। कलिजुग अन्तिम करे खेल पुरख समराथा, समरथ पुरख सच्चा शहिनशाहया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए वड्याआ। हरिजन साचे तेरी सच तस्वीर, हरि साचे विच समाईआ। किसे हथ्थ ना आए पीर फ़कीर, पीर पैग़म्बर
बैठे राह तकाईआ। कबीर कुरलाया गंगा सुटया मार ज़ंजीर, तेरा अख़ीर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा चरन चरनोदक साचा नीर, हउँ जल मीन रही तड़फाईआ। मैं बिरहों वैरागण मरां विछोड़े तेरी पीड़, तेरा विछोड़ा सहि ना सकां राईआ। एका मार आपणी सच ज़ंजीर, जगत ज़ंजीर दे तुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी किरपा करे वड पीरन पीर, दस्तगीर होए सहाईआ। आपणी आप बदली तकबीर, तदबीर दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। सच तस्वीर रविदास चमरेटा, एका इष्ट रखाइंदा। वेखणहारा गंगा तट थेटा, हथ्थ कसीरा इक्क जणाइंदा। लेखा जाणे मां पिओ बेटा, पिता पूत खेल खिलाइंदा। ठग्गां चोरां देवे नेंता, घर आयां माण रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। आया ठग्ग तारया ब्राह्मण, ब्रह्म आपणा रूप दरसाईआ। रविदास चमारा बणया ज़ामन, ज़ामनी आपणी इक्क वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ पकड़े दामन, दोहां विचोला एका माहीआ। कलिजुग मेटे रैण अन्धेरी शामन, नौ नौ जन्म लेखे लाईआ। आपणा चरन कँवल वखाए सच्चा घर ग्रामन, घर एका दए वड्याईआ। अमृत मेघ बरसे सावण, अग्नी तत्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप मुकाईआ। ठग्ग ब्राह्मण रल्लया चोर, चोर ठग्गां संग रलाया। रविदास तक्कया अन्ध घोर, जीवां जंतां भेव ना राया। पुरख अबिनाशी चढ़या घोड़, दो जहानां वेख वखाया। भगतन लग्गी दर्शन औढ़, दे दर्शन तृख़ा बुझाया। ठग्गां राम नाम लागा कौड़, जगत तृष्ना मोह वधाया। दोहां विचोला बण बण ठग्ग ठगौरी रिहा होड़, चरन धूढ़ी कोटन कोटि कंगण रूप वटाया। कलिजुग अन्तिम जाए बौहड़, एका हुक्म दए सुणाया। मेरा भेव ब्राह्मण गौड़, पूत सपूता शब्दी जाया। मेरा नाउँ ना जाणे कोई अवर, अवरा लेख ना कोए लिखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेख वखाया। आपणा आप वेखणहारा, भगतन देवे जगत वड्याईआ। बण मुस्सविर खिच्चे तस्वीर विच संसारा, सृष्ट इष्ट दए बदलाईआ। गुरमुख गुर गुर हो उज्यारा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। राह तक्के परवरदिगारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण मंज़ल कवण मकसूद कौण सोहे दुआरा, कवण पान्धी पन्ध मुकाईआ। कवण गाए बंसरी असम हज़ारा, दरूद नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तेरी तस्वीर, आपणा बन्धन पाए ज़ंजीर, डोर आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल बेनज़ीर, निगह दिस किसे ना आईआ।
१० जेठ २०१८ बिक्रमी शाहनी दे घर शेख़सर जम्मू
