पुस्तकालयभाग १०

१६ जेठ २०१८ बिक्रमी पूरन चन्द शंकर दास प्रेमी देवी मलक कैम्प जम्मू

निरगुण रूप निराकारा, निरवैर हरि अख्वाइंदा। निरगुण जोत नूर उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। निरगुण वसे धाम न्यारा, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। शाहो भूप बण सिक्दारा, शहिनशाह आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। निरगुण खेल

करे अगम्म अपारा, सरगुण आपणी धार चलाइंदा। सरगुण रूप गुर अवतारा, पंज तत्त चोला आप हंढाइंदा। धुर दरबार सच्ची सरकारा, धुर दी कार आप कमाइंदा। सच संदेसा हरि निरँकारा, गुर गुर बाण बाण लगाइंदा। नाद अनादी नाद जैकारा, अगम्म अगम्मड़ा आप प्रगटाइंदा। जुगा जुगन्तर सच सहारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। साचा सन्त भगत भगवन्त, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। मेल मिलावा नारी कन्त, नर नरायण ख़ुशी मनाईआ। निरगुण दुआर आए विच जीव जंत, भगतन देवे माण वड्याईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हरि का रूप सर्ब दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। मध्ध खेल श्री भगवाना, जुगा जुगन्तर आप खिलाइंदा। साचे सन्तां देवे नाम निधाना, नाम अनमोला झोली पाइंदा। आत्म अन्तर सच तराना, तार सतार आप हिलाइंदा। एका राग एका गाना, गीत सुहागी इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरबारे कर परवाना, आप आपणा बन्धन पाइंदा। साचा बन्धन गुरमुख सतिगुर जोड़, धुर संजोगी आप बंधाईआ। शब्द चढ़ाए साचे घोड़, वागां आपणे हथ्थ रखाईआ। अगम्म अगम्मड़ा जाए बौहड़, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। दो जहानां लाए एका पौड़, साचा डण्डा हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिट्ठा करे रीठा कौड़, अमृत फल खवाईआ। अमृत फल गुरसिख चख, आत्म हरि रंग जाणया । आपणा आप कीता वक्ख, चले हरि सद भाणया। नाता तुट्टा किशना सुखला पख, जोत नूर जगे महानया। कीमत चक्की करोड़ी कख, अलखना अलख देवे माणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जूठ झूठ लथ्था सत्थर सथ, साचा सत्थर यार हंढान्याँ। साचा सत्थर पुरख अकाल, निरगुण आपणा आप जणाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दया निध गहर गुण सागर शाह पातशाह वडी वड्याईआ। दो जहानां बण दलाल, लोक परलोक वेख वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, साचे मन्दिर आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग चले अवल्लड़ी चाल, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। सरगुण रूप सर्ब इष्ट, पंज तत्त काया खेल खिलाइंदा। गुर गुर रूप खोल्हणहारा दृष्ट, दीर्घ रोग आप गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा जिउँ रामा वशिष्ट, विश्व आपणे रंग रंगाइंदा। साचा रंग हरि भगवान, भगतन आप चढ़ाईआ। देवणहारा ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। सचखण्ड वखाए सच निशान, साचे मन्दिर आप झुलाईआ। लोआं पुरीआं पावे आण, ब्रह्मण्ड खण्ड एका हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी हो प्रधान, हरि भगत ल्ए जगाईआ। आप जगाए निरगुण दाता, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। साचे सन्तां मेटे अन्धेरी

