पुस्तकालयभाग १०

१४ जेठ २०१८ बिक्रमी कर्म सिँघ दे घर धंगाली जम्मू

गुरसिख सच्चा शाह सवारा, शब्द घोड़े तंग कसाईआ। चरन रकाबे देवे आपणी वारा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी खेल न्यारा, ख़ालक ख़लक विच कराईआ। हरिजन फिरे विच संसारा, चार कुण्ट भुआईआ। लोआं पुरीआं बोल जैकारा, घट घट रिहा सुणाईआ। करोड़ तेतीसा दए हुलारा, सुरपति राजा इन्द उठाईआ। छोटा बाला हो त्यारा, दर आया वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी कर शंगारा, साचे अश्व दिता चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सवारी इक्क अख्वाईआ। गुरसिख अस्वार होए सवार, अश्व आपणा आप दौड़ाईआ। पवण उनन्जा ना पावे सार, कोह करोड़ी लेखा लिख ना सके राईआ। साहिब सुल्तान दए सहार, शाह पातशाह दया कमाईआ। शंकर छप्पर छन्न ल्ए उठाल, सोया अन्त रहिण ना पाईआ। गुरसिख बाला आया बण जवान, सूरबीर नाउँ धराईआ। नाल ल्याया सत रंग निशान, सति सति पुरख निरँजण बणत बणाईआ। सृष्ट सबाई दए ज्ञान, एका गुण समझाईआ। प्रगट होया श्री भगवान, गुरमुखां दए वड्याईआ। नव नौ चार चुकाए काण, आपणी कीती आप उलटाईआ। आपणा बणाए फेर विधान, साची बणत आप बणाईआ। सच सिँघासण बह देवे फ़रमान, धुर फ़रमान आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे साचे घोड़े ल्ए चढ़ाईआ। गुरमुख घोड़े गया चढ़, सति पुरख निरँजण आप चढ़ाया। पुरी ब्रह्म गया वड़, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाया। ब्रह्मा वेखे उठ उठ खड़, कौण दुआरे मेरे आया। मैं लक्ख चुरासी घाड़न रिहा घड़, मेरा घाड़न कौण भन्न वखाया। मैं विद्या आपणी गया पढ़, वेद शास्त्र रूप धराया। कौण मेरा कीता देवे हरि, हार जित कौण दए वखाया। मैं निरभउ हो के चुकाया डर, आपणे घर आसण लाया। मैं अनभोेल ल्या फड़, पुरख अबिनाशी

तेरा भेव किसे ना पाया। तेरा गुरसिख तेरा अक्खर आया पढ़, मेरा अक्खर दिता मिटाया। मैं सरन सरनाई डिगा दड़, वाह वा तेरा शुकर मनाया। मेरी आपणे घर लाउणी जड़्ह, लक्ख चुरासी देणी जड़्ह उखड़ाया। मेरा नूर आपणे अंदर लैणा धर, लक्ख चुरासी नूर अग्नी तत्त जलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे घोड़े आप बहाया। गुरसिख चढ़ चढ़ घोड़े चढ़या चा, वाग आपणे हथ्थ उठाईआ। पुरख अबिनाशी दए सलाह, साचा राह दए वखाईआ। इन्दर शंकर फड़ फड़ बांह, आपणी गोद बहाईआ। ब्रह्मे एका अक्खर दए सुणा, अन्त आखर करे पढ़ाईआ। हुक्म मिल्या धुर दरगाह, वेला सभ दा रिहा चुकाईआ। सचखण्ड निवासी लोकमात प्रगट होया सच्चा शहिनशाह, दो जहानां शहिनशाही दए बदलाईआ। आपणे हुक्मरान आपणे हुक्म दए बहा, हुक्मी हुक्म आप सुणाईआ। आदि जुगादि करदा आया सच न्याँ हरि का भेव कोए ना पाईआ। गुरसिख बहाए साचे थाँ, थाँन थनंतर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणे घोड़े आप चढ़ाईआ। गुरसिख चढ़या घोड़ कस पलाणा, शब्द पलाक इक्क लगाइंदा। मिटौदा जाए राजा राणा, शाह सुल्ताना खाक मिलाइंदा। गाउँदा जाए एका गाणा, विष्नूं भगवान आप पढ़ाइंदा। दरगाह साची मिल्या सच टिकाणा, राह विच ना कोए अटकाइंदा। सति सरूपी सच बबाणा, साचा घोड़ा रूप वटाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवाना, आप आपणा दर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे अश्व जिस चढ़ाइंदा। अश्व घोड़ा साचा राकी, सो पुरख निरँजण आप बणाया। गुरमुखां वखाए खोल्ह आत्म ताकी, आपणा पर्दा आप उठाया। किसे दिस ना आवे जीव ख़ाकी, दोए दोए लोचण दरस किसे ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां साचा राह रिहा वखाया। साचा राकी हरि का नाउँ, हरिजन साचे आप चढ़ाईआ। फिर फिर वेखे नगर खेड़े ग्राउँ, टिल्ले पर्बत फोल फोलाईआ। गुरसिख फड़ फड़ चढ़ाए बाहों, मनमुख नेड़ कोए ना आईआ। अग्गे पिच्छे फिरे सिर रक्खे ठंडी छाउँ, ठग्ग चोर यार लुट कोए ना जाईआ। करे प्यार जिउँ बालक माउँ, पिता पूत होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घोड़ा इक्क रखाईआ। साचा घोड़ा चार पौड़, चार युगां आप लगाइंदा। जुगा जुगन्तर रिहा दौड़, आपणा पन्ध आप मुकाइंदा। अन्तिम भन्ने रीठा कौड़, कलिजुग जीव वेख वखाइंदा। गुरसिख घर जाए बौहड़, आप आपणा सीस झुकाइंदा। हरिजन उठाए आपणी मौर, आपणी पीठ भार रखाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे कर कर ग़ौर, कोई गैर मेरे संग रहिण ना पाइंदा। ब्रह्मण्डां कर के आया सैर, लोकमात वेख वखाइंदा। चार कुण्ट वरते कहर, सांतक सति ना कोए कराइंदा। कलिजुग पापां वगे हड़ गहर, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। पिता पुत्तर प्या वैर,

