पुस्तकालयभाग १०

१७ जेठ २०१८ बिक्रमी साहिब सिँघ रसाल सिँघ दे गृह मनावर जम्मू

सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया पार, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। जुगा जुगन्तर खेल अपार, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। गुर गुर लै मात अवतार, लक्ख चुरासी जीवां जंतां एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। पंज तत्त काया चोला कर पसार, सिँघ शेर नाउँ रखाईआ। अन्तिम नाता तोड़ सर्ब संसार, जोती जोत जोत मिलाईआ। सचखण्ड निवासी साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण सोभा पाईआ। इक्क इकल्ला अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेअन्त ठाकर स्वामी निहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता एकँकारा हरि निरँकारा, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। करे खेल श्री भगवाना, रूप अनूप वटाइंदा। सिँघ शेर पंज तत्त मकाना, कलिजुग अन्तिम मेट मिटाइंदा। निरगुण घर निरगुण हो प्रधाना, निरगुण आपणे रंग समाइंदा। पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, शाह पातशाह आपणा खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां ज़िमीं अस्मानां उत्भुज सेत्ज वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वटाइंदा। वेस वटाए हरि करतारा, रूप अनूप वटाईआ। शेर सिँघ हरि का नाउँ वड बलकारा, सिँघ शेर हरि आप अख्वाईआ। रूप रंग रेख ना दिसे विच संसारा, तत्व तत ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप धराईआ। शाह पातशाह हरि साचा शेर, सिँघ आपणा रूप धराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी रिहा घेर, साचा घेरा एका पाइंदा। गुर गोबिन्द रूप हरि शब्द दलेर, शब्द गोबिन्द रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप चुकाइंदा। हरि का शब्द गोबिन्द धार, गोबिन्द शब्द आप बणाईआ। नानक निरगुण पाए सार, निरवैर पुरख इक्क सालाहीआ। अजूनी रहत कर प्यार, अनुभव प्रकाश धराईआ। एका जोती नौ नौ दुआर, नौ नौ लेखा दए चुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी हो उज्यार, एका डंका शब्द वजाईआ। एका सुत करे विचार, नाम सति वेख वखाईआ। दस दस रूप आप करतार, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला भगत भगवन्त पाए सार, दुष्ट दमन दए वड्याईआ। हेम कुण्ट निराकार साकार ल्ए उठाल, बाल अञ्याणा आप समझाईआ। पूत सपूता बण दलाल, गुजरी वखाए एका लाल, तेग़ बहादर दए वड्याईआ। आत्म अन्तर जोत मसाल, बेमिसाल आप जगाईआ। पिता बणया आप कृपाल, तत्तव गुण रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंज तत्त काया अंदर वड़, आपणा रूप आप प्रगटाईआ। पंज तत्त काया चोला

गुर गोबिन्द, सो पुरख निरँजण आप हंढाइंदा। हरि पुरख निरँजण मेटे सगली चिन्द, एकँकारा खेल खिलाइंदा। आदि निरँजण जोत जगाए साचा चन्द, गुजरी चन्द आप वड्यांअदा। अबिनाशी करता आप बणाए आपणी बिन्द, श्री भगवान गोद उठाइंदा। पारब्रह्म सदा बख्शंद, आपणी बख्शश आप कराइंदा। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर पंज तत्त काया वेख शरीर, अंदर मन्दिर आपणा आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा। गोबिन्द मेला हरि निरंकारा, एका दूजा भउ चुकाईआ। पिता पूत इक्क आधारा, पूत सपूता गोद उठाईआ। एका जाम एका नाम एका अमृत ठंडा ठारा, भर प्याला आप प्याईआ। एका दर इक्क दरबारा, इक्क घर बारा रिहा वखाईआ । साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, शाह पातशाह आप अख्वाईआ। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, एका वार दए सुणाईआ। तेरा मेरा संग न्यारा, लक्ख चुरासी वेख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर चेला रूप धराईआ। चेला गुर खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। गोबिन्द मेला इक्क इकल्ला, दिस किसे ना आइंदा। सरगुण अंदर निरगुण फड़या पल्ला, निरगुण सरगुण आपणे रंग समाइंदा। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, गोबिन्द खेड़ा आप सुहाइंदा। सच संदेस एका घल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। रंग रंगाए हरि करतारा, एका रंग मजीठ चढ़ाईआ। उतर ना जाए विच संसारा, अनडीठ रीत चलाईआ। ठांडा सीत सति दरबारा, सचखण्ड दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गुर लिख्या धुर, धुर लेखा आप जणाईआ। धुर धुर लेख श्री भगवाना, गुर गोबिन्द आप जणाइंदा। खेले खेल विच जहाना, दो जहानी खेल खिलाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच राउ रंक राज राजान, शाह सुल्तान कर परवाना, एका एक दर वखाइंदा। अमृत आत्म पीणा खाणा, सच्चा खण्डा नाम फराना, एका रसीआ रस वखाइंदा। अंदर मन्दिर अनहद गाणा, धुर दा नादी नाद वजाणा, ब्रह्म नाद आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द एका गुण समझाइंदा। एका गुण गुर गोबिन्द, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। लेखा जाणे सृष्ट हिन्द, हिन्द सृष्ट रूप धराईआ। गुरमुख बणाए आपणी बिन्द, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह हरि खेल खिलाया, गोबिन्द डंका इक्क वजाइंदा। फतिह जैकारा इक्क लगाया, वाहवा गुरु आप सुणाइंदा। पुरख अकाल इक्क समझाया, सृष्ट सबाई बूझ बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर खेल आप खिलाइंदा। गुर गुर खेल खिलाया, पुरी अनन्द वज्जी वधाईआ। अन्तिम लेखा दए चुकाया, सरसा

पार कराईआ। गढ़्ही चमकौर डेरा लाया, धुर फ़रमाना आप जणाईआ। सूलां सत्थर दए सवाया, सच संदेसा इक्क जणाईआ। यारड़ा सत्थर मात हंढाया, तेरे दर वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमाया, आदि जुगादि होए सहाईआ। पूत सपूत गोद बहाया, एका रंग रिहा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अक्खर दए पढ़ाईआ। एका अक्खर श्री भगवन्त, गुर गोबिन्द आप जणाइंदा। तेरा नाउँ साचा मंत, लक्ख चुरासी आप समझाइंदा। तेरा रूप तेरा कन्त, तेरी सेज हंढाइंदा। तेरा चोला इक्क बसन्त, पारब्रह्म आप रखाइंदा। कलिजुग तेरा वेखे अन्त, रूप अनूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस इक्क सुणाइंदा। सच संदेसा हरि सुणाया, गुर गोबिन्द दए वड्याईआ। तेरी सूलां सत्थर आपणे लेखे लाया, लिख्या लेखा भुल कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाया, तेरा नाउँ करे रुशनाईआ। तेरे नगर डेरा लाया, सम्बल वज्जे वधाईआ। तेरा रूप शब्दी ल्ए बणाया, दूजी वार जम्मे ना कोए माईआ। पुरख अकाल तेरे सिर हथ्थ टिकाया, समरथ दए ग्वाहीआ। सतिगुर पूरा मात गर्भ विच कदे ना आया, जन्म मरन खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए जणाईआ। गुर गोबिन्द सुण संदेस, हरि हरि सीस झुकाया। तूं दाता दानी नर नरेश, आदि अन्त तेरी वड्याआ। कोटन कोटि तेरे दर खड़े विष्न ब्रह्मा महेष, बैठे सीस झुकाया। तेरी महिमा गाए सहँसर मुख शेष, दो सहँसर जिहवा हिलाया। सति पुरख निरँजण तेरे दर सदा आदेस, तेरा अन्त किसे ना पाया। कवण तेरा वेला कवण रंग मैं लवां वेख, कवण थान दए सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला ल्ए मिलाया। पुरख अबिनाश सुणाइंदा, गुर गोबिन्द कर ध्यान। साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर इक्क बणाइंदा, तेरा नाम झुलाए सच निशान। शब्दी तेरा डंक वजाइंदा, शब्द रूप नौजवान। आपणा नाम तेरा खण्डा मात चमकाइंदा, ना कोई घड़े लोहार तरखान। पुरख अकाल तेरा संग निभाइंदा, सिँघ शेर बुक्के विच जंगल जूह बीआबान। लक्ख चुरासी आप डराइंदा, मेट मिटाए राज राजान। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा, गोबिन्द सूरा बणे इक्क हुक्मरान। गोबिन्द रूप नज़र किसे ना आइंदा, गुरमुख विरला करे पहचान। रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा, कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी होई हैरान। लिखण पढ़न विच ना आइंदा, चारे वेद पुराण अठारां शास्त्र सिमरत अञ्जील कुराना दिसे ना कोए निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सूरा एका शब्द उठाए बली बलवान। हरि शब्द सूरबीर सुल्ताना, गोबिन्द रूप वटाईआ। गोबिन्द महांबली नौजवाना, ना मरे ना जाईआ। एका चिल्ला फड़े तीर कमाना, तिक्खी मुखी धार रखाईआ। मारे मार दो जहाना, विष्न ब्रह्मा शिव पए दुहाईआ। करोड़ तेतीस सर्ब कुरलाना,

सुरपति राजा इन्द नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कलिजुग अन्त करे वैराना, निरगुण जोत हरि रुशनाईआ। निहकलंक रक्खे नाउँ श्री भगवाना, भगवन आपणा भेव चुकाईआ। गोबिन्द मर्द मर्द मरदाना, सच मरदानगी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सूरा मेला हरि, दूजा अवर ना कोए वखाईआ। दूजा अवर ना कोई दोआ, इक्क इकल्ला खेल खिलाइंदा। गोबिन्द गोबिन्द जेहा होया, गोबिन्द गोबिन्द विच समाइंदा। ना जन्मे ना कदे मोया, जन्म मरन विच ना आइंदा। आलस निन्दरा विच कदे ना सोया, सो गुर गोबिन्द नाउँ धराइंदा। कलिजुग अन्तिम लै के आया ढोआ, लक्ख चुरासी आप उठाइंदा। नानक बीज एका बोया, चार वरनां मेल मिलाइंदा। दुरमति मैल सभ दी धोया, जो जन रसना जिहवा गाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द गोबिन्द आप मिलाइंदा। गोबिन्द आया लोकमात जग, नेत्र नज़र किसे ना आईआ। पटने वाला वसे उप्पर शाह रग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। अठ्ठे पहर जोत रही जग, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। कलिजुग जीव बणे कग्ग, हरि का नाम आत्म रस ना कोए खाईआ। त्रैगुण अग्नी रहे मघ, पंज तत्त काया होई हल्काईआ। गुर गोबिन्द कोलों हो के बैठे अड्ड, घर मिले ना साचा माहीआ। गुर गोबिन्द गुरसिखां सदा सदा लडाए लाड, आप आपणी गोद बहाईआ। पटने वाला जिस जन रक्खया याद, तिस मेले सहिज सुभाईआ। आदि जुगादि गुर शब्द सुणे फ़रयाद, शब्दी गुर पंज तत्त काया चोला जगत मात हंढाईआ। गुर का नाउँ अगम्मी नाद, गोबिन्द तार सतार ना कोए हिलाईआ। गोबिन्द वसे सदा ब्रह्मादि, घट घट आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटने वाला दए समझाईआ। पटने वाला कल्गीधर, कल कल्की अवतार अख्वाइंदा। पुरख अबिनाशी ल्या वर, घर साचा मेल मिलाइंदा। रूप ना कोए नारी नर, नर नरायण जोत धराइंदा। सच महल्ले बैठा चढ़, तख्त निवासी साचे तख्त आसण लाइंदा। शेर रूप हो ना जाए डर, सिँघ आपणी भबक वखाइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख खेल खिलाइंदा। गुर गोबिन्द वसे घर घर, काया खेड़ा आसण लाइंदा। जो जन जींवदयां ही जाए मर, तिस गुर आपणा बन्धन पाइंदा। बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, आपणा मन्दिर आप वखाइंदा। रातीं सुत्तयां दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, आलस निन्दरा आप मिटाइंदा। कल्गी तोड़ा सीस जगदीस साचे धर, नीला नीली धारों पार कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द आपणा रूप रखाइंदा। गोबिन्द रंग रंग गुर गोबिन्द, गोबिन्द गोबिन्द मेल मिलाईआ। गोबिन्द दाता गुणी गहिन्द, गोबिन्द गहर गम्भीर समाईआ। गोबिन्द मेटे सगली चिन्द, गोबिन्द एका रंग रंगाईआ। गोबिन्द कराए आपणी निन्द, निन्दक निन्दया मुख सालाहीआ। जिस जन होए आप बख्शंद, अमृत धारा सागर

