१५ जेठ २०१८ बिक्रमी ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड खैरवाला जम्मू
सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, आदि जुगादि खेल खिलाइंदा। निरगुण जोत नूर कर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। सचखण्ड सुहाए सच दुआरा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। थिर घर खोल्ह आप किवाड़ा, आपणा रूप आप प्रगटाइंदा। सुन्न
अगम्मी धूंआँधार, रूप अनूप ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणी धार आप बंधाइंदा। सो पुरख निरँजण बन्न्हे धार, महिमा गणत गणी ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यार, एकँकारा रूप वटाईआ। जोत निरँजण कर पसार, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता आप आपणा कर पसार, अनुभव आपणा रूप धराईआ। श्री भगवाना आपे पाए आपणी सार, प्रितपालक बेपरवाहीआ। पारब्रह्म प्रभ अकाल कल पसार, आप आपणा वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआरा कर त्यार, आपणी घाड़त ल्ए घड़ाईआ। छप्पर छन्न ना कोए पसार, चार दीवार ना कोए बणाईआ। निरगुण जोती कर उज्यार, नूर नूर विच समाईआ। आपणी इच्छया भर भण्डार, साची वस्त ल्ए प्रगटाईआ। सच सिँघासण कर त्यार, पावा चूल ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी आप रखाए ठांडे दरबार, धुर दरबारा आप सुहाईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, शहिनशाह आपणा नाउँ रखाईआ। हुक्मी हुक्म कर वरतार, धुर फ़रमाना आप प्रगटाईआ। निरगुण निरगुण बण जोत सेवादार, दर दरवेश सेव कमाईआ । एका मन्दिर एका घर इक्क महल्ल अटल उच्च मुनार, आप आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अगम्मड़ा अगम्मड़ी खेल आप खिलाईआ। खेल अगम्मड़ा हरि निरँकारा, निरगुण आपणा आप कराइंदा। अजूनी रहत हो उज्यारा, अनुभव प्रकाश आप धराइंदा। साचे मन्दिर कर पसारा, सोभावन्त आप सुहाइंदा। श्री भगवन्त खेल न्यारा, दिस किसे ना आइंदा। तख्त निवासी साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, शाह पातशाह आपणा रूप वटाइंदा। सीस जगदीस ताज अपारा, पंचम मुख रुख़ बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, रूप अनूप आप धराईआ। वेस वटाए नारी कन्त, नर नरायण खेल खिलाईआ। आपणी महिमा जाणे अगणत, लेखा लेख ना कोए वखाईआ। आदि बणाए आपणी बणत, मात पित ना कोए वखाईआ। आप जणाए आपणा मंत, निष्अक्खर कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा रूप धराईआ। अगम्म अगम्मड़ा रूप निरँकारा, निरगुण आपणा आप धराइंदा। निरगुण नारी कन्त भतारा, निरगुण साची सेज हंढाइंदा। निरगुण अंदर निरगुण बाहरा, निरगुण गुप्त निरगुण ज़ाहरा, निरगुण नज़र किसे ना आइंदा। निरगुण पूत सपूता सुत दुलारा, विष्न ब्रह्मा शिव आप उपाइंदा। निरगुण शब्द नाद धुन्कारा, नाद अनादी नाद सुणाइंदा। निरगुण लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां लाए सच अखाड़ा, आप आपणा खेल खिलाइंदा। निरगुण त्रै त्रै मेला अपर अपारा, पंचम जोड़ा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्मड़ा रूप वटाइंदा। रूप अगम्मड़ा खेल संसार, हरि साचा बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर
त्यार, एका गुण दए समझाईआ। त्रैगुण माया दे भण्डार, पंचम वस्त झोली पाईआ। आपणी किरपा कर आकार, मन मति बुध नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न घड़, एका तत्त दए समझाईआ। एका तत्त शब्द ज्ञान, विष्न ब्रह्मा शिव हरि जणाइंदा। एका हरि श्री भगवान, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। एका मन्दिर सच मकान, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। एका हुक्म धुर फ़रमान, सच संदेसा आप अल्हाइंदा। एका राजा राज राजान, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा। एका बैठे तख्त तख्त निवासी हो मेहरवान, साचा ताज सीस टिकाइंदा। एका लक्ख चुरासी बणे काहन, रूप अनूप आप धराइंदा। एका रूप होए राम, राम नाम आपणा खेल खिलाइंदा। एका अमृत देवे जाम, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, लक्ख चुरासी रूप धराइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। पुरख अबिनाशी अंदर वड़या, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। घर विच घर आपे धरया, वेखे दिसे ना किसे लोकाईआ। जोती जाता उप्पर चढ़या, आउँदा जांदा दिस ना आईआ। निरवैर पुरख आपणी विद्या आपे पढ़या, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी खेल खिलाईआ। आदि आदि हरि खेल अपारा, त्रै