१५ जेठ २०१८ बिक्रमी जगत सिँघ बेला सिँघ दे घर धंगाली जम्मू
अगम्म अथाह हरि इक्क इकेला, अकल कल आपणी खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोई लिखाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम धरत धवल वेखे जंगल जूह बेला, डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। रूप वटाए गुरु गुर चेला, शेर सिँघ रूप वटाइंदा। आप कर कर आपणा मेला, दर घर साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कलिजुग झल्ल वेख
वखाइंदा। कलिजुग झल्ल मारे भबक, सिँघ शेर रूप वटाईआ। चौदां लोक रहे तभक, थरथराहट विच सर्ब लोकाईआ। चार वरन भुलया सबक, संथा सच ना कोए पढ़ाईआ। साबत दिसे विरला भगत, जिस आपणी बूझ बुझाईआ। ख़ाली ठूठा दिसे जगत, सच सुच्च ना कोई रखाईआ। अग्नी अग्ग बूंद रक्त, तत्व तत जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल जूह उजाड़ फेरा पाईआ। जंगल जूह फिरे शेर सिँघ, दो जहानां फेरा पाईआ। शाहो भूप बण मृगिंद, पारब्रह्म प्रभ डंक वजाईआ। चार जुग हेरी फेरी करदा आया नारद फड़या बोदी सुणे किंग, दहि दिश ना उठ उठ धाईआ। लेखा चुकावण आया सप्त सरिंग, बेअन्त बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी जीव जंत जिस दी करदा निद, सो निन्दक दए मुकाईआ। सति सागर सरोवर जल खिच्चे सिन्ध, ख़ाली भाण्डे दए कराईआ। तख्तों लाहे सुरपति राजा इन्द, शंकर नाउँ ना कोई वड्याईआ। मेरी मेटे अन्तिम चिंत, चितमन आप रिहा कराईआ। खड़ग खण्डा फड़ गोबिन्द, एका नाम रिहा चमकाईआ। लक्ख चुरासी अद्धविचकार अड़ी रहिण ना देवे किसे जिंद, अग्गे हो ना कोई छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग जंगल वेख वखाईआ। कलिजुग जंगल उच्चे टिल्ले पर्बत, चोटी खाई आप वखाईआ। लक्ख चुरासी भरी ग़ुरबत, ग़फलत सभ दे उप्पर छाईआ। कोई ना जाणे हाल इबरत, दीन दुनी ना कोई जणाईआ। अन्तिम वेखे सभ दी फ़ितरत, फ़ातया एका वार पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जूह फोल फोलाईआ। कलिजुग जूह वड़या शेर, जम्बुक कोए रहिण ना पाईआ। पंखी पंछी ल्याए घेर, एका गरज नाम लगाईआ। चार पाए गुंग मुख होवण ढेर, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मानस मानुख देवे गेड़, गेड़ा आपणा आप चलाईआ। शाह सुल्तानां देवे भेड़, पिच्छे होए आप भजाईआ। सभ दा लेखा दए नबेड़, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। एका खाते लक्ख चुरासी सुट्टे भेड़, मैं मैं वाज ना कोए लगाईआ। हीजड़िआं बणाए एका हेड़, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। कलिजुग ताणा दए उधेड़, तन्दी तन्द आप तुड़ाईआ। ज़िमीं अस्माना शौह दरया एका वार देवे रेड़्ह, आप आपणा बल रखाईआ। आपणा खेल करे आपणी वेर, वेरवा पहले दए जणाईआ। भरम भुलेखा ना रक्खे कोए दलेर, भय जगत ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पीर पैग़बर साध सन्त कलिजुग जोती खिच्ची एका वेर, लै नलेर फिरया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल बेला आपे ढूंडे ढूंडनहारा इक्क अख्वाईआ। जंगल बेला आपे फोले, डूँग्घी कंदर फेरा पाईआ। उच्ची कूक आपणी गरज आपे बोले, छत्ती राग तर्ज़ समझ ना राईआ। तुरदा फिरदा दिसे ओहले, नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी जीव जंत पायण रौले, कलिजुग वेला नेड़े रिहा आईआ। पुरख अबिनाशी भार करे हौले, जूठा
