पुस्तकालयभाग १०

१२ जेठ २०१८ बिक्रमी कथा सिँघ जीवन सिँघ दे घर पिण्ड मोयल जम्मू

सो पुरख निरँजण सर्ब गुणवन्त, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण महिमा अगणत, अलख अलखणा लिख्या ना जाईआ। एकँकारा सोभावन्त, दर घर साचे सोभा पाईआ। आदि निरँजण नूर नुराना साचा कन्त, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अबिनाशी करता बणाए आपणी बणत, साचा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। श्री भगवान आपे गाए आपणा मंत, निष्अक्खर आप प्रगटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लेखा जाणे आदि अन्त, अन्त आदि खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रूप आप प्रगटाईआ। निरगण रूप हरि निरँकारा, अजूनी रहत आप धराइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डारा, साची भिच्छया पूर कराइंदा। आपणा खोल्ह आप दुआरा, सचखण्ड साचा नाउँ धराइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, नूर नूराना डगमगाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, साचे तख्त सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म कर वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। शब्द अनादी सुत दुलारा, पूत सपूता एका जाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। आपणा रूप आपे धर, हरि हरि आपे वेख वखाईआ। आपे पुरख नारी नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। आपे वसे आपणे घर, सचखण्ड दुआरा सोभा पाईआ। आपे घाड़ण ल्ए घड़, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। लेखा जाणे थिर दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड निवासा जोत प्रकाशा थिर घर वेखे पुरख अबिनाशा, आपणा शब्द आपणा रूप धराईआ। हरि का रूप सदा अबिनाश, आदि अन्त खेल खिलाइंदा। थिर घर साचे कर प्रकाश, नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण कर कर वास, निरगुण आपणी कल धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा थिर दरबारा, एकँकार आप सुहाईआ। शब्दी शब्द सुत दुलारा, पूत सपूता इक्क उठाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, धुरदरगाही आप जणाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां भेव खुल्हाए एका वारा, रवि ससि नूर चमकाईआ। जोती जाता हो उज्यारा, निरगुण सरगुण मेटे धाड़ा, विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, त्रैगुण मेला सहिज सुभाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका करता करनेहारा, एका कुदरत वेखे अगम्म अपारा, कादर आपणी खेल खिलाईआ। एका वस्त नाम सच सतारा, एका वण्डे सच भण्डारा, एका देवणहार संसारा, वड संसारी इक्क अख्वाईआ। एका जल थल महीअल पावे सारा, एका गगन मंडल होए उज्यारा, एका ज़िमीं अस्मान लाए अखाड़ा, नटूआ आपणा स्वांग वरताईआ। एका लक्ख चुरासी घाड़ण घड़े बण ठठयारा, एका पंज तत्त मेला करे एका दुआरा, एका मन मति बुध दए सहारा, एका जूनी जून उपाईआ। एका वण्डण वण्ड वण्डे गिरधारा, उत्भुज सेत्ज जेरज अंड रूप करे पसारा, ईश जीव रूप धराईआ। एका ब्रह्म होए आधारा, पारब्रह्म करे खेल आपणी वारा, नूर ज़हूर आप धराईआ। एका शब्द नाद धुन्कारा, एका गावे गावणहारा, सचखण्ड बैठा साचा माहीआ। थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़ा, पवण पवणी दए सहारा, घट घट आपणा रूप धराईआ। लेखा जाणे लिखणहारा, विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, दर सेवक सेवा सच समझाईआ। आदि पुरख हो उज्यारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां कर पसारा, त्रैभवण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता बेपरवाह, आपणी कार आप कमाईआ। लक्ख चुरासी दुकान क्रिया, किरतम आपणी खेल खिलाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे फड़या, हुक्मी हुक्म आप सुणाइंदा। घट घट अंदर आपे वड़या, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता नाउँ रखाए नरायण नरया, नर हरि आपणा बल जणाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अबिनाशी आपणा अक्खर आपे पढ़या, ब्रह्मा वेता आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी एका