सिन्ध आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। पटने वाला शाह सुल्ताना, एका गुर अख्वाइंदा। लक्ख चुरासी वेखे मार ध्याना, बचया कोए रहिण ना पाइंदा । सचखण्ड झुलाए धर्म निशाना, अधर्म रूप ना कोए बणाइंदा। सच संदेसा धुर फ़रमाना, आपणा नाउँ आप प्रगटाइंदा। हरिजन साचे सुणाए साचा गाना, नाद अनादी नाद वजाइंदा। अनहद शब्द खेल महाना, अनहत आपणा भेव चुकाइंदा। आत्म सेजा कर परवाना, साचा बंक सुहाइंदा। सरगुण अंदर निरगुण हो प्रधाना, गोबिन्द आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पटने वाला साचा माही, घट घट अंदर बैठा सेज विछाई, गुरमुख विरले नज़री आई, दूसर दिस किसे ना आइंदा। ना दीसे ना देख्या, देखणहारा गोपाल। गुर गोबिन्द तेरी कोई क्या करे परीख्या, तेरा खेल बेमिसाल। गुरसिखां कोलों मंगी भिख्या, पंज प्यारे बणाए दलाल। एका रंग रंगाया हस्त कीटया, इक्क वखाई सच्ची धर्मसाल। अमृत जाम प्याएँ अनडीठया, प्रेम पतासा देवें डाल। होए सरूर एका वार पीतिआं, आत्म अंदर वखाए साचा लाल। कलिजुग अन्तिम तेरी अचरज रीतया, शब्दी रूप गुर गोबिन्द मिले वड्याई गुजरी लाल। दर ठांडे वसें सीतया, सचखण्ड सच्ची धर्मसाल। पतित पापी करें पुनीतया, जिस जन देवें दरस दिखाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वसे एका घर, आपणी घालन साची घाल।

खिमां ग़रीबी ठाकर घर, हरि ठाकर सच समझाइंदा। निवण सो अक्खर वेस कर, हरि कन्त मेल मिलाइंदा। आवण जावण चुक्के डर, निरभउ भय अवर ना कोए रखाइंदा। गुरमुख नारी एका वारी ल्ए वर, कन्त सुहाग आपणा रंग रंगाइंदा। काया चोली रंग जाए चढ़, शब्द ललारी आप रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खिमां ग़रीबी आपणे रूप समाइंदा। खिमां ग़रीबी हरि का भाउ, हरि भगतन झोली पाइंदा। एका मार्ग दस्से सच्चा राहो, हरि मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। फड़ फड़ हँस बणाए काउँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग चुगाइंदा। सदा सुहेला बणे पिता माउँ, गुरसिख बाल अञ्याणे गोद बहाइंदा। इक्क इकेला सिर देवे ठंडी छाउँ, गोबिन्द सूरा सेव कमाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर करे सच न्याउँ, सच अदालत आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खिमां ग़रीबी वेख वखाइंदा। खिमां ग़रीबी डूँग्घा सागर, हाथ किसे ना आईआ। जिस जन निर्मल कर्म करे उजागर, तिस जन खिमां ग़रीबी दए समझाईआ। अमृत जाम प्याए काया गागर, निझर झिरना आप झिराईआ। करे मेहर हरि करता कादर, करीम रहीम सच्ची सरनाईआ।

खिमां ग़रीबी हंडाई गुर तेग़ बहादर, सीस जगदीस भेंट चढ़ाईआ। सिदक सबूरी रक्खया साबर, दर घर साचे सोभा पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देवे आदर, जिस जन खिमां ग़रीबी इक्क हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, याचक एका दान झोली पाईआ। खिमां ग़रीबी गुर चरन देव, देव इष्ट आत्मा मेल मिलाइंदा। अलख अगोचर अभेद अभेव, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। अमृत रस देवे मेव, फल अमृत आप खवाइंदा। गुरसिख खिमां ग़रीबी हरि सतिगुर सेव, बिन सतिगुर पार ना कोए कराइंदा। बिन हरि नामे किसे ना कम्म रसना जेहव, रसना रस कम्म किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आत्म वर, खिमां ग़रीबी इक्क सिखाइंदा। खिमां ग़रीबी सिख्या सिख, गुरमुख ल्ए वड्याईआ। जन्म जन्म दी मिटे तृख, तृष्ना तृप्त आप कराईआ। किसे हथ्थ ना आवे मुन रिख, जपी तपी हठी सती रहे कुरलाईआ। किसे नेत्र जगत ना आवे दिस, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। चार जुग गुरमुखां वण्डाया हिस्स, साचा हिस्सा इक्क रखाईआ। सो साहिब सतिगुर देवे तिस, जिस धुर मस्तक लेख लिखाईआ। आपणा