झूठा भार मिटाईआ। कर के गया आपणे कौले, कीता कौल पूर कराईआ। गुर गोबिन्द फरकन डौले, आपणा बल ल्ए धराईआ। सिँघ शेर शेर सिँघ वसे एका चोले, चोला आपणा ल्ए बदलाईआ। गोबिन्द गाए साचे ढोले, एका ढोला साचा माहीआ। गुरु चेला इक्क दूजे दे बणन विचोले, विचोला गुर आप हो जाईआ। गुर गुरसिख इक्क दूजे दे बणन तोले, साचा कंडा इक्क उठाईआ। गुरु गुरसिख इक्क दूजे दे वसण ओहले, कदी गुरु कदी सिख रूप वटाईआ। पंज तत्त काया वेख जीव जंत सभ रसना कहिण पूरन बोले, पूरन मन्दिर पूरन लुकया बेपरवाहीआ। आपणी धरती आपे मौले, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ शेर जंगल बेले फिरे चाँईं चाँईंआ। चाँईं चाँईं हरि वेखे ढक, सिँघ शेर रूप वटाया। उच्चे टिल्ले मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा रिहा तक्क, कौण दुआर सोभा पाया। विभचार थाँ थाँ रिहा नस्स, नारी पुरष ना कोए हंढाया। काम क्रोध रिहा हस्स, माया ममता नाच नचाया। साचा मार्ग ना रिहा कोई दस्स, मकतब करे ना कोए पढ़ाया। पुरख अबिनाशी दूर दुराडा आया नस्स, लोकमात वेस वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल बेला फोल फोलाया। आया नस्स पुरख समरथ, कलिजुग अन्तिम कर कर धाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ शिवदुआले दिसण सक्ख, हरि का नाम नज़र ना आईआ। निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल आप उठाई आपणी अक्ख, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। निगह पाई कुल्ली कक्ख, हरिजन बैठे ध्यान लगाईआ। जगत जहानों होए वक्ख, सृष्ट सबाई तज लोकाईआ। माया वलों ख़ाली हथ्थ, अंदर भण्डार नाम रखाईआ। प्रभ मिलण दा रक्खया हठ, ताहने मेहणे देवे जगत लोकाईआ। उस नूं की दस्सणा जो वसे घट घट, अंदरे अंदर ध्याईआ। साडी लज्ज पति ल्ए रक्ख, चोटी मुंने सर्ब लोकाईआ। साडा आए कमलापति, कोझी कमली ल्ए गल लाईआ। लक्ख चुरासी वढ्ढे नक्क गुत्त, दर दर दए फिराईआ। घर घर करे ख़ाली ठुठ, मंगया भिक्ख कोए ना पाईआ। अपराधी गुनाहगार तेरे सुत, कर किरपा ल्ए तराईआ। तेरे चरन सुहञ्जणी रुत्त, बसन्त इक्क वखाईआ। तूं साहिब सुल्तान साचे तुट्ठ, तेरी रहिमत साडी शरनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल बेला वेखे थाउँ थाँईंआ। जंगल बेला डूँग्घी गार, राह खेड़ा नज़र ना आइंदा। चारों कुण्ट हाहाकार, हरि का नाम ना कोए ध्यांअदा। रंग रलीआं जोबन माणे संसार, तन शंगार सर्ब सुहाइंदा। जूठा झूठा नैणां कज्जल करे प्यार, माया ममता मोह सीस गुंदाइंदा। उच्चे टिल्ले मन्दिर कर पसार, काम कामनी सेज हंढाइंदा। हरि का मन्दिर ना पावे कोई सार, नेत्र नैण दरस ना कोए पाइंदा। जिस जन किरपा करे आप निरँकार, दुबिधा मैल आप धवाइंदा। निरगुण बण जगत ललार, नाम ललारी खेल खिलाइंदा। हरिजन