हरि, सचखण्ड दुआरा खोल्ह दर, दरवाज़ा आप सुहाइंदा। दर दरवाज़ा हरि हरि खोल्ह, लक्ख चुरासी दए जणाईआ। घट घट अंदर आपे बोल, आपणी बूझ बुझाईआ। एका कंडा तोले तोल, तोलणहारा सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगदि रहे अडोल, थिर घर आपणा आसण लाईआ। एका वस्त रक्खे कोल, जीवां जंतां आप वरताईआ। भाग लगाए उप्पर धरनी धरत धवल, धवला आपणा भार उठाईआ। लक्ख चुरासी बख्शे अमृत आत्म कँवल, नाभी कँवल आप टिपकाईआ। ब्रह्म रूप हो हो रिहा मवल, पारब्रह्म पत्त डाली आपणा आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़ण घड़, विष्न ब्रह्मा शिव एका तत्त जणाईआ। एका तत्त हरि ज्ञान, हरि हरि आपणा आप जणाइंदा। एका रूप श्री भगवान, रूप रंग आप वखाइंदा। एका मन्दिर सच मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। एका वेखे मार ध्यान, दो जहानां वेख वखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन साचे कान, पुरख अबिनाशी राग अल्हाइंदा। लक्ख चुरासी कर प्रधान, लोकमात नाच नचाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल करे महान, जुग चौकड़ी वण्ड वंडाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग देवे दान, जीआ दान झोली पाइंदा। करे खेल हरि महान, भेव अभेदा आप छुपाइंदा। नौ सौ चरानवे चौकड़ी जुग देवे धुर फ़रमान, गुर अवतार मात प्रगटाइंदा। भगत भगवन्त मिलाए आण, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। सन्त साजण ल्ए पछाण, दूई द्वैती पर्दा लाइंदा। गुरमुखां बख्शे चरन ध्यान, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। गुरसिख नेत्र लोचण दर्शन पेखे आण, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस वटाया, अलख अगोचर अगम्म अपार। गुर गुर आपणा नाउँ धराया, शब्दी नाम बोल जैकार। जीवां जंतां मार्ग लाया, एका मार्ग एकँकार। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाया, आत्म ब्रह्म कर उज्यार। पारब्रह्म हर घट वेख वखाया, डूँग्घी कँवरी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्ची सरकार। जुग जुग खेल खिलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर उतरे पार। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, इक्क इकल्ला एकँकार। जोती जामा रूप धराया निहकलंक सच्ची सरकार। कोटन कोटी जीव वेख वखाया, आप आपणी किरपा धार। गुरमुख साचे ल्ए जगाया, आलस निन्दरा जगत निवार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार जगत जुग जीउण, जुग दाता आप समझाईआ। गुरमुख नाम निधान प्याउण, अंमिउँ रस आपणा आप चखाईआ। बलिहारी बलिहार गुर थिउण, थान थनंतर दए वड्याईआ। साचा बीज काया बिउण, पत्त डाली आप महिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए समझाईआ। हरिजन हरि हरि आप जणाया, जाग्रत जोत

जगा। काया मन्दिर वेख वखाया, नौ दर खोज खुजा। माया ममता मोह मिटाया, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ा। दर दर मंगता लेखे पाया, एका वस्त दए वरता। साची संगत मेल मिलाया, सगला संग आप रखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म ब्रह्म दए दृढ़ा। आत्म ब्रह्म काया मन्दिर, हरि साचा सच जणाईआ। मिटे अन्धेरा डूँग्घी कंदर, अज्ञान अन्धेर गंवाईआ। बजर कपाटी तोड़े जंदर, दूई द्वैती पर्दा दए उठाईआ। मनूआ मन बन्न्हे बन्दर, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। करे प्रकाश अन्धेरे खण्डर, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। हरिजन अंदर जोत प्रकाश, नूरो नूर नूर धराइंदा। मेल मिलावा पुरख अबिनाश, पुरख अबिनाशी मेल मिलाइंदा। लेखा जाणे सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गुण वखाइंदा। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, जिस जन आपणे रंग रंगाइंदा। आवण जावण करे बन्द खलास, जम की फाँसी फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। जम की फाँसी तोड़े फंद, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। नाम डोरी देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार बेपरवाहीआ। एका राग सुणाए कन्न, शब्दी नाद वजाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढे जन, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। करे प्रकाश काया तन, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, साखीआत रूप वटाईआ। दिस ना आए जीव अन्न्ह, नेत्र दिब ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। जाग्रत जोत जगाए जगदीशर, ईश जीव उठाया। लेखा जाणे भगत तपीश्र, तपो बन ना कोए तपाया। मेल मिलाया हरि रखीशर, रेख लिखी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। साचा मन्त्र नाम जन एक, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। आदि जुगादि करे बुध बबेक, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत्त ना कोए जलाईआ। जूठ झूठ ना करे भेख, सच सुच्च वज्जे वधाईआ। निज घर बैठा रिहा वेख, निज आत्म ताड़ी लाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, सतिगुर पूरा सो अख्वाईआ। मुछ दाढ़ी ना रक्खे केस, सीस जगदीश ना मूंड मुंडाईआ। आत्म ब्रह्म दए आदेश, पारब्रह्म सच्ची जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरीजन हरि हरि ल्ए समझाईआ। हरी हरि हरि हरि पेखणा, पेखत दीन दयाल। निज आत्म अंदर वेखणा, काया बैठा सच्ची धर्मसाल। देवे नाम शब्द संदेशणा, अनहद वजाए ताल। जोती जोत हो प्रवेशणा, जल्वा नूर दए जमाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे ल्ए भाल। जुग जुग हरिजन भालदा, निरगुण सरगुण वेख विचार। लेखा जाणे शाह कंगाल दा, ऊँच नीच दए आधार। चारे वरनां सुरत संभालदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र