त्रै मेला मेल मिलाइंदा। विष्नूं देवे इक्क भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसारा, लक्ख चुरासी जीव वखाइंदा। शंकर तेरा अन्त किनारा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। तिन्नां विचोला हरि निरँकारा, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। हुक्मी हुक्म हुक्म वरतारा, हाकम आपणा हुक्म सुणाइंदा। राती रुत्ती सुहंती वारा, घड़ी पल ना कोए रखाइंदा। सूरज चन्न ना कोई सितारा, मंडल मण्डप ना कोए वड्यांअदा। ज़िमीं अस्मान ना कोए पसारा, जंगल जूह ना कोए सुहाइंदा। सिन्ध सागर ना कोए किनारा, जल बिम्ब ना कोए रखाइंदा। आदि पुरख इक्क इकल्ला सच महल्ला बैठ निरँकारा, एका हुक्मी हुक्म वरताइंदा। जोती नूर नूर उज्यारा, दूसर रूप ना कोए रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आकारा, आप सुणाए साची धारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा बाण आपणे हथ्थ रखाइंदा। त्रै त्रै मेला एका रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। पारब्रह्म सूरा सरबंग, श्री भगवान सच्चा शहिनशाहीआ। अबिनाशी करता वजाए मृदंग, एका ढोला रिहा सुणाईआ। आदि निरँजण चाढ़े चन्द, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। एकँकारा वसे संग, विछड़ कदे ना जाईआ। हरि पुरख निरँजण पूरी करे मंग, भण्डारा अतोट अतुट वरताईआ। सो पुरख निरँजण वसणहारा सचखण्ड, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। पुरीआ लोआं देवे इक्क अनन्द, अनन्द मंगल इक्क वखाईआ। इक्क सुणाए साचा छन्द, हँ ब्रह्म करे कुड़माईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी कर पसारा, आपे वेखे वेखणहारा, दूसर संग ना कोए रलाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यार, सो पुरख निरँजण सच जणाइंदा। आपणी घाड़त घड़े अपार, घड़नहारा दिस ना आइंदा। वण्डण वण्ड वण्डे निरँकार, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी बन्धन पाइंदा। चारे खाणी बोल बोल जैकार, धुर दी बाणी आप सुणाइंदा। परा पसन्ती एका धार, मद्धम बैखरी भेव खुल्हाइंदा। रागी नादी वजाए सतार, अनहद आपणा ताल रखाइंदा। बोध अगाधी एका कार, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। ब्रह्मा वेता निउँ निउँ करे निमस्कार, दर आए सीस झुकाइंदा। तूं दाता बेऐब परवरदिगार, तेरा भेव कोए ना पाइंदा। बण भिखारी मंगां बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डांहयदा। पुरख अबिनाशी किरपा धार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। आपणा नेत्र दए उग्घाड़, निज नेत्र आप खुल्हाइंदा। लेख जणाए वेद चार, चारे वेदां वण्ड वंडाइंदा। लोकमात कर प्यार, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। चारे जुग होण उज्यार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा बन्धन पाइंदा। चार वरन होए प्रधान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरी गोद सुहाइंदा। लेखा जाणे श्री भगवान, दूसर हथ्थ ना कोए रखाइंदा। निरगुण सरगुण करे खेल महान, जोती जोत जोत जगाइंदा। शब्द अनादी लै फ़रमान, वेस अनेका आप वटाइंदा। नित नवित खेले खेल श्री भगवान, खेलणहारा आप अख्वाइंदा। भगतां देवे भगती दान, साची सिख्या आप समझाइंदा। सन्तां देवे नाम निधान, नाम अमोला झोली पाइंदा। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, आपणा भेव खुल्हाइंदा। गुरसिखां देवे चरन धूढ़ अशनान, निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा। लेखा जाणे दो जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। आपणा नाउँ कर प्रधान, लोकमात आप उपाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वखाए सच निशान, धर्म निशाना इक्क झुलाइंदा। सत्तां दीपां पाए आण, सति सतिवादी खेल खिलाइंदा। छत्ती राग गाए गाण, नारद सुरस्ती सुत सेवा लाइंदा। आपे बणया रहे बेपहिचाण, दिस किसे ना आइंदा। जिस जन किरपा करे हो मेहरवान, तिस आपणा पर्दा लांहयदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दान, भण्डार अतोट अतुट वरताइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग झुलदा रहे निशान, ना कोई मेटे मेट मिटाइंदा। सेवा लाए गुर अवतार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। सतिजुग बन्न्हे साची धार, दस अठ्ठ वेस वटाइंदा। त्रेता तेरा पार किनार, त्रैगुण अतीता आप कराइंदा। राम सीता खेल न्यार, रूप अनूप आप वटाइंदा। लंका तोड़ गढ़्ह हँकार, जूठा झूठा खेल मिटाइंदा। रावन दहिसर कर सँघार, शाह भबीखन आप उठाइंदा। एका बख्शे चरन धूढ़ी छार, मस्तक टिक्का आप लगाइंदा। ग़रीब निमाणे ल्ए उभार, कुल्ली कक्खां फेरा पाइंदा। जगत निताणे ल्ए तार, आप आपणे गले लगाइंदा। भोग लगाए सच्ची सरकार, जूठे सुच्चे रूप वटाइंदा। करे खेल विच संसार, अछल अछल आपणा रूप धराइंदा।