राता, अन्ध अन्धेर ना कोए रखाइंदा। नाम अनामी सुणाए साची गाथा, साचा मन्त्र आप पढ़ाइंदा। एका घर वखाए पूजा पाठा, सच समग्री इक्क रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सरोवर तीर्थ ताटा, साचा मजन आप कराइंदा। साचा मजन गुरमुख गुरदेव, गुर गुर आप कराईआ। अगम्म अथाह अलख अभेव, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। एका बख्शे साची सेव, साचा मार्ग दए जणाईआ। आत्म ब्रह्म आत्म मेव, आत्म फल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा चुकाए भेव, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। पर्दा गुरसिख जाए लथ, हरि हरि साचा आप चुकाईआ। इक्क इकल्ला देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। वसणहारा घट घट, घट घट अन्तर रूप दरसाईआ। जोत जगाए लट लट, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म वखाए साची खाट, साची सेजा सोभा पाईआ। साची सेजा हरि नरायण, निरगुण आपणा आसण लाइंदा। रसना कोए ना सके कहिण, जो जन दर्शन पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर बणे साक सज्जण सैण, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप चुकाए लहिण देण, पूर्ब लेखा वेख वखाइंदा। पूर्ब लेखा गुर गुर मीत, जुगा जुगन्तर वेख वखाइंदा। वसणहारा धुर दरबारे ठांडे सीत, सीतल धारा आप रखाइंदा। एका रंग रंगाए हस्त कीट, सतिगुर पूरा सो अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत अवल्लड़ी चलाए रीत, पतित पुनीत आप कराइंदा। पतित पुनीत करे भगत भगवन्त, जन्म जन्म दी मैल धवाईआ। आपणी महिमा जणाए अगणत, वेद कतेब भेव ना पाईआ। आपणा दृढ़ाए आपे मंत, मन्त्र राम नाम दरसाईआ। लेखा जाणे साचे सन्त, सहिसा दए चुकाईआ। सहिसा रोग रहे ना अन्त, मिले कन्त बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चढ़े रंग इक्क बसन्त, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। फुल फुलवाड़ी गुरमुख रंग, हरि सतिगुर आप रंगाइंदा। दो जहानां वेखे लँघ, लोकमात फेरा पाइंदा। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, ब्रह्म वेता खेल खिलाइंदा। दूई द्वैती ढाए कंध, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, गुरसिख दए वड्याईआ। हरिजन चाढ़े साचा चन्न, लोकमात करे रुशनाईआ। जनणी जणे एका जन, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। हरि का राग सुणे कन्न, दूसर अवर ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राए धर्म ना देवे डन्न, वेले अन्त ना कोए सज़ाईआ। जोती जाता श्री भगवान, थिर घर साचे सोभा पाइंदा। निरगुण सरगुण हो प्रधान, गुर सतिगुर रूप वटाइंदा। भगतन देवे इक्क ज्ञान, आपणी बूझ बुझाइंदा। सन्तन देवे नाम दान, नाम नामा आप अख्वाइंदा। गुरमुखां वखाए सच निशान, धर्म निशाना इक्क

रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख बणाए चतुर सुघड़ सुजान, मूर्ख मूढ़े आपणे धन्दे लाइंदा। मूर्ख मूढ़ा जन्म सुहाउणा, गुरसिख गुर गुर दए वड्याईआ। गुरमुख हरि हरि आप पछाणा, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ। सन्तन देवे ब्रह्म ज्ञाना, आत्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। भगतन मेल श्री भगवाना, भगवन होए सदा सहाईआ। गुर सतिगुर वसे इक्क मकाना, थिर घर वजदी रहे वधाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधाना, निरगुण निराकार आपणी खेल खिलाईआ। गुर गुर देवे मात परवाना, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। भगतन गायण साचा गाणा, रसना जिहवा हरि जस गाईआ। सन्तन करे प्रकाश कोटन भाना, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। गुरमुखां अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां चुक्के आवण जावण काना, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। लक्ख चुरासी कट्टे फंद, गुरसिखां दया कमाइंदा। गुरमुख गाए बत्ती दन्द, साची सेवा आप लगाइंदा। सन्त सुहेले चढ़े चन्द, चन्न चांदनी आप चमकाइंदा। भगतन देवे परमानंद, परम पुरख दया कमाइंदा। गुर गुर रूप सदा बख्शंद, सरगुण निरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण रहे सदा अखण्ड, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। सचखण्ड निवासी एका हरि, गुर गुर आपणा रूप वटाईआ। भगत सुहेले ल्ए फड़, सोए सन्त आप जगाईआ। गुरमुखां अंदर जाए वड़, गुरसिख