वैश करे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरगुण ल्ए अवतार। निरगुण गुर निरगुण अवतारा, शाह पातशाह निरगुण अख्वाईआ। निरगुण शाह निरगुण सिक्दारा, निरगुण शहिनशाह वडी वड्याईआ। निरगुण भगत सति भण्डारा, निरगुण सन्त साजण ल्ए मिलाईआ। निरगुण गुरमुख करे उज्यारा, निरगुण गुरसिख ल्ए तराईआ। निरगुण लेखा जाणे आपणी वारा, थित वार ना कोए वखाईआ। निरगुण भेव ना पाए वेद चारा, पुराण अठारां रहे जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव वड देवी देव, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भगत भगवन्त दए जणाईआ। भगत भगवन्त सदा अभेद, भेव ना कोए रखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख लिख थक्के लेख, लेखा लेख ना पूर कराईआ। कलिजुग अन्तिम नर हरि नरायण हरिजन साचे ल्ए वेख, रूप अनूप आप धराईआ। मेल मिलावा दस दस्मेश, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर हरिजन साचा संग निभाईआ।

बारिश होए ना मिटे प्यास, करोड़ छिआनवें रिहा कुरलाईआ। मेघ मेघला दासी दास, बैठे सीस झुकाईआ। राह तक्के पृथ्मी आकाश, नेत्र नैण उठाईआ। जिस जन अंदर सतिगुर पूरा करे वास, तिस तृष्ना जगत रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेघ दए समझाईआ। साचा मेघ अमृत धार, गुर सतिगुर आप बरसाइंदा। जिस जन किरपा करे अपार, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाइंदा। मिन्ट सकिंट ना करे विचार, घंटे पहर ना कोए रखाइंदा। छिन्न भंगर जाए तार, जिस आपणा दरस वखाइंदा। अज्ज मींह वरसे जे मूसला धार, घंटे दो घंटे अंदर बाहर पिण्ड विच्चों आप कढाइंदा। सुक्की धरती रोवे फेर ज़ारो ज़ार, जगत तपश ना कोए बुझाइंदा। उत्ते हेठे कूड़े कुड़यार, साचा धर्म ना कोए कमाइंदा। नारी नर होया विभचार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार सर्ब सताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना तृष्ना विच भराइंदा। लग्गी अग्ग काया तन, मेघ मींह ना सके बुझाईआ। सतिगुर पूरा जिस दरस देवे उप्पर शाह रग, तिस तृष्ना तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेघ मेघ आप बरसाईआ। मेघ वरसाए मेघ नाथ, मेघन रूप वटाया। लख लख घल्ले जगत पात, आपणा लिख्या ना कोए वखाया। काया अंदर अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चढ़ाया। पट्टी पढ़ी ना किसे जमात, हरफ़ अलिफ़ नज़र ना आया। नुकता नून ना मिली सौगात, हमज़ा हवस ना कोए मिटाया। जो जन अंदर वेखे मार झात, हरि मन्दिर सतिगुर एका मेघ

रिहा बरसाया। कलिजुग अग्नी बुझे आग, दूजी तपश ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोइल एका रंग रंगाइंदा। मोइल होए सांतक सति, जो जन आए सरनाईआ। जिस मेल मिलाए कमलापति, तिस अन्तर मेघ बरसाईआ। तिस उब्बले बहत्तर नाड़ ना रत, रती रत ना कोए सुकाईआ। चारों कुण्ट वेखे काली घट, जगत अन्धेरा छाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घनघोर बादल रिहा वखाईआ। घनघोर बादल पाए शोर, अनहद सेवा नाल कमाईआ। गुरमुख आत्म नाचे मोर, पंखी पंखड़ीआं आप रखाईआ। पवण ठंडी पाए ज़ोर, उनन्जा पवण आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेघ गुरसिख काया अंदर आप बरसाईआ। अमृत मेघ बरसे सांतक सति, बूंदा बांदी आप लगाईआ। जिस जन देवे धीरज जत, सो जन साचा बूझ बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अग्नी कलिजुग रिहा जलाईआ। कलिजुग आपणा तपे अंग्यार, त्रैगुण तपाया। पंज तत्त बणा भठयाल, जोती लम्बू एका लाया। नव नौ चार होया बेहाल, राज राजान रिहा कुरलाया। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, तिस जन साचा मेघ दए बरसाया। जल मीन करे परवान, मीन जल होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ देवे बरस, गुरसिखां हिरदे अंदर वस, जगत तपश रहिण ना पाया।

१२ जेठ २०१८ बिक्रमी देवा सिँघ दे घर पिण्ड धंगाली जम्मू

दस अठ्ठ हरि हरि धार, लोकमात हरि चलाइंदा। अठ्ठ दस कर प्यार, दस अठ्ठ खेल खिलाइंदा। दस अठ्ठ अगम्म अपार, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। अठ्ठ दस इक्क जैकार, दर घर साचे आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आप सुहाइंदा। अठ्ठ दस खेल अवल्ला, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। एकँकारा इक्क इकल्ला, दूजी कुदरत वेख वखाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, चौथे पद दए वड्याईआ। हरि शब्द संदेश एका घल्ला, छेवें छे घर फोले फोल फुलाईआ। सत्तवें जोती शब्दी आपे रला, नूर नुराना डगमगाईआ । अठ्ठां तत्तां फड़ाया पल्ला, मन मति बुध आपणा बन्धन पाईआ। नौ दुआर मचाए हल्ला, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाईआ। दसवें फड़ाए आपणा पल्ला, दस्म दुआरी कुण्डा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस अठ्ठ वेख वखाईआ। दस्म दुआरी हरि निरँकारा, एका रंग समाइंदा। नौ नौ करे ख्वारा, आदि जुगादि वेस वटाइंदा। अठ्ठां तत्तां दए सहारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। सति सतिवादी वसणहारा सचखण्ड सच दरबारा, छेवें छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। पंचम नाद शब्द धुन्कारा, चार कुण्ट

आप सुणाइंदा। तिन्नां लोकां हो उज्यारा, दो जहानां खेल खिलाइंदा। इक्क इकल्ला करनेहारा, करता पुरख आपणा नाउँ धराइंदा। दोए रूप प्रगट हो विच संसारा, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। त्रैगुण माया रंग वेखे आप निरँकारा, लक्ख चुरासी भेव चुकाइंदा। चार वरनां करे ख़बरदारा, पंचम मेला आप मिलाइंदा। अठवें शास्त्र सिमरत वसे बाहरा, सति सन्तोख सति सतिवादी आपणा ज्ञान दृढ़ाइंदा। अठ्ठां तत्तां वेख किनारा, नौ निध आपणा मूल चुकाइंदा। दस्म दुआरी सच अखाड़ा, हरि निरँकारा आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अठ्ठ दस आपणा भेव चुकाइंदा । दस अठ्ठ हरि मेल मेलणा, मेलणहार आप अख्वाइंदा। दस दुआरे भरे सूरज चन्ना, अठ्ठ तत्त ना कोए उपाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर पुरख अबिनाशी घट घट वासी एकँकारा हरि निरँकारा दो जहानां फिरे नसया, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस अठ्ठ आपणा रंग रंगाइंदा। दस्म दुआरी हरि हरि रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाया। गुरमुख मेल सूरा सरबंग, दर साचे ल्ए बहाया। नादी नाद वजाए मृदंग, तार सतार हिलाया। जोती नूर चढ़ाए चन्द, चन्द चांदनी आपणे विच छुपाया। गीत सुणाए सुहागी छन्द, सो पुरख निरँजण आप पढ़ाया। हँ ब्रह्म वखाए परमानंद, अनन्द अनन्द आपणा रूप आप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी वेख वखाया। दस्म दुआरी गुरसिख मन्दिर, हरि सतिगुर वेख वखाईआ। अठ्ठ तत्त वसया डूँग्घी कंदर, आप आपणा पर्दा पाईआ। कोटन कोटि लभ्भणे फिरदे गोरख मछन्दर, उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। अज्ञान अन्धेर ना तोड़े कोए जंदर, बजर कपाट ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। दस्म दुआरी नाता जोड़, हरिजन हरि हरि मेल मिलाइंदा। धुरदरगाही लोकमात आया दौड़, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। दो जहानां लाया एका पौड़, एका डण्डा हथ्थ रखाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे रीठा मिट्ठा कौड़, जीव जंत वेख वखाइंदा। गुरमुख विरले गुर गुर रूप जाए बौहड़, रूप अनूप आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म पर्दा आप उठाइंदा। आत्म पर्दा गुरसिख जाए उठ, हरि सतिगुर आप उठाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा तुट्ठ, भिन्नड़ी रैण नाल मिलाईआ। पंज तत्त लेखे लाए काया बुत, मन मति बुध दए समझाईआ। सदा बसन्ती रक्खे रुत्त, चेतन्न चेत रूप जगाईआ। हरिजन बणाए साचे सुत्त, आपे बणे पिता माईआ। अमृत आत्म रस देवे घुट्ट, भर प्याला जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दस्म दुआरी दए बहाईआ। हरिजन तेरा दस्म दुआरा, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाइंदा । तेरे अंदर बाहर आवे वारो वारा, आउँदा जांदा दिस ना आइंदा। हरिजन रहे ना मात कुँवारा,