रूप अनूपा हरि निरँकार, जुग जुग आपणा नाउँ वटाइंदा। लेखा जाणे दोए दोए धार, क्षत्री ब्रह्मण रंग रंगाइंदा। दोए दोए वेखे एका कार, करता करनी आप कमाइंदा। वेद व्यासा कर उज्यार, कुँवारी कन्या भाग लगाइंदा। एका हुक्म देवे सरकार, शाह पातशाह भेव चुकाइंदा। दस अठ खोल्ह किवाड़, इक्क ध्यान लगाइंदा। पुराण अठारां कर विचार, लक्ख चार हज़ार सतारां सलोक गणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्म सुणाइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म दए दरसाईआ। तेरा रूप विच जहान, लक्ख चुरासी दए प्रगटाईआ। तेरा मन्दिर पंज मकान, त्रैगुण तरंगा दए झुलाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, सच संदेसा आप जणाईआ। सर्ब जीआं दा एका राम, पुरख अबिनाशी इक्क अख्वाईआ। एका नगर खेड़ा ग्राम, एका मन्दिर दए वड्याईआ। एका रवि ससि भान, एका किरन नूर रुशनाईआ। फिर एका देवणहारा जीआ दान, जीवण जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। एका प्रगट होवे साचा काहन, एका बंसरी नाम वजाईआ। एका ग्वाला बणे घनईआ शाम, एका बन बन फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी धार वखाईआ। जुग जुग धार हरि निरँकारा, विष्न भेव खुल्हाइंदा। विश्व रूप सर्ब संसारा, तेरी गोद बहाइंदा। तेरा रिज़क जगत भण्डारा, लक्ख चुरासी झोली पाइंदा। घर घर वेता कर प्यारा, साची सेवा आप समझाइंदा। जुग जुग आवे वारो वारा, लोकमात वेस वटाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सारा, घट घट अंदर फोल फोलाइंदा। लेखा जाणा पुरख नारा, पुरख पुरखोतम आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल शंकर धार, हरि हरि आप जणाईआ। कान्हा कृष्ना हो त्यार, विष्न ब्रह्मा शिव वेख वखाईआ। तिन्नां संदेसा एका वार, एका घर पुचाईआ । सृष्ट सबाई होई विभचार, हरि का नाम ना कोए ध्याईआ। घर घर होया गढ़्ह हँकार, हउमे हंगता ज़ोर वधाईआ। शाह सुल्तान ग़रीब निमाणयां मारन मार, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। पंचम रोवण ज़ारो ज़ार, मुक्ट बैण तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। बिदर सुदामा करे पुकार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। धरनी दए ना कोए अधार, हौला भार ना कोए कराईआ। कर किरपा एका वार, तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ। सोलां इच्छया तेरी कार, सोलां कल तेरी रुशनाईआ। चौदां लोक तेरा अधार, त्रैभवण धनी तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुष्ट हँकारी दए खपाईआ। दुष्ट हँकारी मुक्या पन्ध, सो पुरख निरँजण आप मुकाया। करया खेल सूरे सरबंग, रूप अनूप आप धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जग करता खेल खिलाया। जग करता खेल खिलाइंदा, हरि वड्डा वड वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम रूप वटाइंदा, लोकमात जन्म दवाईआ। जूठ झूठ नाल लिआइंदा,
माया ममता कर कुड़माईआ। एका मंगण मंग मंगाइंदा, ढह प्या हरि शरनाईआ। मेरा लेखा वेद व्यास लिखाइंदा, चार लक्ख बत्ती हज़ार साल गणाईआ। मैं दुःख ना मात उठाइंदा, तेरा विछोड़ा झल्लया ना जाईआ। मैं एका सुख रखाइंदा, नेत्र नैणां तेरा दरसन पाईआ। मैं उठ उठ राह तकाइंदा, किरपा करे मेरा माहीआ। मैं ढोला तेरा गाइंदा, भुल कदे ना जाईआ। तेरा रूप विचोला विच रखाइंदा, मेरा फंद दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। पुरख अबिनाशी दिसे विचोला, कलिजुग आप जणाया। तेरा संग निभाए बण के मौला, मौला रूप वटाया। प्रगट होए उप्पर धौला, धरनी धवल दए सुहाया। ईसा मूसा पाए चोला, आप आपणा रंग रंगाया। तेरे अन्धेरे विच्चों कढ्ढे मुहम्मद कर कर ओहला, आपणा पर्दा दए उठाया। पुरख अकाल बणे तोला, साचा कण्डा इक्क वखाया। एका बोले साचा बोला, नाअरा हक आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग साचे दए समझाया। कलिजुग सेज हरि सुहाया, भुल रहे ना राईआ। तेरा विचोला आप बणाया, मुहम्मद संग संग निभाईआ। कलिजुग ढोला दए सुहाया, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा भार ल्ए वण्डाईआ। तेरा करे हौला भार, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ऐनलहक बोल जैकार, मुकामे हक दए सुणाईआ। जल्वा नूर कर उज्यार, नूर अलाही आप अख्वाईआ। कोहतूर सुणे पुकार, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपे करे सच गुफ्तार, गुफ़तम आपणा रूप धराईआ। मुहम्मद खोल्हे आप किवाड़, अहिमद करे आप रसाईआ। एका इच्छया बणाए नार, नार सुहागण कर कुड़माईआ। अल्ला राणी कर मुटयार, संग मुहम्मद दए प्रनाईआ। दोहां मेला कर विच संसार, उम्मत उम्मती वेस वटाईआ। नबी रसूलां करे ख़बरदार, मुल्लां शेख़ मुसायक ल्ए जगाईआ। देवे हुक्म सच्ची सरकार, चौदां चौदां कुण्डा लाहीआ। चौदां तबक खेल न्यार, चौदां सदीआं वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा पन्ध दए मुकाईआ। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाउणा, लक्ख चार रहिण ना पाईआ। वरनां बरनां भेड़ भड़ाउणा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। आसा तृष्ना नाच नचाउणा, हउमे हंगता करे ख्वारीआ। उच्चां नीचां राज राजानां शाह सुल्तानां झगड़ा पाउणा, सच सलाह ना कोए वखाईआ। हिन्दू मुस्लिम फड़ फड़ाउणा, ख़ालक ख़लक वेखे बेपरवाहीआ। कलमा अमाम आप सुणाउणा, कलाम अलाही कर रुशनाईआ। मक्का काअबा फेरा पाउणा, दो दो आबा जोड़ जुड़ाईआ। कुदरत कादर खेल खिलाउणा, मख़लूक आपणे धन्दे लाईआ। सच ईमान ना किसे जणाउणा, इलम आलम ना कोए पढ़ाईआ। तुलबा तालब सर्ब वखाउणा, तालीम ताज़ीम ना कोए जणाईआ। दूई द्वैती घर वसाउणा, सांतक सति ना कोए कराईआ। निरगुण सरगुण रूप वटाउणा,
लोकमात कर रुशनाईआ। पंज तत्त चोला आप हंढाउणा, नानक नाम धराईआ। साचा मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, नाम सति करे पढ़ाईआ। सोहँ ढोला आ आ गाउणा, मिल्या बेपरवाहीआ। हिन्दू मुस्लिम एका रंग रंगाउणा, एका अलिफ़ नूर दरसाईआ। घट घट अंदर मक्का काअबा नज़री आउणा, साचा हुज़रा दए जणाईआ। बांग सदा इक्क सुणाउणा, घर मन्दिर नाद वजाईआ। भरम भुलेखा दूर कढाउणा, शाह पातशाह ना चले कोए चतुराईआ। चारे कुण्टां फेरा पाउणा, चारे वरन करे जणाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क मनाउणा, सीस जगदीस झुकाईआ। अन्तिम ढोला इक्क सुणाउणा, सृष्ट सबाई आपे गाईआ। कलजुग वेला अन्तिम आउणा, पुरख अबिनाशी होए सहाईआ। निहकलंका जामा पाउणा, मात पित ना कोए भैण भाईआ। साचे मन्दिर चरन टिकाउणा, हरि का मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख साचे मेल मिलाउणा, हरि भगतां दए वड्याईआ। चार वरनां एका रंग रंगाउणा, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाउणा, ईश जीव मेल मिलाईआ। निहकर्मी आपणा कर्म कमाउणा, कर्म कांड दए गंवाईआ। साचा धर्म इक्क रखाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी कर रुशनाईआ। आपणा ढोला आपे गाउणा, ना पिछली कोई पढ़ाईआ। सभ दा दाता आप अख्वाउणा, घर घर देवे रिज़क सबाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव उठाउणा, सोया कोए रहिण ना पाईआ। एका लेखा दर वखाउणा, लेखा लेख दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख हरि खेल कर, आपणी कुदरत वेख वखाईआ। कुदरत वेखे हरि हरि कादर, करीम आपणा नाम धराइंदा। राग सुणाए एका दादर, हज़ारा दरूद पढ़ाइंदा। जंतां जीवां वेखे मादर, लक्ख चुरासी फोल फोलाइंदा। आप उठाए सुत तेग़ बहादर, गुजरी कुक्ख आप सुहाइंदा। दरगाह देवे साचा आदर, पुरख अकाल ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल खिलाइंदा। कलिजुग खेल हरि अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। आदि जुगादी इक्क इकल्ला, जुग जुग वेस वटाइंदा। सच संदेस गुर अवतारां घल्ला, लोकमात अल्हाइंदा। निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, एका बन्धन नाम पाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल्ल अटल आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि एका हरि, आपणा रूप धराइंदा। आदि जुगादि हरि हरि नरायण, निरगुण आपणा खेल खिलाईआ। दो जहान वेखे आपणे नैण, नेत्र लोचन आप खुल्हाईआ। जन भगतां चुकाए लैण देण, जुगा जुगन्तर वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी बणत आप बणाईआ। आदि पुरख हरि खेल खिलाया, खेलणहार दिस ना आइंदा। जोद्धा सूरा इक्क जगाया, सूरबीर नाउँ धराइंदा। जोती नूर डगमगाया, दीवा बाती ना कोई रखाइंदा। एका अक्खर पढ़के आया, लक्ख चुरासी आप पढ़ाइंदा।
