१३ जेठ २०१८ बिक्रमी फग्गा सिँघ दे गृह धिंगाली जम्मू
जीव जगत जिोंबन जवानी, लोकमात हंढाईआ। वरन बरन राउ रंक दिसे फ़ानी, अन्त कोए रहिण ना पाईआ। थिर ना रहे राजा राणी, रईयत रंग ना कोए वखाईआ। जुग जुग चलदी रहे कहाणी, चार कुण्ट वड्याईआ। गुरमुख विरले मिले नाम निशानी, हरि सतिगुर आप दवाईआ। शब्द जणाए साची बाणी, एका अक्खर कर पढ़ाईआ। भेव ना पाए कोई विदवानी, विद्या विद्दत सार ना राईआ। भगत वछल गुण निधानी, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। हरिजन बख्शे चरन ध्यानी, कँवल चरन सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। जीव जगत जोबन रंग, लोकमात हंढाइंदा। जगत सेजा वेख पलँघ, झूठे बस्त्र आसण लाइंदा। तम्बुर सतार वजाए मृदंग, प्रीत गीत गाइंदा। भैणां भईआ गाए छन्द, साक सज्जण वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। जगत जोबन जीव जंत, लोकमात हंढाईआ। नाता जुड़या नारी कन्त, कन्त नार ख़ुशी मनाईआ। जगत वासना बणाउँदे रहे बणत, छप्पर छन्न छुहाईआ। आपणा वेला ना कोई जाणाए अन्त, अन्त कौण होए सहाईआ। मिल मिल सख़ीआं गाउँदे रहे छन्द, जीवण ढोला कोए ना गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप रखाईआ।
जगत जोबन मस्त अलमस्त, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। रूप रंग कीट हस्त, जून अजूनी आप वखाइंदा। भूशन तन पहनाए सुहाए बसत, जगत शृंगार कराइंदा। खाणा पीणा पहनण देवे रस्त, जगत धरवास धराइंदा। साजण मीत मिलाए दस्त, एका दूजा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत खेल आप खिलाइंदा। जगत जोबन जोरू ज़र, चार कुण्ट वड्याईआ। घर घर ख़ुशीआं रहे कर, जगत वासना संग मिलाईआ। एका भुलया अबिनाशी हरि, जिस जन बणत बणाईआ। निरभउ चुक्कया भय डर, भयानक आपणा मुख छुपाईआ। जीव जगत आपणी करनी रहे कर, साची किरत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत बन्धन एका पाईआ। जगत बन्धन जगत कुटम्ब, कूड़ कुड़यारा खेल खिलाया। नाता बिधाता पाए बन्द, बन्दी बन्द ना कोए तुड़ाया। हस्स हस्स मेला बत्ती दन्द, नेत्र नैणां दर्शन पाया। कोए ना गाए सुहागी छन्द, हिरदे हरि ना कोए वसाया। कोई उपजे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज कोए धराया। पारब्रह्म प्रभ वण्डी वण्ड, लक्ख चुरासी खेल खिलाया, मानस जन्म हो बख्शिंद, आपणा भेव चुकाया। धर धर नूर निरगुण चन्द, साचा चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वखाया। जगत जोबन चन्द चकोर, एका रंग समाईआ। झूठा नाता बद्धी डोर, माया ममता संग रखाईआ। करे वास अन्ध घोर, प्रकाश ना कोए धराईआ। अंदर रक्खे पंज चोर, दिवस रैण लुट्ट लुट्ट रहे खाईआ। कोई ना सके मात होड़, आपणा बल ना कोए वखाईआ। जगत वासना रक्खी लोड़, जगत जुगत करन कुड़माईआ। बिन स्वांग वजायण ढोल, चार कुण्ट शनवाईआ। आपणा मन्दिर ना सके कोए फोल, पर्दा सके ना कोए उठाईआ। कौण वस्त जन मिली अनतोल, तेरे हट्ट रखाईआ। कौण कंडे तोले तोल, धड़ी सेर ना वट्टा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जगत दए वड्याईआ। जीवण जगत जोबन मलाह, लोकमात बेड़ा रिहा चलाईआ। रूप रंग दए सालाह, काम कामना खेल खिलाईआ। मापिआं ख़ुशी ख़ुशी रख्या एका नाँ, नाँ लै लै रहे जस गाईआ। कोई नरायण कोई राम कहे मां, कोई कृष्न अवाज़ लगाईआ। कोई नानक सद्दा देवे थाँ थाँ, कोई गोबिन्द रिहा सुणाईआ। बिन गोबिन्द ख़ाली दिसण सारे थाँ, झूठी ख़ाक नज़री आईआ। पंज तत्त दिसे निशां, हड्ड मास नाड़ी रत जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तन वेख वखाईआ। जगत जीव जोबन आस, जुग जुग इक्क रखाइंदा। आपणा नूर कर प्रकाश, चारों कुण्ट चमकाइंदा। शाह पातशाह बण बण ग़रीब निमाणयां करे दासी दास, दास रूप ना आप वटाइंदा। ग़रीब निमाणा बण बण बणया रहे निरास, आसा पूर ना कोए कराइंदा। लेखा गिण गिण थक्के पवण स्वास, लेखा लेख