भाई भाई ना मेल मिलाइंदा। भैण भ्रावां देवे ज़हिर, माया ममता खेल खिलाइंदा। नारी कन्त भुलाए कर कर हेर फेर, सच सुच्च ना कोए जणाइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया सिँघ शेर दलेर, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। आपणा घोड़ा फड़ ल्याया घेर, गुरसिखां हथ्थ फड़ाइंदा। चढ़ना छेती ना लाउणी देर, वेला गया हथ्थ ना आइंदा। चारों कुण्ट होणा हनेर, राह खेड़ा ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख अस्वार आप कराइंदा। गुरसिख अस्वार उठ कमरकस, कलिजुग वेला अन्तिम आईआ। सतिगुर मार्ग रिहा दस्स, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। किसे ना रहिणा किसे दे वस, सगला संग ना कोए रखाईआ। गुरसिख गुर गुर मिले हस्स हस्स, बाकी रोवे सर्ब लुकाईआ। हुण कहिन्दे मूर्ख मूरखां नाल गए फस, मूर्ख बणया बेपरवाहीआ। मूरखां कोलों दूर दुराडा गया नस्स, मूर्ख आपणा रूप छुपाईआ। जिस जन हिरदे अंदर गया वस, साची सूरत दए वखाईआ। अन्तिम पूरी करे आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। गुरसिखां देवे आप शाबाश, जो घोड़यां उप्पर बैठे आसण लाईआ। लेखा चुक्के पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां पार कराईआ। जिथे रक्खे आपणा वास, गुरमुख रक्खे चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बण बण दासी दास करे बन्द खलास, ख़लासा आपणा ना किसे समझाईआ।

१४ जेठ २०१८ बिक्रमी मेला राम दे घर धंगाली जम्मू

तारा सिँघ दा घोड़ा हिनके मंगे दाणा, शोर रिहा मचाईआ। पहलों खावां राजा राणा, शाह सुल्तानां दयाँ खपाईआ। फेर ढावां उच्च मकाना, उच्चा टिल्ला कोए रहिण ना पाईआ। फिर मिटावां झूठा गाणा, धीआं भैणां जो नाच रहे कराईआ। फिर मिटावां पीणा खाणा, मदिरा मास जो जन रसन रहे लगाईआ। फेर वरता आपणा भाणा, होणी नार पुरख अबिनाशी अग्गे सीस झुकाईआ। तूं शाह पातशाह सच्चा सुल्ताना, तेरे चलां हुक्म रज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक्क रखाईआ। साची सेवा मेरी रक्ख, गुरसिख अश्व मंग मंगाइंदा। गुरमुख आपणे लोकमात कर प्रतक्ख, मैं घर घर वेख वखाइंदा। मेरा आसण रहे ना सख, गुरसिख साचे आप चढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंग मंगाइंदा। एका मंग मंगे घोड़ा, हरि हरि अग्गे सीस झुकाईआ। गुरसिख मिले मेल मेरा जोड़ा, लोकमात वज्जे वधाईआ। मैं चाँईं चाँईं आवां दौड़ा, तेरा चरन राह तकाईआ। वेखीं दर करीं ना सौड़ा, भुल कदे ना जाईआ। मैं अक्खीं वेख के चल्लया तेरे सस्से उप्पर होड़ा, सस्सा तेरा किला निरगुण सरगुण विच बहाईआ। हँ