ल्ए उठाईआ। उठे गुरसिख जाए जाग, जिस जन नेत्र नैण खुल्हाइंदा। गुरमुखां पकड़े आपे वाग, चारों कुण्ट फेरा पाइंदा। सन्तन धोवे दुरमति दाग़, निर्मल रूप आप वखाइंदा। भगतन मेला कन्त सुहाग, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। गुर गुर देवे शब्द वैराग, वैरागी शब्द आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशा निरगुण नूर प्रकाशा सचखण्ड लगाए भाग, थिर घर आपणा आसण लाइंदा। थिर घर आसण हरि मेहरवान, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। गुर सतिगुर दाता नौजवान, लोकमात वेस वटाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों रखाए एका कान, भगत भगवन्त दए वड्याईआ। सन्तन सति सरूपी दान, सांतक सति सति वरताईआ। गुरमुखां पाए एका आण, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिखां बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सच सरनाई गुरचरन, गुरसिखां सिख समझाइंदा। गुरमुख खुल्ल्हे हरन फरन, लोचण नैण आप खुल्हाइंदा। सन्त साजन साची तरनी तरन, भव सागर पार कराइंदा। भगत भगवन्त लड़ एका फड़न, छुट्ट कदे ना जाइंदा। गुर सतिगुर चुकाए मरन डरन, लक्ख चुरासी भेव ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण अंदर सारे वड़न, निरँकार निराकार जिस जन आपणा मेल मिलाइंदा। जिस जन मेल करे करतारा,

तिस जन दए वड्याईआ। सरगुण रूप विच संसारा, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। भगत सन्त वखाए इक्क दुआरा, गुरमुख साचे नाल रलाईआ। गुरसिख खिच्चे वारो वारा, अभुल भुल कदे ना जाईआ। एका देवे नाम आधारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपे निरगुण पुरख अकाल, आपे गुर गुर रूप दयाल, आपे भगत वछल किरपाल ,आपे सन्तां रिहा सुरत संभाल, आपे गुरमुख वेखे बाल अञ्याण, आपे गुरसिखां देवे माण, लोकमात वेख वखाईआ। लोकमात वेखणहारा, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। सरगुण खेल करे अगम्म अपारा, पंज तत्त काया चोला आप हंढाइंदा। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, किसे हथ्थ ना आए मन्दिर मसीता, गुरु दुआर ना आसण लाइंदा। हर घट अंदर वड़या, आपणे पौड़े आपे चढ़या, आपणी विद्या आपे पढ़या, सृष्ट सबाई आप पढ़ाइंदा। दर दर घर घर दर्शन देवे नर नर हरया, जिस जन उप्पर किरपा करया, कर किरपा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दाता निराकार, गुर गुर लै मात अवतार, भगतन पावे साची सार, सन्तन देवे नाम अधार, गुरमुख मेले कर प्यार, गुरसिख आपणी गोद बहाइंदा। गुरसिख गोदी ल्ए चुक्क, गुरमुख आपणे कंध उठाईआ। हरि सन्तन बूटा जाए ना सुक्क, साचा माली मात लगाईआ। भगत निशाना ना जाए उक, शब्द निराला तीर चलाईआ। गुर सतिगुर मात जाए तुट्ठ, भण्डार अतोट अतुट्ट वरताईआ। निरगुण रूप अबिनाशी अचुत, सचखण्ड वसे सच्चा शहिनशाहीआ। जुग जुग सुहाए आपणी रुत्त, सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका एक अख्वाईआ। एका निरगुण एका सरगुण, एका सर्ब समाया। एका निर्धन एका सरधन, एका नूर जोत जगाया। एका मर्द एका मरदन, मर्द मरदाना इक्क अख्वाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण आपणा रूप वटाया। निरगुण पीता सरगुण जामा, सरगुण आपणा तत्त चलाईआ। सरगुण जोत एका रामा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। निरगुण करे आपणा कामा, सरगुण आपे धन्दे लाईआ। सरगुण रूप जगत पछाना, निरगुण नज़र किसे ना आईआ। पंज तत्त अंदर लुकया साचा कान्हा, लक्ख चुरासी गोपी काहन नचाईआ। चारों कुण्ट होए प्रधाना, दहि दिशा फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण, आपणा रंग रंगाईआ। सरगुण तजया आपणा रंग, निरगुण रूप वटाया। निरगुण वसया सरगुण आत्म सेज पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाया। सरगुण अंदर वज्जे मृदंग, निरगुण निरवैर रिहा वजाया। गीत अगम्मी गाए छन्द, सो पुरख निरँजण आप अल्हाया। हँ ब्रह्म जणाए परमानंद, निज आत्म आप सुणाया। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सोहँ रूप वटाया। सो पुरख निरँजण निरगुण निराकार, हँ ब्रह्म जीव अख्वाईआ। लक्ख चुरासी खेल न्यार, चारे खाणी आप बणाईआ। चारे जुग कर विचार, जुग चौकड़ी बन्धन पाईआ। कलिजुग अन्तिम हो त्यार, निरगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। गुर गुर सुणे आप पुकार, सच दरबारे सोभा पाईआ। भगत सन्त पुच्छे वारो वार, लुकया कोए रहिण ना पाईआ। गुरमुख सुणायण आपणा हाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। गुरसिख घालन रहे घाल, घाली घाल वेख वखाईआ । पुरख अबिनाशी एका वेखे बैठ सच्ची धर्मसाल, धर्मसाल इक्क बणाईआ। कलिजुग अन्तिम आपणा हल्ल करे सवाल, बाकी कोए रहे ना राईआ। फड़ के ल्याए काल महाकाल, चरन दुआरे ल्ए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, एका थित दए जणाईआ। एका थित सतारां हाढ़, काल महाकाल हुक्म सुणाइंदा। लोकमात लग्गणा सच अखाड़, पुरख अबिनाशी आप लगाइंदा । लक्ख चुरासी वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड, डूँग्घी कंदर फोल फोलाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरा रूप दिता शंगार, आपणी हथ्थी बन्धन पाइंदा। लक्ख चुरासी तेरा आहार, तेरे अंदर सर्ब टिकाइंदा। महाकाल रूप करतार, दीन दयाल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाइंदा। साचे वार आउणा चल, निहचल धाम दए जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जाणा नाल रल, सगला संग रखाईआ। तेई अवतार इक्क दूजे दा फड़न लड़, आवण वाहो दाहीआ। गुर गुर दस स्नेहुड़ा दिता घल्ल, सच संदेस सुणाईआ। भगत सन्त राह तक्कण अज्ज कि कल, कवण सुहेला मिले साचा माहीआ। गुरमुख वक्त लँघायण कर कर वल छल, कलिजुग अछल अछल खेल खिलाईआ । गुरसिख मनमुखां नाल कर ना सके गल्ल, सच सुच्च किसे दर नज़र ना आईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्द खण्डां फड़या एका भल, नव नौ चार रिहा डराईआ। ईसा मूसा जाए हुल, संग मुहम्मद चार यार देण दुहाईआ। दरोही ख़ुदा नबी रसूल जिस वरती आपणी कल, अकल कल आप अख्वाईआ। सिँघ शेर वड़या आपणी झल, नौ खण्ड पृथ्मी दए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण ल्याए फड़, जो सरगुण निरगुण रूप गए वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे कर, करनी करता आप अख्वाईआ।

१६ जेठ २०१८ बिक्रमी भाग सिँघ दे घर मलक कैम्प जम्मू

सिमरो सिमर सिमर सुख पावो, हरि नाम वडी वड्याईआ। मन का भरम सर्ब गवावो, मन मनसा रहे ना राईआ।

गुरचरन सदा ध्यावो, मिले माण वड्याईआ। आत्म अन्तर आपणा पर्दा लाहवो, दूई द्वैत रहिण ना पाईआ। हँस बणो जीओ काउँ, काग हँस रूप वखाईआ। एका वेखो पिता माउँ, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सदा सुहेला सिर रक्खे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वेले अन्त पकड़े बाहों, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिमरन दए समझाईआ। एका सिमरन हरि का नाम, हरि नामा रंग रंगाइंदा। लेखे लग्गे काया माटी चाम, पंज तत्त चोला वेख वखाइंदा। भाग लगाए नगर खेड़ा ग्राम, तेरे तन बन्धन आप कटाइंदा। डूँग्घी कंदर मेटे अन्धेरी शाम, निरगुण साचा चन्द चढ़ाइंदा। सिमरत सिमरत सिमरत मेला राम, राम रम्मईआ नज़री आइंदा। आसा मनसा पूरे करे काम, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाइंदा। करे प्रकाश कोटन भाण, जोत निरँजण डगमगाइंदा। इक्क वखाए सच अस्थान, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। पुरख अगम्मा बैठ श्री भगवान, सच सिँघासण आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन इक्क समझाइंदा। साचा सिमरन बुध बिबेक, तन मन एका रंग