दीनन हरि दयाल, दयानिध दया कमाइंदा। शाह कंगाल करे प्रितपाल, प्रितपालक सेव कमाइंदा। हरिजन वेखे हरि हरि लाल, अनमुल्लड़े रत्न आप उपाइंदा। काया कुल्ली सुरत संभाल, गुणवन्त गुण वखाइंदा। जगत तोड़ जगत जंजाल, जीवण जुगत आप समझाइंदा। देवे नाम सच्चा धन माल, सति ख़ज़ीना आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर घर घर खेल खिलाइंदा। ग़रीब निमाणयां बण बण चाकर, सेवक सेवा सेव कमाईआ। भगत वछल हरि हरि ठाकर, हरिजन साचे आप ठकराईआ। किरपा करे करीम कादर, कुदरत कादर वेख वखाईआ। हरिजन हरि हरि अमृत सिन्ध बख्शे सागर, सर सरोवर इक्क नुहाईआ। भाग लगाए काया गागर, कंचन आपणा रूप दरसाईआ। आदि निरँजण फड़ फड़ देवे आदर, दर साचे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ । निर्धन मिल्या गिरवर गिरधार, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। चार कुण्ट जै जैकार, धुन नाद शब्द शनवाईआ। वेखे विगसे पावे सार, इक्क इकल्ला फेरा पाईआ। जगत जलंदा ल्ए तार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सद बख्शिंदा एकँकार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। लेखा जाणे नर नार, नर नरायण बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणे तन शृंगार, माणक मोती आप बणाईआ। घट जोती नूर होए उज्यार, बिमल जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी हरि हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरी हरि हरि निरँकारा, विष्नूं वंसी खेल खिलाइंदा। सति सतिवादी हो उज्यारा, ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाइंदा। आत्म ब्रह्म खोल्ह किवाड़ा, पारब्रह्म पर्दा लांहयदा। साचा मन्दिर इक्क दुआरा, घर मन्दिर आप सुहाइंदा। एका सज्जण मीत मुरारा, हरि हरि आपणा भेव खुल्हाइंदा। निर्धन सरधन दए आधारा, निमाण निमाणयां माण रखाइंदा । एथे ओथे बण सहारा, दो जहानां पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी हरि आपणा मेल मिलाइंदा। हरी हरि हरि गोबिन्द, गोबिन्द आपणा खेल खिलाईआ। जन्म मरन दी मेटे चिन्द, चिंता चिखा रहे ना राईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर दया कमाईआ। लेखा जाणे जीउ पिण्ड, बिरध बाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोबन नाम चढ़ाईआ। हरि जोबन नाउँ अनमुल्लड़ा, रंग राता आप चढ़ाईआ। गुरमुखां वखाए दुआरा खुल्हड़ा, दर दर आप खुल्हाईआ। पार कराए दया कमाए जो जन दर आए भुलड़ा, सीस जगदीश लेखे लाईआ। त्रैगुण तत्त ना माया रुलड़ा, अग्नी हवण ना कोए जलाईआ। मानस बूटा कदे ना हुलड़ा, पत्त डाल्ही फुल्ल महिकाईआ। हरिजन हरी दुआरे फलया फुलड़ा, अमृत फल इक्क लगाईआ। देवे वड्याई साची कुलड़ा, जिस
दर बैठी एका पाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिरध बाल रूप धराईआ। बिरध अवस्था नाता तोड़, बाली बुध रखाइंदा। जन्म जन्म विच रक्खे मोड़, जन्म अमोलक इक्क समझाइंदा। लक्ख चुरासी देवे होड़, जम की फाँसी फंद कटाइंदा। आपणे अग्गे आपे तोर, आपणा बन्धन हरि हरि पाइंदा । मानस जन्म फड़े हथ्थ डोर, डोरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। लेखा चुक्के तोर मोर, मोर तोर ना कोए जणाइंदा। बाली बुध पाए शोर, नेत्र नीर इक्क वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत जोत जगाइंदा। जोती जोत जाग्रत धार, जगत जुगत नाता तुट्टे, नाता बन्न्हे विच संसार, नाता बिधाता वेख वखाईआ। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका रूप दरस निरँकार, एका कूट दिशा चार विचार, चार चार मुख सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निर्धन मिल्या एका दर, ठाकर स्वामी ल्ए फड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जीव लोक लोक जीव आपणा खेल खिलाईआ।