ब्रह्म लगाया पौड़ा, पहला पौड़ा दवां टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आस पूर कराईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल, दयावान दया कमाइंदा। उठ जा वेख मेरे गुरसिख लाल, लोकमात राह दसाइंदा। जुग जुग बैठे बण कंगाल, झूठा धन ना कोए रखाइंदा। मैं सौदा करां बण दलाल, रसीद आपणे हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर समझाइंदा। अश्व घोड़ा करे निमस्कार पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। आपणे प्रेम मैनूं शंगार, दे सच्चा एका दान। मैं जावां विच संसार, गुरमुख वेखां नौजवान। सिँघ तारा रिहा पुकार, अठ्ठे पहर वेखे मार ध्यान। मैं फड़ करां अस्वार, आपणे उप्पर चुक्का भार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुरसिख बख्शणा शाह अस्वार। हरि घोड़ा नौजवान अग्गे आए खड़, सोलां कलीआं आसण पाईआ। सिँघ तारा बिरध अवस्था वेख ना जाए डर, आपणा मुख ल्ए भवाईआ। मैं निउँ निउँ निउँ अग्गे करां आपणा धड़, चरन धूढ़ मस्तक टिक्का लाईआ। मेरा कोई ना फरके फर, सील सन्तोख इक्क जणाईआ। तूं कर किरपा दिता धर, मैं आवां वाहो दाहीआ। तेरा पुचावां तेरे घर, तेरा तेरी सेव कमाईआ। होए सुभाग मिले हरि दर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घोड़े उप्पर आप चढ़ाईआ। मारे पौड़ खोपरी लथ्थे, दूई द्वैती दए मिटाईआ। करे प्रकाश जगत रथे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मेल मिलाए जिउँ जट धन्ने, भोले भाउ होए सहाईआ। सतिगुर पूरा एका मन्ने, रुस्सी रहे सर्ब लोकाईआ। भाग लगावे छप्पर छन्ने, नाम छप्पर छन्न आप छुहाईआ। बण बाढी दूसर नाल कदे ना मन्ने, दूजा घर ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए दबाईआ। पहला पौड़ मस्तक उत्ते दए रक्ख, उप्पर आपणा भार रखाईआ। घर विच्चों घर कर प्रतक्ख, घर आपणा दए वखाईआ। साची वस्त फड़ाए हथ्थ, नाम अमोलक बेपरवाहीआ। महिमा सुणाए अकथना अकथ, रसना जिहवा ना कोए हिलाईआ। आपणा मार्ग जाए दस्स, भरम भुलेखा सर्ब कढ्ढाईआ। साचा नूर कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। आत्म सेजा कर भोग बिलास, गुरमुख गुर गुर नारी कन्त रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा मेल मिलाईआ। साचा पौड़ रक्खे चोटी, दयावान दया कमाइंदा। जगत कढ्ढे वासना खोटी, वाह वा आपणा रंग रंगाइंदा। गुरसिख ना खाए मास बोटी, मदिरा पाण ना कोए प्यांअदा। कर किरपा प्रगटाए निर्मल जोती, जोत जोत जगाइंदा। गुरसिख आत्म रहे ना सोती, सोई सुवाणी आप उठाइंदा। फड़के आया एका सोटी, सोहँ डण्डा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुरसिख घर घर वेख वखाइंदा।

बाली बुध ब्रह्म विचार, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। पुरख अबिनाशी पाए सार, बाल अवस्था दए वड्याईआ। घट नूर होए उज्यार, सूझ बूझ आप जणाईआ। कलिजुग माया पोह ना सके विच संसार, जगत ध्रोह ना कोए कमाईआ। एका मोह बख्शे संगत प्यार, मात पित वखाए सर्ब भैण भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, छोटी बाली गोद बहाईआ। छोटी बाली बाल अञ्याण, तन मन चाउ घनेरा। घर मिले मेरा श्री भगवान, दर आए पाए फेरा। मेरा माणस जन्म करे परवान, चुक्के जम का झेड़ा। ब्रह्म देवे जीआ दान, पारब्रह्म कर कर आपणी मेहरां। चरन धूढ़ी कराए सच्चा अशनान, दरस वखाए नेरन नेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चुकाए मेरा तेरा। बाल अञ्याणी सुघड़ सुचज्जी, तन मन वैराग्या। चाँईं चाँईं फिरे भज्जी, मेरा घर होए सुभागया। मेरीआं पकड़े दोए बांही, बिन मात पित रक्खे लाजया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे दरस ग़रीब नवाजया। बाल अञ्याणी उत्तम ज़ात, मिली माण वड्याईआ। पुरख अबिनाशी दे के जाए नाम दात, सौहरे पेईए सदा संग रखाईआ। आवे जावे पुछे वात, नित नवित फेरा पाईआ। बणया रहे पिता मात, बाल अञ्याणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को गल्ल लग्गी चंगी, जेहड़ी आखे पातशाह मेरे घर फेरा पाईआ।

१४ जेठ २०१८ बिक्रमी लछमण सिँघ दे घर धंगाली जम्मू

आदि अन्त हरि का रंग, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। जुगा जुगन्तर नाम मृदंग, हरि पुरख निरँजण आप वजाइंदा। दो जहानां सच पलँघ, एकँकारा आप हंढाइंदा। मेट मिटाए अन्धेरा अन्ध, आदि निरँजण जोत जगाइंदा। अबिनाशी करता गाए सुहागी छन्द, आपणा नाउँ आप धराइंदा। श्री भगवाना करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, घर साचे सोभा पाइंदा। पारब्रह्म आपे जाणे आपणा अनन्द, सति सरूप आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप रखाइंदा। सो पुरख निरँजण साची धार, सचखण्ड दुआर बणाईआ। थिर घर आपणा कर पसार, चरन कँवल टिकाईआ। सुन्न अगम्मी खोल्ह किवाड़, धूंआँधार वखाईआ। आपणी इच्छया कर विचार, साची भिच्छया जोत रुशनाईआ। दीवा बाती इक्क उज्यार, कमलापाती ल्ए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाईआ। , सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। आप प्रगटाए आपणी जाती, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। ना कोई दिवस ना कोई

