११ जेठ २०१८ बिक्रमी सरदार सिँघ दे घर पिण्ड सरदारी जम्मू
पुरख अगम्म खेल खिलाउणा, खेले खेल बेपरवाहीआ। अलख अगोचर रूप वटाउणा, अलख अलखणा नाम धराईआ। सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाउणा, सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। निर्मल जोती जोत जगाउणा, नूरो नूर नूर धराईआ।
तख्त निवासी साचा तख्त सुहाउणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। राज राजान आप अख्वाउणा, भूपत भूप वडी वड्याईआ। सीस जगदीश ताज सुहाउणा, राज जोग समझाईआ। दर दरबान इक्क अख्वाउणा, शब्दी शब्द रूप धराईआ। धुर फ़रमाना हुक्म सुनाउणा, हुक्मी हुक्म आप वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड रचन रचाउणा, गगन मंडल ल्ए उपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव धराउणा, त्रै त्रै एका गुण समझाईआ। एका मन्दिर आप बहाउणा, एका घर वज्जे वधाईआ। एका राग नाद सुणाउणा, एका धुन करे सनवाईआ। एका मार्ग हरि वखाउणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाउणा, भेव अभेद रहिण ना पाईआ। एकँकारा पर्दा लाहउणा, आप आपणा रूप वटाईआ। आदि निरँजण डगमगाउणा, जल्वा नूर नूर इलाहीआ। श्री भगवान धाम सुहाउणा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता खेल खिलाउणा, खेले खेल हरि घट थाँईंआ। पारब्रह्म प्रभ डंक वजाउणा, आपणा नाउँ आप प्रगटाईआ। आपणी धारा आप रखाउणा, विष्नूं आपणी कल रखाईआ। आपणा अमृत आप उपजाउणा, नाभी कँवल आप समाईआ। आपणा ब्रह्म आप रखाउणा, ब्रह्म वेता एका जाईआ। आपणा राग आप अलाउणा, चारे वेदां करे पढ़ाईआ। आपणा संग आप निभाउणा, त्रै त्रै एका बन्धन पाईआ। सुन्न अगम्मी वेख वखाउणा, धूंआँधार करे रुशनाईआ। साची बिन्द आप उपजाउणा, शंकर मेला सहिज सुभाईआ। सो पुरख निरँजण ढोला एका गाउणा, हँ ब्रह्म करे पढ़ाईआ। निरगुण निरवैर तोला इक्क अख्वाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग आप वखाईआ। साचा मार्ग हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण आप लगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यारा, त्रै त्रै एका बन्धन पाइंदा। एका वस्त दए हरि थारा, त्रैगुण आपणा रंग रंगाइंदा। एका हुक्म सच वरतारा, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ अपारा, नौ नौ आपणा रंग रंगाइंदा। पंज तत्त मेले आपणी वारा, आप आपणी किरपा कर खेल खिलाइंदा। मन मति बुध दए सहारा, घर घर विच आप उपाइंदा। नौ दर खोल्हे आप किवाड़ा, डूँग्घी भँवरी भेव चुकाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी गारा, टेढी बंक खेल खिलाइंदा। घर मन्दिर सुहाए इक्क दुआरा, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। एका नाम शब्द धुन्कारा, अनहद साचा ताल वजाइंदा। अमृत सरोवर ठंडा ठारा, घर साचे आप टिकाइंदा। जोत निरँजण नूर उज्यारा, घर दीपक आप जगाइंदा। आपे जाणे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी आप खुल्हाइंदा। आत्म ब्रह्म कर पसारा, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। ईश जीव बन्न्हे धारा, जगदीश संग निभाइंदा। दस्म दुआरी हो त्यारा, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। लेखा जाणे धूंआँधारा, सुन्न समाध आप खुल्हाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अपारा, लक्ख चुरासी कर पसारा, घट घट आपणी जोत जगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, जुगा जुगन्तर लाए साची कारा, करता
