पुस्तकालयभाग १०

१२ जेठ २०१८ बिक्रमी राम लाल दे घर सरदारी जम्मू

हरि प्रेम भण्डारा एका खुल्हा, ख़ालक ख़लक आप वरताईआ। आदि जुगादि रक्खे खुल्हा, दर दरबारा आप सुहाईआ। जुगा जुगन्तर ना लाए कोए मुल्ला, कीमत करता ना कोए चुकाईआ। देवे वड्याई जो दर आए भुल्ला, अभुल सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख बूटा लोकमात फलया फुल्ला, पत्त डाली आप महिकाईआ। मनमुख जीव अन्तिम हुल्ला, सिंमल रुख रिहा वखाईआ। हरिजन भाग लगाए साची कुल्ला, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। मनमुख अन्त कराए ना कोई सुलाह, गुर सतिगुर ना मेल मिलाईआ। त्रैगुण माया भीतर रुला, चारे कन्नीआं चिकड़ रिहा भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

एका रतन नाम वखाईआ। हरि प्रेम नाम रतन अमोलक, अमुल अमुल जणाइंदा। हरिजन रक्खे काया गोलक, दूसर दर ना कोए सुहाइंदा। गुरमुख वेखे सदा अडोलत, अडोल अडुल दया कमाइंदा। नाम जणाए अन अनबोलत, अनबोलत खेल खिलाइंदा। बीस बीसा एका दिती मोहलत, अग्गे लेखा ना कोए वधाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। एका मोहलत दए तारीक, जगत तारीख आप जणाईआ। प्रगट होए लाशरीक, शरीक्त मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। आपणी रक्खे इक्क तौफ़ीक, ख़ुदी ख़ुदाए दए मिटाईआ। मुर्शद मरीद बणे रफ़ीक, उल्फ़त आपणी दए वड्याईआ। नाता तोड़े झूठ फ़रीक, फ़िरका कोए नज़र ना आईआ। आपणी मारे सति लीक, सत्तां दीपां लकीर दए गंवाईआ। नौ नौ चलाए साची रीत, पतित पुनीत बेपरवाहीआ। आपणी जणाए सच प्रीत, प्रेम नेम इक्क सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रूप अनूप धराईआ। हरि हरि प्रेम सदा वडभाग, वडभागी भाग लगाइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, जो जन हरि हरि प्रेम कमाइंदा। अन्तर उपजे इक्क वैराग, वैरागी वैराग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म इक्क समझाइंदा। सच प्रेम हरि हरि, धर्मी धर्म रखाइंदा। निहकर्मी कर्म आपणा कर कर, कुकर्मी कर्म मिटाइंदा। रूप जणाए एका नर नर, नर नरायण वेख वखाइंदा। सन्त सुहेले साचे फड़ फड़, आपणा बन्धन पाइंदा। डूँग्घी भँवरी आपे वड़ वड़, काया कंदर फोल फुलाइंदा। टेढी बंक आपे चढ़ चढ़, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। जोती नूर एका धर धर, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। सुरती नारी आपे वर वर, शब्दी कन्त मनाइंदा। मंगलाचार आपे कर कर, आपणा राग सुणाइंदा। अमृत सरोवर ठर ठर, आपणी अग्नी आप बुझाइंदा। आपणा प्रेम आपे कर कर, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा आप वड्यांअदा। प्रेम पुरख प्रेम नारी, परम पुरख दए वड्याईआ। प्रेम मेटे जगत विभचारी, विभचार रहिण ना पाईआ। प्रेम देवे सति आधारी, नाम आधार इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। साचे घर प्रेम आपणा उतपंना, हरि हरि आप कराईआ। हरिजन जगाए जिउँ जट धन्ना, भोले भा हरि गोबिन्द मिलाईआ। दर्शन देवे विच छप्पर छन्ना, महल्ल अटल ना कोए वड्याईआ। सच सुनेहड़ा एका घल्ला, सोए