ना कोए रखाइंदा। नेत्र उठ उठ तक्के पृथ्मी आकाश, गगन मंडल वेख वखाइंदा। सूरज चन्न वेख प्रकाश, आपणा जगत काज रचाइंदा। रैण अन्धेरी अमावस मास, सोया वक्त गवाइंदा। अठ्ठे पहर रहे प्रभास, जूह उजाड़ जंगल फेरा पाइंदा। डूँग्घी कंदर सोच हौका भरे एका काश, हाए हाए सर्ब कुरलाइंदा। नाता जुड़या मास मास, मास मास खेल खिलाइंदा। पिता पुत कहे शाबाश, जोरू ज़र जो घर लिआइंदा। लुट्टे धन जो हाथो हाथ, तिस जगत वड्यांअदा। कोई ना जाणे पैंडा घाट, घाटा नज़र किसे ना आइंदा। कोई ना जाणे विकणा अन्तिम हाट, साचा शाह लेखा ना कदे मुकाइंदा। होए ग़ाफ़ल सुत्ता खाट, जगत विछाउणा आप वछाइंदा। मूर्ख मुग्ध भुल्ला लक्ख चुरासी फिरना आण बाट, मुड़ मुड़ गेड़ा गर्भवास वखाइंदा। फसया रिहा ज़ात पात, आपणी ज़ात सफात ना कोए कराइंदा। वेंहदा रिहा आफ़ताब, मशरक मग़रब रूप वटाइंदा। ना कोई जाणे पुन्न सवाब, सुहबत जगत सर्ब सालांहयदा। एका वेखे माई बाप, जन्म जन्म जो मात दवाइंदा। कोई ना जाणे आपणा घाट, पार किनारा ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जोबन जगत वास जुग जुग आप धराइंदा। जगत जोबन चढ़या चाअ, निव निव ख़ुशी मनाईआ। आपणीआं भुजां ल्ए उठा, आपणा बल आप वखाईआ। नज़र ना आए बेपरवाह, जिस जन बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जुग गेड़ा आप चलाईआ। जगत जुग गेड़ा गेड़, लक्ख चुरासी कोलू चक्की चक्क भुआईआ। लेखा जाणे नगर खेड़, जुगा जुगन्तर बेपरवाहीआ। आप उपाए आपे दए नबेड़, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका वार जड़्ह दए उखेड़, बूटा कोए नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उलटा बिरछ दए समझाईआ। उलटा बिरछ मानस ज़ात, पुरख अबिनाशी आप समझाइंदा। दस दस मास रक्खया वास, गर्भ जूनी आप भवाइंदा। अठ्ठे पहर देवे धरवास, आप आपणी दया कमाइंदा। घट अंदर वखाए पृथ्मी आकाश, नूर नुराना नूर जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कर्म आप कमाइंदा। आपणा कर्म कमावणहारा, जड़्ह चोटी ना कोए जणाइंदा। फल लगाए अद्धविचकारा, मात गर्भ आप टिकाइंदा। लेखा जाणे अंदर बाहरा, गुप्त ज़ाहरा वेख वखाइंदा। पंज तत्त काया कर उज्यारा, तन माटी खेल खिलाइंदा। जोबन जवानी विच संसारा, बाल जवाना रूप वटाइंदा। तत्व तत भर भण्डारा, आसा तृष्ना संग रखाइंदा। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, तन बस्त्र आप सजाइंदा। लक्ख चुरासी कर प्यारा, जगत वासना मेल मिलाइंदा। मरे मर जम्मे वारो वारा, जन्म मरन वेख वखाइंदा। ईश जीव जीव ईश ना देवे कोई सहारा, जगदीश मुख छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धारा आप वखाइंदा। लक्ख चुरासी चले धार,
जुग जुग गेड़ा आप दवाईआ। आप उपाए आपे ल्ए सँघार, मारनहारा दिस ना आईआ। रोग सोग चिंता दुःख अनिक प्रकार रक्खे बुखार, दुःख दर्द पीड़ नाल रलाईआ। तन मास हाडी रत सुक्के विच संसार, अग्नी तत्त तत्त जलाईआ। नेत्रहीण करे खिच्चे जोत आप करतार, जोती जोत ना कोई रुशनाईआ। शाह सुल्ताना कर ख्वार, अन्तिम बिस्त्र मरग दए वखाईआ। चारों कुण्ट रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। प्राण पावे ना कोई सार, वेख पुराणी सुत्ता सेज हंढाईआ। वेले अन्तिम कढ्ढण बाहर, यार संग ना कोए निभाईआ। साक सज्जण भैण भाई धीआं पुत्तर धक्का देवण मार, अद्धविचकार मुखड़ा देण भवाईआ। दूजी