पुरख कार समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणे धन्दे आपे लाइंदा। लक्ख चुरासी कर पसार, हरि घाड़न घड़त घड़ाईआ। त्रैगुण माया दए आधार, पंज तत्त करे कुड़माईआ। चारे खाणी पावे सार, अंडज जेरज वण्ड वंडाईआ। उत्भुज सेत्ज होया ख़बरदार, आप आपणा मूल प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। लक्ख चुरासी बन्धन पाया, दिस किसे ना आइंदा। जन्म मरन खेल रचाया, आवण जावण वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ रूप धराया, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। कागद कलम भेव ना राया, लिख लिख लेख ना कोए मुकाइंदा। दो जहानां वेस वटाया, वेस अनेका आप कराइंदा। त्रिलोकी नंदन इक्क वखाया, लोक परलोक आप सुहाइंदा। चौदां लोकां हट्ट जणाया, त्रैभवन रंग रंगाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी किला कोट वसाया, सत्तां दीपां डेरा लाइंदा। ज़िमीं अस्मानां भेव चुकाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। लक्ख चुरासी खेल खिलाया, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। पुरख अबिनाशी वेख वखाया, सचखण्ड दुआरे बैठा आसण लाईआ। आपणी वण्ड रिहा वण्डाया, त्रैगुण त्रै त्रै रिहा समझाईआ। नव नौ चार खेड़ा दए वसाया। लोकमात वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी वेख वखाया, वेखणहारा सच्चा शहिनशाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग एका डोर बंधाया। नाम डोरी हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी खेल खिलाया, खेलणहार करतार। निरगुण सरगुण रूप धराया, जुग जुग ल्ए मात अवतार। भगत भगवन्त वेख वखाया, सन्त साजण ल्ए उभार। गुरमुख गुर गुर गोद बहाया, गुरसिख साचे लाए पार। हरिजन हरि हरि मन्दिर दए वखाया, काया मन्दिर खोल्ह किवाड़। घर घर अमृत दए प्याया, नाभी कँवली कर फलहार। घर घर दीपक जोती दए जगाया, जोत निरँजण कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव करे ख़बरदार। विष्न ब्रह्मा शिव हरि जणाइंदा, शब्द अनाद अगम्मी बोल। लक्ख चुरासी तेरा नाम रखाइंदा, जगत जग वजाए ढोल। जुग चौकड़ी वण्ड वंडाइंदा, तोलणहारा तोले साचा तोल। गुर अवतार सेवा लाइंदा, आदि जुगादि भण्डारा खोल्ह। एका नाम आप वरताइंदा, अतोट अतुट रक्खे अतोल। जन भगतां झोली पाइंदा, निज आत्म अंदर बोल। जुग जुग गेड़ा आपणे हथ्थ रखाइंदा, सचखण्ड बैठा रहे अडोल। कोटन कोटी जीव उपाइंदा, लक्ख चुरासी आपे फोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणा कौल। आपणा कौल कर करतार, एका मीत आप अख्वाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी कर पसार, लोकमात वेख वखाईआ। जुग जुग लहिणा देणा चुकाए गुर अवतार, दे तत्त ज्ञान समझाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, जो लोकमात विच आईआ।
अठ्ठे पहर मंगे दान, सीस जगदीश रिहा झुकाईआ। आपे बणया रहे साचा काहन, दर घर साचे बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। देवणहारा देवे धुर फ़रमान, धुर दी बाणी आप अल्हाईआ। जुग जुग वेखे काया हट्ट दुकान, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाईआ। लेखा जाणे सीआ राम, राम रूप आप रघुराईआ। रूप धराए घनईआ काहन, कान्हा बंसरी नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा बन्धन पाईआ। जुग जुग गेड़ा हरि समरथ, आपणा खेल खिलाया। लक्ख चुरासी पाए नथ्थ, चारों कुण्ट आप भवाया। वसणहारा घट घट, हर घट आपणा रूप धराया। करे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग रचाया। जुग चौकड़ी मेटे फट्ट, गुर अवतार रूप धराया। आप खुल्हाए नाम हट्ट, सच वणजारा वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, आपणा भेव दए खुल्हाया। आदि पुरख हरि भेव अवल्ला, सो पुरख निरँजण दए समझाईआ। हरि पुरख निरँजण इक्क इकल्ला, एकँकारा रंग समाईआ। आपणे दीपक आपे बल्ला, आदि निरँजण कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा जला थला, श्री भगवान हर घट रिहा समाईआ। पारब्रह्म सच सिँघासण मल्ला, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। शब्द सरूपी फड़या भल्ला, लोआं पुरीआं रिहा डराईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी करदा रिहा वल छला, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतारां फड़ाउदा रिहा पल्ला, एका पल्लू नाम वड्याईआ। आपे वसे निहचल धाम अटल्ला, उच्च महल्ल सोभा पाईआ। सच संदेश जुगा जुगन्तर घल्ला, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम आवे इक्क इकल्ला, निहकलंका नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेश रिहा सुणाईआ। सच संदेश हरि हरि भेज, आपणा भेव खुल्हाइंदा। निहकलंका निरगुण तेज, निरवैर रूप वटाइंदा। आत्म ब्रह्म माणे सेज, दूजा बस्त्र ना वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका भेव आप चुकाइंदा। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग पर्दा रक्ख, त्रैगुण माया रूप वटाईआ। जुग जुग पंज तत्त चोला साड़दा रिहा विच कक्ख, अग्नी अग्ग भेंट चढ़ाईआ। कदी बणे बेटा राम दसरथ, कदी नंद जसोधा दए वड्याईआ। कदी तृप्ता रक्खे पत, कदी गुजरी मिले वधाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होए आप समरथ, ना कोई पिता ना कोई माईआ। आपणा मार्ग दो जहानां जाए दस्स, भुल रहे ना राईआ। सतिजुग बणाए एका मट्ठ, साचा मन्दिर दए वखाईआ। नाता तुट्टे अठसठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती गुरमुख काया विच बहाईआ। जोत जगाए लट लट, लाटां वाली घर मनाईआ। जिस दे अग्गे टेकदे रहे मथ, सो मथ्था टेकण गुरमुखां दुआरे आईआ। जिस दी करदे रहे पूजा पाठ, सो गुरमुखां नाम रिहा ध्याईआ। जिस दी बहन्दे रहे साया हेठ, सो साया मंगे सच्चा शहिनशाहीआ। सुहाए रुतड़ी
महीना जेठ, भिन्नड़ी रैण नाल रलाईआ। हरिसंगत हरि जी नेत्र लैणा पेख, घर मिल्या साचा माहीआ। शाह पातशाह नर नरेश, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। दर खड़े ब्रह्मा विष्न महेष, दोए दोए बैठे सीस झुकाईआ। गुरमुख तेरे दर करे आदेश, तेरे घर मिले वड्याईआ। तेरी महिंमा गाए सहँसर मुख शेष, दोए सहँसर जिहवा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। भेव खुल्हाए हरि निरँकारा, निरगुण रूप धराया । कागद कलम ना लिखणहारा, चारे वेद रिहा समझाया। पुराण अठारां करे पुकारा, ऊँची कूक कूक अल्हाया। गीता ज्ञान बोल जैकारा, एका भगत भगवन्त समझाया। अञ्जील कुरान मारन नाअरा, तीस बतीस हदीस पढ़ाया। खाणी बाणी करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाया। उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगारा, मुकामे हक डेरा लाया। सचखण्ड वसे एकँकारा, निरगुण नूर कर रुशनाया। जुग चौकड़ी घलदा रिहा अवतारा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाया। कलिजुग अन्तिम आए सच्ची सरकारा, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराया। ऊँचां नीचां करे प्यारा, राउ रंकां गले लगाया। जूठ झूठ मेटे विच संसारा, सच सुच्च दए वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक आपणा पर्दा दए उठाया, हरि पर्दा मात चुकाउणा, चुक्के अन्धेरी रात। सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा, अठ्ठे पहर रहे प्रभात, दूई द्वैती मेट मिटाउणा, माया ममता तोड़े नात। शरअ शरीअत इक्क वखाउणा, एका शब्द देवे दात। एका राम नज़री आउणा, एका गाए साची गाथ। एका मन्त्र सच दृढ़ाउणा, इक्क उतारे साचे घाट। एका मन्दिर हरि सुहाउणा, निरगुण जोत जगे ललाट। चार वरन एका रंग रंगाउणा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मिले मेल हरि कमलापात। एका बस्त्र सच सुहाउणा, एका उत्तम रक्खे ज़ात, मात पित इक्क बनावणा, एका रूप भैण भ्रात। एका सिख्या सिख समझावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आर पार घाट। आर पार हरि खेल न्यारा, दो जहानां वेख वखाईआ। हरिजन साचे कर प्यारा, दर घर साचे ल्ए मिलाईआ। राती सुत्तयां पावे सारा, गुरमुख सोए आप उठाईआ। दुरमति मैल धोए हरि करतारा, अमृत सिंच हरा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन तेरा लहिणा चार जुग, जुग चौकड़ी हरि चुकाइंदा। लक्ख चुरासी बैठा लुक, दिस किसे ना आइंदा। गुरसिखां मेटे तृष्ना भुक्ख, काया तृप्त आप कराइंदा। सफल कराए मात कुक्ख, दस दस मास फंद कटाइंदा। नाता तुट्टे उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी बन्धन कोए ना पाइंदा। उज्जल करे मात मुख, जिस जन आपणा नाम दृढ़ाइंदा। हरया बूटा ना जाए सुक्क, गुर सतिगुर मात लगाइंदा। गुरमुख सज्जण सुहेले उठ, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। शाह
पातशाह ग़रीब निमाणयां उत्ते गया तुट्ठ, जगत ग़रीबी आप हंढाइंदा। अमृत जाम प्याए घुट्ट, सच प्याला हथ्थ उठाइंदा। आप सुहाए साची रुत्त, सुहञ्जणी रुत्त आप वखाइंदा। करे खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन रंग चढ़या मजीठ, गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। काया करे पतित पुनीत, पतित पापी ल्ए तराईआ। इक्क सुणाए सुहागी गीत, सोहँ शब्द सच पढ़ाईआ। कलिजुग मिटे सतिजुग चले साची रीत, सति सतिवादी आप चलाईआ। नाता तुट्टे देहुरा मन्दिर गुरदुआर मसीत, घर घर वजदी रहे वधाईआ। अमृत मिले ठांडा सीत, अग्नी तत्त ना कोए लगाईआ। एका रूप नज़री आए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए अख्वाईआ। हरि चरन वखाए सच प्रीत, पीआ प्रीतम ल्ए मिलाईआ। सदी बीसवीं रही बीत, बीस बीसा वेख वखाईआ। गुरमुख गुरसिख करे अतीत, त्रै भवन दया कमाईआ। मिट्ठा करे कौड़ा रीठ, वख अमृत रूप बणाईआ। मानस जन्म जन जाए जीत, हरिजन रहे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। हरिजन उठ उठ जाग, हरि सतिगुर आप जगाइंदा। आत्म अन्तर इक्क वैराग, र्बिहों निराला तीर लगाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरी भुल ना जाए याद, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। मानस जन्म सुण फ़रयाद, अजूनी रहत तेरी जून कटाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों काढ, आप आपणे गले लगाइंदा। दरगाह साची देवे दाद, दर दुआरा इक्क खुल्हाइंदा। तेरे रूप रहे विस्माद, बिस्मिल आपणा रूप रखाइंदा। तेरा नाम वजाए नाद, तुरीआ राग आप सुणाइंदा। तेरा मेला मोहन माधव माध, मोहन आपणी खेल खिलाइंदा। तेरा लेखा आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर आप चुकाइंदा। तेरा लेखा आपणे हथ्थ रक्खे हिसाब, चित्रगुप्त ना वेख वखाइंदा। तेरा दाता इक्क