जन आप उठाईआ। लभ्भणा फिरे जंगल जूह उजाड़ झल्ला, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग रिहा इकल्ला, सच्चखण्ड दुआरे निरगुण जोत कर रुशनाईआ। कलिजुग अन्तिम करया खेल अवल्ला, अव्वल अल्ला नूर वेख वखाईआ। नूरी नूर फड़ाए पल्ला, नूर नूर नाल मिलाईआ। जल्वा जलाल अछल अछला, सच महल्ला करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। प्रेम प्यारा प्रेम नाथ, अनाथ अनाथां दया कमाइंदा। सखा सुहेला देवे साथ, सगला संग आप निभाइंदा। लेखा जाणे रघुपत रघुनाथ, रघुपती रूप वटाइंदा। जोती जाता त्रिलोकी नाथ, त्रै त्रै आपणा वेस धराइंदा। गहर गम्भीर अकथना काथ, कथ कथ आपणी कथा सुणाइंदा। निरगुण सरगुण चढ़या राथ, जगत रथ आप चलाइंदा। जुग जुग लेखा लिखदा रिहा माथ, मस्तक लहिणा भेव छुपाइंदा। बन्धन पाउँदा रिहा तत्त आठ, अठ्ठ तत्त खेल खिलाइंदा। नाता जोड़दा रिहा हड्ड मास, नाड़ी रत रक्त बूंद मेल मिलाइंदा। खेल खेलदा रिहा ज़ात पात, वरन बरन बन्धन पाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो इकांत, निरगुण आपणा रूप हरि वटाइंदा। आपे बैठा रहे शांत, सृष्ट सबाई अग्न जलाइंदा। जन भगतां देवे दात, प्रेम प्यार झोली पाइंदा। लक्ख चुरासी करे घात, घाओ आपणा आप लगाइंदा। नव नौ चार मेटे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेरा आप गंवाइंदा। धर्म राए दा पूरा करे खात, खाता अन्तिम आप भराइंदा। गुरमुखां पुच्छे वात, सोए लोकमात जगाइंदा। नाता तोड़ ज़ात पात, जोती जाता रंग रंगाइंदा। इक्क वखाए पिता मात, एका पूत गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला प्रेम बन्धन, बन्दी छोड़ आप लगाईआ। गुरमुख महिकाए जिउँ बण चन्दन, चन्दन वास आप हो जाईआ। घर घर देवे परमानंदन, परम पुरख मिलाईआ। दोए जोड़ करे जन बन्दन, डण्डौत आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, एका करे प्रेम सख़ावत, साची भिच्छया झोली पाईआ। साची भिच्छया प्रेम सखावत, सख़ी सरवर झोली पाइंदा। चार कुण्ट देवे एका दावत, एका हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी कर बग़ावत, बग़ली शाह सुल्तानां हथ्थ रखाइंदा। लेखा चुकाए निन्दक साकत, दुष्ट दुराचार रहिण ना पाइंदा। रहिण ना पाए कोई नास्तिक अस्तिक आपणा रूप वटाइंदा। नेत्र रोवे विष्नूं सेजा बाशक, सागों पांग ना सोभा पाइंदा। तेरा रूप एका वास्तक, विश्व तेरी धार जणाइंदा। एका नूर करे प्रकाशत, एका शब्द नाद वजाइंदा। एका प्रेम रक्खे साबत, दूजा नेम ना कोए जणाइंदा। एका बणे हरि हरि कातब, आपणा लेखा आप लिखाइंदा। जामा पाया कलिजुग पलटन बाबत, बँवरा रूप आप धराइंदा। दो जहानां जाणे आकबत, आलम इलमा पर्दा ना कोए उठाइंदा। करे खेल हक जनाबत, जनाब आप आपणे हथ्थ रखाइंदा। किसे हथ्थ ना आए विच किताबत, लिख लिख लेख ना कोई समझाइंदा। जन भगतां करे अन्त स्वागत, फूलणहार गल पहनाइंदा। आपणे घर ना मंगे कोई लागत, लग्गी प्रीत तोड़ निभाइंदा। हरिजन तेरी करे सदा सदाकत, सिदक सबूरी तेरे संग रखाइंदा। तेरे हुजरे बह बह करे इबादत, इबनउलवक्त आपणा खेल खिलाइंदा। एका करे वाइज़ वाहद दो जहान