वार ना आए फेरा मार, जिन भूत प्रेत रहे कुरलाईआ। अन्तिम लेखा कटे विच संसार, पंज तत्त काया नज़र ना आईआ। रूह निमाणी करे गिरयाज़ार, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। इक्क घर छड्डया दूजे घर दिता वाड़, बन्धन बैठा एका पाईआ। कदे पुरख कदे नार, कदे वेसवा रूप धराईआ। कदे हीजड़ा बणे विच संसार, लानत दो जहान वखाईआ। कदे पंछी पंखी बण बण मारे उडार, कदे जल धारा डेरा लाईआ। कदे दुष्टां अंदर कर पसार, आपणी जून रिहा वखाईआ। पुरख अबिनाशी खेल न्यार, भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी अचरज रीत चलाईआ। अचरज रीत हरि निरँकार, जुग जुग आप चलाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उभार, साचे सन्त मेल मिलाइंदा। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, आप आपणी बूझ बुझाइंदा। गुरसिखां बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर लै अवतार, आप आपणा मार्ग लाइंदा। क्रिया कर्म दस्स संसार, राम नाम इक्क सिखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे धन्दे आप लगाइंदा । साचा धन्दा जुग जुग कार, जन भगतां आप जणाईआ। अठ्ठे पहर इक्क ध्यान, एका गुर समझाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, शब्द शब्दी आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त भगत भगवन्त आपणी सेवा लाईआ। जुग जुग आपणी सेवा ला, आपणा नाम जपाइंदा। वेले अन्त होए सहा, लोकमात आप तराइंदा। साचे बेड़े ल्ए चढ़ा, एका बेड़ा नाम रखाइंदा। खेवट खेटा बण मलाह, दो जहानां आप वखाइंदा। गुरमुख विरले ल्ए तरा, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार बंधाइंदा। कलिजुग अन्तिम बन्न्हे धार, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। गुरमुखां करे सच प्यार, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। आपे लभ्भे आपणी वार, दूर दुराडा फेरा पाईआ। देवे दरस दर दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। एका नाम कराए जैकार, सोहँ शब्द आप सुणाईआ। आत्म परमात्म मेला मेले आप करतार, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ।
जगत जोबन कर ख्वार, आपणा जोबन ल्ए हंढाईआ। बिरध बाल जवाना जाए तार, जगत बड़ेपा पन्ध मुकाईआ। अन्तिम देवे दरस आप निरँकार, घर घर हरिजन फेरा पाईआ। करया तरस सिरजणहार, दीनण दीन होए सहाईआ। गुरमुख साचे ल्ए संभाल, वेले अन्त गोद बहाईआ। होण देवे ना विंगा वाल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आपणा फल वेखे आपणे डाल्ह, अमृत फल आप लगाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, धर्मसाल इक्क वखाईआ । साचे मन्दिर दीन दयाल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हरिजन मेले आपणे लाल, लाल अनमुल्लड़े आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। आपणे लाल आप उठाए, नित नित सेव कमाइंदा। दरस दीदारी दरस वखाए, दरस दरस आप कराइंदा। संसारी हिरस सर्ब मिटाए, अर्श फर्श पन्ध मुकाइंदा। अमृत मेघ बरस अग्नी तत्त बुझाए, सांतक सति सति वरताइंदा। ब्रह्म मति इक्क वखाए, साचा मार्ग आप जणाइंदा। गुरसिख गुर गुर कमलापति एका रंग समाए, जोती जोत जोत मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे धाम बहाइंदा। हरिजन देवे साचा धाम, बैकुण्ठ निवासी दया कमाइंदा। मेल मिलावा जिउँ सीता राम, सुरती सीता राम मिलाइंदा। जोड़ जुड़ाए कृष्ना काहन, घनईआ आपणे रंग रंगाइंदा। एका मन्दिर इक्क मकान, पूजा पाठ इक्क कराइंदा। आवण जावण मेटे जीव जहान, जीव ईश विच समाइंदा। अमृत बख्शे पीण खाण, अन्तर