नवाब, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। तेरी एका माता एका बाप, आदि जुगादि गोद बहाइंदा। तेरा वधदा रहे प्रताप, अंस बंस आप सुहाइंदा। कलिजुग नाता बुढ्ढे कात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप रलाइंदा। हरिजन रल्लया हरि हरि जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। गुरसिख ना कोई वरन ना कोई गोत, आत्म ब्रह्म सर्ब दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत हरि मन्दिर ल्ए मिलाईआ। हरि मन्दिर दुआरा सचखण्ड, हरि चरन कँवल दरसाया। लेख चुकाए विच वरभण्ड, वरभण्डी फोल फुलाया। नाता तोड़ तोड़ ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड मूल चुकाया। इक्क जणाए परमानंद, परम पुरख मेल मिलाया। जिस जन गाया बत्ती दन्द तीस बतीसा दए सुहाया। लक्ख चुरासी मेटे पन्ध, जन्म मरन दए मिटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जुग जन्म जन विछड़े, कर किरपा ल्ए मिलाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लुकया रिहा करतार, निरगुण रूप ना मात धराईआ। कलिजुग अन्तिम करया खेल अपार, जन भगतां दए वड्याईआ। तेज भान खेडण गया शिकार, सिँघ शेर कलिजुग जूह विच्चों ल्या भजाईआ। अगों मिल्या चेला सिँघ सरदार, सरदारी बैठा आसण लाईआ। दोहां घेरया अद्ध विचकार, आंढ गुआंढणां रिहा सुणाईआ। भज्ज ना जाए जो ठग्गदा रिहा संसार, आया घेरे पाउणी फाहीआ। चारों कुण्ट उठे सिख बलकार, आपणा बल आप धराईआ। उच्ची कूक कूक करन पुकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै, तेरा बन्धन पाईआ। हौसला धरया नारी नर, बिरध बाल जवान नाल रलाईआ। प्रेम फड़ी हथ्थ कटार, तिक्खा चिल्ला तीर निराला हथ्थ उठाईआ। मार के आए पहली छाल, उच्चे टिल्ले पर्बत ढाईआ। पुरख अबिनाशी होया बेहाल, चारों कुण्ट राह खेड़ा नज़र किते ना आईआ। कौण बणे मेरा दलाल, गुरमुखां कोलों ल्ए छुडाईआ। वाज मारी आप महाकाल, उठ तेरी वारी मात आईआ। महाकाल नेत्र रोवे, घाल ना सके तेरी घाल, तेरा संग ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी मैं वेंहदा रिहा तेरी अवल्लड़ी चाल, निरगुण सरगुण रूप धर धर, जीवां जंतां भरमे रिहा भुलाईआ। अज्ज तेरी ना माटी ना दिसे खालना गगन मस्तक कूटां दिसे थाल, चोटी जड़्ह नज़र कोए ना आईआ। तेरा रूप नज़र आए तेरे गुरसिख बाल, तेरे दुआरे बैठे घेरा पाईआ। ऐथे पहुंच ना सके काल महाकाल, दो जहान पई दुहाईआ। इहनां ग़रीब निमाणयां ल्या तेरा धन माल, तेरा ख़ज़ाना होर हथ्थ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट वसण शाह कंगाल, नाम वस्त हट्ट ना कोए विकाईआ। गुरमुखां पाया तेरे चौगिर्द जंजाल, जाल एका रिहा विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत शिकारी वेखे सच्चा माहीआ। जगत शिकारी खेडिआ शिकार, मन का सहिँसा भउ गंवाया। वार कीता पहली वार, कीता वार ख़ाली रहे ना राया। अद्धविचकार फड़या निरँकार, अग्गा पिच्छा दिस किसे ना आया। गुरसिख खिच्चन वारो वार, आपणा आपणा ज़ोर लगाया। भज्ज ना सके गिरवर गिरधार, चारों कुण्ट गृह मन्दिर बन्द रखाया। अन्तिम आपणी मन्ने हार, गुरसिखां अग्गे सीस झुकाया। गुरमुख तेरा नाउँ होए उज्यार, जिस सतिगुर सच्चा पाया। कोटन कोटि भाण्डे घड़दा रिहा बण घुमिआर, तेरा ठठयार तेरी सेव कमाया। तूं साहिब सच्चा मीत मुरार, तेरा परिवार मेरा रूप वटाया। हरिसंगत तेरा लगदा रहे दरबार, गुर सतिगुर आपणे घेरे विच रखाया। वाह वा शिकारी खेलया शिकार, शिकरा बाज़ चिड़ीआं आपणे पंजे विच फसाया। उलटी खेल करी करतार, गुरसिख आपणा सीस ताज टिकाया। आपे निउँ निउँ करे निमस्कार, गुरसिख तेरी वड वड्याआ। तेरा दर ठांडा दरबार, सचखण्ड बैठा रूप