वकालत, वकील दलील ना कोए जणाईआ। वरन बरन ऊँच नीच रहिण ना देवे विच मिलावट, दूसर इष्ट ना कोए रखाईआ। एका मन्दिर करे सजावट, हरिजन तेरे बंक सोभा पाईआ। जगत बाढी ना बणाए कोए बणावट, हरि मन्दिर एका एक सुहाईआ। अठ्ठे पहर गायण गाए गावत, गावणहारा आलस निन्दरा विच ना आईआ। निरगुण सरगुण बणया महावत, चिउँटी हस्त एका रिहा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम पत्तण दए बणाईआ। प्रेम पत्तण गुरसिख किनारा, गुर गुर बेड़ा आप चलाईआ। आया वेखण एकँकारा, अकल कल आपणा रूप धराईआ। नौ नौ वेखे वेखणहारा, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। लक्ख चुरासी जूठ झूठ बध्धा भारा, लोकमात रहे कुरलाईआ। कोए ना दिसे मीत मुरारा, सगला संग ना कोए निभाईआ। नाता छुटा नारी नारा, नारी कन्त दए दुहाईआ। चार कुण्ट ना दिसे कोए सहारा, चार यारी रही शरमाईआ। नेत्र नैण ना कोए उज्यारा, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। धीआं पूत झूठा प्यारा, अन्तिम संग ना कोए निभाईआ। खुलड़े केस रोवे ज़ारो ज़ारा, सीस मेंढी ना कोए गुंदाईआ। हाए हाए करन पुकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। चारों कुण्ट समुंदर खारा, कलिजुग घाटी पार ना कोए वखाईआ। चिकड़ भरीआं खुबण विच गारा, सारंग सार ना कोए जणाईआ। मानस जन्म आई हारा, हार जित ना रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी लाया इक्क अखाड़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा नचाईआ। गुरमुख विरला कीआ प्यारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। मेल मिलाया सतारां हाढ़ा, वदी सुदी ना कोए रखाईआ। आपणा ख़ून कीआ गाढ़ा, गुरमुखां जड़्ह लगाईआ। सेवा करे करनेहारा, बाढी आपणा रूप वटाईआ। तिक्खा फड़या एका आरा, दो धारा चीर पवाईआ। सूत्र लाए एका वारा, काली तन्दन तन्द हिलाईआ। दो जहानां करे ख्वारा, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। आपे मल्ले आपणा पार किनारा, पत्तन बैठा साचा माहीआ। चप्पू नाम लाए सहारा, वञ्झ मुहाना रिहा वखाईआ। खेवट खेटा बण संसारा, साचा बेड़ा आप चलाईआ। भगत जनां हरि मां पिओ बेटा आदि जुगादि करे विहारा, जगत बिउहारी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पत्तण रिहा वखाईआ। एका पत्तण लग्गा डेरा, कन्ढ्ढा नज़र विच ना आईआ। प्रगट होया सिँघ शेर दलेरा, दो जहान वज्जे वधाईआ। आप वसाए आपणा खेड़ा, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। कलिजुग देवे लक्ख चुरासी गेड़ा, राए धर्म दर वखाईआ। गुरमुख विरले चाउ घनेरा, जिस भरवासा रिहा वखाईआ। नाता तुट्टा मेरा तेरा, मैं तूं ना कोए समझाईआ। तूं ठाकर हउँ सेवक तेरा, चाकर चाकरी इक्क समझाईआ। तूं पातन बैठा करे मेहरा, मेहरवान सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत नईआ पार लँघाईआ। जगत नईआ देवे नौका, गुण अवगुण ना

