१४ जेठ २०१८ सन्त राम दे घर पिण्ड बाणीआं जम्मू
जुग जुग राह तक्के धरत, धरनी आपणे नैण उठाईआ। कवण वेला पारब्रह्म प्रभ आए परत, मेरे उप्पर चरन टिकाईआ। मेरा मेटे सोग हरख, चिंता दुःख दए गंवाईआ। लक्ख चुरासी करे परख, हरिजन साचे ल्ए जगाईआ। लेखा जाणे अर्श फर्श, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते करे तरस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, मेरा अग्न तत्त गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग होए आण सहाईआ। जुग जुग धरनी तक्के राह, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कवण सो वेला किरपा करे बेपरवाह, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। मेरा दर्द दुःख दए मिटा, दुखियां जीवां होए सहाईआ। साचा सुख दए उपजा, आपणा चरन कँवल टिकाईआ। उज्जल मुख दए करा, कालख टिक्का लाहे मुख लग्गी छाहीआ। सफ़ल कुक्ख मेरी ल्ए करा, हरिजन साचे ल्ए उठाईआ। अमृत जाम दए प्या, मेरी तृष्ना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि होए सहाईआ। धरनी धवल करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, जुग जुग तेरा राह तकाया। मैं तक्कां वारो वार, आदि जुगादि विसर ना जाया। तेरे चरनां सच प्यार, तेरा विछोड़ा ना मोहे सखाया। गल पल्ला रही डार, दोए जोड़ सीस झुकाया। कर किरपा आप करतार, तुध बिन अवर ना कोए तराया। मैं डूँग्घी भँवरी डुब्बी ग़ार, चारों कुण्ट कलिजुग चिकड़ नज़री आया। कोए ना दरदी दर्द वण्डे विच संसार, लक्ख चुरासी जीव जंत बैठे मुख भवाया। निरगुण जोत कर उज्यार, हरिजन साचे ल्ए उभार, मेरा दुक्खड़ा दए मिटाया। पुरख अबिनाशी हो त्यार, किरपा करी आप निरँकार, निरगुण निरगुण वेस वटाया। सन्त सुहेले कर त्यार, जुगा जुगां दे मेले विछड़े यार, आप आपणा बन्धन पाया। एका देवे नाम आधार, काया मन्दिर सति जैकार, साचा ढोला इक्क सुणाया। आत्म परमात्म कर प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, हौला करे धरनी भार, धरत धवल तेरी सुण पुकार, हरि साचा दया कमाईआ। निरगुण निरगुण लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सरगुण मीता हो त्यार, ठांडा सीता खेल खिलाईआ। इक्क अतीता बख्शणहार, बख्शशि बख्शे साचा माहीआ। लक्ख चुरासी कर विचार, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ । लेखा जाणे धुर दरबार, लोआं पुरीआं खोज खुजाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गायण आपणी वार, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द रिहा सालाहीआ। गण गंधर्ब जै जैकार, किन्नर यच्छप नाच नचाईआ। प्रगट होया हरि निरँकार, रवि ससि सीस झुकाईआ। बरख़ा लायन गुर अवतार, चार जुग दा रंग वखाईआ। भगतन फड़ फड़ फूलणहार, दर दर आइन सीस झुकाईआ। सन्तन संग अमृत ठंडा ठार, इक्क प्याला रहे वखाईआ। गुरमुखां मिले सांझा यार, वरन गोत ना कोए बणाईआ। गुरसिख साचे ल्ए उभार, दे मति आप समझाईआ। धरनी तेरा धवल अधार, धवल करे कुड़माईआ। चरन छुहाए एका वार, इक्क इकल्ला सच्चा माहीआ। छप्पर छन्न सोहे बंक दुआर, बंक दुआरी दए वड्याईआ। हरि भगतां करे सदा प्यार, जुग जुग आपणा वेस धराईआ। लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए उभार, माणक मोती आप उठाईआ। वासना खोटी करे ख्वार, कूड़ी क्रिया दए गंवाईआ। एका ब्रह्म दए विचार, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। हरिजन मेला हरि हरि विच संसार, दूसर संग ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण माण वड्याईआ। धरनी तेरा साचा माण, हरि चरन कँवल छुहाया। आदि जुगादि मेला श्री भगवान, निरगुण सरगुण संग निभाया। तेरे उप्पर झुलाए सच निशान, सति सतिवादी आप उठाया। लक्ख चुरासी जीव मेटे बेईमान, नाता शैतान दए तुड़ाया। भगत भगवन्त वेखे आण, आप आपणा रूप वटाया। तेरी बेनन्ती कर परवान, बावण आपणा खेल खिलाया। सच सुगंधी हरि मेहरवान, गुरसिख आत्मा वासना दए भराया। बन्दीख़ाना तोड़े बन्दी विच जहान, बन्धन कोए रहिण ना पाया। साचा छन्दन गाउणा एका गाण, सोहँ शब्द नाम वखाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, ध्यान ध्यान विच रखाया। लेखा जाणे श्री भगवान, नाना आपणा रूप वटाया। सो पुरख निरँजण चतुर सुजान, हरि पुरख निरँजण चतुर्भुज आप अख्वाया। एकँकारा बली बलवान, आदि निरँजण जोत नूर सवाया। श्री भगवान खेले खेल महान, अबिनाशी करता भेव किसे ना पाया। पारब्रह्म प्रभ नौजवान, ना मरे ना जाया। आदि शक्ति कर प्रधान, साचे मन्दिर दए वड्याआ। सचखण्ड दुआरा इक्क मकान, सति सतिवादी आसण लाया। शाहो भूप बण राज राजान, शाह सुल्तान आपणा खेल खिलाईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमान, धुर फ़रमाना आप सुणाया। शब्दी शब्द कर परवान, सुत दुलारा एका जाया। माता पिता बण मेहरवान, दाई दाया आप हो जाया। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेखे मार ध्यान, अंस बंस सरबंस आपणा रंग रंगाया। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता साची वस्त अमोलक एका गोलक आप भराया। शब्द जणाए हरि अनबोलत, रसना जिहवा ना कोए हिलाया। नाद अनादी सति भण्डारा खोलत, संसारी आपणा कर्म कमाया। आदि जगादि रहे अडोलत, अडोल अडुल आपणा खेल खिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साची रचना आप रचाया। साची रचना हरि हरि रच, लक्ख चुरासी खेल रचाया। निरगुण अंदर वड़या सच्च, रूप अनूप आप धराया। काया माटी भाग लगाए कच्च, कंचन आपणा गढ़्ह सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी कारन कर, जल जल आपणा रूप वटाया। जल बिम्ब हरि खेल न्यारा, आपणी दया आप कमाईआ। आपे धरनी कर पसारा, धवल रूप वटाईआ। आपे धवल चुक्के भारा, त्रै त्रै लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, तेरा बणाए मात घर, लक्ख चुरासी उप्पर धर, तेरा बंक सुहाईआ। लक्ख चुरासी तेरे अंदर, हरि हरि आप टिकाइंदा। नौ खण्ड बणे तेरा मन्दिर, नौ दुआरे वेख वखाइंदा। लेखा जाणे हरिजन कंदर, भगतन भेव अभेदा आप छुपाइंदा। आपे करे अन्तिम खण्डर, आपणा खेड़ा आपे ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, लक्ख चुरासी अंदर धर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। धरनी धरत धवल देवे दात, नव नौ वण्ड आप वण्डाईआ। तेरा मेला कमलापात, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। जुगा जुगन्तर पुछे वात, भुल कदे ना जाईआ। तेरी पट्टी इक्क जमात, एका अक्खर दए समझाईआ। बिन चरन कँवल होर ना मारनी किते झात, नेत्र नैण किसे पासे ना उठाईआ। तेरा बणे कन्त सुहाग, आपणी सच बरात बणाईआ। तेरी सुहञ्जणी होए रात, भिन्नड़ी रैण मेल मिलाईआ। तेरा सगन मनाए आपणी गाथ, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ। तेरा मस्तक टिक्का बिन्दी लाए माथ, जोत ललाट आप धराईआ। तेरा वखाए एका साथ, सगला संग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी देवे धवल वड्याईआ। धरनी देवे इक्क धरवास, एका हुक्म सुणाया। तेरे अंदर लक्ख चुरासी कर प्रकाश, आपणा खेल खिलाया। जंगल जूह उजाड़ पहाड डूँग्घी कंदर पावे रास, सिन्ध सागर वेख वखाया। तेरे उप्पर रक्खे इक्क आकाश, आपणा पर्दा आप रखाया। उप्पर वसे शाहो शाबास, दिस किसे ना आया। विष्न ब्रह्मा शिव कर कर दास, आपणा गुण दए जणाया। सचखण्ड दुआरा इक्क प्रकाश, पारब्रह्म प्रभ आप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म जणाया। धुर फ़रमाना सच संदेश, हरि साचा सच सुणाईआ। तेरे अंदर अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज करे प्रवेश, चारे खाणी आप उपाईआ। तेरे उप्पर देवे सच संदेश, परा बसन्ती मद्धम बैखरी बाणी आपे गाईआ। तेरे उप्पर
करे वेस, वेस अनेक रूप वटाईआ। तेरे उप्पर तख्त निवासी बण बण बहे नर नरेश, तख्त ताज आप सुहाईआ। तेरे दर फिरे कर कर भेख, दर दरवेशा रूप वटाईआ। तेरे मन्दिर लक्ख चुरासी लुकया वेख, लुक लुक आपणा मुख छुपाईआ। तेरे मन्दिर आपे वसे वेखणहारा दहि दिस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा गुण दए जणाईआ। सुणया गुण हरि भगवन्त, धरनी दोए दोए जोड़ करे निमस्कार। तूं साहिब सच्चा कन्त, मैं औगुण भरी तेरी नार। मेरी चोली चाढ़ रंग बसन्त, दुरमति मैल दे उतार। मेरी तोड़ हउमे हंगत, निवण सो अक्खर कर विचार। मैं आपणी गोदी रक्खां जीव जंत, चुक्कां सभ दा भार। तेरी करदी रहिवां मन्नत, नेत्र नैण नैण उठाल। कर किरपा भेजीं आपणे सन्त, मेरे नाल करन प्यार। मेरा लेखा रक्खीं आपणे हथ्थ अन्त, दूसर हथ्थ ना दईं वखाल। मैं महिंमा गावां तेरी अगणत, तूं दाता बेमिसाल। मैनूं सुनाउणा इक्क छंत, मेरा तोड़े सदा जंजाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होई दीनन दीन दयाल। दीन दयाल कृपानिध, कर किरपा ठाकर मेरया। मेरा कारज करना सिद्ध, मैं वसां तुध बिन घुप्प अन्धेरया। आपणे मिलण दी आप बणाउणी बिध, तेरा पैंडा मैं ना जाणा दूर नेड़या। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा कर मिहरया। मेहरवान हरि दया कमा, आपणी बूझ बुझाईआ। तेरे सिर हथ्थ दए टिका, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। तेरी लज्जया रक्खे शर्म हया, जुग जुग वेस वटाईआ। जीव जंत भुल्ले मार्ग दए पा, जो तेरी पति रहे गंवाईआ। दुष्ट दुराचार दए खपा, देवे दंड सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा रंडेपा दए कटा, कन्त सुहागी मेल मिलाईआ। जुग जुग तेरा जनेपा देवे पा, हरिजन साचे तेरी गोद वखाईआ। तेरा सच रूप दए वटा, करे सेवा बेपरवाहीआ। तेरा पक्ख करे ख़ुदा, ख़ालक वेखे थाउँ थाँईंआ। आदि जुगादि ना होए जुदा, सख़ा सुहेला संग निभाईआ। चरनां उप्पर होणा तूं इक्क फ़िदा, फितरत तेरी इक्क वखाईआ। चरन कँवल तेरे उप्पर दए टिका, तेरा जन्म अजन्म ल्ए बदलाईआ । कदम कदम वेखे तेरा थाँ, जिस घर गुरमुख साचे ल्ए प्रगटाईआ। गुरमुखां बणे तूं साची मां, आपणी गोद अमृत साचा सीर प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर देवे वर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। जुग जुग लेख लिखाउँदा आया, निरगुण सरगुण जामा धार। दुष्ट हँकारी खपाउँदा आया, नाम खण्डा फड़ कटार। रावन गढ़्ह तुड़ाउँदा आया, रामा रूप हो उज्यार। कंस हँकारी खपाउँदा आया, कान्हा कृष्ना मीत मुरार। दीनां दर्द वण्डाउँदा आया, नानक गोबिन्द खेल सच्ची सरकार। कलिजुग अन्तिम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, ख़ालक ख़लक हरि वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई तेरा हौला भार कराउणा,
धरती देवे माण वड्याईआ। धरत आपणा चरन टिकाउणा, पुरख अबिनाशी रूप वटाईआ। पहलां गुरसिख मात जगाउणा, आपणे आउण दी बिध दए समझाईआ। जिस दुआरे गुरसिख वसाउणा, तिस दुआरे फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी नज़र ना आउणा, अचरज खेल बणाईआ। हरिजन हरि हरि मेल मिलाउणा, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। धरती तेरे रंग तेरा रूप रंगाउणा, तेरी दुरमति दए गंवाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म एका छन्द सुणाउणा, सोहँ शब्द ढोला गाईआ। पिछला पैंडा पन्ध मुकाउणा, अग्गे मार्ग देवे लाईआ। साचा सुख इक्क वखाउणा, दुःख दर्द दए गंवाईआ। सतिजुग साचा माण रखाउणा, औगुण मेटे सर्ब लोकाईआ। हरिजन साचे मेल मिलाउणा, भगत भगवन्त वेखे थाउँ थाँईंआ। तेरी गोद आप बहाउणा, साची गोद दए सुहाईआ। सोहँ शब्द सभ ने गाउणा, पारब्रह्म ब्रह्म वेखे चाँईं चाँईंआ। चार कुण्ट हरि हरि नज़री आउणा, दूसर इष्ट ना कोए धराईआ। पंख पखेरू पंछी उड उड सीस झुकाउणा, मछ कच्छ रहिण सरनाईआ। दहि दिशा लक्ख चुरासी जीव जंत राह तकाउणा, कौण सु वेला मिले साचा माहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निहकर्मी साचा कर्म कमाउणा, एका वार सभ दा पर्दा दए उठाईआ। जिस पेखे तिस नज़री आउणा, नज़री नज़र निहाल आप कराईआ। धरनी तेरा लेखा आपणे हथ्थ रखाउणा, धवल तेरी माण वड्याईआ। धवल तेरा मूल चुकाउणा, अमल गुण अमल वेखे बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सभ ने गाउणा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन पाताल अर्श फर्श ज़िमीं अस्मान वज्जे इक्क वधाईआ।
१४ जेठ २०१८ बिक्रमी अनन्त राम दे घर पिण्ड बाणीआं जम्मू
जिस लेखा तिस पाए सार, मन मनसा पूर कराइंदा। जिस संसा तिस दए निवार, जो जन आस रखाइंदा। कर किरपा जन लाए पार, कृपानिध दया कमाइंदा। आत्म अन्तर दए विचार, आत्म ब्रह्म बुझाइंदा। हउमे हंगता तोड़ हँकार, जूठ झूठ मोह चुकाइंदा। हरिजन हरि हरि इक्क प्यार, सच प्रीती इक्क वखाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, गुरदेव इष्ट आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अनरंग आपणी खेल खिलाइंदा। अनरंग हरि पुरख बिधाता, भेव अभेव ना कोए जणाईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जन भगतां मेले आपणा नाता, रूप अनूप धराईआ। सच जणाए साची गाथा, घट मन्दिर करे पढ़ाईआ। होए सहाई रघुपत रघुनाथा, रघुबंस वडी वड्याईआ। मेल मिलावा रामा पूत सपूता दसराथा, दहिसर रावन मन हँकार रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस लेखा दए वखाईआ। जिस लेखा तिस मेलया, कर किरपा गुण निधान। एका दर वखाए गुरु गुर चेलया, गुर चेला रूप श्री भगवान। पारब्रह्म अबिनाशी करता निरगुण सरगुण सज्जण सुहेलया, जीआ आत्म देवे जीआ दान। राए धर्म दी कटे जेलया, चित्रगुप्त लेखा मंगे ना आण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि ल्ए पछाण। जिस लेखा तिस मुक्या पन्ध, लक्ख चुरासी पन्ध ना कोए रखाईआ। हरिजन तजया मदिरा मास गंद, मधर नैण दरस वखाईआ। आत्म उपजाए परमानंद, निज आत्म करे रसाईआ। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। गीत सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दीख़ाना मातलोक रहिण ना पाईआ। करे प्रकाश अन्धेरे अन्ध, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। जगत विहारा करे खण्ड खण्ड, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। राए धर्म ना देवे दंड, लेखा लेख दए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी सदा बख्शंद, हरिजन हरि हरि ल्ए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर अग्नी तत्त होए सहाईआ। जिस लेखा तिस पाया माण, हरि सज्जण मेल मिलाया। शब्द अगम्मी सुणया फ़रमान, सति सति आप सुणाया। तीर अनियाला वज्जा बाण, गुर शब्दी बाण चलाया। सथ्थ लथ्थे पंज शैतान, हिँसा रूप ना कोए वटाया। अमृत सोमा फुट्टे विच काया मकान, निझर झिरना दए झिराया। सति सन्तोख देवे पीण खाण, धीरज धीर इक्क धराया। हरख सोग मिटे जहान, जिस जन सतिगुर पूरा गाया। अन्तिम मोख मुक्त चरन चुम्मे आण, हरिजन तेरे दर सीस झुकाया। तेरा नाता जुड़या इक्क भगवान, दूसर ओट ना कोए तकाया। अन्तिम वेले मेले आण, शब्द बबाने ल्ए चढ़ाया। सचखण्ड वसाए सच मकान, थिर घर आसण इक्क रखाया। आवण जावण चुक्के कान, मात गर्भ दस दस मास ना फेर तपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस लेखा तिस आप चुकाया।
बिन मरन जन्म बदलाए, गुर सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। पिछला लेखा दए मुकाए, अगला लेखा आप बणाईआ। आपणी हथ्थीं कलम फिराए ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निहकर्मी सच कर्म कमाए, कर्म काण्ड दए खपाईआ। वरन बरन इक्क रखाए, ब्रह्म पारब्रह्म सरनाईआ। साचा जन्म फिर दवाए, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। सुरती शब्दी ल्ए मिलाए, शब्द सुरत होए कुड़माईआ। अकाल मूर्त नज़री आए, निरगुण आपणा दरस वखाईआ। नाद तूरत इक्क वजाए, रागी राग आप सुणाईआ। पूर्ब मनसा दए चुकाए, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। मानस
जन्म दए बदला, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। हिरदे अंदर हरि वसा, जूठा झूठा मोह चुकाइंदा। साचे मार्ग देवे ला, सतो गुण इक्क समझाइंदा। कलिजुग अग्नी तत्त दए मिटा, साचा सुत इक्क रखाइंदा। ब्रह्म मति झोली पा, मन मति गवाइंदा। एका घर दए वखा, थिर दरबारा आप सुहाइंदा। हरिजन हरि हरि ल्ए मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म विच मिटाइंदा। जन्म मेटया दुक्ख, भाण्डा भरम भउ भन्नाया। घर उपजे साचा सुख, गुर सतिगुर सज्जण पाया। मात गर्भ ना होवे उलटा रुख, आवण जावण रहे ना राया। सुफल होए जनणी कुक्ख, जिस जन हरि हरि अंग लगाया। मानस देही लेखे लाए मानुख, मन मणका दए भवाया। अमृत जाम प्याए घुट, सर सरोवर इक्क नुहाया। आवण जावण जाए छुट, जम का भउ चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस मानस ल्ए तराया। मानस पाया हरि, हरि मेला मेल मिलाईआ। घर विच वेखे आपणा घर, घर घर विच वज्जे वधाईआ। निरभउ चुकाए झूठा डर, भय आपणा इक्क समझाईआ। गुरमुख जीवत जाए मर, नाता जगत मोह तुड़ाईआ। हरि चरन सरनाई जाए पड़, जन्म जन्म ल्ए बदलाईआ। हरिसंगत बहे एका वार रल, काग हँस रूप हो जाईआ। सच सिँघासण ल्ए मल्ल, आसण पुरख अबिनाशण सोभा पाईआ। दीपक जोत जाए जल, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी खल्ल, पंज तत्त वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूई द्वैती मेटे सल, एका रंग रंगाईआ। मिटे सल चुक्के बन्धन, पाया हरि निरँकारा। उपजे घर परमानंदन, सोहे बंक दुआरा। आत्म महिकाए वांग चन्दन, सच सुगंधी विच संसारा। साहिब दयाल सदा बख्शंदन, हरि बख्शश करे बख्शणहारा। पहला जन्म करे खण्डण, दूजा जन्म गुरु दुआरा। गुर मात गुर पित गुर सदा सदा तोड़े फंदन, कर किरपा पार उतारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस जन्म हरिजन आप संवारा। सच सुल्तान सच्ची सरकार, सति पुरख निरँजण आप