वटाया। लेखे लग्गा पुरख नार, जो जन सरनाई आया। मन की वासना मन विच देवे मार, मन मन ही आप लपटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा बन्धन गुरमुख तेरी प्रेम डोरी नाल बंधाया।
चरन धूढ़ गुरमुख पवित, पुनीत दए वड्याईआ। जुग जुग मंगे सतिगुर कर कर हित्त, लक्ख चुरासी विच्चों गुरसिख आप रखाईआ। रूप धराए नित नवित, ध्रू प्रहिलाद दए वड्याईआ। तारा सिँघ हरि खेल अनडिठ, अनडिठड़ी खेल खिलाईआ। हरिजन चुक्के उप्पर आपणी पिट्ठ, गुरसिख तेरा भार ख़ुशीआं नाल उठाईआ। मानस जन्म लैणा जित, जग जीवन दाता जुगती रिहा बताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धूढ़ी ख़ाक सज्जण आप बरसाईआ। धूढ़ी ख़ाक उडे धूढ़, धुरदरगाह आप सुहाइंदा। गुरसिख धूढ़ करे अन्धेरा दूर, नूर नूर चमकाइंदा। नूर अन्तर हरि हज़ूर, हरि आपणा रूप वटाइंदा। आसा मनसा कर कर पूर, पूरी आसा आपणी आप वखाइंदा। ना नेड़े ना वसे दूर, गुरमुख तेरे अंदर डेरा लाइंदा। कलिजुग अन्तिम मिल के जाए ज़रूर, आपणा मेला आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका धूढ़ नूर दरसाइंदा।
१२ जेठ २०१८ बिक्रमी प्रेम चन्द दे घर पिण्ड सरदारी जम्मू
मानस जन्म सति प्रेम, परम पुरख सरनाईआ। सति पुरख निरँजण जाणे एका साचा नेम, नित नवित वेख वखाईआ। लेखा जाणे कुण्ट हेम, पर्बत आपणे रंग रंगाईआ। सेवा जाणे बानर बेन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग जुग चुकाए लहण देण, लहिणा देणा आप मुकाया। जन भगतां सदा सद दर्शन देवे नैण, नैण अणयाला आप खुल्हाईआ। एका नाउँ सुणाए साचा कहिण, साचा नाउँ सिफ्त सालाहीआ । एका मेला हरिसंगत बहण, बिन हरिजन अवर ना कोए भाईआ। एका मन्दिर वसे रहिण, हरि मन्दिर दए वड्याईआ। एका बस्त्र पाए गहिण, भूशन नाम आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग समाईआ। एका प्रेम हरि गुरदेवा, लोकमात वेख वखाईआ। आदि चुगादि जुगा जुगन्तर अलख अभेवा, अलख अलखणा वेस वटाईआ। भगतन बख्शे भगती सेवा, सेवा रूप नज़र किसे ना आईआ । लेखा जाणे आत्मा देवा, देव अतमा वेख वखाईआ। फल खवाए अमृत मेवा, अंमिउँ रस आपणा रस चुआईआ। टिक्का लाए मस्तक थेवा, कौस्तक मणीआं माण गंवाईआ। नाम जणाए रसना जिहवा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाता इक्क समझाईआ। साचा नाता प्रेम हरि, चरन चरन कँवल वड्याईआ। चुक्के रोग मरन डरन, चिंता सोग ना कोए रखाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज नेत्र कर रुशनाईआ। सतिगुर साहिब तरनी तरन, तारनहार इक्क हो जाईआ। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। हरि प्रेम सच संजोग, जुगा जुगन्तर आप जणाइंदा। हरि प्रेम आत्म रस भोग, भोगी भोग आप भुगाइंदा। हरि प्रेम मुक्के वियोग, सहिँसा रोग जगत चुकाइंदा। हरि प्रेम सुणे सच सलोक, राम नामा आप पढ़ाइंदा । हरि प्रेम लेखा चुक्के चौदां लोक, लोक परलोक पार कराइंदा। हरि प्रेम नाता तुट्टे झूठ किला कोट, सचखण्ड दुआरा सोभा पाइंदा। हरि प्रेम जगे निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर आप सुहाइंदा। हरि प्रेम सच प्यार, पीआ प्रीतम आप जणाईआ। हरि प्रेम भगत भण्डार, भगवन भगती झोली पाईआ। हरि प्रेम तन शृंगार, सोलां इच्छया रंग रंगाईआ। हरि प्रेम ठांडा दरबार, दर घर साचे सोभा पाईआ। हरि प्रेम मंगलाचार, मिल मिल सख़ीआं मंगल गाईआ। हरि प्रेम नाता तुट्टे सर्ब