कोए जणाइंदा। प्रभ मिलण दा अन्तिम मौका, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। चार वरन मार्ग दस्सया सौखा, जोग अभ्यास ना कोए कराइंदा। निरगुण निरवैर ना देवे धोखा, आपणा मेल आप मिलाइंदा। ना कोई पढ़े जगत पोथा, सन्धया धूप ना कोई धुखाइंदा। जल धार ना मारे कोई गोता, अमृत धार आप वहाइंदा। मल ख़ाक ना बणे कोई गधा खोता, चरन धूढ़ी मस्तक टिक्का लाइंदा। तन कटाए ना कोई पोटा पोटा, मन का माण आप मिटाइंदा। सत्तवें अठ्ठवें जगाए ना कोई जोता, आत्म जोत डगमगाइंदा। पीर फ़कीर ना देवे कोई रोटा, पकवान आपणे पेटे पाइंदा। धन मंगे ना हरि दर कोई गहिणा गोटा, नाम धन इक्क वखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी किसे घर ना रहिण देवे हुक्का लोटा, अग्नी कोइला ना कोए धुखाइंदा। दीर्घ रोग ना रक्खे वासना अंदर खोटा, सच सुच्च इक्क समझाइंदा। गुरमुख कोए ना रहे सोता, सतिगुर पूरा आप जगाइंदा। शब्द अगम्मी फड़या सोटा, लक्ख चुरासी आप समझाइंदा। शब्दी पूत शब्दी पोता, ओत पोत आप बणाइंदा। आपणे जेहा आपे होता, दूसर अवर ना कोए वखाइंदा। बिन हरि प्रेम ख़ाली दिसे लूठा, पंज तत्त कम्म किसे ना आइंदा। बिन सतिगुर पूरे मानस जन्म थोथा, आई थुड़ पूर ना कोए कराइंदा। पुरख अबिनाशी किसे ना दिसे मन्दिर मस्जिद कोठा, जन भगतां अंदर डेरा लाइंदा। गुरसिख बन जाए ना बन्न्ह लंगोटा, अग्नी धूणी ना कोए तपाइंदा। जांदे पुत्तर वेख ना कोए रोवण रोता, रोवण धोवण मूल चुकाइंदा। पंडत ब्रह्मण कोए ना देवे निउता, जगत झेड़ा ना कोए मिटाइंदा। लेखा जाणे कोटन कोटिा, कोटन कोटि आपणी खेल खिलाइंदा। गुरसिखां देवे निर्मल जोता, जोती जाता मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रेम पत्तण इक्क वखाइंदा। प्रेम पत्तण बैठा माही, माहीगीर खेल खिलाइंदा। जन्म जन्म दी मेटे शाही, दुरमति मैल धवाइंदा। लक्ख चुरासी कट्ट जंजाला मेटे फाही, फांदी फंद ना कोए पवाइंदा। आउँदे जांदे वेखे राही, कलिजुग गेड़ा आप गढ़ाइंदा। गुरमुखां मिले चाँईं चाँईं, जुग जुग वेस धराइंदा। ग़रीब निमाणयां पकड़े बाहीं, आपणे गले लगाइंदा। निथाव्याँ देवे साचा थाईं, दरगाह साची धाम बहाइंदा। सीस जगदीश रक्खे ठंडी छाँईं, महीना जेठ ना अग्न तपाइंदा। करे प्रेम जीवां ग्वाला बण बण गाईं, बन बिन्दरा वेख वखाइंदा। गोबिन्द मेला सहिज सुभाई, गुर गुर साजण मेल मिलाइंदा। हथ्थीं पुट्टया बूटा काही, जूठ झूठ जड़्ह उखड़ाइंदा। मेल मिलाया झीवर छींबे नाई, कलिजुग अन्तिम पूर कराइंदा। करन आया सच न्याँईं, शाह पातशाह रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पत्तण एका घाट, एका पुरख पुरख समराथ, एका देवणहारा दात, एका वस्त रिहा वरताईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं पित मात, आए सरन आपणे कंठ ल्ए लगाईआ।

लाए घाट साचे पत्तण, पाणी पाणी फोल फुलाईआ। त्रैकाल दरसी आया रक्खण, त्रै त्रै नाता दए तुड़ाईआ। गुरमुख विरोले साचा मक्खण, लक्ख चुरासी छाछ रिहा वखाईआ। लेखा जाणे उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण, दहि दिशा वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी भाण्डे दिसे सक्खण, सच वस्त ना कोए टिकाईआ। करे खेल दीप लक्खण, कुशा करोच रूप धराईआ। सलमल सान परदे ढकण, जम्बु देस करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका घर रिहा समझाईआ। एका पत्तण हरि हरि घाट, जगत घाटी आप चढ़ाइंदा। हरिजन रक्खे आपणे साथ, सगला साथी संग वखाइंदा। जन जनणी करे दासी दास, पुत्तर मात वेख वखाइंदा। लहिणा चुकाए पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उप्पर खेल खिलाइंदा। हरिजन करे दासी दास, दास इक्क रखाइंदा। आपणे मन्दिर कर प्रकाश, पार किनारा इक्क समझाइंदा। बिन गुरमुख करे ना कोए निवास, दूसर राह ना कोए जणाइंदा। कोटन कोटि रक्खी बैठे आस, कवण वेला पुरख अबिनाशी रूप मात धराइंदा। कोटन कोटि गायन रसन स्वास, स्वास स्वासां विच समाइंदा। कोटन कोटि मल मल धूढ़ी ख़ाक, तन ख़ाकी ख़ाक वखाइंदा। कोटन कोटि उच्चे टिल्ले पर्बत चढ़ चढ़ रहे झाक, नेत्र नैण सर्ब उठाइंदा। कोटन कोटि घर छड छड गए सज्जण साक, जंगल जूह उजाड़ पहाड डेरा लाइंदा। कोटन कोटि बैठे उप्पर तीर्थ ताट, सिल पूजस वक्त लँघाइंदा। कोटन कोटि खोल्ही बैठे हाट, जगत वणजारा जगत वणज वेख वखाइंदा। कोटन कोटि बस्त्र भूशन पा पा सुत्ते खाट, पलँघ रंगीला सच वखाइंदा। कोटन कोटि बण बण बैठे नाथ, कन्न पाटे नाद वजाइंदा। कोटन कोटि पढ़ पढ़ थक्के गाथ, गीता ज्ञान जगत दृढ़ाइंदा। कोटन कोटि मस्तक ला ला बैठे जगत ललाट, त्रिसूल रूप कोट वटाइंदा। कोटन कोटि चन्दन लायन मस्तक माथ, आपणा निम रूप ना कोए वकाइंदा। कोटन कोटि फसे विच ज़ात पात, हरि का रूप नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटि देंदे फिरन नजात, आपणा पल्लू ना कोए छुडाइंदा। कोटन कोटि बण बण बैठे पित मात, साचा पूत ना कोए बणाइंदा। कोटन कोटि सुत्ते अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। कोटन कोटि कर कर थक्के वाट, दो जहानां पन्ध ना कोए मुकाइंदा। कोटन कोटि देवण दान हथ्थो हाथ, आत्म दान ना कोए कराइंदा। कोटन कोटि सीस झुकाउण त्रिलोकी नाथ, नाथ त्रिलोकी दरस कोए ना पाइंदा। कोटन कोटि सीस झुकाउण राम रघुनाथ, रघुपति रगबंस मेल ना कोए मिलाइंदा। कोटन कोटि कर कर बैठे आपणा घात, सूली मन्सूर हथ्थ ना कोए उठाइंदा। कोटन कोटि चढ़ चढ़ गए बरात, साचा लाड़ा नज़र किसे ना आइंदा। कोटन कोटी साक सज्जण बणाया नात, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाइंदा। कोटन कोटी इक्क दूजे दी पुछण वात, आपणा वेला हथ्थ किसे ना आइंदा। कोटन कोटी राह तक्कण कमलापात, कँवल नैण