बणाइंदा। साचे तख्त बैठ निरँकार, साचा अदल आप कमाइंदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यार, लक्ख चुरासी मूल चुकाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, निरगुण आपणा आप कराइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दार, लोकमात फेरा पाइंदा। चार जुग दी वेखे कार, गुर अवतार जो मात घलाइंदा। भुल ना जाए अभुल सिरजणहार, आपणा लेखा आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। साचा भेव जणाया, पुरख अबिनाशी बेपरवाह । सचखण्ड निवासी हुक्म सुणाया, धुर फ़रमाना आप उपा। आपणा मार्ग आपे लाया, आपे दए सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण खेल खिला। निरगुण चलाया आपणा मिशन, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। हुक्म नाल बणाए
रामा कृष्न, जुग जुग वेस वटाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मा महेष विष्न, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ला इक्क जणाईआ। साचा ला श्री भगवान, एका एक बणाया। लक्ख चुरासी मेरा नाँ, नाउँ निरँकारा आप सुणाया। पुरीआं लोआं होए सहा, जल थल महीअल फेरा पाया। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे थाँ थाँ, गगन गगनंतर फोल फुलाया। आदि जुगादि करे सच न्याँ, साचे तख्त आप सुहाया। ठग्ग चोर कोई छड्डे ना, जो बैठे मुख भवाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप लगाया। साचा मार्ग हरि अदालत, हरि वड्डा आप कराईआ। जुग जुग करे सच वकालत, भगवन भगती रूप तराईआ। एका नाम दए ज़मानत, ज़िमनी होर ना कोए लिखाईआ। निरगुण सरगुण करे सफ़ारश, दूसर मंगे ना कोए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सचखण्ड बैठा वेख वखाईआ। सचखण्ड वखाए धर्म राज, लोकमात वज्जे वधाईआ। निरगुण रच रच आपणा काज, लक्ख चुरासी खेल खिलाईआ। बण हल्कारा गुर अवतारा मारदा रिहा वाज, हरिजन सचे ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म चलाईआ। जुग जुग हुक्म चलाए हुक्मरान, हाकम आपणा नाउँ धराइंदा। फड़ फड़ मेटे पंज शैतान, बेईमान कोई रहिण ना पाइंदा। इक्क जणाए सच नज़ाम, अमाम अमामा आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग साचा खेल खिलाइंदा। सतिजुग साचा सच विहारा, शाह पातशाह आप कराईआ। निरगुण निरवैर बण सिक्दारा, साचा हुक्म चलाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर पनिहारा, साची सेव समझाईआ। लोकमात कढ्ढे आप वगारा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा खेल करनेहारा, एका रूप धराइंदा। राम रम्मईआ हो त्यारा, रावण गढ़्ह तुड़ाइंदा। झूठा छड्डया तख्त संसारा, साचा तख्त आपणे अंदर आसण लाइंदा। एका प्रेम कीआ प्यारा, हनुमंत नाउँ धराइंदा। एका चरन कँवल कीआ प्यारा, लकशमन आपणा माण दवाइंदा। एका सीता दए सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। एका भरत बणाए वणजारा, राज जोग आप समझाइंदा। एका खेले खेल जंगल जूह उजाड़ पहाडा, जीव जंत रईयत आपणी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार बंधाइंदा। साची धार बन्न्हणहारा साचा कमिशन आप बणाईआ। आपे बणे साचा शिशन, जज होर ना कोए बणाईआ। रूप वखाए कान्हा कृष्न, दोए दोए लेखा आप मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रूप धराईआ। जुग जुग रूप अवल्लड़ा, हरि साचा सच धराइंदा। करे खेल इक्क अनमुल्लड़ा, अकल कल आप अख्वाइंदा। शब्दी जोती पवणी आपे रलड़ा, पाणी पवण आप समाइंदा। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अपारा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। लोकमात बणाए सचखण्ड दुआरा, निरगुण आपणी जोत जगाईआ। हुक्मी हुक्म करे वरतारा, सच संदेशा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ल्याए चरन दुआरा, दर दरबान ल्ए बहाईआ। चित्रगुप्त उठाए लिखारा, लक्ख चुरासी लिख्या नाल लिआईआ। राए धर्म वखाए आपणी धारा, जो रख्या ला बणाईआ। जम जमदूत आयन वारो वारा, आपणा जबूड़ा हथ्थ उठाईआ। पुरख अबिनाशी एका दस्से धाम न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा शहिनशाहीआ। साचा हुक्म हरि फ़रमान, आपणा आप सुणाइंदा। कट्ठे होणा सच मकान, सच मकाना इक्क बणाइंदा। सम्बल नगरी सति निशान, पुरख अबिनाशी डेरा लाइंदा। सेवा करे गोबिन्द जवान, गोबिन्द आपणा बल रखाइंदा। रामा कृष्न होए प्रधान, सच प्रधानगी आप कमाइंदा । चार जुग दा