राती, थित वार ना वण्ड वंडाइंदा। ना सन्धया ना करे प्रभाती, वेला वक्त ना कोए जणाइंदा। ना पिता ना कोए माती, दाई दाया ना कोए अख्वाइंदा। ना कोई मन्दिर ना कोई हाटी, वणज वणजारा ना कोए जणाइंदा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, सरोवर सर ना कोए भराइंदा। इक्क इकल्ला खेले खेल कमलापाती, पुरख अबिनाशी आपणा घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बंक आप बणाइंदा। साचा बंक हरि दुआरा, चार दीवार ना कोए रखाईआ। छप्पर छन्न ना कोए सहारा, महल्ल अटल उच्च दए वड्याईआ। दीवा बाती ना कोए उज्यारा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सूरज चन्न ना कोए सितारा, किरन किरन ना कोए प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए अखाड़ा, लक्ख चुरासी नाच ना कोए नचाईआ। साध सन्त ना गुर अवतारा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। पूजा पाठ ना कोए जैकारा, नाद धुंन ना कोए वजाईआ। मन्दिर मस्जिद ना कोई गुरदुआरा, ठाकर शिवदुआला मठ ना कोए बणाईआ। त्रैगुण माया ना कोए पसारा, पंज तत्त मेला ना कोए मिलाईआ। ना कोई नारी कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी ना कोए सुहाईआ। पूत सपूता ना सुत दुलारा, माता कुक्ख ना कोए वड्याईआ। शाह पातशाह ना कोए सिक्दारा, रईयत सीस ना कोए झुकाईआ। धरत धवल ना कोए पसारा, जल बिम्ब ना कोए वड्याईआ। समुंद सागर ना मिट्ठा खारा, उजाड़ पहाड ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड साची बणत बणाईआ। सचखण्ड दुआरा सच बणा, हरि आपणी सेव कमाइंदा। आप आपणा विच टिका, निरगुण नूर धराइंदा। इक्क इकल्ला कर रुशना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सच महल्ला ल्ए वसा, आपणा प्रकाश आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा हरि सुहाइंदा, निरगुण जोत जगा। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, बेअन्त बेपरवाह। अगम्म अगम्मड़ी खेल खिलाइंदा, अलख अलखना अलख जगा। आपणी रचना आप रचाइंदा, सच सिँघासण ल्ए सजा। साची घाड़त आप घड़ाइंदा, बाढी बणे हरि मेहरवां। लम्मा चौड़ा भेव कोए ना पाइंदा, दिस ना आए किसे निशां। आपणे मन्दिर आपे डांहयदा, आपे आसण ल्ए विछा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा दए वड्या। सच सिँघासण हरि वछाया, आपणी सेज आप सुहाईआ। आपे वेख वेख ख़ुशी मनाया, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। मेरा सानी दूजा कोए नज़र ना आया, इक्क इकल्ला बैठा खेल खिलाईआ। आपणा मता आप पकाया, आपे दए सलाहीआ। आपणा वड्डा नाउँ वड्याआ, वड्याई आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणा बल ल्ए धराया, बल धारी बेपरवाहीआ। आपणा घर ल्ए वसाया, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ।