रंगाईआ। त्रैगुण माया ना लग्गे सेक, ममता मोह रहे ना राईआ। सतिगुर चरन एका टेक, दूसर ओट ना कोए रखाईआ। लेखा जाणे लिख्या लेख, लेख अलेख दए समझाईआ। आपे मेटणहारा रेख, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ । निज नेत्र निज आत्म निज घर सज्जण लैणा वेख, हरि सिमरन वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा तत्त दए समझाईआ। सिमर सिमर मिटे कलेश, कलकाती रहिण ना पाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हमेश, भुल कदे ना जाईआ। सेव लगाए विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत नाम वडी वड्याईआ। सिमरत नाम हरि जगदीस, जगदीसर जन समझाइंदा। मेल मिलावा जीव ईश, ब्रह्म पारब्रह्म वखाइंदा। नाता तुट्टे राग छतीस, दन्द बतीस ना कोए गाइंदा। एका कलमा इक्क हदीस, एका एक शरायत पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आप रखाइंदा। साचा सिमरन जिहवा रस, रस रसीआ आप वखाइंदा। जिस जन हिरदे जाए वस, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। तीर निराला मारे कस, शब्द अणयाला आप चलाइंदा। रैण अन्धेरी मेटे मस, नूरी चन्द आप चमकाइंदा। दरस वखाए नठ नठ, जिस जन आपणा सिमरन बन्धन पाइंदा। नज़री आए घट घट, चार खाणी आपणी जोत जगाइंदा। लेखे लाए रती रत, जो जन हरि हरि चरन ध्यान रखाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, पारब्रह्म ब्रह्म आप पढ़ाइंदा। मेल मिलावा कमलापति, कँवल नैण साचे रंग आप सुहाइंदा। सिमरत सिमरत सिमरत सगल वसूरे जायण लथ, सहिँसा रोग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन

आप बणाइंदा। साचा सिमरन गुर की धार, गुर बिन सिमरन करन कोए ना जाईआ। साचा सिमरन गुर चरन प्यार, गुर इष्ट देव दए वड्याईआ। साचा सिमरन हरिजन हरि हरि करे प्यार, आदि जुगादि मिले वड्याईआ। साचा सिमरन नाता तोड़े पंच विकार, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। साचा सिमरन माया ममता तोड़े जगत जंजाल, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। साचा सिमरन गुरमुख पाए विरला लाल, जिस जन आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी होई बेहाल, हरि का सिमरन हथ्थ किसे ना आईआ। नेत्र रोवण शाह कंगाल, राज राजान देण दुहाईआ। फल ना दिसे किसे डाल्ह, पत्त डाल्ही ना कोए महिकाईआ। जूठी झूठी घालन रहे घाल, साची घाल ना कोए वखाईआ। सभ दे सिर ते कूके काल, वेले अन्त ना कोए सहाईआ। नाता जुड़या झूठा धन माल, माया ममता मोह रखाईआ। बिन सतिगुर पूरे कोए ना करे प्रितपाल, साचा सिमरन ना दए बणाईआ। सिमरत सिमरत सिमरत होए निहाल, जिस जन आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए समझाईआ। सिमरो सिमर सिमर सुख पाओ। तिन्न कलेश मन माहे मिटाओ, हउमे सहिँसा रोग चुकाओ। घर प्रीतम एका पाओ। दूजे दर ना मंगण जाओ। निरवैर पुरख निराकार आदि जुगादि अजूनी रहत दर्द दुःख भंजन सीस जगदीस इक्क झुकाओ। राम नाम जिहवा रसना रस पुरख अबिनाशी देवे हस्स हस्स, हरि का मन्दिर इक्क ध्याओ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दर, दर घर साचा इक्क जणाओ। साचा अमृत हरि हरि बाण, सिमरत नाम ध्यालीआ। एथे ओथे चुक्के काण, दो जहान होए सहाईआ। एका देवे सति बबाण, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे मार ध्यान, नेत्र लोचण नैण उठाईआ। करे खेल श्री भगवान, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुणवन्ता देवे गुण निधान, एका नाम वस्त अमोलक आप वरताईआ। जुगा जुगन्तर सन्त सुहेले ल्ए पछान, भगष्तन वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख मेला चतुर सुजान, चात्रिक तृखा दए बुझाईआ। गुरसिखां चुकाए जम की काण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। एका सरन हरि भगवान, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। लक्ख चुरासी रसना जिहवा सारे गाण, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे ना देवे कोए ब्रह्म ज्ञान, आत्म ताक ना कोए खुल्हाईआ। निर्मल जोत ना जगे महान, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। सुण सुण राग थक्के कान, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। हरि का सिमरन ना सके कोए पछान, जगत नेत्र नज़र ना आईआ। जिस जन उप्पर होए आप मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन झोली पाईआ। साचा सिमरन झोली रक्ख, हरिजन झोली आप भराइंदा। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे राह चलाइंदा। आपे निरगुण हो प्रतक्ख, सरगुण मेल मिलाइंदा। लक्ख

चुरासी नालों करे वक्ख, जिस जन आपणा नाम जपाइंदा। आदि अन्त ल्ए रक्ख, सगला संग निभाइंदा। जन भगतां करदा आया पक्ख, एका नाम वण्ड वंडाइंदा। अन्तिम लहिणा देणा चुकाए सीआं साढे तिन्न तिन्न हथ्थ, आवण जावण फंद कटाइंदा। शब्द जणाए महिमा अकथ, कथनी कथ ना कोए वखाइंदा। जिस जन चढ़ाए नाम रथ, पार किनारा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्त्र आप र्दड़ाइंदा। साचा मन्त्र नमो गुरदेव सति, वस्त रूप ना कोए वटाईआ। एका मन्दिर एका अंदर एका वार देवे घत, अतोट अतुट आप रखाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, सांतक सति आप कराईआ। सति सन्तोख देवे धीरज जत, काम क्रोध ना होए हल्काईआ। चरन कँवल बंधाए आपणे नत, नाता बिधाता जोड़ जुड़ाईआ। बीज बीजे साचे वत, अमृत फल आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम रिहा समझाईआ। एका नाम डूँग्घा सागर, जीव जंत भेव कोए ना पाइंदा। पंज तत्त रक्खया काया गागर, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। गुरमुख विरला बणे सौदागर, जिस जन आपणा वणज कराइंदा। करे खेल करता करीम कादर, कुदरत आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन इक्क रखाइंदा। साचा सिमरन आदि जुगादि, हरि सतिगुर वण्ड वंडाईआ। भगतन देवे साची दाद, ध्रू प्रहिलाद रहे जस गाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, तुरीआ नाद आप सुणाईआ। आपणी धुंन आपणे विच्चों काढ, ब्रह्मादि दए सुणाईआ। लेखा जाणे बोध अगाध, चार वेद भेव ना आईआ। पुराण अठारां रहे विस्माद, हरि का लेख ना लिख्या जाईआ। शास्त्र सिमरत करन फ़रियाद, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गीता ज्ञान अठारां अध्याए करे याद, एका अर्जन हरी हरि आप समझाईआ। सिमरत वेखे वाद विवाद, सिमरन एका तत्त जणाईआ। ईसा मूसा लाहे नकाब, पर्दा कोए रहिण ना पाईआ। करे खेल हक जनाब, मुकामे हक रूप धराईआ। परवरदिगार देवे दाद, नूर अलाही नूर चमकाईआ। संग मुहम्मद करे लाड, चार यारी मेल मिलाईआ। एका नाम ख़ुदाई वखाए वाहद, साचा सिमरन दए जणाईआ। कलमा कलाम सच अमाम सुणाए याद, याद सिमर आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सिमरन आपणा आपणे हथ्थ रखाईआ। एका सिमरन सति नाम, नानक निरगुण पाया। इक्क प्याला पीता जाम, मधुर रस आप वखाया। इक्क सुणया सच पैग़ाम, लक्ख चुरासी आप सुणाया। एका वेख्या हरि ग्राम, सचखण्ड दुआरा सोभा पाया। लोकमात हो प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी वेख वखाया। सर्ब जीआं दा इक्क भगवान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाया। आत्म ब्रह्म इक्क ज्ञान, दूजी विद्या ना कोए पढ़ाया। एका जोती नूर महान, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। पंचम मीता