नाम पढ़ाए अक्खर निश, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। सति सरूपी आए दिस, स्वच्छ सरूपी रूप धराईआ। हरिजन लेखा आपे लिख, पूर्ब लेखा लेखे लाईआ। सृष्ट सबाई जाणो मिथ, थिर कोए रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा देवे कदे ना पिठ, जो जन रहे सरनाईआ। दो जहानां बणे खेवट खेट, भव सागर ल्ए तराईआ। शब्द दोशाले ल्ए लपेट, प्रेम पटोला उप्पर पाईआ। गुरसिख तेरा चिड़ीआं चुगण ना काया खेत, फुल फुलवाड़ी आप महिकाईआ। गुर सतिगुर पूरा गोबिन्द गुरसिखां संग करे हेत, नित नवित भुल ना जाईआ। गुरसिख होए चेतन्न चेत, चेतन्न चित खिमां ग़रीबी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग दए रंगाईआ। खिमां ग़रीबी गुर गुर चरन, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाया। नेत्र खोल्हे हरन फरन, धुर दा लेखा दए चुकाया। नाता तुट्टे जन्म मरन, लक्ख चुरासी फंद कटाया। किरपा करे हरि करनी करन, करता पुरख दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाया। खिमां ग़रीबी गुर गुर मेला, गुर सतिगुर दए वड्याईआ। चाकर चाकरी चाकर लेखे लाए गुर गुर चेला, चेला गुर रूप वटाईआ। सतिगुर साजन सज्जण सुहेला, मीत मुरारा इक्क अख्वाईआ। सदा सदा सद वसे नवेला, अनडिठड़ा धाम आप सुहाईआ। आपे जाणे आपणा वक्त वेला, थित वार ना कोई वखाईआ। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म प्रभ आपे खेला, गोबिन्द शब्द रूप वटाईआ। जन भगतां लक्ख चुरासी कट्टे धर्म राए दी जेला, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे दए बहाईआ। निवण सु अक्खर खिमां ग़रीबी सिखण एका वेला, दूजी सतर पढ़न किते ना जाईआ। पुरख निरँजण शेर सिँघ हो हो बुक्के विच

कलिजुग जंगल जूह उजाड़ बेला, गोबिन्द खण्डा तीर कमान हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग आपे रिहा वखाईआ। धन्न कमाई भगत जन, जिन हरि हरि सज्जण पाया। धन्न कमाई सन्त जन, जिस सतिगुर मेल मिलाया। धन्न कमाई भगत जन, जिन मन का भउ चुकाया। धन्न कमाई भगत जन, जिन सहिँसा रोग मिटाया। दो जहानां विचोला आपे बण, पुरख अबिनाशी खेल खिलाया। गोबिन्द बेड़ा देवे बन्न्ह, मँझधार पार कराया। साचे घर बहाए ना कोई छप्पर छन्न, सूरज चन्द ना कोई चढ़ाया। सचखण्ड निवासा पुरख अबिनाशा आप आपणे गुरमुख साचे लड़ ल्ए बन्न्ह, पल्लू एका नाम फड़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कहे धन्न वड्याई, जिस मिल्या हरि रघुराई, जगत विसरी दात पराई, पुरख परखोतम एका पाया। वाक भविख्त सच संदेसा, लहिणा देणा दए चुकाईआ। लहिणा देणा चुकाए ब्रह्मा विष्न महेषा, सुरपति राजा इन्द रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चुक्के लेखा, सत्त दीप देण दुहाईआ। लक्ख चुरासी चले ना कोई पेशा, शाह सुल्तान ख़ाक मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ।

१७ जेठ २०१८ बिक्रमी फ़रंगी राम दे घर पिण्ड झण्डे जम्मू

निरगुण जुग जुग रूप वटाइंदा, सरगुण आपणा वेस करा। लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा, जीव जंत हर घट थाँ। एका दूजा अक्खर पढ़ाइंदा, राम नाम दृढ़ा। पंज तत्त काया चोला भाग लगाइंदा, जोत निरँजण डगमगा। अनहद शब्द नाद वजाइंदा, डूँग्घी भँवरी खेल खिला। साचा सागर आप भराइंदा, अमृत कँवल फुल धरा। गुरमुख विरले मात जगाइंदा, भगतन आपणी बूझ बुझा। नर हरि नरायण मेल मिलाइंदा, मेल मिलावा एका थाँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, हरि साचा आप वटाईआ। जन भगतां फड़ाए पलड़ा, राम नाम पल्ले गंड बंधाईआ। सच संदेस एका घलड़ा, जुगा जुगन्तर नाद सुणाईआ। ब्रह्म पारब्रह्म आपे रलड़ा, ईश जीव रूप वटाईआ। सच सिँघासण एका मलड़ा, आत्म सेजा आप सुहाईआ। पंज तत्त वसाए काया महल्लड़ा, घर घर विच बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस कराईआ। जुग जुग खेल हरि भगतन मीता, एका भगती भगत दृढ़ाइंदा। हरि का नाम वखाए ठंडा सीता, घर मन्दिर आप टिकाइंदा। पतित पापी करे पुनीता, रसना जिहवा जो जन गाइंदा। एका रंग वखाए हस्त कीटा, ऊँच नीच ना कोई वखाइंदा। अमृत रस देवे मीठा,