मुख ना किसे दिखलाइंदा। जिस जन किरपा करे आप देवे दरस दात, दे दरस तृखा मिटाइंदा। अठ्ठे पहर करे प्रभात, सन्धया रूप ना कोए समझाइंदा। पार किनारा रक्खे घाट, जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेल आपणे दर, बंक दुआरी बंक सुहाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जिस जन फड़ाए आपणा लड़, फड़ाया पल्लू ना फिर छुडाइंदा।

पार किनारा होया जग, हरिभगत मिली वड्याईआ। मिल्या मेल उप्पर शाह रग, हरि सतिगुर दया कमाईआ। भर प्याला जाम प्याया नाम मदि, सति सरूर इक्क वखाईआ। हँस बणाया बगला बग, जग झेड़ा रहिण न पाईआ। शब्द बंधाया एका तग, साचा सगण मनाईआ। बंक दुआरा खुल्हाया अद्धविचकार भेव चुकाया। अग्गे सुणाए शब्द अनहद, नाद अनाद वजाईआ। जगत वासना विच्चों कढ्ढ, आपणे दर बहाईआ। नाता तुट्टा अन्धेरी खड्ड, साचे घर वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी ल्या सद्द, सदड़े तत्त पवण रिहा समझाईआ। आप बणाणी आपणी यद, हरिजन साचे आप धराईआ। गुरमुख भार ल्या लद्द, सीस जगदीश उठाईआ। लेखा चुक्के नाड़ी हड्ड, रक्त बूंद वेख वखाईआ। लोकमात लक्ख चुरासी विच्चों करे अड्ड, आपणे संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। हरिजन सुहाया हरि रंग, रंग रंगीला एका माहीआ। निज घर उपजाया परमानंद, प्रीतम प्रेम प्रेम वखाईआ। नाता तुट्टा मदिरा मास गंद, घर साचे वज्जे वधाईआ। नाम धन पाया एका छन्द, सुण सुण तन मन हरा कराईआ। ख़ुशी होए बन्द बन्द, बन्दना दोए जोड़ समझाईआ। जगत पान्धी मुक्के पन्ध, आवण जावण रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा बख्शंद, पतित पावण पतित पुनीत ल्ए कराईआ।