रंगे एका वार, रंग चलूल आप चढ़ाइंदा। उतर ना जाए दूजी वार, साची भट्ठी आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ शेर शेर रूप वटाइंदा। सिँघ शेर मार गरज, गगन मंडल हिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी दी पूरी करन आया ग़रज, आपणा खेल आप खिलाईआ। निरभउ निरवैर निराकार आवे जावे कोए ना सके वरज, दूसर हुक्म ना कोए सुणाईआ। आपणे घर आपणा पूरा करे फ़रज, फाजल बण सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग वेले अन्त किसे दी सुणे ना कोई अर्ज़, अर्ज़ी लेख ना कोए लिखाईआ। आपणा पहले कीता हर्ज, तन माटी अग्नी भेंट चढ़ाईआ। करया खेल फेर असचरज, अचरज लील्हा आप रचाईआ। बिन हड्ड मास नाड़ी रत्त आपणे नाम गाई तर्ज़, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जैकार लगाईआ। गोबिन्द लौहण आया कर्ज़, लहिणा आपणा भुल ना जाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वासा कदे ना करे जेरज मात गर्भ, दस दस मास ना फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। एका गरज रही गूंज, दो जहान आप गूंजाईआ। आपणा आप आपे गया जूझ, तन रूप ना कोए वखाईआ। आपणी काया क्रिया कूड़ा हूंझ, धरती धवल ख़ाक उडाईआ। आपणा बस्त्र साफ़ करया पूंझ पूंझ, निरगुण आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाईआ। आपणा बस्त्र करया साफ़, साचा पलँघ दए सुहाईआ। पुरख अबिनाशी करे इन्साफ़, मुन्सिफ़ आपणा आप हो जाईआ। आदि जुगादि ना होए गुस्ताख़, गुस्ताख़ी सभ दी दए मिटाईआ। करया कौल जो पहली विसाख, सतारां सौ छपंजा बिक्रमी दए समझाईआ। तेरी फुलवाड़ी ल्ए राख, पत डाल्ही मात महिकाईआ। आपणा रूप वटाए साख्यात, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। तेरा बणे पिता मात, आपणी गोद ल्ए बहाईआ। चार वरन तोड़े ज़ात पात, ऊँच नीच रहिण ना पाईआ। मन मति दिसे ना नार कमज़ात, जगत दुहागण दए दुहाईआ। गोबिन्द तेरा बस्त्र सुहाए खाट, तेरी काया सेज हंढाईआ। उप्पर चढ़े पुरख समराथ, समरथ आपणा आसण लाईआ। आपणी महिमा गाए अकथ, कथनी कथ ना सके कोए राईआ। तेरा भूपत देवे दस्स, आपणा पर्दा आप चुकाईआ। जिस खेड़ा कीता भट्ठ, सत्थर आप उठाईआ। तिस अंदर वड़या नट्ठ, दिस किसे ना आईआ। लोक परलोक गाए जस, हरि सतिगुर सच्चा माहीआ। अन्तिम पूरी करे आस, सगला संग निभाईआ। सिँघ शेर सुत्ता रहे ना विच प्रभास, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। सिँघ बणे पुरख अबिनाश, एका आपणा बल धराईआ। लेखा वेखे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जंगल जूह गया वड़, उच्चे टिल्ले वेख वखाईआ। जंगल जूह कर कर पार, डूँग्घा सागर वेख वखाईआ। डूँग्घा सागर जल जल धार,