सच निशान, सच निशाना हथ्थ उठाया। ऊँचां नीचां राउ रंकां वेखे मार ध्यान, अमृत आत्म जाम प्याया। एका सिमरन पुरख अकाल, आप बणाए दीन दयाल, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिमरन आपणे हथ्थ रखाया। सिमरन सिमरन सिमर सिमर सुख पाईए, एका नाम अनमोल। बिन रसना जिहवा गाईए, निष्अक्खर अंदर बोल। जीव जगत ना कदे सुणाईए, हरि का नाम सदा अडोल। गुर दर गुर घर सदा सद मिल मिल गाईए, काया अंदर जाए मौल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे उप्पर धवल। सिमर सिमर सुख पावना, सहिज सुख गुर मीत। हरिजन साचा वेख वखावणा, हरि हरि बैठा इक्क अतीत। काया मन्दिर बंक सुहावणा, होए पतित पुनीत। नर हरि नरायण एका गावणा, सद वसे धाम अनडीठ। बिन गुर नेत्र दिस किसे ना आवना, आदि जुगादी चली रीत। सतिगुर पूरे पर्दा लाहवणा, घर मन्दिर वखाए सच मसीत। शब्द अनादी नाद वजावना, अनहद गाए आपणा गीत। सुरती शब्दी मेल मिलावना, इक्क जणाए सच प्रीत। काया बंक आप सुहावना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत देवे नाम अनडीठ। सिमर सिमर सुख पावो जन, धन्न धन्न जनेंदी माईआ। हरि का सिमरन बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरयाए ना कोए रुढ़ाईआ। हरि सिमरन राए धर्म ना देवे डन्न, चित्रगुप्त ना हिसाब वखाईआ। हरि सिमरन अग्नी तत्त ना जले तन, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। हरि सिमरन भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, भय भयानक होए सहाईआ। हरि सिमरन करे प्रकाश अन्धेरे अन्ध, जोती नूर रुशनाईआ। हरि सिमरन ढाए दूई द्वैती झूठी कंध, सृष्ट सबाई एका रूप वखाईआ। हरि सिमरन उपजाए परमानंद, निजानंद वज्जे वधाईआ। हरि सिमरन रसना तजे झूठा गंद, बिन हरि नामे फल ना कोए खाईआ। हरि सिमरन सदा पुनीत जन, पतित पापी ल्ए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिमरत एका कूट वखाईआ। एका कूट एका दिशा, एका घर सुहाइंदा। एका हरि पाए हिस्सा, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। जगत तृष्ना मेटे तृखा, आसा मनसा पूर कराइंदा। जिस जन सिमरन पाए लेखा, दूसर दर ना मंगण जाइंदा। गुरमुख विरला सिखे साची सिखा, लक्ख चुरासी जीव सर्ब कुरलाइंदा। हरि का सिमरन डाहडा तिक्खा, तिक्खी धार बणाइंदा। ना कोई वेखे वड्डा निक्का, बिरध बाल ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे आप उठाइंदा। गुरमुख उठ सिमरो नाम, सिमरन वेला आईआ। काया माटी किसे ना काम, झूठी काया पूज पुजाईआ। मदिरा पी पी थक्का जाम, अमृत रस ना कोए चखाईआ। भोगी भोग भोगया काम, कामन तृसन ना कोए गंवाईआ। घर मिल्या ना घनईया शाम, बंसरी नाम ना किसे वजाईआ। सुरती सीता ना पाया राम, बण

बण बैठी दए दुहाईआ। मन हँकारी रावण बणया विच जवान, आपणा बल रिहा वखाईआ। बिन हरि के सिमरन दूसर अवर ना कोए बाण, जो लंका गढ़्ह दए तुड़ाईआ। आपणी सुवाणी आपे ल्ए पछाण, समुंद सागर खाई पार कराईआ। जिस जन देवे आपणा नाम, सिमरन साचा दए समझाईआ। बिन सतिगुर पूरे जीवण किसे ना काम, लक्ख चुरासी गेड़े विच रखाईआ। कलिजुग भुल्ले जीव नादान, हरि का भेव कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी होणा अन्त वैरान, जो दीसे दिस ना आईआ। उच्च महल्ले बैठे चढ़ मकान, एका भुल्लया राम साचा माहीआ। वेसवा रूप पीण खाण, जगत विभचार रहे हंढाईआ। मात पुत्तर करे ध्यान, भैण भईआ रही तकाईआ। एका भुल्लया श्री भगवान, साचा मार्ग नज़र ना आईआ। जिस जन सिमरन देवे दान, सिमरत आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप समझाईआ। सिमरो नाम सगल कलेश जाए लथ, हरि सतिगुर आप मिटाईआ। एका पूजा एका पाठ, एका मन्त्र दए दृढ़ाईआ। इक्क किनारा तीर्थ ताट, एका घाट दए वखाईआ। इक्क सुणाए साची गाथ, सो पुरख निरँजण आप सुणाईआ। हँ ब्रह्म चढ़ाए आपणे राथ, रथ रथवाही सेव कमाईआ। लेखा जाणे त्रिलोकी नाथ, चौदां लोक खोज खोजाईआ। मात धराए तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध मेल मिलाईआ। लहिणा देणा चुक्के ज़ात पात, जो जन रसना राम वसाईआ। साचा राम ग़रीब निमाणयां देवे साथ, बेर भीलणी आपणे मुख पाईआ। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण निताण निताणयां देवे साथ, बिदर सुदामा गले लगाईआ। पंचम लहिणा चुक्या माथ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस सिमरया तिस आपणा मेल मिलाईआ। सिमरो राम हरी हरि नरायण, हरिजन हरि हरि आप जणाइंदा। दरसन पेखो आपणे नैण, लोचण तीजा आप खुल्हाइंदा। चौथे घर मिल मिल बहण, चौथा पद आप समझाइंदा। पंचम चुक्के लहण देण, हिसाब किताब ना कोए रखाइंदा। छेवें मिले साक सज्जण सैण, हरि सगला संग रखाइंदा। सत्तवें सति सतिवादी आए लैण, जो जन हरि हरि नाम ध्यांअदा। सन्त सतिगुर धाम इक्टठे बहण, सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आप चढ़ाइंदा। साचा मन्दिर उच्च अटल्ला, राम रामा वण्ड वंडाईआ। आदि जुगादी बैठा इक्क इकल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। शब्द संदेस जन भगतां आपे घल्ला, आपणा नाउँ दए प्रगटाईआ। पंज तत्त काया चोले रला, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। गुरमुखां सच सिँघसण मल्ला, आत्म सेजा सोभा पाईआ। दीपक जोती एका बला, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। दर दरवेश आपे खला, दर दरबान रूप वटाईआ। जिस जन फड़ाया आपणा नाम पल्ला, दो जहान विछड़

कदे ना जाईआ। कलिजुग जीव अन्तिम होया झल्ला, विसरया एका हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, एका वर नाम रखाईआ। राम नाम पाया वर घर, घर घर विच वज्जी वधाईआ। सिमरत सिमरत सिमरत चुकया डर, डर भय ना कोए रखाईआ। मेल मिलाया पुरख नर, नर नरायण दया कमाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हया दर, घर मन्दिर बूझ बुझाईआ। आपणे पौड़े जाणा चढ़, साचा डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। अद्धविचकार ना जाए अड़, जो हरि हरि नाम ध्याईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा काया बंक डूँग्घी भँवरी ल्ए फड़, आप आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़े सीस धड़, जगदीस दया कमाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म जाए रल, जोती जाता एका रंग समाईआ। एका सिमरन आए कम्म, दूसर वस्त संग कोए ना जाईआ। कलिजुग जीव वेला अन्तिम मन्न, सोयां रैण रही विहाईआ। नाता तुट्टे अन्तिम छप्परी छन्न, जगत मन्दिर ना कोए सहाईआ। जूठा झूठा दिसे धन धन, नार सुहागण कन्त ना कोए हंढाईआ। गुर का शब्द सुण लै कन्न, एका राग रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग बेड़ा आप चलाईआ। जुग जुग बेड़ा आप चलाइंदा, सतिजुग त्रेता द्वापर धार। कलिजुग अन्तिम रूप वटाइंदा, निहकलंका नूर उज्यार। शब्द डंका इक्क वजाइंदा, सृष्ट सबाई करे ख़बरदार। राउ रंकां आप जगाइंदा, शाह सुल्ताना दए हुलार। सोया कोए रहिण ना पाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। काल महाकाल आपणे नाल रखाइंदा, हुक्मी हुक्म करे वरतार। विष्न ब्रह्मा शिव आप जगाइंदा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द दए आधार। लोकमात वेख वखाइंदा, डूँग्घा सागर भँवरी खार। लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज कर्मी कर्म ल्ए विचार। कागद कलम ना लेख लिखाइंदा, समुंदर मस बनास्पत करे ना कोए कार। चौदां भार ना वण्ड वंडाइंदा, चौदां तबकां मारे मार। एका खण्डा नाम हथ्थ उठाइंदा, तिक्खी रक्खे धार। ब्रह्मण्डां आप चमकाइंदा, दो जहानां हो उज्यार। गगन पातालां वेख वखाइंदा, पृथ्मी आकाश वेखे अखाड़। गुरमुख विरले आप तराइंदा, जिस जन देवे नाम आधार। सिमर सिमर सिमर विरला सुख पाइंदा, जिस हिरदे वसे आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी वेस हरि, हरिजन साचे ल्ए फड़, ना कोई सीस ना कोई धड़, आपणा अक्खर आपे पढ़, आपणी विद्या आप जणाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी आपे कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सचखण्ड निवासी सच सिँघासण बैठा चढ़, पुरख अबिनाशी आपणा रूप धराइंदा।