आपणी इच्छया बणया राजा, शाह पातशाह नाउँ धराइंदा। आपणी इच्छया साजन साजा, दिस किसे ना आइंदा। आपणी इच्छया रचया काजा, आप आपणा खेल खिलाइंदा। आपणी इच्छया आपणी रक्खे लाजा, हरि आपणी सेव कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाइंदा। आपणी इच्छया हरि बल धार, सचखण्ड दुआर सुहाईआ। शहिनशाह बण सच्ची सरकार, आपणी घाड़त ल्ए घड़ाईआ। निरगुण सीस निरगुण जगदीस निरगुण कर विचार, निरगुण वेखे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप समझाईआ। आपणी इच्छया दस्से शाह, पातशाह आपणा भेव खुल्हाइंदा। बिन हुक्म ना चले कोई राह, मार्ग कोए नज़र ना आइंदा। बण पातशाह झल्ले ना कोई दबा, सीस ना कोई झुकाइंदा। बण शहिनशाह देवे ना कोए सज़ा, हुक्मरान ना कोए अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप आप समझाइंदा। बण पातशाह करां मैं राज, पुरख अकाल आपणा मता पकाईआ। आपणा घाड़त घड़ घड़ सिर रक्खां साचा ताज, शहिनशाह फेर अख्वाईआ। पातशाह बण रक्खां लाज, लज्जया मेरी मोहे भाईआ। धुर फ़रमाना मारां वाज, आपणा हुक्म सुणाईआ। सच सिँघासण बणे साचो साच, छैल छबीला आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे देवे आपणा वर, बिन ताज पातशाह कोए नज़र ना आईआ। कवण रूप घाड़त घड़े निरँकारा, सीस ताज बणाईआ। आपणी इच्छया करे विचारा, आप आपणा फोल फोलाईआ। मेरा खेल होए अपर अपारा, अपरम्पर हथ्थ वड्याईआ। मैं सभ तों उप्पर वसां धाम न्यारा, उच्ची मेरी शहिनशाहीआ। थल्ले रक्खे सचखण्ड दुआरा, जिस दुआरे आसण लवां लगाईआ। दूजा खोल्हां फेर किवाड़ा, थिर घर साचा नाउँ धराईआ। तीजे पावां आपे सारा, सुन्न अगम्म वेख वखाईआ। चौथे घर हो उज्यारा, अन्ध अन्धेर दवां गंवाईआ। चारे मुख मेरा सहारा, आपणा रंग लवां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताज ल्ए घड़ाईआ। साचा ताज उत्तम धार, उच्च महल्ल अटल सुहाया। चारे मुख चार दीवार, पुरख अबिनाशी घाड़त ल्ए घड़ाया। सीस रक्ख सच्ची सरकार, आपणा हुक्म दए सुणाया। आपणे अंदरों आपे कढ्ढे आपणी शब्दी धार, पहला मुख आप सलाहया। दूजी बण मात पित कुक्ख कर त्यार, विष्नूं विश्व आपे जाया। तीजे दर पावे सार, ब्रह्मा वेता फुल्ल खलाया। चौथे घर खोल्ह किवाड़, भोला नाथ आप उठाया। चारे मुख पावे सार, निरगुण निरगुण वेस वटाया। पंचम मुख सच्ची सरकार, आपणा रूप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ताज ल्ए घड़ाया। साचा ताज घाड़न घड़, चार मुख दए वड्याईआ। पंचम अंदर बैठा वड़, पुरख अबिनाशी सेज वछाईआ। विष्नूं देवे एका वर, सच भण्डार आप भराईआ। ब्रह्मा खोल्हे आपे

दर, चारे वेद करे पढ़ाईआ। चारे मुख चारों कुण्ट कर, हरि हरि जस रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंचम ताज दए वड्याईआ। चार मुख चार जुग, हरि साचे खेल खिलाया। चारे वेद करे सुध, चारे बाणी आप पढ़ाया। चारे वरन भेव खुल्हाए गुझ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पर्दा दए उठाया। चार यारी ल्ए लुट्ट, चारों कुण्ट फेरा पाया। एका ताज रक्खे मुख, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाया। साचे मंदर हरि जगदीस, तख्त ताज आप सुहाईआ। एका हुक्म इक्क हदीस, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे राग छतीस, तीस बतीस वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी पीसण रिहा पीस, माया ममता चक्की आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे ताज दए वड्याईआ। साचा ताज निरगुण रंग, हरि साचा आप रंगाइंदा। साचे तख्त बैठे सूरा सरबंग, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, लोआं पुरीआं आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण मंग, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। कौण वेला निरगुण जोत लोकमात चढ़ाए आपणा चन्द, चन्द चांदनी मुख शरमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर साचे मंग मंगाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका गुण समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, हरि साचा रिहा जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बीत जाण, निरगुण सरगुण नाच नचाईआ। लोकमात गुर अवतार कर प्रधान, नाम प्रधानगी हथ्थ फड़ाईआ। बण बण आवण हुक्मरान, मेरा संदेसा देण सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम जीव जंत सर्ब भुल जाण, गुर का शब्द ना कोए कमाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्तिम होए आप मेहरवान, लोकमात ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव हरि जणाए, भुल रहे ना राईआ। कलिजुग अन्तिम निरगुण जोती जोत जगाए, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। निहकलंका जामा पाए, गुर अवतार देण ग्वाहीआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात बणाए, घर साचा आप सुहाईआ। आपणा रूप दए दरसाए, आदि आदि जो ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आदि पुरख आदि रूप धराया, पंचम मुख ताज सुहाइंदा। अन्तिम निरगुण बण के आया, लोकमात वेस वटाइंदा। आपणी समग्री नाल लै के आया, सच भण्डारा आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा घाड़न घड़ के आया, जगत सुन्यार ना कोए घड़ाइंदा। पंचम मुख आपणे हथ्थ फड़ के आया, आप आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त आपणा खेल खिलाइंदा। अन्तिम खेल हरि कराउणा, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। जो घड़या सो भन्न वखाउणा, हुक्मी हुक्म करे जणाईआ। झूठी रईयत बन्न्ह वखाउणा,