समुंद खाई रूप बणाईआ। खाई वेखे आप निरँकार, धरनी धरत फोल फोलाईआ। धरनी हित कर प्यार, नित नवित रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, डूँग्घी भँवरी वेख वखाईआ। डूँग्घी भँवर सागर सिन्ध, समुंद सागर आप वरोलया। पुरख अबिनाशी गुणी गहिन्द, मछ कछ अंदर वड़ वड़ बोलया। लेखा जाणे चुरासी लक्ख, ना कोई रक्खे पर्दा उहलया। जल जीव जल करे भक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सिँघ शेर एका बोलया। एका सिँघ मारे ललकारा, ललकरा आपणी आप सुणाईआ। जल जल रोवे डूँग्घी गारा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तेरे चरन कँवल इक्क सहारा, तेरा चरन कँवल मेरी बूंद टपकाईआ। बिन तुध दिसे ना कोए किनारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मैं लुकया रिहा विच संसारा, मेरी सार किसे ना पाईआ। कोई तारू लग्गा ना पार किनारा, अनतारू वेखी सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा इक्क सहारा, हउँ निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। सिँघ शेर तेरी हौगज, दिवस रैण रही डराईआ। मैं लुक लुक वेखी डूँग्घी कंदर, डूँग्घी गार चैन ज़रा ना आईआ। मेरे अंदर कोटन कोटि जीव पोगंद, आपणा सीस रहे लुकाईआ। मेरी छाती चढ़ चढ़ आपणी लौहण नींदर, दुःख सुक्ख विच बदलाईआ। मैं जाणया तूं आउणा शीघ्र, वेखीं लक्ख चुरासी जंत उपाईआ। मैनूं रोग दीर्घ, तेरा विछोड़ा सहि ना सका राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श चरन सच्ची सरनाईआ। सिँघ शेर तेरा रूप, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। मेरा वसेरा चारे कूट, तेरी सेव कमाईआ। तूं किरपा कर दिता अमृत घुट्ट, सागर सागरां विच समाईआ। तेरी किरपा उप्पर जावां उठ, मेघ मेघला रूप वटाईआ। तेरी पवण मेरी धार देवे सुट्ट, धरनी धरत धवल टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। दोए जोड़ करे निमस्कारा, नेत्र नीर वहाया। मैं सुणया तूं होया ज़ाहरा, जिस गुप्त भेव रखाया। ब्रह्मण्डां खण्डां लोआं पुरीआं ज़िमीं अस्मानां डूँग्घी गारा, सिन्ध सागरां करना पार किनारा, बचया कोए रहिण ना पाया। सिँघ शेर हो दलेर आया विच संसारा, साची कारा ल्ए कमाया। गुरमुख विरला भगत करे प्यारा, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाया। साचीआं सख़ीआं बाहर कढ्ढे चिकड़ खुबीआं गारा, कलिजुग दुरमति मैल धवाया। नर नरायण मेले कन्त भतारा, सुरत सुवाणी ल्ए प्रनाया। अनहद वाजा वज्जे ताल वजाए अगम्म अपारा, ताल तलवाड़ा ना कोए रखाया। एथे ओथे करे शंगारा, रूप अनूप आप धराया। घाड़त घड़े बण सुन्यारा, साचा जेवर नाम रखाया। बस्त्र भूशन सजाए एका वारा, पुरख अबिनाशी सेव कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम होए सहाया। मैं सुणया तूं गहर गम्भीर,
समुंद सागर रिहा कुरलाईआ। बिन तुध कोई ना देवे धीर, मेरी सार किसे ना आईआ। रसना गाउँदे रहे पीर फ़कीर, मुल्ला शेख़ मुसायक मेरे मणके तसबी रहे गल लटकाईआ। मेरे मोती मायाधारी मारन ज़ंजीर, ना सके कोए तुड़ाईआ। हीरे लाल पंने जवाहर मेरा सीर, शाह पातशाह पी पी आपणा रस रसाईआ। करोड़ छिआनवे मंगे मेरा नीर, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। नदी नाले दूर दुराडे जो पैंडा आवण चीर, आपणे अंदर लवां बहाईआ। मैं सभ दी मेटां