सच दुआर मिटया दुक्ख, दरदी दर्द आप गवाइंदा। जगत तृष्ना चुक्की भुक्ख, तृष्ना तृप्त आप वखाइंदा। हरिजन लेखे लग्गा साचा सति, सत अपराध सर्ब मिटाइंदा। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन्न आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी हरि साचा खेल खिलाइंदा। हरी हरि हरि पाया, गुर सतिगुर गहर गम्भीर। मन मणका भउ चुकाया, तन मन होया ठांडा अमृत मिल्या साचा सीर। हउमे मती रोग गंवाया, दूई द्वैती कट्ट ज़ंजीर। हिजर जिगर फ़िराक वखाया, पुरख अबिनाशी बेनीज़र। हज़रत हाज़र दया कमाया, हज़ूर पीरन पीर। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता दानी गुणी गहीर। गुणी गहीरा राम रम्मईआ, रूप अनूप खेल खिलाइंदा। सर्ब जीआं दा साचा सईआ, सगला संग रखाइंदा। त्रैभवण धनी चलाए एका नईआ, नईआ नाम आप रखाइंदा। चार वरन बहाए फड़ फड़ बहीआ, साचा बेड़ा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साची सेव कमाइंदा। साचा बेड़ा श्री भगवान, भगतन आप चलाईआ। निर्धन निरगुण कर परवान, माण निमाणयां होए सहाईआ। एका मन्दिर वखाए सच मकान, बंक दुआरा खोल्ह वखाईआ। एका घर होए मेहरवान, मेहरवान बेपरवाहीआ। एका बख्शे चरन ध्यान, ध्यान चरन इक्क लगाईआ। एका राग सुणाए कान, सोहँ सो शब्द पढ़ाईआ। अनडिठ रूप श्री भगवान, अनडिठड़ी कार कमाईआ। गुरमुख साचे ल्ए पछाण, जगत जलंदे ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि होए सहाईआ। सदा सहाई हरि हरि, गुरमुख गेड़ा आप चुकाइंदा। दर दरवेश बणे दर दर, दर दर आपणा वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले फड़ फड़, एका फंदन आपणा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। हरिजन वेखे आपणे नैण, लोचण नैण आप खुल्हाईआ। चौथे पद इक्टठे बहण, हरि मेला सहिज सुभाईआ। छेवें बण छप्पर छन्न वसे सारे कहिण, सति सतिवादी बैठा आसण लाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण सरगुण चुकाए लहण देण, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। लाड़ी मौत ना खाए डाइन, डंका काल ना कोए वजाईआ। गुरसिखां गुर सतिगुर अन्तिम आए लैण, आप आपणा दरस वखाईआ। हरिजन शब्द बबाणे उठ उठ बहिण, सतिगुर पूरा आप उठाईआ। रसना जिहवा गुण एका कहिण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा चरन सच्ची सरनाईआ।

हरि सरन मिटे रोग, चिंता सोग ना कोए जणाईआ। हरि चरन मिले जोग, साचा जोग नाम वड्याईआ। हरि चरन मेटे लोक परलोक, लोक परलोक होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरी जन हरिजन ल्ए उपाईआ। हरि चरन साची दरगाह, दरगाह साची आप जणाइंदा। हरि चरन निथाव्याँ देवे थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। हरि चरन सदा सदा रक्खे ठंडी छाँ, अग्नी तत्त ना कोए वखाइंदा। हरि चरन लेखा चुकाए दो जहां, दो जहानां वाली आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाइंदा। हरि चरन सच बबाना, जन भगत दए समझाईआ। हरि चरन बिना जी ना सके कोई राजा राणा, लोकमात मिले ना किसे वड्याईआ।

हरि चरन बिन गुरसिख ना किसे पछाणा, आपणी बूझ ना किसे बुझाईआ। हरि चरन पाउणा पद निरबाणा, निरबाण पद इक्क वखाईआ । हरि चरन मिले विष्नूं भगवाना, विश्व पुराण आपणा रूप धराईआ। हरि चरन करे सदा कल्याणा, काल ग्रास ना अन्त खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन रक्खे आपणे भाणा, लक्ख चुरासी निन्दक निन्दया मुख वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दर करे परवाना, राए धर्म ना कोए वखाईआ।