एका बन्धन पाईआ। कलिजुग फास गल लटकाउणा, ना सके कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, शाह पातशाह आप हो जाईआ। शाह पातशाह बणे हरि राजा, हाकम हुक्म आप सुणाइंदा। दो जहानां रचया काजा, चौदां लोकां वेख वखाइंदा। चौदां तबकां खोल्हे पाजा, त्रैभवण पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा। साचा मन्दिर हरि निरँकारा, अचरज आप बणाईआ। आदि बणाया सचखण्ड दुआरा, नज़र किसे ना आईआ। अन्तिम करे पंज तत्त पसारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। गोबिन्द बणया मात लिखारा, लक्ख चुरासी गया समझाईआ। नानक उच्ची बोल जैकारा, एका गुण गया वखाईआ। वेद व्यासा कर पुकारा, उच्ची उच्ची अल्हाईआ। महांबली उतरे आपणी वारा, मात पित ना कोए जाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, आपणा नाअरा दए सुणाईआ। पुरख अकाल वसे धाम न्यारा, सम्बल आपणा आसण लाईआ। सम्बल नगर गोबिन्द मीत मुरारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। मात पित पूत जिस वारा, आपणी सेव सच कमाईआ। लहू मिझ बणाया इट्टां गारा, जगत महल्ल दए वखाईआ। अन्तिम तज सर्ब परवारा, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। एका फतिह बोल जैकारा, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। कलिजुग आवे अन्तिम दुलारा, निहकलंक करे रुशनाईआ। पिता पूत सोहे इक्क दुआरा, घर वज्जदी रहे वधाईआ। सीस जगदीस कल्गी तोड़ा सोहे सीस सच्ची सरकारा, जोती जोड़ा शब्द मिलाईआ। दो जहान करे निमस्कारा, गुर अवतार सीस झुकाईआ। भगत भगवन्त दर बणन भिखारा, सन्तन आपणी झोली रहे वखाईआ। गुरमुख मंगण चरन धूढ़ी छारा, मस्तक टिक्का इक्क रमाईआ। गुरमुख गुरसिख मंगण दरस दीदारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। कलिजुग रोवे ज़ारो ज़ारा, उठ उठ दए दुहाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल न्यारा, शाह पातशाह आप हो जाईआ। गुरसिख वेखे बाल अञ्याणा, कवण कूटे बैठा आसण लाईआ। जुगा जुगन्तर जो मन्नदा रिहा भाणा, दु:ख सुख रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुर गुर ल्ए मिलाईआ। गुरमुख मिल्या गुर, गुर गोबिन्द खेल खिलाया। लेखा लिख लिख दस्से धुर, धुर मस्तक वेख वखाया। चरन प्रीती गई जुड़, पुरख अबिनाशी जोड़ जुड़ाया। निरगुण चढ़ के आया आपणे घोड़, साचा अश्व रिहा दौड़ाया। जन्म जन्म दी बुझाए औड़, अमृत मेघ आप बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। तारनहारा हरि गोबिन्द, गोबिन्द महिमा कथी ना जाईआ। जुगा जुगन्तर मेटे चिन्द, चिंता रोग ना कोए सताईआ। लेखा जाणे गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। गुरसिख बणाए आपणी बिन्द, नादी सुत नाउँ धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा

जाणे थाउँ थाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तख्त निवासी शाहो साबाशी पुरख अबिनाशी घट घट वासी हरिजन पूरी करे आसी, आसा तृष्ना जन्म जन्म दी पूर कराईआ।

१५ जेठ २०१८ बिक्रमी बीबी गुरदई दे घर धंगाली जम्मू

सचखण्ड दुआरा हरि हरि ख़ालक, घर साचा सच सुहाइंदा। नूरी नूर बण बण पालक, प्रितपालक वेख वखाइंदा। मुर्शद मुरीद वेखे बालक, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। निरगुण सरगुण बण बण सालस, लोकमात सति कमाइंदा। पीर पैग़म्बर लाए आलस, सच सुअम्बर आप रचाइंदा। जगत मिटाए झूठी नालश, नाअरा हक इक्क लगाइंदा। जीव बणाए जन ख़ालस, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर किरपा वेख वखाइंदा। ख़ालक ख़लक रूप भगवान, मखलूक आपणी बणत बणाईआ। शाह पातशाह रहीम रहिमान, रहिमत आपणी सेव कमाईआ। साबर सिदक सबर ईमान, सोभत हरि हरि वड वड्याईआ। कुदरत कादर करता वेख निशान, जगत निशाना आप झुलाईआ। शब्द अगम्मी धुर पैग़ाम, अलाही कलाम आप सुणाईआ। आबे हयात मदि प्याला जाम, काया काअबा आप प्याईआ। नगर खेड़ा वेख ग्राम, गिरहा आपणी फोल फोलाईआ। पंज तत्त काया वेखे नजाम, नजमो नसक आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शाह पातशाह हरि तौफीक, ख़ालक आपणा बल रखाइंदा। मुर्शद मुरीद बण रफ़ीक, सगला संग निभाइंदा। आदि जुगादि लाशरीक, वाहवा आपणा नाउँ धराइंदा। पीर पैग़म्बर रक्ख उडीक, नेत्र नैण सर्ब तरसाइंदा। आपणा अक्खर लिखे बारीक, लिखण पढ़न विच ना आइंदा। आप चलाए आपणी रीत, कुरा काया फोल फोलाइंदा। कादर कुदरत दस्स हदीस, कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। महिबान बीदो रंग अपारा, अलाही नूर आप रंगाइंदा। बी ख़ैर या अल्ला एका नाअरा, नूर अलाही आप लगाइंदा। हक मुकामे हो उज्यारा, साची नौबत नाम वजाइंदा। ग़फ्लत लाहे सर्ब संसारा, उल्फ़त आपणी आप जणाइंदा। साचा हुजरा कर त्यारा, साचा सजदा आप कराइंदा। सच महिराबे कर पसारा, सच मसल्ले हेठ विछाइंदा। नूरी अल्ला खेल न्यारा, निरगुण धारा आप चलाइंदा। बिस्मिल रूप कर पसारा, इस्म आपणा आप दृढ़ाइंदा। आज़म हो शाह सिक्दारा, शख्शीयत अवर ना कोए जणाइंदा। तअज़ीम अज़ीम कर उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाइंदा। भेव चुकाए परवरदिगार, ख़ाकी ख़ाक ना कोए वखाइंदा।