पीड़, मेरी पीड़ ना कोए मिटाईआ। मैं सुणया कलिजुग अन्त आया अख़ीर, प्रगट होया सच्चा शहिनशाहीआ। गोबिन्द चिट्टे उत्ते खिच्ची काली लकीर, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। दे मस्तक धूढ़ बदले मेरी तकसीर, पुरख अबिनाशी हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण रिहा समझाईआ। एका गुण हरि समझाए, सिन्ध सागर आप उठाइंदा। मैं आपणी वस्त गुरसिखां पाई थांएँ, आपणे हथ्थ ना कुछ रखाइंदा। उठ जा लग्ग गुरसिखां पाए, तेरा सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। सुणया हुक्म धुर फ़रमाना, सरोवर निउँ निउँ करे निमस्कारया। पुरख अबिनाशी दस्स सच टिकाणा, जिस घर तेरा गुरमुख बैठा इक्क प्यारया। मैं केहड़े रस्ते जाणा, राह खेड़ा ना अजे विचारया। मैं घर केहड़े मार्ग आणा, राह दस्स एकंकारया। राह विच फड़े ना राजा राणा, दुष्ट हँकारी कर सँघारया। मैं होया माण निमाणा, तेरे चरन जावां पनिहारया। सदा सद मन्नां तेरा भाणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म आप जणा रिहा। एका घर सच टिकाणा, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। इक्क इकल्ला बहे श्री भगवाना, साचे तख्त सोभा पाईआ। लेखा जाणे दो जहानां, दो जहानां वाली आप अख्वाईआ। गुरसिख इक्टठे करे इक्क मकाना, सम्बल नगरी साचा खेड़ा वखाईआ। हाढ़ सतारां चल के आउणा दस्से सच टिकाणा, भुल कदे ना जाईआ। सच दरबारा इक्क लगाउणा, चार जुग दी वेखे पिछली शाहीआ। जो गुर अवतार सर्ब बुलाउणा, पीर पैग़म्बर कोए रहिण ना पाईआ। भगत भगवन्त दर रखाणा, सन्त साजन होए सहाईआ। गुरसिख देवे चरन टिकाणा, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ शेर शेर सिँघ रूप वटाईआ।
जन्म कर्म पूर्ब गुरदेव, लहिणा लेख वेख वखाइंदा। पंखी पंछी जिस बण बण कीती सेव, तिस लेखा मूल चुकाइंदा। जिस अमृत नाउँ रसया जिहव, तिस आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रै त्रै नौ लेख अभेव, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, पूर्ब मूल चुकाइंदा। त्रै त्रै जन्म पंखी पंख, पंखेरू रूप वटाईआ। त्रै त्रै जन्म पंछी बण, नित उठ दर्शन वेखे गुर गुर साचे माहीआ। नौ नौ वार राग सुणया कन्न, गुरमुख गीत अल्हाईआ। अनबोलत वजाए आण मन, रसना गुण कहिण ना जाईआ। मानस जन्म मिले कहां धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। नेत्र नैण वेखां सति सरूपी चन्न, चन्द चांदनी सोभा पाईआ। साहिब सतिगुर जाए मन्न, सुण पुकार मेरी काया दए पलटाईआ। राय हरि हरि राय हो कर ध्यान, पंखी भाख्या बूझ बुझाईआ। पंछी तेरा होवे पार किनार, आत्म तृसन बुझाईआ। नौ जन्म होर मिलणे विच संसार, बन बन फेरा पाईआ। मानस बणी अन्तिम वार, इक्क निशानी दए समझाईआ। तेरी रसना तोतली मुख विच पाए घुंमघार, तोता तू ही तू ही अल्हाईआ। फेर मिले सर्ब जीआं दा सांझा यार, लक्ख चुरासी जो रिहा खेल खिलाईआ। तेरा लाहे अन्त उधार, तेरी आसा पूर कराईआ। मेरी आसा करे प्यार, आसा शब्दी रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म कर्म कर्म जन्म पूर्ब आपणा लहिणा आप चुकाईआ।