साचे पौड़े चढ़के आया, जीवा जंतां आप चढ़ाइंदा। मात पिता एका मन्न के आया, पुरख अकाल पिता मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग आप रंगाइंदा। हरि रंग गोबिन्द प्यार, गोबिन्द नगरी आप चढ़ाईआ। गोबिन्द मेला एकँकार, ओंकार वेख वखाईआ। सच स्नेहुड़ा मित्र प्यार, सत्थर सूलां रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल बेपरवाहीआ। सच संदेसा इक्क सुणाया, गोबिन्द आपणा राग अल्हाईआ। तेरा लेखा रहे ना राया, बंस सरबंसा भेंट चढ़ाईआ। मैं नेत्र पेख तेरा दर्शन पाया, तेरे दर वज्जे वधाईआ। चारे जुग तेरी गोद बहाया, चारे सुत ल्ए प्रगटाईआ। तेरा नाम ओड़ण पर्दा इक्क रखाया, दो जहान उतर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त कवण घर वज्जे वधाईआ। हरि संदेसा सच जणाइंदा, पुरख अगम्मड़ा आपे बोल। कलिजुग वेला अन्त वखाइंदा, एका ढईआ तोले तोल। तेरा नगर आप सुहाइंदा, सद वसे तेरे कोल। साढे तिन्न हथ्थ तेरी बणत बणाइंदा, सम्बल दुआरे जाए मौल। जगत अडम्बर वेख वखाइंदा, अन्त कीता पूरा करे कौल। लक्ख चुरासी सुअम्बर आप रचाइंदा, लग्गे अखाड़ा उप्पर धौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल इक्क अनमोल। खेल अनमोला हरि कराउणा, कलिजुग अन्तिम दए समझाईआ । गोबिन्द तेरा रूप वटाउणा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। तेरा नाम मृदंग वजाउणा, सुणे सर्ब लोकाईआ। रामा कृष्ना संग निभाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। ईसा मूसा दर मंगाउणा, संग मुहम्मद चार यार लेखा कोए रहिण ना पाईआ। तेई अवतारां हुक्म सुणाउणा, हुक्मी हुक्म करे जणाईआ। एका जोती दस दस रूप दसाउणा, पंज तत्त काया चोला जगत हंढाईआ। अन्तिम आपणा मेल मिलाउणा, लेखा कोए रहिण ना पाईआ। सचखण्ड दुआरा लोकमात प्रगटाउणा, सम्बल वज्जे सच वधाईआ। पुरख अबिनाशी आसण लाउणा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सीस जगदीस ताज टिकाउणा, पंचम मुख कर रुशनाईआ। इक्क हदीस जगत पढ़ाउणा, शरअ शरीअत इक्क समझाईआ। वेद शास्त्र सिमरत पुराण अठारां आपणी झोली पाउणा, गीता ज्ञान दए दृढ़ाईआ। अञ्जील कुरान वेख वखाउणा, बीस तीस पर्दा दए उठाईआ। खाणी बाणी भेव चुकाउणा, चार कुण्ट फेरा पाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, राज राजान रहिण कोई ना पाईआ। चार वरनां एका रंग रंगाउणा, बरन अठारां दए गंवाईआ। एका अक्खर राम पढ़ाउणा, एका फ़तह वाहिगुरु आप गजाईआ। एका मन्त्र नाम सति आप दृढ़ाउणा, एका आदि शक्ति जै जैकार रिहा वखाईआ। एका अष्टभुज रूप वटाउणा, अनूप आप धराईआ। एका बिस्मिल आपणा आप कराउणा, बिस्मिल वेखे सर्ब लोकाईआ। एका किला कोट सुहाउणा, नौ खण्ड पृथ्मी दए वड्याईआ। एका डंका नाम
वजाउणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां दए उठाईआ। सूरज चन्न एका गाउणा, अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव पन्ध मुकाउणा, गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। कलिजुग ठूठा भन्न वखाउणा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। गुरसिख विरला आप जगाउणा, जिस जन आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण दरस वखाउणा, सरगुण निरगुण रूप वटाईआ। माया ममता मोह चुकाउणा, दूई द्वैती दए खपाईआ। काया चोली रंग चढ़ाउणा, उतर कदे ना जाईआ। नौ दुआरे पार कराउणा, सुखमन टेढी बंक अद्धविचकार ना कोए रखाईआ। ईड़ा पिंगल फड़ दबाउणा, पंजे विकार सके ना सिर उठाईआ। अमृत जाम इक्क प्याउणा, निझर झिरना दए झिराईआ। बजर कपटी तोड़ तुड़ाउणा, दस्म दुआर दए खुल्हाईआ। आत्म सेजा भाग लगाउणा, अनहद राग सुणाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाउणा, नार कन्त रूप वटाईआ। सेज सुहञ्जणी आसण लाउणा, एका रंग वखाईआ। मिल मिल आपणा दु:ख वण्डाउणा, जगत दुखड़ा दए गंवाईआ। आपणा सुख आप दरसाउणा, घर घर विच दया कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउणा, पारब्रह्म तेरी सच्ची सरनाईआ। गुरमुख तेरा संग निभाउणा, हरिजन विछड़ कदे ना जाईआ। लक्ख चुरासी डन्न लगाउणा, डन्नी जाए सर्ब लोकाईआ। चित्रगुप्त हिसाब वखाउणा, लिख लिख लेखा अग्गे दए धराईआ। राए धर्म फड़ फड़ बंध बंधाउणा, एका बन्धन देवे पाईआ। लाड़ी मौत हुक्म सुणाउणा, लक्ख चुरासी ल्ए प्रनाईआ। कलिजुग तेरा संग निभाउणा, कीता कौल भुल ना जाईआ। चौदां तबकां फोल फोलाउणा, ज़िमीं अस्मानां फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी खेल खिलाईआ। आपणा खेल करे करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। दो जहानां पावे सारा, रूप अनूप आप धराईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेखा ना कोए समझाईआ। चार जुग नित नवित आउँदे रहे गुर अवतारा, सच संदेसा लोकमात सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करया खेल अपर अपारा, वेद