अल्ला हू हू बोल जैकार, नाअरा हक हक लगाइंदा। शाह नवाब बण सिक्दार, रूप अनूप खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। रंग रंगीला शाह नवाब, शहिनशाह वडी वड्याईआ। साचे तख्त बैठ जनाब, ज़ोर ज़बर आप वखाईआ। सीस नवायण कोटन कोटि माहताब, आफ़ताब नैण ना कोए उठाईआ। निरगुण वजाए निरगुण रबाब, सति सितार आप हिलाईआ। आपणा बणे आप अहिबाब, संगम साचा मेल मिलाईआ। आपे गाए सदाए बांग, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आपे वरते आपणा स्वांग, स्वांगी आपणा रूप वटाईआ। आपे रक्खे मिलण दी साची तांघ, जुग जुग आपणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अलाही नूर आप धराईआ। अलाही नूर बिस्मिल धार, सो पुरख निरँजण आप धराइंदा। इल लिल्ला रूप सच्ची सरकार, इष्ट देव आप प्रगटाइंदा। ऐनलहक बोल जैकार, हक हकीकत वेख वखाइंदा। मंगे दरस इक्क दीदार, दीद ईद चन्द चढ़ाइंदा। बकरीद ना दस्से कोए विहार, छुरी हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। पीर पैग़म्बर कर उज्यार, लोकमात हुक्म जणाइंदा। जीवां जंतां दए अधार, साबत ईमान इक्क वखाइंदा। शरअ शरीअत हक प्यार, निरगुण निरगुण आप वखाइंदा। ला हक खेले खेल अगम्म अपार, रूप अनूप धराइंदा। जुग जुग हुक्म देवे हुक्मरान, हाकम हुक्म आप सुणाइंदा। लोकमात कर प्रधान, चौदां तबक वण्ड वंडाइंदा। चौदां सदीआं दस्से निशान, धरत धवल आप झुलाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमान, तीस बतीस आप सुणाइंदा। कलमा कलाम हदीस कुरान, शरअ शरायत आप वखाइंदा। अन्तिम लेखा मंगे आण, इक्क मुहम्मद हरि समझाइंदा। चार यारी बणे नादान, जगत निधाना वेख वखाइंदा। निरगुण आए विच जहान, सरगुण सभ दा पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, ख़ुद ख़ुदावंद आप अख्वाइंदा। ख़ुदावंद ख़ालक मख़लूक रंग, रंग रंगीला साचा माहीआ । मुकामे हक इक्क पलँघ, आलमीन आप टिकाईआ। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, एका अलिफ़ करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नूर नूर नूर अलाहीआ। नूर अलाही जल्वा जलाल, जाग्रत जोत आप जगाइंदा। आपणा उपजाए आप ख्याल, आपणा मता आप पकाइंदा। कौण खेल हक हलाल, हक हकीकत वेख वखाइंदा। कवण पाया माया जाल, कवण बन्धन रूप वटाइंदा। कौण पुट्ठी लुहाए खाल, शमश तबरेज़ कौण अख्वाइंदा। कवण मनसूर सूली चढ़े हो बेहाल, फ़तवा शरीअत कवण लगाइंदा। कवण तक्के नूरी इक्क जलाल, भय अवर ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुर्शद मुरीद मेल मिलाइंदा। मुर्शद मुरीद मेला सच दरगाह, दरगाह साची आप जणाईआ। ख़ालक देवे सद पनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कर किरपा बख्शे सर्ब गुनाह, जो