गुर सतिगुर आप प्रनाइंदा। घर वखाए उच्च मनारा, अटल महल्ल सुहाइंदा। तख्त बैठ एकँकारा, एका रंग जणाइंदा। जगत मेटे धूंआँधारा, अज्ञान अन्धेर चुकाइंदा। निर्मल दीआ कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाइंदा। अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा, घर मंगल आप सुणाइंदा। जिस जन रातीं सुत्तयां देवे दरस दीदारा, दस्म दुआरा मेल मिलाइंदा। टेढी बंक ना फसे हरि करतारा, ईड़ा पिंगल अद्धविचकार ना कोए रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव करे निमस्कारा, करोड़ तेतीसा सीस झुकाइंदा। गुरसिख तेरा ठांडा दरबारा, गुर सतिगुर आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी खेल खिलाइंदा। दस्म दुआरी साचा रूप, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। होए प्रकाश चारे कूट, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे जूठ झूठ, सच सुच्च करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्म दुआरी दर खुल्हाईआ। दस्म दुआरी खुल्हिआ दर, गुर सतिगुर सज्जण पाया। पुरख अबिनाशी मिल्या वर, ब्रह्म पारब्रह्म ल्ए प्रनाया। नारी नरायण फड़ाए लड़, एका पल्लू हथ्थ रखाया। साचे मन्दिर जाए चढ़, सच सिँघासण सोभा पाया। आपणी किरपा देवे कर, गुरमुख सज्जण नाल मिलाया। अमृत नुहाए साचे सर, सर सरोवर इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लेखा दए चुकाया। जगत लेखा अठसठ नीर, तीर्थ अठाठ वेख वखाईआ। बारां प्रविशटे घत वहीर, नौ नौ आया फेरा पाईआ। जिहड़ी गंगा कट्टदी रही ज़ंजीर, आपणे चरनां नाल मिलाईआ। जिहड़ी जमना देंदी रही सीर, आपणे पेटे रिहा रखाईआ। जिहड़ी गोदावरी कट्टदी रही भीड़, आपणा बन्धन पाईआ। जिहड़ी सुरस्ती त्रबैणी रही चीर, आपणी नैणी वेख ल्ए प्रनाईआ। चारों कुण्ट घत्त वहीर, हरि वेखे थाउँ थाँईंआ। उच्चे टिल्ले पर्बत खिच्चे नीर, कैलाश पर्बत दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अठसठ लेखा दए मुकाईआ। अठसठ लेखा मुक्या, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। सिँघ शेर एका बुक्कया, जंगल जूह उजाड़ पहाड पई दुहाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम ढुक्कया, लक्ख चुरासी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। सच सुच्च बैठा लुकया, जूठ झूठ होई रुशनाईआ। माया ममता भार सभ ने चुकया, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। साचा अमृत थाँ थाँ सुक्कया, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ । कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म परमेश्वर एका उठया, बलधारी बल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रूप वटाईआ । अठसठ तीर्थ करया बन्द, बन्दीख़ाना हरि जणाइंदा। जो जन रसना सोहँ गाए छन्द, परमानंद आप जणाइंदा। ख़ुशी करे बन्द बन्द, साचा संग आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सरोवर इक्क वखाइंदा। सच सरोवर साचा माण, हरि सतिगुर आप दवाईआ । जिस दुआरे चरन टिकाए आण, सो दुआरा