कतेब भेव ना आईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहे सर्ब संसारा, बेअन्त सच्ची शहिनशाहीआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे विच संसारा, निरगुण आपणा रूप वटाईआ। सन्त सुहेले गुर गुर चेले मेले इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा आपणा आप खुल्हाईआ। एका नाम करे जैकारा, चारे वरनां दए सहारा, आत्म ब्रह्म सुणे पुकारा, ईश जीव मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर शाह पातशाह बेपरवाह, अगम्म अथाह अलख अगोचर अगम्म अगम्मड़ा अगम्मड़ी कार कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन हरि हरि हरी दुआर हरिभगत दए वड्याईआ।
१६ जेठ २०१८ बिक्रमी प्रेमो देवी दे घर पिण्ड ख़ैरवाला जम्मू
जन्म कर्म ना कोए बन्धन, बन्दीखाना ना कोए रखाइंदा। जिस जन मस्तक लाए चन्दन, निम्म वासना मेट मिटाइंदा। नाम निधान टिकाए परमानंदन, निज घर साचे सोभा पाइंदा। साहिब ठाकर दीन दयाल भय भंजन, भवसागर पार कराइंदा। नेत्र ज्ञान देवे अंजन, अन्ध अन्धेर चुकाइंदा। सतिगुर मिले साचा सज्जण, हरी हरि आपणा दर सुहाइंदा। जुगा जुगन्तर पर्दा कज्जण, पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। दीनां नाथ श्री भगवन्त, भगवन आपणा खेल खिलाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्त, आदि आपणा मूल धराइंदा। जिस जन बणाई तेरी बणत, लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। आप सुणाए सुहागी छंत, छन्द सुहागी इक्क जणाइंदा। गढ़्ह टुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सर्ब दरसाइंदा। मेल मिलावा साची संगत, संग सगला इक्क रखाइंदा। लेखा चुक्के भुक्ख नंगत, धुर दा लेखा आप समझाइंदा। गुरचरन दुआरा साचा जन्नत, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। हरिजन सदा रहे मंगत, एका भिच्छया मंग मंगाइंदा। नर हरि नरायण काया चोली चाढ़े रंगत, रंग मजीठी इक्क रंगाइंदा। मानस जन्म ना होए भंगत, जन्म जन्मां लेखे लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जिस जन मेले आपणे घर, सो जन विछड़ कदे ना जाइंदा।
खाणा पीणा जिस दा ओढण, भूशन बस्त्र दए वड्याईआ। जीव गुण ना जाणे मातलोकन, अवगुण रहे खेल खिलाईआ। जिस जन किरपा करे सुणाए सच सलोकन, सोलां शंगार दए वखाईआ। लेखा चुकाए कोट कोटन, जो जन दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। एका दर वखाए कर सम्बोधन, सोभावन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माटी ख़ाकी वेख वखाईआ। तन माटी ख़ाकी बस्त्र अंग, हड्ड मास नाड़ी जोड़ जुड़ाईआ। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, त्रैगुण मेला पंचम चेला, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जोत अकाली खेल निराली शब्द नाद धुन वजाए सज्जण सुहेला, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। घट भीतर कराए आपणा मेला, दरस वखाए इक्क इकेला, अकल कल आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन बस्त्र वेख वखाईआ। तन बस्त्र सच्चा नाम दोशाला, आदि अन्त उतर ना जाईआ। हरि सज्जण देवे दीन दयाला, कर किरपा आप उपाईआ। एका रंग रंगाए शाह कंगाला, रूप अनूप इक्क दरसाईआ। नाम निहकर्मी कामी पाए माला, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जीवण जगत तोड़ जंजाला, जीवण जुगत आप समझाईआ।
सच दुआरा सच्ची धर्मसाला, घर हरि मन्दिर दए वखाईआ। दीपक प्रकाश इक्क उजाला, बाती तेल ना कोए पाईआ। अठ्ठे पहर खेल निराला, जिस जन मिल्या साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बस्त्र भूशन सार तन पहनाए आप निरँकार, दुरमति मैल ना लग्गे राईआ। दुरमति मैल ना लग्गे तन, पतित पुनीत आप कराइंदा। बुध बिबेक निर्मल मन, मन वासना आप खपाइंदा। निर्धन देवे नाम धन, सच भण्डार आप वरताइंदा। अन्ध अन्धेर चढ़ाए चन्न, सति प्रकाश कराइंदा। जो जन सतिगुर कहिणा जाए मन्न, जन्म मरन विच ना आइंदा। रसना कहे धन्न धन्न, धुर लेखा मस्तक भाग वण्ड वंडाइंदा। हरि दाता दानी बेड़ा देवे बन्न्ह, डुबदा बेड़ा आप तराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राग सुणाए कन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म परमात्म आत्म ईश जीव जीव ईश जगदीस साचा मेल मिलाइंदा।