जाम प्यांअदा। हरिजन मिले श्री भगवान, भगवन आपणा मेल मिलाइंदा। जगत कटुम्ब ना रोवे देवे कोए मुकाण, पुरख अबिनाशी आपणा खेल खिलाइंदा। जिस उपजाया तिस करया परवान, पिता पूत आपणे गले लगाइंदा। जूठे झूठे साक सज्जण सैण लोकमात रहि जाण, सगला संग ना कोए निभाइंदा। बिन सतिगुर पूरे कोए ना चढ़ाए सच बबान, धुर धाम ना कोए पुचाइंदा। गुरसिख वेले अन्त ख़ुशी सर्ब मनाण, घर कन्त सुहागी आइंदा। होए धन्न भाग छुटया जहान, घर साचा नज़री आइंदा। ना कोई सूरज चन्द तेज करे रवि ससि भान, जोती नूर डगमगाइंदा। तृष्ना मुक्की पीण खाण, अमृत फल इक्क खवाइंदा। अठ्ठे पहर एका गाण, एका नाद धुन वजाइंदा। चारों कुण्ट नज़र आए श्री भगवान, जोती जोत डगमगाइंदा। गुरसिख गुर गुर मिल्या आण, गुर सतिगुर मेल मिलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीवण जुगत भुगत भगत भगवन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा।
सतिगुर पूरा दया करे, दयावान अख्वाईआ। दुःख दलिद्र जगत हरे, हरि चरन मिली वड्याईआ। ख़ाली भण्डारे आप भरे, देंदयां तोट ना आईआ। कक्खों लक्ख आप करे, करता कीमत आपे पाईआ। खोटे खरे करे आपणे दरे, नाम
टकसाल ल्ए टणकाईआ। जीवण मुक्त देवे वरे, वर मुक्ती दासी रूप वखाईआ। आपणी हथ्थीं पल्लू फड़े, दामनगीर बेपरवाहीआ। देवण देण आया घरे, घर दे के जाए साचा माहीआ । निरभउ चुकाए जगत डरे, डर भय कोए रहिण ना पाईआ। सुक्के काष्ट करे हरे, हरयावल आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख गुरचरन लाग ना मात फिरे, फांदकी फंद दए तुड़ाईआ। कलिजुग बाज़ी लाई सिर धड़े, धड़ चारों कुण्ट बैठा राह तकाईआ। गुरमुख विरला बल धरे, गुर सतिगुर ओट तकाईआ। सतिगुर पूरा कलिजुग कूड़ा आप फड़े, गुरसिखां चरनां हेठ रखाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरसिख रक्खदा आया आपणे धड़े, लक्ख चुरासी जीव जंत लड़ाईआ। आप सुखी वसदा रहे आपणे घरे, गुरमुखां साचा सुख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दलिद्र दए गंवाईआ। जगत दलिद्र होए दूर, दुखी दर्द रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा कढ्ढे घूर, नाम डरावा इक्क रखाईआ। जूठ झूठ रोवे कूड़, कूड़ कुड़यारा दए दुहाईआ। सच सुच्च मिली जिस मस्तक लाई धूढ़, मैनूं बाहर दिता कढ्ढाईआ। मैं करदा रिहा गरूर, आपणा बल आपणे विच टिकाईआ। घर घर मचौंदा रिहा फ़तूर, फ़तवा आपणा एका लाईआ। जगत विकारा सच सरूर, जीवां जंतां रिहा समझाईआ। मैं जाणयां हरि बैठा दूर, नेड़े नज़र किसे ना आईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिखां फड़या आप हज़ूर, हज़ूर हाज़र छुप कदे ना जाईआ। जन भगतां घर सेवा करे बण मजदूर, मुजरत मंगण फेर कदे ना आईआ। गुरसिख तेरा मंगे एका प्रेम जोती नूर, तेरे नूर वेखे सर्ब लोकाईआ। तेरा दरस रक्खे सदा सरूर, अठ्ठे पहर एका रंग रंगाईआ। गुरमुख तेरा भण्डारा सदा भरपूर, हरि सतिगुर आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाता दानी इक्क वरताईआ।
१३ जेठ २०१८ बिक्रमी इन्दर सिँघ दे घर पिण्ड धगाली जम्मू
हरि सुहाए छप्परी छन्न, करोड़ छिआनवे सेव लगाईआ। करोड़ तेतीसा कहे धन्न धन्न, वाह वा तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रहे मन्न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गण गंधर्ब सुनण राग ला ला कन्न, इक्क ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी लोकमात प्रगटाया एका जन, हरिजन साचा नाउँ धराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी करे धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ठग्गां