ल्ए प्रगटाईआ। अठसठ साल गुण ना जणाए गुण निधान, गुणवन्ता गुण छुपाईआ। अठानवें साल होए प्रधान, अमृत सोमा दए फुटाईआ। चार वरन करन अशनान, चल चल आवण वाहो दाहीआ। जो एका चुल करे पाण, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। साख्यात रूप नज़र आए भगवान, साचे तख्त साचा माहीआ। जो इष्ट देव मन्नदे रहे कृष्ना काहन, तिस कृष्ना रूप वखाईआ। जो सीस झुकाउँदे रहे रम्मईआ राम, तिस राम रूप दरसाईआ। जो नानक गोबिन्द करदे रहे प्रनाम, तिस नानक गोबिन्द रूप दए वखाईआ। जो ईसा मूसा सुणदे रहे कलाम, तिस मुर्शद मुरीद आपणा रूप जणाईआ। जो देंदे रहे सद पैग़ाम, पैग़म्बर आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा दए वड्याईआ। सच दुआरा सोहे भूमी, हरि भूमिका आप सुहाइंदा। चल के आउँण एशीअन रोमी, यूरीपीअन सीस झुकाइंदा। निउँ निउँ निमस्कार करे चीनी, नेत्र नैण सर्ब मीटाइंदा। पुरख अबिनाशी आपणी वण्ड आपे कीनी, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। जो सजदा करदे रहे मक्का मदीनी, साचा काअबा इक्क जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा आप वड्यांअदा। सच दुआरा सुहाए तट, हरि गोबिन्द घाट बणाईआ। निरगुण निरवैर हो प्रगट, प्रगट अपणी खेल खिलाईआ। अमृत सरोवर देवे झट, सर अमृत आप भराईआ। चार वरनां मेटे द्वैती फट, तीजा लोयण दए खुल्हाईआ। ऊँचां नीचां वखाए एका हट्ट, राउ रंक वणज कराईआ। चारों कुण्ट बह बह सोहँ शब्द रसना लैण रट, मन का मणका आप भुआईआ। पुरख अबिनाशी रूप वखाए आपणा घट घट, घट बैठा डेरा लाईआ। करे खेल सदा समरथ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। आप बणाए तीर्थ तट, रूप अनूप आप दरसाईआ। दर दुआर किसे ना तुट्टे धीरज जत, नारी नर ना कोए तकाईआ। नारी वेखे एका कमलापति, दुहागन रूप ना कोए धराईआ। आत्म धीरज साचा सति, सतिवादी दए वखाईआ। काम क्रोध ना उब्बले रत, माया ममता ना होए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर दए वड्याईआ। साचे दर हरि हरि मन्दिर आप उपा, चार कुण्ट जणाईआ। सो पुरख निरँजण दया कमा, आपणा रूप आप धराईआ। हरि पुरख निरँजण वेस वटा, आपणी कल आप वखाईआ। एकँकारा बल रखा, सूरबीर नाउँ जणाईआ। आदि निरँजण जोत जगा, नूर नुराना डगमगाईआ। अबिनाशी करता सेज सुहा, आपणा जोबन रिहा हंढाईआ। श्री भगवान आपणी पकड़े आपे बांह, सगला संग आप निभाईआ। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा आप अख्वाईआ। अगम्म अगम्मड़ा वसे साचे थाँ, सचखण्ड दुआरा बणत बणाईआ। थिर घर घाड़न ल्ए घड़ा, घर घर विच ल्ए प्रगटाईआ। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, आपणी इच्छया आप वखाईआ। आपणी इच्छया विष्नूं झोली देवे पा, रूप अनूप आप अख्वाईआ। विष्नूं