कूड़ा करकट कर कर साफ़, घर मन्दिर आप सुहाया। हरिजन रक्खे एका आस, नेत्र नैण उठाया। प्रभ मेटे मेरी लग्गी प्यास, अमृत जाम प्याया। अवगुण मेरे करे मुआफ़, मानस जन्म अमोलक पाया। बण मानस जो रिहा गुस्ताख़, भुल हरि का नाउँ भुलाया। कर किरपा कल मेरी राख, राए धर्म ना दए सज़ाया। दरस वखाए रूप साख, साख्यात आपणा रूप वटाया। लहिणा देण चुकाए मस्तक माथ, लेखा मस्तक आप मुकाया। राम नाम चढ़ाए साचे राथ, रथ रथवाही कान्हा कृष्ना रूप धराया। लेखा आपणा चुक्के सीआं साढे तिन्न तिन्न हाथ, रविदास चमारा लेखा लिख्त आप लिखाया। गुरसिख किसे ना विके हाट, करता कीमत आपे पाया। आपे पार लगाए आपणे ताट, अद्धविचकार ना कोए रुढ़ाया। एथे ओथे देवे साथ, सगला संग आप रखाया। होए सहाई त्रिलोकी नाथ, त्रैलोकी नंदन रूप धराया। मेल मिलावा राम रामा पूत सपूता दसराथ, मन रावन दए खपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन कूड़ी क्रिया देवे हर, कूड़ कुड़यारा रहिण ना पाया। कूड़ी क्रिया जाए छुट, नाता जगत मोह चुकाया। सच सुच्च सोमां पए फुट्ट, घट मन्दिर नीर वहाया। जाम प्याए एका घुट्ट, अमृत सीर मुख चुआया। मानस भाग ना जाए निखुट, अमोला जन्म ना बिरथा जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन बख्शे एका ओट, जगत वासना कढ्ढे खोट, तन नगारे लगाए चोट, अनाद अनादी शब्द ब्रह्मादी ब्रह्म मेला मेल मिलाइंदा।
पतित पुनीत करे हरि ठाकर, ठोकर नाम इक्क लगाइंदा। अमृत सरोवर सिन्ध सागर, सिन्ध आपणा नाउँ जणाइंदा। लेखा जाणे काया गागर, गागर आपणा जल भराइंदा। काया चोली चाढ़े रंग रती रत्नागर, रंग अनमोला आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुरमति मैल जिस धवाइंदा। दुरमति मैल उतारे आप, आपणा रंग वखाईआ। जिस जन बणे माई बाप, तिस साची गोद सुहाईआ। त्रैगुण माया ना चढ़े ताप, अग्न तत्त ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रंग रंगाईआ। रंग रंगाए ठाकर गुरदेवा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। जिस जन बख्शे आपणी सेवा, सेवक रूप वखाईआ। अमृत फल खवावे मेवा, काया जामे विच टिकाईआ। लेखा जाणे अलख अभेवा, जीव जंत भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाईआ । वेखे नैण नंद बलिहारी, अनद बनोद खेल खिलाइंदा। कँवल नैण मुक्ट मुरारी, मधुर बैण आप हो जाइंदा। साक सैण बण संसारी, सगला संग वखाइंदा। जिस जन किरपा आपणी धारी, धारन मातलोक बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन तारे वारो वारी, वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जीआं जंतां करदा आया दारी, दु:ख सुख विच बदलाइंदा।
१६ जेठ २०१८ बिक्रमी दौलत सिँघ दे घर नवां चक्क जम्मू
आदि जुगादि खेल ब्रह्मण्ड, पारब्रह्म प्रभ रचन रचाइंदा। रवि ससि नूर नुराना चन्द, निरगुण निरवैर आप उपाइंदा। धाम अवल्ला सचखण्ड, खण्ड निवासी आप सुहाइंदा। सति सरूपा इक्क पलँघ, पुरख अकाला आप रखाइंदा। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, शाह पातशाह हुक्म सुणाइंदा। नाम वजाए इक्क मृदंग, राग अनादी नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। सचखण्ड निवासी खेल अपारा, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण कर पसारा, मंडल मण्डप ल्ए उपाईआ। एकँकारा बन्न्हे धारा, सूरज चन्न आप चमकाईआ। आदि निरँजण जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। थिर घर साचा खोल्ह किवाड़ा, श्री भगवान रिहा सुहाईआ। पारब्रह्म प्रभ कर पसारा, रूप अनूप आप धराईआ। सेवक सेवा जणाए विष्न ब्रह्मा शिव सच्ची सरकारा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। घाड़न घड़े अगम्म अपारा, लक्ख चुरासी बणत बणाईआ। निरगुण सरगुण बन्न्हे धारा, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, धुर दी बाण आप चलाईआ। शाह पातशाह बण साचा राणा, शहिनशाह करे सच्ची शहिनशाहीआ। वण्डे वण्ड
दो जहानां, लोआं पुरीआं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म हरि निरँकारा, लक्ख चुरासी आप जणाइंदा। त्रै त्रै मेला विच संसारा, पंचम आपणा बन्धन पाइंदा। अजूनी रहत हो उज्यारा, अनुभव आपणा रूप धराइंदा। एका तूरत नाद जैकारा, तुरीआ राग आप सुणाइंदा। भगत भगवन्त लेखा जाणे विच संसारा, ब्रह्म पारब्रह्म मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आप वखाइंदा। बन्धन पाए हरि करतार, एका डोर नाम रखाईआ। वण्डन वण्ड वण्डे संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रूप वटाईआ। जुगा जुगन्तर हो उज्यार, लोकमात वेस वटाईआ। सन्त सुहेले ल्ए उभार, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका बख्शे चरन प्यार, चरन चरनोदक मस्तक छार धूढ़ी इक्क रमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार, लेखा जाणे गुर अवतार, गुरमुख नाद वेद समझाईआ। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, करे खेल सच्ची सरकार, शाह पातशाह आपणा रूप वटाईआ। प्रगट होवे विच संसार, दिस ना आए निराकार, नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी जीव जंत भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, आप बणाए आपणी बणतर, लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ आप बरसाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपारा, निरगुण निरगुण आप उपाईआ। सति पुरख निरँजण लै अवतारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। एका डंका नाद धुन्कारा, लोआं पुरीआं ब्रह्मंडां खण्डां जेरज अंडां आप सुणाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसारा, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाईआ। चारों कुण्ट होया विभचारा, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। गुर का शब्द ना किसे विचारा, मन का मणका ना कोए भवाईआ। नज़र ना आए किसे सच दरबारा, जगत दुआरे रहे फेरीआं पाईआ। काया मेटे ना अन्ध अन्धयारा, जोत निरँजण ना कोए जगाईआ। अनहद शब्द ना सुणे कोए धुन्कारा, घर सख़ीआं मिल मिल मंगल कोए ना गाईआ। किसे ना मिल्या मीत मुरारा, दर आए ना सच्चा माहीआ। नेत्र रोवे सर्ब संसारा, कलजुग रैण अन्धेरी छाईआ। चारों कुण्ट दिसे विकारा, धूंआँधार सर्ब लोकाईआ। गुरमुख विरला पावे सारा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़ा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आत्म सेजा कर प्यारा, सुरती शब्दी ल्ए मिलाईआ । पारब्रह्म ब्रह्म वेखणहारा, हरिजन हरि हरि वेखे थाउँ थाँईंआ। साकत निन्दक दुष्ट दुराचारा, कलिजुग माया अग्न जलाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, उच्ची कूक कूक दए दुहाईआ। किसे दिसे ना हरि निरँकारा, मुल्ला शेख़ मुसायक पीर पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी देण दुहाईआ। आपे वसया सभ तों बाहरा, करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह जन भगतां बणे आप मलाह, शब्दी शब्द देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम पढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम
पकड़े बांह, सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाँ, गुरसिख साचे गोद बहाए जिउँ बालक मां, अग्नी तत्त लग्गण ना पाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काँ, सोहँ मणीआं माणक मोती चोग दए चुगा, सच सरोवर आप नुहाईआ। हिरदा सोध अगाध बोध दए समझा, निरगुण सरगुण हो सहा, सारंगधर भगवान बीठलो रंग रंगीला साचा माही बेपरवाहीआ। गुरमुख सज्जण ल्ए मिलाई, जन्म जन्म दी धोवे शाही, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता जुग जुग हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन मेला आत्म अन्तर, गुर सतिगुर आप मिलाइंदा। शब्द अनादी एका मन्त्र, बिन रसना जिहवा आप पढ़ाइंदा। सोभावन्त होए थान थनंतर, दर साचा आप सुहाइंदा। काया मन्दिर अंदर वेखे गगन गगनंतर, रवि ससि आप चमकाइंदा। आप बणाए आपणी बणतर, हरिजन साचा घाड़न आप घड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे अंदर वड़, साची चोटी बैठा चढ़, शब्द सिँघासण पुरख अबिनाशन आत्म सेजा आपणा आसण लाइंदा। आत्म सेजा सच पलँघ, पुरख अबिनाशी आप वखाइंदा। घर विच घर वजाए मृदंग, अनहद नाद आप वजाइंदा। प्रगट हो सूरा सरबंग, निरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। हरिजन मेला गुर गुर चेला आवण जावण चुक्के पन्ध, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। जो जन गाए सोहँ रसना सुहागी छन्द, अठ्ठे पहर परमानंद, मदिरा मास तजे गंद, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। दूई द्वैती ढाए कंध, त्रैगुण तोड़े लग्गा जंद, नाम खण्डा इक्क चमकाइंदा। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, करे प्रकाश अन्धेरा अन्ध, जोती जाता पुरख बिधाता मेटणहारा अन्धेरी राता, नूरो नूर डगमगाइंदा। नाम अमुला देवे दाता, सति सरूप सुणाए गाथा, लहिणा देण चुकाए हथ्थो हाथा, जगत उधार ना कोए कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब कल आपे समराथा, समरथ पुरख आपणा नाउँ धराइंदा। सगल वसूरा हरिजन लाथा, जो जन दर्शन पाइंदा। जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, घाटा फेर ना कोए वखाइंदा। अन्तिम पूरी करे आसा, आसा मनसा विच बदलाइंदा। चरन कँवल बख्शे धरवासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आपणे मन्दिर आप बहाइंदा।