चोरां देंदा आया डन्न, गुरमुख साचे ल्ए तराईआ। ग़रीब निमाणयां बेड़ा बन्न्ह, जुगा जुगन्तर आप चलाईआ। मनमुख हरि का नाउँ सुण ना सके कन्न, हरि सतिगुर अपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा खेल हरि निरँकारा, कोह करोड़ी वेख वखाइंदा। अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेऐब परवररदिगारा, दो जहाना वेख वखाइंदा। शाहो भूप सुल्तान राज राजान श्री भगवान बण सिक्दारा, सच नाम निशान हथ्थ रखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां देवे इक्क हुलारा, शब्द हलूणा एका लाइंदा। लक्ख चुरासी हो उज्यारा, घट घट अंदर कर पसारा, अंदर मन्दिर वेख वखाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घी गारा, पवण मसानी धूंआँधारा, सुन्न समाध आप समाइंदा। गगन मंडल इक्क अखाड़ा, नाच नचाए रवि ससि सतारा, साची सेवा आप समझाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर विष्नूं देवे इक्क भण्डारा, हरिजन बणे जगत लिखारा, शंकर करे अन्त सँघारा, साचा हुक्म आप जणाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपारा, आदि आदि आवे जावे वारो वारा, नारी कन्त बण भतारा, सेज सुहञ्जणी आप हंढाईआ। पूत सपूता कर प्यारा, चारे कूटां पावे सारा, दहि दिशा वेख वखाईआ। राती रुत्ती जाणे थित वारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा कर किरपा करे बेपरवाहीआ। बेपरवाह किरपा कर, करोड़ छिआनवें आप समझाइंदा। इन्दर इन्द्रासण आपे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड डोरी आपणे हथ्थ फड़, आदि जुगादि भुआइंदा। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल समरथ आपणा घाड़न घड़, साचा बाढी आपणा नाउँ आप धराइंदा। दर दरवाज़ा दर दरवेश खोल्हे दर, दर घर साचे सोभा पाइंदा। नर नरेश बणे नरायण नर, नर हरि बनवारी आपणा रूप धराइंदा। जाग्रत जोत जोत उजाला एका कर, दीन दयाला हरि गोपाला नूर नूर आपणा आप प्रगटाइंदा । आपणा अंस बंस बणाए काल महाकाला, साचा मन्दिर इक्क सुहाना, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। रूप अनूप श्री भगवाना, देवे प्रकाश कोटन भाना, आदि जुगादी खेल महाना, जुगा जुगन्तर खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण गोपी कान्हा, करे खेल मर्द मरदाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, छप्पर छन्न आप वड्यांअदा। छप्पर छन्न लग्गे भाग, हरि छप्पर छन्न नाम खाण हँस बणाए फड़ फड़ काग, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। जोती जगाए इक्क चिराग, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। अठ्ठे पहर दए वैराग, आत्म धुन इक्क वजाईआ। खोल्ह वखाए सुन्न समाध, सुन अगम्मी डेरा ढाईआ। डूँग्घी भँवरी आपे काढ, सच महल्ले ल्ए बहाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि, जुगा जुगन्तर भुल ना जाईआ। जोती जाता हो विस्माद, बिस्मिल आपणा खेल खिलाईआ। भगतन देवे एका दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। अन्तिम सुण सुण ग़रीब निमाणयां हरि फ़रयाद, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरु गुर चेले गुरमुख गुरसिख आपे लाध, आप आपणा बन्धन पाईआ। मेट मिटाए वाद विवाद, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। शब्द सुणाए बोध