बैठा सीस झुका, दोए जोड़ रिहा सरनाईआ। तूं दाता बेपरवाह, हउँ दरवेश भिखक भिखारी एका मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाईआ। विष्नूं मंगे एका मंग, हरि अग्गे सीस झुकाया। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरा दर मोहे भाया। एका बख्श आपणा अनन्द, अनन्द अनन्द अनन्द विच रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर सच्चा शहिनशाहया। मेरा अनन्द साची धार, चरन कँवल सच्ची वखाईआ। विच्चों फुट्टे सच प्यार, अमृत रूप इक्क रखाईआ। तेरे अंदर धरे निरँकार, तेरा भण्डार दए भराईआ। साचा कँवल कर त्यार, आपणी हथ्थीं बन्द रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक इक्क जणाईआ। वस्त अमोलक अमृत रस, सो पुरख निरँजण आप जणाया। विष्नूं झोली पाया हस्स हस्स, निउँ निउँ सीस जगदीश झुकाया। मेरी पूरी होई आस, तृष्ना होर ना कोए वखाया। हउँ सेवक बणया दास, तेरी साची सेव कमाया। तेरा नूर मेरा प्रकाश, मेरी जोत तेरा तेज सवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रस दए चखाया। अमृत रस हरि हरि चक्खणा, विष्नूं धार हरि वहाईआ। तेरा भण्डार ना होए सखणा, पारब्रह्म आप रखाईआ। तेरे अंदर विरोले मक्खणा, अमृत रिड़के सच्चा शहिनशाहीआ। कँवल रूप होए परदक्खणा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्म वेता ल्ए उपाईआ। ब्रह्म वेता उपाया, कँवल कँवला कर उज्यार। विष्नूं वेख हरि जस गाया, तेरी महिमा अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। ब्रह्मा उतप्त पारब्रह्म कर कर, सुत सुत साचा वेख वखाईआ। एका देवे साचा वर, वर दाता इक्क अख्वाईआ। इक्क खुल्हाए हरि हरि दर, दरवाज़ा आप जणाईआ। बणत बणाई घाड़ण घड़ घड़, मात पित ना कोए वखाईआ। आपणी डोरी बध्धा फड़ फड़, एका बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए दरसाईआ। आपणा रंग हरि दरसाया, निरगुण जोत नूर उज्यारा । ब्रह्मे उठ उठ दर्शन पाया, पाया पुरख अगम्म अपारा। विष्नूं वेख वेख ख़ुशी मनाया, घर मिल्या मीत मुरारा। सच भण्डार हरि वरताया, अमृत ठंडा ठारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबारा। ब्रह्मे लग्गी ब्रह्म प्यास, चार कुण्ट वेख वखाईआ । कोई वस्त ना दिसे पास, नेत्र नैण नज़र कोए ना आईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मंडल ना कोए वखाईआ। ना कोई मंडल ना कोई रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। इक्क इकल्ला होया निरास, आसा आसा विच प्रगटाईआ। पुरख अबिनाशी मेरी पूरी कर आस, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। मैं सेवक तेरा दास, बाली बुध रखाईआ। तेरा नूर मेरा प्रकाश, मेरी जोत तेरे विच समाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, तेरी प्यास दए बुझाईआ। तेरी प्यास हरि बुझाए, चरन चरन नाल रगड़ाईआ। अमृत विच्चों धार वहाए, तेरे सीस टिकाईआ। तेरे सीस मुख खुल्हाए, मुख मुखड़ा दए वड्याईआ। बूंद बूंदी आप टपकाए, झिरना झिरना आप वहाईआ। रसक रसक तेरे अंदर जाए, तेरी प्यास दए मिटाईआ। साची वस्त इक्क वखाए, अमृत अंमिउँ रस आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत आप बणाईआ। साचा अमृत चरन रगड़, आपणे विच्चों आप प्रगटाया। आपे मुख लगाया गरुड़, लोकमात पुचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा एका जल वखाया। विष्नूं ब्रह्मा पी अमृत रस, हरि निउँ निउँ निमस्कारया। दासी दास होए वस, चरन कँवल जायण बलिहारया। पारब्रह्म साडी पूरी कीती आस, तृष्ना रोग भुक्ख निवारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कौण सोहे तेरा दर, जिस घर अमृत आप बणा ल्या। अमृत बणाया आपणे घर, विष्न ब्रह्मा तेरी झोली पाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी देवे एका वर, लोकमात करे कुड़माईआ। तीर्थ तट बणाए सर, गुर अवतार सेव लगाईआ। जल धार वहाए उप्पर थल, जल थल महीअल आप समाईआ। भगत भगवन्त ल्ए फड़, साचे सन्तां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत आपणी वण्ड वंडाईआ। अमृत वण्ड विच ब्रह्मण्ड, जेरज अंड आप धराइंदा। वेख वखाए नौ खण्ड, दीप सत्त मेल मिलाइंदा। जुग चौकड़ी एका देवे आपणी गंढ्ढ, लोकमात ना कोए खुल्हाइंदा। बिन हरि भगत ना पावे किसे ठंड, लक्ख चुरासी अग्न जलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग अमृत लोकमात समाइंदा। चार जुग अमृत तीर्थ तट, जगत किनारे आप भुआईआ। क्षत्री ब्रह्मण वेचण हट्ट, हट्ट जीवां जंतां ठगौरी पाईआ। गल जनेऊ पा पा गट, कन्नां नाल लटकाईआ। ग्रन्थी पन्थी पैसे लैण वट, सरोवर बैठे आसण लाईआ। माया ममता रहे चट्ट, वख अमृत रूप बणाईआ। दूई द्वैती लग्गा फट्ट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। धीआं भैणां लथ्थे पत्त, जगत सरोवर दए दुहाईआ। नक्कों सुहाग लथ्थी नथ्थ, गंगा गोदावरी रो रो नीर वहाईआ। कलिजुग जीवां लाही मेरी पत, नारी पुरष नंगे रहे तारीआं लाईआ। मेरे हथ्थ चूड़ा दिसे ना पुरख समरथ, रविदास चमारा एका वार गया लुट्ट, दूसर वार परत मुड़ ना आईआ। मैं आपणा दम बैठी घुट्ट, उच्ची साह ना लैंदी मेरे नैणां शर्म शरमाईआ। कलिजुग जीव मेरा जोबन गए लुट्ट, खुली मेंढी चारों कुण्ट दयाँ दुहाईआ। मेरे कन्त सुहागी पुरख अकाल एका वार उठ, मैं बैठी राह तकाईआ। मेरी वढ्ढी गई नक्क गुत्त, कालिख टिक्का मुख लग्गी झूठी शाहीआ। लग्गे करन उप्पर अद्ध तेरे सुत जो बैठे सन्त रूप वटाईआ। दिन दिहाढ़े पई लुट्ट, लुट्टी जाए जगत लोकाईआ। तीर्थ