संसार, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। हरि प्रेम हरिजन हरि करे निमस्कार, निवण सु अक्खर इक्क समझाईआ। हरि प्रेम लेखा जाणे आर पार किनार, मँझधार रहिण ना पाईआ। हरि प्रेम मेले साचे यार, सत्थर यारड़ा इक्क हंढाईआ। हरि प्रेम लेखा चुकाए पुरख नार, नर नरायण दए वड्याईआ। हरि प्रेम मानस जन्म जाए पैज संवार, मानव आपणे लेखे पाईआ। हरि प्रेम कागद कलम ना लिखणहार, सत्त समुंदर मस बनास्पत रो रो दए दुहाईआ । हरि प्रेम सभ तों वसे बाहर, बिन गुरमुख नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप दए दरसाईआ। हरि प्रेम आत्म रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। हरि प्रेम सुहाए सच पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। हरि प्रेम वजाए नाम मृदंग, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। हरि प्रेम पंज विकारा करे खण्ड खण्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नेड़ ना आइंदा। हरि प्रेम साचे मन्दिर पाए वण्ड, घर घर विच वेख वखाइंदा। हरि प्रेम उपजाए परमानंद, निजानंद आप समाइंदा। हरि प्रेम ख़ुशी कराए बन्द बन्द, हरख सोग ना कोए रखाइंदा। हरि प्रेम ढाए झूठी कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। हरि पेम चढ़ाए साचा चन्द, अन्ध अन्धेरा मात गवाइंदा। हरि प्रेम मिले हरि बख्शंद, बख्शणहारा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। हरि प्रेम मिले हरि नामा, जन्म जन्म दी मैल गंवाईआ। हरि प्रेम पूरन होए कामा, काम कामनी रहिण ना पाईआ। हरि प्रेम वज्जे दमामा, अनडिठ ताल वजाईआ। हरि प्रेम प्रकाश होए कोटन भाना, जोत नूर
नूर रुशनाईआ। हरि प्रेम मिले साचा कान्हा, गोपी सुरती ल्ए प्रनाईआ। हरि प्रेम घर आए रामा, सीता सतिवन्ती ल्ए उठाईआ। हरि प्रेम होए अन्तरजामा, अन्तर पर्दा दए खुल्हाईआ। हरि प्रेम वसे नगर ग्रामा, साचा खेड़ा मिले वड्याईआ। हरि प्रेम हरिजन मिले साचा माणा, माण निमाणयां आप दवाईआ। हरि प्रेम मन्ने भाणा, सो भाणे विच समाईआ। हरि प्रेम देवे शब्द बबाना, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। हरि प्रेम चुकाए आवण जाणा, आवण जावण रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर रिहा पढ़ाईआ। हरि का प्रेम एका अक्खर, लिखण पढ़न विच ना आया। हरि का प्रेम वखाए सत्थर, साचा सत्थर इक्क रखाया। हरि का प्रेम बजर कपाटी तोड़े पत्थर, प्रेम निशाना इक्क लगाया। हरि का प्रेम नेत्र नीर वरोले अथ्थर, जोती लम्बू एका लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रेम रूप वटाया। पारब्रह्म प्रेम पुरख पुरख दाता सर्ब गुणवन्त, सच सुच्च करे जणाईआ। अलख अगोचर आदि जुगाद बेअन्त, श्री भगवन्त वडी वड्याईआ। नर नरायण साचे धाम सोभावन्त, महल्ल अटल उच्च मनार करे रुशनाईआ। गुरमुख सुहागण नार भतार मिले हरि हरि कन्त, कन्त सुहाग इक्क समझाईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, आदि जुगादि उतर ना जाईआ। रसना जिहवा मणीआ मंत, धन जोबन नाम झोली पाईआ। गीत गोबिन्द सुहागी छंत, सौहरे पेईए सदा जस गाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, ख़िमा ग़रीबी इक्क दरसाईआ। लक्ख चुरासी विचों कढ्ढे जीव जंत, जीव आत्मा मेल मिलाईआ। आपणा लेखा मेटे तुरंत, दूजा लेखा ना कोए वखाईआ। गुरसिख गुरमुख गुर गुर उपजाए साचे सन्त, जिस आपणा दरस वखाईआ। लोक परलोक बणाए बणत, साचा घाड़न घड़त घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरु गुर चेल चेला गुर गुर चेला एका रंग समाईआ।