अगाध, अगाध बोध आप अख्वाईआ। रूप धराए मोहण माधव माध, मोहणी रूप नज़र ना आईआ। तुरीआ राग वजाए नाद, सोवत जागत खेल खिलाईआ। लेखा जाणे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। हरिजन सन्त सुहेले लक्ख चुरासी विच्चों काढ, चरन दुआरे आप बहाईआ। बाल अंञाणे लडावे लाड, माता पिता रूप धराईआ। गुरमुख नारी मेले कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। करोड़ तेतीसा करन याद, सुरपति राजा इन्द नाल रलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण मांग, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी रूप वटाया स्वांगी आपणा स्वांग, लेखा अलख ना लख्या जाईआ। सो पुरख निरँजण आप चढ़ाई आपणी कांग, हँ ब्रह्म ल्ए रुढ़ाईआ। चार जुग सतिजुग त्रेता द्वापर गुरमुखां रक्खी तांघ, कलिजुग अन्तिम पूर कराईआ। धन्न वड्याई वड वड भाग, गुरमुख सोया गया जाग, सतिगुर पूरा आप जगाईआ। माया ममता डस्से ना नाग, हउमे हंगता ना रोग सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख साचे ल्ए फड़, मनमुखां रिहा दुरकाईआ। करोड़ छिआनवें कर पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाइंदा। तेरी छप्पर हरि निरँकार, गुरमुख विरला पाइंदा। मैं कंगाल, तेरा मंगां दरस दीदार, कोटन कोटि काल बीते तेरा दरस नज़र ना आइंदा। कर तरस दीन दयाल, मैं होया अन्त बेहाल, मेरा दर्द ना कोए वंडाइंदा। जगत अवल्लड़ी चली चाल, वसें सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, लोकमात नज़र किसे ना आइंदा। गुरमुख विरले ल्ए भाल, शब्द सरूपी बण दलाल, जगत वणजारा नाउँ धराइंदा। हरि हरि फुलवाड़ी लाए पत डाल्ह, अमृत फल वेखे आण, गुरमुख साचे आप उपाइंदा। गुरसिखां पिच्छे घालण रिहा घाल, नूरी जल्वा नूर जलाल, जाग्रत जोत रूप वटाइंदा। हरिजन तेरा हल करे सवाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पट्टी पढ़ाए साची धर्मसाल, पांधा नज़र कोए ना आइंदा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, गुरमुख मेले आपणे घर, मनमुख कोए रहिण ना पाइंदा। करोड़ छिआनवे उठ उठ वेख, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। रूप रंग ना दिसे रेख, लोकमात वज्जी वधाईआ। गुरसिख सज्जण रिहा पेख, पेखत पेखत आपणी तृखा बुझाईआ। नाल रखाए ब्रह्मा विष्न महेष, पिच्छे चलण वाहो दाहीआ। चित्रगुप्त निउँ निउँ लिखे मेटदा जाए लेख, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। मंगे मंग दर दस्मेश, पुरख अकाल हो सहाईआ। मैं आपणा आप कीता तेरे पेश, तेरा रूप सर्ब लोकाईआ। बिन तेरे नाउँ चिड़ीआं चुगया खेत, ख़ाली सृष्ट रिहा वखाईआ। रुत्त बसन्त ना दिसे महीना चेत, फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महिकाईआ। किरपा कर हरि नेत्र नेत, नित नवित तेरी वड्याईआ। मैं बेड़ा चलाया तूं बण खेवट खेट, वेला अन्त दए दुहाईआ। तूं पिता हउँ तेरा बेट, पिता पूत इक्क सरनाईआ। ग़रीब
निमाणयां आपणी हथ्थीं लिखदे लेख, लेखा लिख्या हथ्थ किसे ना आईआ। फड़ पल्ला लै जा आपणे देस, तेरा देस मोहे भाईआ। तूं वसदा रहीं सदा हमेश, आदि जुगादि तेरी वडी वड्याईआ। तेरी पुकार करे केशव केश, उच्ची कूक कूके दए दुहाईआ। तूं शाह पातशाह सच सुल्ताना नर नरेश, आदि जुगादि सच्ची तेरी पातशाहीआ। मैं आपणयां गुरसिखां तेरे दुआरे लवां वेख, मेरी सेवा तेरे लेखे लग्गे, मैं लक्ख लक्ख शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म दए सुणाईआ। एका हुक्म हरि सुणाया, गोबिन्द मीत जगा। तेरा देणा भुल ना जाया, दिता सुनेहड़ा सत्थर सूलां हेठ विछा। अन्तिम पूरा दए कराया, कलिजुग अन्तिम फेरा पा। गुरसिख लुकया रहे ना राया, जो सरसे दिता रुढ़ा। अन्तिम कन्ढ्ढे दए लगाया, आपणे बेड़े आप चढ़ा। साचे खण्डे पाहुल छकाया, अमृत खण्डा विच फिरा। नाम खण्डा इक्क रखाया, लोहार तरखाण सके ना कोए घड़ा। दो जहानां नज़र किसे ना आया, कोटन कोटि