पीरे घर आया पीर, जगत पीड़ दए मिटाईआ। नंदू तेरा कट्ट ज़ंजीर, अनन्द दए वखाईआ। तेरा छप्पर छन्न सुहाए बेनज़ीर, आपणी नज़र आप रखाईआ। तेरी बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरी मेटे पिछली तकसीर, लिख्या लेखा दए गंवाईआ। तेरे घर आया मुर्शद तेरी टुट्टी गंढ्ढे ज़ंजीर, कुण्डी कुण्डी नाल मिलाईआ। तेरे दर तेरे बिरछ वहावण नीर, रो रो देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुलारी दुल्हा रिहा मुकाईआ। तेरे घर लुकया पीर, मुला रूप वटाया। नाम उहदा शमस फ़कीर, जिस कुला ख़ाक रलाया। हीजड़ा बण के फिरदा रिहा अंदर बाहर चोटी चढ़ वेखे अख़ीर, चारों कुण्ट नैण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा दए समझाया। पहले साल आया पीर, पीर पीर पीर अग्गे सीस निवाइंदा। दूजी वार होया दिलगीर, असलामा अलैकम अलैकम सलाम आप सुणाइंदा। तीजी वार कट्टे भीड़, भीड़ा राह ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाइंदा। उठ मुल्ला हो जा दूर, हरि सतिगुर आप जणाइंदा। ग़रीब निमाणे कीते चूरो चूर, रंग रंग जगत निभाइंदा। अज देवण आया आपणी चरन धूढ़, पिछला दुःख सर्ब मिटाइंदा। काया चोली चाड़्ह के जाए रंग गूढ़, दूजी वार उतर कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। ग़रीब निमाणयां देवे सुख, दुःख दर्द रहिण ना पाईआ। मूंह दे भार डिग्गे पैण उठ, नाम सहारा इक्क रखाईआ। जिस दा घर ठग्गां चोरां ल्या लुट्ट, उजड़या खेड़ा दए वसाईआ। लगाए भाग पोतरा पुत्त, पूत सपूत होए सहाईआ। तेरी वेखे आण रुत्त, हरिसंगत संग रखाईआ। सेवा करे अबिनाशी अचुत, तेरा प्रशाद गुरसिखां दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीर पीरां दए समझाईआ। पीर पीरां समझावण आया, पीरां पीरी होई दूर। तेरा पन्ध मुकावण आया, तोड़े नाता जगत ग़रूर। तेरा फंद तुड़ावण आया, वड दाता सूरन सूर। तेरी झूठी कंध ढाहवण आया, तेरा आपणी हथ्थीं कट्टे जूड़। भागां मंदे फिर उठावण आया, भाग लिखे आपणे हथ्थ हज़ूर।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छप्पर छन्न रक्ख के जाए आपणा नूर। छप्पर छन्न सोहया बंक, बंक दुआरी आप सुहाया। ग़रीब निमाणा लाया कंठ, आप आपणी गोद बहाया। तेरा दुआरा धाम बैकुण्ठ, बेकुंठ निवासी वेखण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सनद आपणी हथ्थीं दए लिखाया। लिख संनद करे तस्दीक, साची मोहर नाम लगाईआ। लासानी मिल्या लाशरीक, हक हकूक जणाईआ। सदा वसे तेरे नज़दीक, नाना रूप आप प्रगटाईआ। भुल ना जाणा जगत प्रीत, सच प्रीती इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, बिरध बाल आपणे रंग वखाईआ।

हरि सतिगुर एका लध्धा, नौ खण्ड पृथ्मी फोल फुलाईआ। तन मन जिस आपणे चरन बध्धा, तिस साहिब वडी वड्याईआ। पार कराण झूठी हद्दा, घर आपणा बूझ बुझाईआ। झूठी माया विच्चों कढ्ढा, एका मार्ग दए वखाईआ। लोकमात मार झात घर घर देवण आया सद्दा, सेवक साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका एक आपणी कल धराईआ। हरि सतिगुर पाया सर्ब गुणवन्त, निरगुण दाता बेपरवाह। जिस जन बणाई बणत, सो देवे सच सलाह। सुहाग हंढाउणा एका कन्त, पुरख अबिनाशी वेख वखा। रसना गाउणा एका छंत, सोहँ शब्द रिहा पढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होए आप सहा। सदा सहाई श्री भगवाना, हर घट आपणा खेल खिलाइंदा। भगत वछल गुण निधाना, जुगा जुगन्तर वेस वटाइंदा। हरिजन हरि हरि हरी दुआर कर परवाना, आप आपणा मेल मिलाइंदा । आवण जावण पतित पावण चुकाए काना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बाणा आप धराइंदा।

सतिगुर साची देणी भिख, गुरसिख निर्धन मंग मंगाईआ। आपणी हथ्थीं लेखा देणा लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सुत्तयां तारदा औंदा गुरसिख, गुरमुखां देवें माण वड्याईआ। मैं निमाणी अंदर भरी विस, वख अमृत दए बणाईआ। तेरा दरस पाया जिस, सो काग हँस रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। गुरसिख मांगे एका वस्त, अतोट अतुट हरि वरताईआ। देवणहार दस्त बदस्त, दस्तबरदार करे सर्ब लोकाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मस्त, अलमस्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनण दाता इक्क अख्वाईआ। दीनण देवे नाम सुनेहड़ा, सख़ा सिखां आप वरताइंदा। चरन चरनोदक इक्क आधारा, सांतक