सजदा सीस झुकाईआ। पंचम रंग दए रंगा, पंचम वेला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बन्धन आपे पाईआ। एका बन्धन जगत नमाज़, नमाज़ी आपणा खेल खिलाइंदा। वुज़ू कराए सुणाए बांग, वाहद आपणा राग अल्हाइंदा। स्वांगी वरते आपणा स्वांग, भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म हरि समरथ, दीन अलाही आप जणाइंदा। कन्नां उप्पर रखाए हथ्थ, तोबा तोबा सर्ब समझाइंदा। फिर सीस झुकाए नीवां करे मथ्थ, जगत गुनाह सर्ब बख्शाइंदा। डौलयां उप्पर रक्खे हथ्थ, माण अभिमान ना कोए जणाइंदा। गोडयां उप्पर जाए ढट्ठ, कीती भुल बख्शाइंदा। धरती ख़ाक रक्खे नक्क, लोकलाज सर्ब गवाइंदा। हउँ बन्दा तेरा पाकी पाक, ख़ाकी ख़ाक डेरा ढांहयदा। बण साचा सज्जण साक, तेरा नाता मोहि भाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच शरीअत इक्क जणाइंदा। सच शरीअत सच निमाज़, निवन सो अक्खर आप जणाईआ। मिले मेल ग़रीब नवाज़, ग़रीब निमाणी गले लगाईआ। कूड़ कुड़यारा धोवे दाग़, माटी लोटा दए ग्वाहीआ। विच रखाया एका आब, जूठी झूठी मैल मिटाईआ। नेत्र मेट अन्तर मंगे आबेहयात, नाभ कँवल ध्यान लगाईआ। सुन्न समाध सुणाए बांग, हुजरे बह बह साचा माहीआ। दिवस रैण रहे याद, भुल कदे ना जाईआ। सोवत जागत सुण फ़रयाद, आलस निन्दरा होए सहाईआ। एका देवे साची दाद, सच कलाम बेपरवाहीआ। जगत जहाना छुट्टे साक, साकत कोए नज़र ना आईआ। मुर्शद होए पाकी पाक, मुरीद दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जमाल बातनी मारे झाक, जल्वा नूर नूर दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पीरन पीर आप हो जाईआ। पीरन पीरा बेपरवाह, बेऐब नाम ख़ुदाया। मुर्शद वेखे थाउँ थाँ, मक्का काअबा काया कुदरत वेख वखाया। जिस जन जणाए आपणा नाँ, घर घर मेला ल्ए मिलाया। वरन बरन कोई जाणे ना, मुस्लिम हिन्दू सिख ईसाई एका घर बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि जुगादि सदा मेहरबान, महिबान आपणा रूप धराया। दरगाह साची झुलाए सच निशान लोकमात करे आप न्याँ, जुग चौकड़ी वेख वखाया। कोई रहिण ना देवे जो खाए सूर गां, एका खण्डा नाम चमकाया। सर्ब जीआं दा पिता हरि हरि मां, लक्ख चुरासी जीव जंत पूत सपूत आप उपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, ख़ालक ख़लक करे सफ़ाया।

राम नाम सच फुलवाड़ी, लोकमात उपाईआ। हरिजन रक्खी इक्क क्यारी, लक्ख चुरासी पतझड़ रिहा वखाईआ।

मिले मेल जोत निरँकारी, जोती जोत मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फल फुल्ल वेख वखाईआ। फल फुल्ल लग्गे डाल्ह, पत डाल्ही आप सुहाइंदा। सच बाग़ीचा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, घर साचे आप लगाइंदा। अमृत रस दए प्याल, रस रसीआ मुख चुआइंदा। सुणे मुरीदां आपे हाल, हाल मुरीदां आपे गाइंदा। करे खेल महाकाल, डौरू मृदंग नाम वजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन फुलवाड़ी आप महिकाइंदा। जन फुलवाड़ी रही महिक, कली कली आप महिकाईआ। कंडयां अंदर रही टहिक, रूप रंग रही वखाईआ। लक्ख चुरासी रही सहिक, सिर दिसे ना कोए सहाईआ। पुरख अबिनाशी साचा नायक, नर नरायण आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंखड़ीआं वेखे थाउँ थाँईंआ। पंखड़ीआं लाई बहार, रुत्त रुत्तड़ी मात सुहाईआ। गुरमुख विरला विरला दिसे विच संसार, लक्ख चुरासी जीव जंत कोटन कोटि रूप धराईआ। बिन सतिगुर उतरे ना कोए पार, मँझधार बेड़ा रिहा रुढ़ाईआ। रसना खा खा थक्की मुर्दार, मुर्दा सभ नूं दए कराईआ। जेहवा लक लक होए हल्कार, हल्क सभ दा दए सुकाईआ। जूठ झूठ उच्ची कूक कूक करे पुकार, जूठे झूठे भाण्डे भन्न वखाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रिहा ललकार, कामी क्रोधी कुष्टी कोए रहिण ना पाईआ। अचरज खेल कीआ करतार, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। जिस मस्तक तिस ल्या भाल, भाग आपणी वण्ड वंडाईआ। जग जीवण दाता चुकाए भय काल, भउ अवर ना कोए वखाईआ। एका नाम देवे सच्चा धन माल, साचे मन्दिर आप टिकाईआ। सोहँ शब्द शाह करे कंगाल, कंगालों शाह आप बणाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत चरन प्रीती निभे नाल, जो जन चरन ध्यान लगाईआ। आप उठाए आपणे बाल अञ्याण, बिरध बाल जवान एका रूप वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया घर देवे माण, घर घर विच होए सहाईआ।