जीव रहे नैण उठा। तेरा अन्तिम वेला दए सुहाया, सिर तेरे हथ्थ टिका। आपणा रूप तेरे विच टिकाया, तेरा रूप आपणा ल्ए वटा। कलिजुग जीवां भरम भुलेखा पाया, पंज तत्त चोला हरि जू दिसे ना। एका सोहला आपणा रिहा गाया, साचा ढोला रिहा जणा। गुरमुख विरले ओहला पर्दा दए चुकाया, जिस जन आपणा मेल ल्ए मिला। साचा तोला बण के आया, साचा कण्डा हथ्थ रखा। गुरमुख साचे आपणे कण्डे ल्ए तुलाया, एका वट्टा नाम रखा, मनमुख मूढ़े दए रुढ़ाया, कलिजुग अन्तिम धक्का ला। वेले अन्त ना सके कोए बचाया, राए धर्म दए सज़ा। करोड़ छिआनवे गुरसिख तेरे चरनां राह तकाया। तेरे अन्तर आत्मा मंगे ठंडा साह। तेरे पवण स्वास हरि जू रिहा समाया, मेरी बन्द खलास दए करा। कलिजुग जीव कर कर हास वक्त चुकाया, अन्तिम पैणा एका फाह। साक सज्जण ना सके कोए बचाया, मात पित ना होए सहा। नारी कन्त ना संग रखाया, पुत्तर धीआं रोवण मारन धा। लाड़ी मौत ल्ए प्रनाया, लाल मैहन्दी हथ्थ रंगा। सूहा वेस ल्ए कराया, नेत्र कजला पा। आपणी मेंढी ल्ए गुंदाया, तेरी नार खुलड़ी गुत्त दए रखा। घर घर सयापा देवे पाया, ना कोई सके धीर धरा। लक्ख चुरासी जून भवाया, जुग जुग गेड़ा गेड़ रखा। जिस जन हरि हरि रसना गाया, पुरख अबिनाशी होए सहा। कलिजुग अन्तिम दया कमाया, सोहँ मन्त्र इक्क पढ़ा। जन्त्र तन्त्र कोई नेड़ ना आया, जगत बसन्तर रूप दए वटा। साची बणतर आप बणाया, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगा। गगन गगनंतर पार कराया, गगन मंडल दए ठुकरा। साचे मन्दिर दए बहाया, निरगुण जोत कर रुशना। सूरज चन्द ना कोए चढ़ाया, करे खेल बेपरवाह। पुरख अबिनाशी सच सिँघासण डेरा लाया, साचे तख्त बहे सच्चा शहिनशाह। हरिजन साचे ल्ए मिलाया, आपणे चरन देवे सच पनाह। दामनगीर दामन ल्ए फड़ाया,
दामन दामन नाल बंधा। धुर दा ज़ामन कलिजुग अन्तिम वेखण आया, निहकलंका नाउँ रखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छप्पर छन्न रिहा सुहा। छप्पर छन्न सोभावन्त, सोभनीक कराईआ। हरि सख़ीआं मेला हरि जू कन्त, हरि मंगल एका गाईआ। चार कुण्ट रुत्त बसन्त, गुरसिख पंखड़ीआं आप महिकाईआ। हरि सूरा गूंजे आदि अन्त, हरिजन तेरी महिक साचा रस चख चख तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत माली बण बण आईआ। जगत माली बणे बन मालण, जोत अकालण दया कमाईआ। सिर ते खारी चली भालण, जंगल जूह उजाड़ पहाड फेरा पाईआ। घर घर वजाउँदी फिरे आपणा तालण, बिन गुरसिख सुणन कोए ना पाईआ। मनमुख जीव कढ्ढण गालण, चुगली निन्दया मुख वखाईआ। धन्न वड्याई गुरमुख जो घाल घालण, घाल घाली लेखे पाईआ। कलिजुग अन्तिम बण सवालण, एका मंग मंगण आईआ। मैं अंञाणी बाल अंञानण, लोकमात बिन गुरसिख मेरी पति ना कोए रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हड्डीआं होया बालण, मेरी जोती लम्बू लाईआ। मैं तेरी करां सदा प्रितपालण, प्रितपालक रूप वटाईआ। तेरी सुगंध मैं भरां खारी फुल्ल मालण, धुर दरबारे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सच्चे एका माण, महल्ल मन्दिर वखाए इक्क मकान, एका बैठा आसण लाईआ।
आउँदा जांदा जगत ना दिसे, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। गुरमुखां वण्डाए आपणे हिस्से, सतिगुर पूरा वण्ड वंडाईआ। साची सिख्या जो जन सिखे, सिक्खी सिख्या विच रखाईआ। आपणा लेखा आपणी हथ्थीं लिखे, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै लगाए एथे ओथे, प्रगट हो हो दरस वखाईआ। पंज तत्त काया चोली पता ना लग्गे लुकया केहड़ी विथे, दिन रात बण मनुक्ख जगत विहारा गाए किस्से, आपणा भेव आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत बैठा मुख छुपाईआ। जगत दिसे ना हरि निरँकारा, रूप रंग ना कोए जणाईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, आपा धर आपणी ख़ाक ख़ाकी ख़ाक मिलाईआ। हड्ड मास नाड़ी रत ना रक्खया गारा, तत्व तत ना कोए वड्याईआ। जगत वेंहदयां सड़ गया विच संसारा, अग्नी भेंट आपणा आप कराईआ। आपणा रूप धर निराकारा, निरगुण अचरज खेल रचाईआ। करया कौल पूरा करे आप आपणी वारा, कीता कौल भुल ना जाईआ। गोबिन्द कीता इक्क प्यारा, प्यारा प्यार विछड़ ना जाईआ। फेर बोलया आपणा सच जैकारा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान नाउँ रखाईआ। अंदर वड़ होया ज़ाहरा, आप आपणी कल धराईआ। लोकमात बणाया सचखण्ड दुआरा, साचे तख्त सोभा पाईआ। करया कम्म जगत विहारा, बण तरखाण साचा सूत्र मात लगाईआ। गंवार जट्ट हथ्थ फड़ाया कुहाढ़ा, तिख़ी धार आप रखाईआ। चीर चीर कीआ दो फाड़ा, अद्धविचकारा आपणा आप छुपाईआ। नारी अंदर लुकया साचा लाड़ा, साची प्रीत इक्क वखाईआ। आवे जावे दिन दिहाढ़ा, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। गुरसिख उच्ची कूक करे पुकारा, सच जैकारा एका वारा लाईआ। महांबली उतरे अवतारा, सन्मुख आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। करया कौल करना पूरा, आपणा तन तजाया। प्रगट होए हाज़र हज़ूरा, बेड़ा बन्न वखाया। गुरसिख पकड़े नेड़े दूरा, पूर्ब जन्म वेख वखाया। सो सतिगुर साहिब सच्चा पूरा, जो विछड़े ल्ए मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग वखाया। गुरसिख इक्क करना चरन ध्यान, कर्म कांड रहिण ना पाईआ। नाता तुट्टे पंज शैतान, माया ममता ना होए हल्काईआ। मंगण जाणा ना किसे दुकान, दूसर हट्ट ना कोए वखाईआ। पूजा करे ना मढ़ी मसान, देवी देव ना कोए रखाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव ना करन ज्ञान, एका अक्खर रिहा सुणाईआ। तेरे दुआर सेवा करे पवण पाणी बण मसान, ज़मीन अस्मान तेरी धूढ़ ख़ाक रमाईआ। तेरा सोहला मेरा गाण, रसना जिहवा एका रस वखाईआ। तेरा मन्दिर मेरा मकान, तेरा कूड़ा हूंझ वखाईआ। तेरे कुकर्म आपणी झोली पाए आण, एका वार करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां देवे साचा वर, चरन ध्यान इक्क समझाईआ। चरन ध्यान रक्खणी आस, जगत आसा सर्ब मिटाईआ। जन्म जन्म दी मेटे प्यास, अमृत आत्म रस चखाईआ। गुरसिख तेरे अंदर करे वास, गुरसिख लभ्भण किते ना जाईआ। तेरी काया जंगल जूह उजाड़ पहाड जो दिसे प्रभास, साची रुत्त दए सुहाईआ। तेरा कटे जम का फाँस, जम का दूत नेड़ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दया कमाईआ।
मन पंखी की मारे उडार, दहि दिश उठ उठ मूल ना धाईआ। डण्डा घड़या बण तरखाण, पिच्छे जट्ट हथ्थ फड़ाईआ। मारन लग्गा ना पुच्छे वार, आंढ गुआंढ रिहा डराईआ। पंज तत्त लागे रोवण ज़ारो ज़ार, साडी वारी नेड़े आईआ। पता नहीं किस तरां करे ख्वार, ना किसे दी मन्ने ना कोई सुणे, आपणा बल आप रखाईआ। हाए हाए हाए करे पुकार, मैं भुल्ला विच संसार, तूं बख्श बख्शणहार, मैं तेरे गुरसिखां दी चरन धूढ़ छार, ख़ाकी ख़ाक मस्तक टिक्का लाईआ। लक्ख
चुरासी अंदर वड़ वड़ करदा रिहा हँकार, साधां सन्तां मारदा रिहा मार, आपणी वासना विच फसाईआ। मेरा रूप निराकार, तेरी जोत मेरा शृंगार, तेरी अंस मैं अख्वाईआ। तेरा बंस गुरसिख साचा परवार, मैं इक्क इकल्ला मन्न के बैठा हार, मेरी पेश कोई ना जाईआ। तूं बख्श हरि बख्शणहार, ढह ढह मंगे मंग भिखार, निउँ निउँ चरन कँवल करे निमस्कार, मन मनूआ सीस झुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आपणे दर करे परवान, मन मति बुध रहिण देवे ना कोए चतुराईआ।