सीतल सति सति कराइंदा। हरिसंगत मिल्या एका वारा, मंगत मंग पूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण निमाणयां आप हो आइंदा।

हरि भगतन जुग जुग तारदा, तारनहारा इक्क भगवान। फड़ फड़ बाहों पार उतारदा, लेखा जाणे दो जहान। निरगुण सरगुण पैज संवारदा, जुगा जुगन्तर हो मेहरवान। गढ़्ह तोड़ झूठ हँकार दा, सच सुच्च देवे इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द जणाए धुर फ़रमान। जुग जुग भगतन उपाया, परम पुरख बेपरवाह। निरगुण जोत कर रुशनाया, सति सरूप दए वखा। आपणा पर्दा आप उठाया, आपणा भेव दए चुका। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाया। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, हरि करता आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जन भगतां फड़ाउँदा आया पलड़ा, निरवैर आपणा खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम सच सिँघासण पुरख अबिनाशी एका मलड़ा, सोभावन्त सोभा पाइंदा। सच संदेश नर नरेश सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म एका घलड़ा, सोहँ शब्द नाउँ धराइंदा। लक्ख चुरासी करे अछल अछलड़ा, वल छलधारी आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जाता पुरख बिधाता, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर वडी वड्याईआ। लेखा जाणे अलख अगोचर अगम्म, बेपरवाह भेव ना राईआ। हरिजन चढ़ाए साचे चन्न, लोकमात कर रुशनाईआ। आदि अन्त बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार सहिज सुखदाईआ। जनणी वेखे साचा जन, दाई दाया रूप धराईआ। आप बहाए त्रैगुण अग्न, अग्नी तत्त आप मिटाईआ। जोती जोत वखाए मघन, महव आपणे रंग समाईआ। हरि सरनाई जो जन लग्गण, लागत लागत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। हरि समझाया आत्म राम, अन्तरगत जणाइंदा। लेखा जाणे एका शाम, घट बंसरी नाम वजाइंदा। पीर पैग़म्बर सच कलाम, हरि अमाम आप सुणाइंदा। नानक जणाया सतिनाम, नाम सति आप पढ़ाइंदा। गोबिन्द खेड़ा वसया ग्राम, बंक दुआरा आप सुहाइंदा। कलिजुग मेटे अन्धेरी शाम, शाह पातशाह वेस वटाइंदा। जन भगतां देवे एका जाम, अमृत आत्म आप प्यांअदा। अन्तिम पूरा कर के जाए काम, काम कामन सर्ब गवाइंदा। नव नौ चार एका करे पीण खाण, एका रसना रस वखाइंदा। मानस मानुक्ख एका पहनण तन हंडान, एका बस्त्र आप सजाइंदा। एका मंगल मिल मिल सारे गाण, एका विद्या आप पढ़ाइंदा। एका मिले साचा काहन, एका कँवल नैण मटकाइंदा। एका सुरत संभाले आण, मूर्त अकाल खेल खिलाइंदा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादि श्री भगवान, हरिजन हरि दर देवे माण, अभिमान रूप ना कोए धराइंदा।

अमृत भरया नाम भण्डारा, भर भर प्याला जाम प्याईआ। निरगुण सरगुण बणया आप वरतारा, चार वरन रिहा वरताईआ। एका रंग रंगे सर्ब संसारा, कसुम्बड़ा रंग दए मिटाईआ। एका दर खोल्हे दुआरा, दर दरबार इक्क वखाईआ। एका रूप नज़री आए हरि निरँकारा, निरँकार बेपरवाहीआ। एका शब्द नाद जैकारा, कलमा नबी इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा आप वखाईआ। सच भण्डार वड भण्डारी, आदि अन्त वरताइंदा। जुगा जुगन्तर बण संसारी, संसार खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण बणया रिहा ब्योहारी, आपणा विहार आप चलाइंदा। कुदरत करता करे कारी, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। ख़ालक ख़लक कर पनिहारी, मख़लूक सेव लगाइंदा। हरिजन हरि हरि देवे नाम सच्ची सिक्दारी, साचे तख्त बहाइंदा। मेल मिलाए एका वारी, एकँकारा अंग लगाइंदा। सतिगुर चरन जन सद बलिहारी, बलिहारी गुर चरन दर्शन पाइंदा। हउँ घोली हउँ जावां वारी, वार आपणा आप वखाइंदा। जन भगतां पैज रिहा संवारी, जुग जुग पैज रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं इक्क आधारी, भण्डारी आपणा भण्डारा आप वरताइंदा।