तुरक पठाणी गुर गुर वेस, वेस अनेक कराइंदा। लेखा जाणे दस दस्मेश, दहि दिशा फोल फोलाईआ। जिस लेखा लिख्या धुर मस्तक रेख, मेल मिलावा अन्त कराइंदा। अज्ज खुल्हड़े केस, रूप अनूप धराइंदा। नेत्र नैण कमाया एका वार वेख, दरदी दर्द दर्द वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। नेत्र विगसे नैणां नीर, आत्म आह जणाईआ। तूं साहिब मेरा उच्चा पीर, पीर पीरां तेरी वड्याईआ। नेत्र पेख्या शाह बणया फ़कीर, पातशाह जिस सच्ची शहिनशाहीआ। दोए जोड़ मेरी कट्ट ज़ंजीर, तेरी ज़ंजीर मेरे तन मन रही भाईआ। कर किरपा दिता बचन अख़ीर, कलिजुग अन्तिम मिले सच्चा माहीआ। लक्ख चुरासी तेरी कट्टे पीड़, आपणी फाँसी गल विच पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे रिहा पाईआ।
हरि का नाउँ हरि का रंग, हरिजन हरि हरि आप चढ़ाईआ। हरि का शब्द हरि मृदंग, हर घट घट आप वजाईआ। हरि का मन्दिर हरि पलँघ, हरि बैठा आसण लाईआ। हरि भिखारी हरि दरवेश रिहा मंग, अलख अलखना आपणी अलख जगाईआ। हरि दाता हरि सूरा सरबंग, देवणहार हरि अख्वाईआ। सर्ब जीआं जग पूरी करे मंग, जो जन ध्यान लगाईआ।
दूर दुराडा चुक्के पन्ध, पान्धी पन्ध ना कोए वखाईआ। जिस जन सुणाए सुहागी छन्द, सोहँ अक्खर करे पढ़ाईआ। आप रखाए परमानंद, महाराज शेर विष्नूं भगवान वडी वड्याईआ।
जगत कामना पूरी आस, कर किरपा पूर कराईआ। बख्शश बख्शे चरन निवास, सच दुआरा इक्क समझाईआ। जगत जंजाला करे बन्द खलास, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। हरिजन रक्खे आपणे दास, दासी दास आप समझाईआ। घट मन्दिर कर प्रकाश, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। गुर सतिगुर सदा पास, विछड़ कदे ना जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन जीवण देवे जीआ दान, वस्त अमोलक आप वरताईआ।
जगत रोवे जगत प्यार, नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख रोवे बिन गुर दीदार, जगत विछोड़ा सहि ना सके राईआ। जगत रोवे वेख मुर्दार, जगत कुटम्ब रूप वटाईआ। गुरसिख रोवे गुरसिख विछड़न यार, जन विछोड़ा मूल ना भाईआ। सतिगुर किरपा देवे तार, दिवस रैण विछड़े ना विच संसार, आदि अन्त करे प्यार, छुप कदे ना जाईआ। अंदर वड़ के बैठा सच मनार, सिँघासण आसण आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन एका रोणा रिहा समझाईआ। जगत रोण तों डरे जग, दुःख दर्द सोग रखाईआ। गुरमुख रोवे घर मिले हरि, बिन गुर दर ना सोभा पाईआ। सतिगुर पूरा किरपा देवे कर, दिवस रैण वजाए सितार, दातार आपणी दया कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ देवा सफल करे सेवा, अमृत फल खवाए मेवा, धाम निहचल निहकेवा एका एक वखाईआ। मन वैराग तन भया अनन्द, तन का भओ गंवाया। गृह चढ़या नूरी चन्द, चढ़या चन्द छुप ना जाया। किशना सुखला ना कोए वण्ड, एका रंग रंगाया। सदा सुहेला देवे परमानंद, पारखू आपणी कसवट्टी आप लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप वसाए आपणे घर, घर मेला सहिज सभाया।