वेखे निशान, निशाना आपणे हथ्थ रखाइंदा। मेल मिलाए गोपी काहन, सीता राम विछड़ ना जाइंदा। ईसा मूसा सच्चे दर दरबान, दर दरवेश आप सदाइंदा। मुहम्मद पकड़े चार यारी करे परवान, यार यारी संग मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत आप सुहाइंदा। सच अदालत बणाए सोभावन्त, सचखण्ड निवास वज्जी वधाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, कलिजुग अन्तिम बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी वेखे जीव जंत, भुल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप जणाईआ। आपणा हुक्म जणाए हरि हरि, कलिजुग अन्तिम वारी आईआ। जगत वकारी आपे फड़ फड़, एका भउ रखाईआ। जुग जुग गुर अवतार मनमुख मुकौंदे रहे लड़ लड़, तीर कमान तलवार हथ्थ उठाईआ। कलिजुग अन्तिम शाह पातशाह साचे तख्त बैठा चढ़, एका हुक्म दए सुणाईआ। हुक्मे अग्गे कोए ना सके अड़, गुर अवतार सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना दए समझाईआ। धुर फ़रमाना सुणाए सच निशान, हरि साचा आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। वेख वखाए आदि शक्ति भगवान, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। अष्टभुज वेखे मार ध्यान, सिँघ शेर शेर वडी वड्याईआ। चार जुग जो दस्सदा आया कहाण, आपणा नाउँ मात प्रगटाईआ। अन्तिम करे पुण छाण, लेखा लेखा ल्ए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, पहला मुकदमा दीवानी ल्ए चलाईआ। जगत मुकद्दमा चले दीवानी, सो पुरख निरँजण आप चलाइंदा। राज राजानां आई हानी, साचा पातशाह ना कोए अख्वाइंदा। मायाधारी पहलों देण कुरबानी, ग़रीबनिमाणे गले लगाइंदा। उच्चे मन्दिर मेटे निशानी, कुल्ली कक्खां आप प्रगटाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे जवानी, जोबन मात ना कोए हंढाइंदा। दर बद्धे देवे ठंडा
कोए ना पाणी, हथ्थ सीर ना कोए फड़ाइंदा। जो झूठी रसना पढ़दे रहे बाणी, अन्तिम बाण निराला लाइंदा। किसे सेज ना मिले राजे राणी, शाह सुल्ताना ख़ाक मिलाइंदा। कोई दलील ना देवे जगत विद्वानी, जगत विद्या ना कोए रखाइंदा। बण विचोला ना मारे भानी, दूसर अंग ना कोए लगाइंदा। लेखा वेखा चार खाणी, धर्म राए नाल रलाइंदा। चित्रगुप्त सभ दा होया जान जाणी, इक्क इक्क लेखा आप सुणाइंदा। कलिजुग जीवां नाता बद्धा मात पित भैण भाई नाना नानी, निरगुण नाम ना कोए धराइंदा। माया राणी घर घर होई प्रधानी, माया ममता मोह नाच नचाइंदा। तेरा देणा ना सके कोए पछाणी, मकरूज़ कर्ज़ ना कोए लांहयदा। कलिजुग अन्तिम वेखे आप श्री भगवानी जोती जामा भेख वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। दीवानी दावा होणा दायर, हाढ़ सतारां हरि समझाईआ। बचया रहे ना कोई नगर खेड़ा पिण्ड शहर, शाह पातशाह वेखे थाउँ थाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी चले एका मोहर, एका हुक्म दए सुणाईआ। लुकया रहे ना कोई अमीर तमीर, हुक्मरान साचा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत मकुद्दम आपणे दर बुलाईआ। जगत मुकद्दम आयण दर, हरि साचा सच बुलाइंदा। लिखी डायरी जो घर घर, आपणा हिसाब वखाइंदा। आपणी कीती लैण भर, तेरा इन्साफ़ मोहि भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत आप लगाइंदा। सच अदालत करे सुल्ताना, मजिस्टरेट आप अख्वाईआ। एका वार देवे धुर फ़रमाना, आपणी हथ्थीं भराय हरि तल्बाना, तल्ब सारे ल्ए कराईआ। दस बीस तीस ना करे किसे जुर्माना, जुरम आपणा आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई सफ़ारश आए चल मकाना, दर दुआरा नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतारां आपणे दर आपे सद्दे अग्गे कढ्ढ वखाए परवाना, साचा नाउँ किसे कोए नज़र ना आईआ। लक्ख चुरासी गौंदी रही गाना, जगत ताल रूप वटाईआ। किसे मिल्या ना श्री भगवाना, जो अन्त ल्ए छुडाईआ। कलिजुग जीव बध्धा दो जहानां, दोए दोए लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अदालत रिहा कराईआ। साची अदालत करे हमेश, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम फौजदारी चल्लया केस, नौ खण्ड पृथ्मी पई लड़ाईआ। सालस बणे गुर दस्मेश, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। मुजरम बणाए मुसायक मुल्ला शेख़, पीर दस्तगीर नाल रलाईआ। अल्ला राणी रहे वेख, मस्जिद अंदर बैठी मुख छुपाईआ। चार यार बणन दरवेश, एका हुक्म सुणाईआ। हाढ़ सतारां फड़ के करनी पेस, पुरख अबिनाशी एका पेसी रिहा वखाईआ। अद्धी रात हाढ़ सतारा चल के आए निरगुण नानक मोढे धर के खूंडी खेस, रूप अनूप वटाईआ। अल्ला राणी तेरी अदालत मैं लई वेख, आपणी हथ्थीं चक्की चलाईआ। ग़रीब निमाणयां हथ्थां पैरां पाए छेक,