तट्टां भाग गया निखुट्ट, तेरा भाग ना कोए कढ्ढाईआ। तूं चढ़ के बैठा केहड़ी चोट, तेरी चोटी मोहे नज़र ना आईआ। मैं वास्ता पा पा थक्की अग्गे शंकर जो बन्न्ह बन्न्ह बैठा लंगोट, हथ्थ त्रिसूल उठाईआ। मैं विष्नूं अग्गे दस्सया आपणा ओत पोत, आपणी गंढ्ढ आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दर एका मंग मंगाईआ। एका मंग अमृत धार, नव नौ चार झोली डाहीआ। किरपा कर अगम्म अपार, दर दुआर तेरे चल आईआ। मैं सुणया तूं सुणदा सच पुकार, अभुल भुल कदे ना जाईआ। तेरा भाणा वरते विच संसार, भाणे विच सर्ब लोकाईआ। तूं लेख लिखाया वेद चार, ब्रह्मा कर पढ़ाईआ। पुराण अठारां दिता आधार, वेद व्यासा इक्क समझाईआ। गोबिन्द रखाया इक्क बलकार, पूत सपूता जाईआ। लिख्या लेख अपर अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लक्ख चुरासी होए ख्वार, कलिजुग अन्त अन्धेरा छाईआ। माता पुत्तर करे प्यार, विभचार रूप वटाईआ। गुरसिख गुर ना करे प्यार, बैठण मुख भवाईआ। सन्त मिले ना कन्त भतार, साची सेज ना कोए सुहाईआ। भगत मिलणा भगवन्त यार, सत्थर यार ना कोए हंढाईआ। गुरमुख सोहे ना कोए गुर दरबार, घर घर धूंणीआँ रहे ताईआ। गुरसिख गुर चरन ना मंगे धूढ़ छार, माया ममता मोह हल्काईआ। पुरख अबिनाशी पावे सार, आदि अन्त वडी वड्याईआ। आपणी इच्छया आपणा बल आपे धार, अछल अछल खेल खिलाईआ। महांबली उतरे आपणी वार, नानक रसना जिहवा गया गाईआ। निहकलंक प्रगट होवे विच संसार, नूर नूर आप धराईआ। शब्द डंका वज्जे कराए ख़बरदार, दो जहानां आप जगाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मारे मार, नौ खण्ड पृथ्मी फेरा पाईआ। गंगा गोदावरी सुरस्ती जमना विहाए एका वार, हरिजन साचे नाल मिलाईआ। त्रबैणी चरन छुहाए एकँकार, रविदास चमारा सेव कमाईआ। गोदावरी बख्शे चरन छार, गोबिन्द आपणा चरन टिकाईआ। अठसठ नीर आपणे खिच्च ल्याए सच दुआर, सति कोए रहिण ना पाईआ। अमृत भर हरि भण्डार, चारों कुण्ट आपणा राह वखाईआ। गुरसिख वेखे विछड़े यार, चार जुग दा पूर्ब लहिणा आप चुकाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना करे विचार, ऊँचां नीचां राउ रंकां एका घर वखाईआ। साचा अमृत कर त्यार, आपणी हथ्थीं आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आउण चल भिखार, निउँ निउँ हरि हरि अग्गे सीस झुकाईआ। एका बूंद बख्श ठंडी ठार, चार जुग दी अग्न बुझाईआ। अग्गों बोले हरि निरँकार, दे मति रिहा समझाईआ। पहलां रक्खया गुरसिखां दा वार, अपणी हथ्थीं दए प्याईआ। फिर ब्रह्मा विष्न शिव तेरी आत्म दए सहार, आपणे चरन कँवल समझाईआ। आदि पुरख अन्त आपणा खेल करे करतार, भगवन आपणी दया कमाईआ। जिस अमृत रस मिल्या एका वार, जन्म मरन रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे सर्ब संसार, सतिगुर मिल्या सच्चा माहीआ। गुरमुख उच्ची कूक कूक करे पुकार, कलिजुग

जीवां दए समझाईआ। अन्तिम आया बख्शणहार, बख्शश आपणे हथ्थ रखाईआ। बाल अञ्याणे जाए तार, गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। राखे पति रक्खणहार, प्रेम पटोला इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा अमृत आप प्रगटाईआ। अमृत आत्म हरिजन दीआ, देवणहार गोपाल। नाता तुट्टे साढे तिन्न हथ्थ सीआ, जन्म मरन ना होए ज़वाल। नाम निधाना जिस जन पीआ, पुरख अबिनाशी करे प्रितपाल। गुरसिखां प्याए कर कर आपणा हीआ, गुरमुख साचे लोकमात विच्चों भाल। निर्मल करे जीआ, नाता तोड़ जगत जंजाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आप आपणे जिहा कीआ, पूरन जोत जोत जगाई बेमिसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिखां बणया मात दलाल। बणया दलाल करया मेला, विछड़िआं मेल मिलाईआ। एका रंग रंगाए गुरु गुर चेला, चेला गुर रंग वटाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म मिल्या सज्जण सुहेला, वाह वाह घर वजदी रहे वधाईआ। करे खेल इक्क अकेला, अकल कल आपणा रूप वटाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सुहाए तेरा वेला, आपणा वेला वक्त ना कोए रखाईआ।