तेरयां शेख़ां दिती सज़ाईआ। बाल अञ्याणे झूजे खेत, आपणा आप गए कटाईआ। छोटे बाले नीआं हेठां वेख, तेरी रती रत तरस ना आईआ। तूं बण दुहागण गुरमुखां खा खा भरया आपणा पेट, हरिजन साचे चरखड़ीआं उत्ते भवाईआ। किसे पवाई सीस तत्ती रेत, किसे देगां विच उबलाईआ। तेरे चार यार तेरा खेल रहे वेख, नाल मुहम्मद दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सच अदालत आपणी आप रखाईआ। सच अदालत करे जज्ज, साची जज्जी गुरसिख तेरे अंदर बणाईआ। तेरा मक्का काअबा वेख्या हुंदा हज्ज, शरअ शरीअत फोल फोलाईआ। तेरा पर्दा सके ना कोए कज, होई दुहागण देवे मात दुहाईआ। तेरा उच्चा हुजरा जाणा भज्ज, तेरी मेहराब नज़र कोए ना आईआ। हुण वेला जे कोई सद्दणा ते लै सद्द, सदी चौधवीं रही विहाईआ। चौदां सदीआं जो दब्बदी रही धरती विच हड्ड, तेरीआं हड्डीआं दए सुकाईआ। माणस घतदी रही डूँग्घी खड्ड, आपणा हुक्म चलाईआ। अज्ज बांधी बद्धी हो जाईं अड्ड, तेरा संग ना कोए निभाईआ। चार यार तैनूं जायण छड्ड, आपणी हथ्थीं बन्धन पाईआ। पीर पैग़म्बरां शाह सुल्तानां जो द्वैत प्याई मदि, एका वार बाहर दए कढ्ढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह सोहे तख्त, तख्त सुहाना आप बणाईआ। गोबिन्द जाणे एका वक्त, जिस हरि हरि आप बुझाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों हरिजन कढ्ढे साचे भगत, भारत खण्ड वज्जी वधाईआ। नौ नौ तेरा लेखा चुक्के बूंद रक्त, रक्त नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दए सुणाईआ। साचा हुक्म सुणाया दस दस्मेश, हरि शब्दी शब्द अल्हाइंदा। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी लेखा एका वार करना पेश, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। पुरख अबिनाशी एका नेत्र ल्ए पेख, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव हाढ़ सतारां दए खुल्हाईआ।
१४ जेठ २०१८ बिक्रमी धंगाली करतार सिँघ दे घर जम्मू
काया गठड़ी कंडा थोहर, नज़र किसे ना आइंदा। रैण अन्धेरी चुभे घोर, वेख कोए ना पाइंदा। नाल रलाए पंज चोर, चोरी चोर सद कमाइंदा। जीव कुरलाए पाए शोर, दुःख दर्द ना कोए मिटाइंदा। बिन सतिगुर पूरे सार ना पाए कोई होर, नश्तर नाम ना कोए लगाइंदा । अन्तिम चले जगत कोढ़, रोगी रोग विच फसाइंदा। जिस जन सतिगुर पूरा जाए बौहड़, काया कंडा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डूँग्घी भँवरी फोल फोलाइंदा।
कलिजुग कंडा तिक्खी धार, जीवां जंतां रिहा तड़फाईआ। कदे आर कदे पार, अद्धविचकार नज़र किसे ना आईआ। मनमुख रोवण ज़ारो ज़ार, दिवस रैण चैन ना पाईआ। ना कोई खिच्चे कढ्ढे बाहर, हथ्थ किसे ना आईआ। चारों कुण्ट फिरन दुख्यार, अठसठ बैठे फेरा पाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर कर पुकार, आपणा दुःख रहे सुणाईआ। डूँग्घी नश्तर कोई ना देवे मार, जराम दिस कोए ना आईआ। हाए हाए करे सर्ब संसार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया गठड़ी हँकारी सूल इक्क लगाईआ। हँकारी सूल तिक्खा मुख, मनमुखां रही जलाईआ। अठ्ठे पहर धूंआँ रिहा धुख, दरदी दर्द ना कोए मिटाईआ। चारे कुण्ट वेखण उठ उठ, कौण होए आण सहाईआ। खाणा पीणा गया छुट्ट, चिंता सोग वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। काया गठड़ी वेखणहारा, एका रंग समाइंदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, लोकमात वेस वटाइंदा। भगतन मेला विच संसारा, जंगल जूह उजाड़ पहाडा फोल फोलाइंदा। नाम देवे इक्क सहारा, साचा बस्त्र तन छुहाइंदा। कंडा चुभे ना विच संसारा, जगत दुःख ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। कढ्ढे कंडा वखाए कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी आपणा डेरा लाईआ। त्रैभवण धनी वण्डाए वण्डा, त्रै त्रै देसा वेख वखाईआ। खोज खोजाए ब्रह्म ब्रह्मण्डा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। भेव चुकाए जेरज अंडा, उत्भुज सेत्ज रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कन्ढ्ढा दए वखाईआ। साचा कन्ढ्ढा हरि किनारा, कन्ढ्ढी पत्तण आपणा लाइंदा। पुरख अगम्मड़ा हो उज्यारा, अगम्मड़ी धार चलाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, जीवां जंतां वेख वखाइंदा। हरिजन विरला कर प्यारा, आप आपणा मेल मिलाइंदा। दीनां अनाथां दए सहारा, दीनन आपणी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच किनारा आप सुहाइंदा। सच किनारा अन्तिम घाट, सो पुरख निरँजण आप बणाईआ। कन्ढ्ढी बैठा कट्टे वाट, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। काया गठड़ी वेखे आण बाट, डूँग्घी भँवरी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। काया गठड़ी गंढ्ढ खोल्ह, आपणा पर्दा दए चुकाईआ। सूला सत्थर वखाए कोल, यारड़ा सच्चा माहीआ। उप्पर सुत्ता रहे अडोल, कंडा कोए चुभण ना पाईआ। एका नाम सुणाए बोल, अनबोलत शब्द अल्हाईआ। कंडे संग जाए मौल, पत्त डाल्ही फुल महिकाईआ। गुरमुख साचे रक्खे अडोल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कंडा फुल्ल एका घर, हरि हरि आप उपाइंदा। फुल तोड़े मालण बण, आपणी खारी आप टिकाइंदा। हार परोए फुल्ल कहे धन्न, साचे हट्ट आप वकाइंदा। छैल छबीला हरिजन
पाए गल चढ़े चन्न, जोबन नूर नाल मिलाइंदा। कंडा किसे ना आवे कम्म, हथ्थो हथ्थ ना कोए तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप मलाइंदा । कंडा बणन मनमुख जीव, सतिगुर पूरा हथ्थ ना लाईआ। गुरमुखां उत्तों रिहा थेव, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। आपणी हथ्थीं वेचिआ मेव, फल पाकी ल्ए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि महिकाईआ। साचा फुल हरिजन मीत, घर पंखड़ीआं आप खुल्हाईआ। हो हो भँवरा गाए गीत, वासना सुगंध विच मिलाईआ। गुरसिख फुल्ल बैठा रहे अतीत, घर आपणे सोभा पाईआ। गुर सतिगुर निभावण आए आपणी प्रीत, कलिजुग काला भौरा दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन फुल ल्ए महिकाईआ। कलिजुग कंडा लग्गा टाहणी, पत्त डाल्ही मुख छुपाया। कोए ना मिल्या साचा हाणी, साचा संग ना कोए रखाया। ना जोबन ना कोए जवानी, साचे दर ना कोए बहाया। कोई हथ्थ ना लाए राजा राणी, दूर दुराडा दए दुरकाया। उप्पर छिड़के ना कोई पाणी, सीतल धार ना कोए वहाया। कलिजुग अन्तिम रोवे करे पछोतानी, नेत्र नैणां नीर वहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनमुखां दए आप सज़ाया। मनमुख कंडा मनमुख रिहा चुभ, कलिजुग आपणी खेल खिलाईआ। अंदरे अंदर रिहा खुभ, रो रो हाल सुणाईआ। मेरी कोई ना लवे सुध, ना होए कोए सहाईआ। मेरी मारी गई बुध, एका भुलया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आपे पाईआ। कलिजुग कंडा तिक्खी धार, जीवां जंतां रिहा सताईआ। राह खेड़े जांदयां मारे मार, राती सुत्तयां दए जगाईआ। कोई ना सके सुरत संभाल, मन मति बैठी पर्दा पाईआ। फल फुलवाड़ी ना दिसे डाल, कंडा ख़ार सीस उठाईआ। काया गठड़ी ना सके कोए संभाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनमुखां दए सज़ाईआ। गुरमुख साचा अनमुल्लड़ा फुल्ल, पुरख अबिनाशी आपणे हथ्थ रखाईआ। बण बण मालन पावे मुल्ल, अमुल वडी वड्याईआ। साचे कंडे तोले तोल, तोला बणे सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे हथ्थ रखाए अडोल, डोल कदे ना जाईआ। सदा सदा सद रक्खे कोल, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। वासना अंदर सुगंधी जाए मौल, सुगंध वासना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अंदर धरया साचा कँवल, अमृत मेघ आप बरसाईआ। अमृत मेघ बरसे बरखा, मेघ मेघला खेल खिलाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरखा, चिंता दुःख ना कोए जणाइंदा। एका देवे दरसी दरसा, दे दरस दर्द मिटाइंदा। संसारी मेटे हिरस हिरसा, हवस होर ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा फुल्ल महिकाइंदा। हरिजन साचा फुल्ल माणक मोती, घर साचे आप टिकाईआ। जगदी रहे निर्मल
जोती, जोत नूर रुशनाईआ। मिले मेल इक्क इकलोती, इक्क इकल्ला होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे अंग लगाईआ। हरिजन फुल्ल फूलणहार, इक्क इक्क मेल मिलाया। हरि मन्दिर करे सच शंगार, दर साचे भेंट चढ़ाया। वासना सुगंध आए एका वार, वासना वासना विच समाया। मुके पन्ध सर्ब संसार, दर घर साचे आसण लाया। ना कोई पत्त ना कोई डाल्ह, ना कोई कंडा साथ रखाया। पुरख अबिनाशी हो दयाल, आपणी खारी आपे पाया। सचखण्ड दुआर रक्खे संभाल, काया गठड़ी परे सुटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल लालां विच रखाया।