अमिउँ रस प्याला आप प्यांअदा। सदा सुहेला वसे चीता, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका अक्खर माण रखाए अठारां अध्याए गीता, एका भगत भगवन्त मेल मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर आप चलाए आपणी रीता, वेस अनेक आप कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अलख अगम्म आपणी खेल खिलाइंदा। अलख अगम्म हरि हरि धार, सो पुरख निरँजण आप चलाईआ। हरि पुरख निरँजण हो उज्यार, निराकार आपणा खेल खिलाईआ। एकँकारा वसे धाम न्यार, जोती जाता पुरख बिधाता एका नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान खोल्ह किवाड़, साचे मन्दिर बैठ सच्ची सरकार, सच सिँघासण आसण लाईआ। अबिनाशी करता वसणहारा ठांडे दरबार, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना मरे ना जाईआ। पारब्रह्म प्रभ पावे सार, ब्रह्म वेता करे त्यार, लक्ख चुरासी लेखा आप लिखाईआ। विष्नूं खेवट खेटा हो उज्यार, शंकर आत्म बन्न्हे धार, सभ दा बेड़ा आप उठाईआ। सतिजुग त्रेता हो उज्यार, द्वापर जाणे आपणी कार, कुदरत करता वेख वखाईआ। राम नाम कर पसार, जीवां जंतां दए आधार, साचे भगतां मेल मिलाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ हँकार, दुष्ट हँकारी देवे मार, निवण सु अक्खर इक्क समझाईआ। माया ममता मोह चुक्के संसार, दु:ख दलिद्र दए निवार, हरख सोग चिंता कोई रहिण ना पाईआ। काग रले हँसा डार, जिस जन राम नाम कीआ प्यार, घर सोहे बंक दुआर, सीता सुरती राम ल्ए बंधाईआ। एका मेला एका वार, नारी कन्त कन्त भतार, साची सेजा सुत्ता पैर पसार, घर मिल्या साचा माहीआ। दुक्खड़ा दस्से रोवे ज़ारो ज़ार, मुखड़ा हस्से कर दरस निरँकार, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ईश जीव जगत जगदीशर आपणा बन्धन पाईआ। जुग जुग खेल हरि निरँकारा, लोकमात आप कराइंदा। एका नाम नाम जैकारा, त्रैभवन धनी आप लगाइंदा। चौदां लोकां दए सहारा, आप आपणा रंग रंगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब सर्ब जस गाइंदा। निरगुण वसे सभ तों बाहरा, निराकार आपणा नाउँ धराइंदा। सज्जण सुहेला विच संसारा, साख्यात जाग्रत जोत आप जगाइंदा। आपणा नाउँ धर गुर अवतारा, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। आपे खोल्हे बन्द किवाड़ा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। पावे सार डूँग्घी गारा, सुखमन टेढी बंक वेख वखाइंदा। अमृत सरोवर ठांडा ठारा, निज घर रक्खे वस्त हरि निरँकारा, हरिजन विरले मात प्यांअदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म विचारा, पारब्रह्म प्रभ दए सहारा, एका मेला एका रंग, एका सेजा इक्क पलँघ, एका मन्दिर आप सुहाइंदा। दीवा बाती कर उज्यारा, आपे वेखे वेखणहारा, नेत्र लोचण नैण ना कोई खुल्हाइंदा। भगतन वखाए इक्क दुआरा, महल्ल अटल उच्च मुनारा, छप्पर छन्न ना कोई छुहाइंदा। सचखण्ड निवासी वसे सचखण्ड दुआरा, रूप रंग रेख तों वसे बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकार, आदि जुगादी कर पसार, लक्ख चुरासी वेखणहार, विष्न ब्रह्मा शिव पावे सार, त्रैगुण अतीता ठंडा सीता पंचम नाता पुरख बिधाता लोकमात जोड़ जुड़ाइंदा। जुग जुग वेस श्री भगवान, लोकमात धराइंदा। सतिजुग साचा कर परवान, वार अठारां रूप वटाइंदा। त्रेता रूप बली बलवान, दोए दोए रंग आप रंगाइंदा। द्वापर लेखा विच जहान, पुरख अबिनाशी आप लिखाइंदा। दूआ एका धर ध्यान, वेद व्यासा दए ज्ञान, कृष्ना कान्हा रथ चलाइंदा। भगत भगवन्त करे परवान, बाल अञ्याणे वेखे बाल, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। अन्तिम सभ नूं खाए काल, महाकाल आपणा खेल खिलाइंदा। रथ रथवाही बणे विच बीआबान, महांसारथी एका रथ चलाइंदा। जुग जुग खेल श्री भगवान, चौदां हट्टां वेखे आप मकान, घर घर मन्दिर फोल फोलाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो मेहरवान, आपणा खेल खिलाइंदा। ईसा मूसा कर प्रधान, काला सूसा तन पहनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मन्त्र राम नाम दृढ़ाइंदा। एका मन्त्र मुकामे हक, हरि साचा आप जणाईआ। लाशरीक परवरदिगार उच्च महल्ले बैठा रिहा तक्क, आपणा मार्ग आप लगाईआ। सर्ब कला हरि जू समरथ, महिमा अकथना अकथ आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम मात धराईआ। एका नाम हक जैकारा, जंत आपणी वेख वखाइंदा। लाशरीक परवरदिगारा, नूर इलाही जल्वा नूर आप रखाइंदा। ख़ालक ख़लक पावे सारा, मख़लूक एका रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका अक्खर मात धराइंदा। एका अक्खर अलिफ़ आलमीन, उल्फ़त आपणी आप जणाईआ। एका दए तालीम ताज़ीम, तालब तालबा आप पढ़ाईआ। आपणी शान रक्खे अज़ीम, आज़म आपणा नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जुग जुग आपणा खेल खिलाईआ। कलिजुग राणी अल्ला, बिस्मिल आपणा रूप धराइंदा। वसणहारा इक्क इकल्ला, वेस अनेक आप वटाइंदा। नूर इलाही सच संदेस एका घल्ला, कलमा अमाम आप पढ़ाइंदा। संग मुहम्मद चार यार फड़ाए पल्ला, एका डोरी हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका राम एका नाम एका देवे सच पैग़ाम सच संदेसा आप सुणाइंदा। इक्क पैग़ाम इक्क हदीस, एका हरि पढ़ाईआ। एका राग तीस बतीस, रसना जिहवा इक्क सुणाईआ। एका लेखा जाणे बीस इकीस, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम हरि का सति, सति सतिवादी आप रखाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, साची मति आप जणाइंदा। एका बीज बीजे साचे वत, काया क्यारी सिंच हरी कराइंदा। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आदि जुगादि जुगा जुगन्तर इक्क दूजे कोल रहे वस, एका

बन्धन आपणा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र नाम दृढ़ा, आपणा पर्दा दए उठा, सच समग्री झोली पा, साचा हवन इक्क वखाइंदा। साचा हवन आत्म जोत, जोती जोत लट लट जगाईआ। दूई द्वैती कढ्ढे खोट, सच सुगंधी दए पाईआ। राम नाम पाए अतोट, तोट रहे ना राईआ। आपे वेखे चढ़के चोट, उच्ची चोटी बैठा आसण लाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। ना कोई किला ना कोई कोट, जन भगतां अंदर डेरा लाईआ। इक्क नगारा वजाए चोट, शब्द अगम्मी हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा नाम बुझाईआ। एका नाम सच्चा सुधाखर, हरि साचा आप उपाइंदा। नाता तोड़े काया पाथर, झूठी हाटी वेख वखाइंदा। नेत्र नीर वरोले आथर, नैणां नीर आप दरसाइंदा। लेखा जाणे डूँग्घा सागर, काया गागर फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका आपणा नाउँ समझाइंदा। एका नाउँ नानक धार, निरगुण मात चलाईआ। चार वरनां करे इक्क प्यार, ऊँच नीच ना कोई वखाईआ। एका घर वसे रामा कृष्ना हो उज्यार, दूसर दर ना कोई वड्याईआ। एका मूसा ईसा बन्न्हे बेड़ा विच संसार, एका मुहम्मद रिहा उठाईआ। साकत निन्दक दुष्ट दुराचार करे ख्वार, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। एका जोती दस अवतार, गोबिन्द एका ढोला गाईआ। पुरख अकाल सद करे प्रितपाल, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रूप अनूपा शाहो भूपा सति सरूपा आप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया खेल अगम्म अपार, बोध ज्ञान इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, साचे नाउँ दए वड्याईआ। साचा नाउँ हरि निरँकारा, एका एक रखाइंदा। जुग जुग लोकमात कर पसारा, नाद अनादी नाद वजाइंदा। कलिजुग वेखे खेल न्यारा, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार वरन अठारां बरन ज़ात पात सर्ब कुरलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्तिम काली धार, चार कुण्ट अन्धेरी छाईआ। कोई कहे राम अवतार, कोई कृष्ना रहे मनाईआ। कोई अष्टभुज करे निमस्कार, कोई विष्नूं सीस झुकाईआ। कोई ब्रह्मा रिहा पुकार, कोई शंकर भेंट चढ़ाईआ। कोई चतुर्भुज बोल जैकार, कोई आदि शक्ति मनाईआ। कोई भैरों करे प्यार, कोई गौरजां राह तकाईआ। कोई कहे ईसा मूसा पैग़म्बर ख़ुदाई यार, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। कोई कहे संग मुहम्मद चार यार, सभ दा बेड़ा पार कराईआ। कोई कहे नानक अवतार, सतिनाम मन्त्र रिहा दृढ़ाईआ। कोई कहे गोबिन्द सूरबीर बलकार, जोद्धा बली मात अख्वाईआ। गुर का शब्द ना सके कोई विचार, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। काया गढ़्ह हउमे रोग ना सके निवार, माया ममता ना मोह चुकाईआ। मन रावण ना सके मार, मिले राम ना बेपरवाहीआ।

राधा सुरती करे ना सच प्यार, स्वामी कृष्न नज़र ना आईआ। आदि शक्ति ना जोत उज्यार, अष्टभुज भवानी बैठी मुख भवाईआ। विष्नूं देवे ना कोई भण्डार, शंकर रिहा त्रिसूल सुटाईआ । ब्रह्मा ब्रह्म ना ल्ए अधार, चारे वेद गए भुलाईआ। बावन मंगे ना बल दुआर, बल रूप ना कोई वटाईआ। ध्रू प्रहिलाद दिसे ना कोई विच संसार, नर सिँघ आवे वाहो दाहीआ। कलमा कलाम ना करे कोई विचार, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता तुट्टा मुहम्मद यार, अहिमद मेल ना कोई वखाईआ। नानक करे ना कोई प्यार, चार वरन एका नज़र किसे ना आईआ। दूई द्वैती तन विकार, साचा रूप ना कोई दरसाईआ। गोबिन्द करे ना कोई अधार, मनमुख बैठे मुख भवाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग दिसे ना किसे विच संसार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सर्ब जीआं दा इक्क दातार, आदि पुरख अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम वेख विचार, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। प्रगट हो विच संसार, निहकर्मी कर्म कमाईआ। निरगुण जोत करे उज्यार, जोती जामा भेस वटाईआ। चार वरनां दए आधार, एका अक्खर कर पढ़ाईआ। सोहँ शब्द सच जैकार, आत्म परमात्म दए मिलाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई ना कोई विचार, एका रंग रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम हरि पसारा, राम राम जणाइंदा। एका कृष्न रूप अवतारा, सोलां कल धराइंदा। एका ऐनलहक नाअरा, मुकामे हक सुणाइंदा। एका नाम सति अखाड़ा, लोकमात जणाइंदा। एका फ़तह डंक जैकारा, जो जन काया तन पंज शैतान मिटाइंदा। एका पुरख अगम्म अपारा, हरी हरि नरायण आपणा नाउँ धराइंदा। एका विष्नूं दए भण्डारा, सृष्ट सबाई रिज़क पुचाइंदा। एका ब्रह्म ब्रह्म पसारा, ब्रह्म लेखा आप रखाइंदा। एका शंकर करे शंगारा, जो घड़या भन्न वखाइंदा। एका नाम राम सहारा, वेले अन्तिम संग रखाइंदा। बिन हरि नामे कोए ना उतरे पारा, कलिजुग धारा सर्ब रुढ़ाइंदा। सर्ब जीआं दा इक्क दरबारा, सचखण्ड दुआरा आप वखाइंदा। सोहँ शब्द सति सतिवादी नाअरा, सतिजुग धार आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता, जुग जुग आपणा रूप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम रूप धर, निहकलंक नाउँ रखाईआ। सन्त सुहेले ल्ए फड़, हरि भगत दए वड्याईआ। गुरमुखां अंदर आपे वड़, आप आपणा पर्दा दए चुकाईआ। गुरसिख नहाए साचे सर, सर अमृत सरोवर आप नुहाईआ। दूई द्वैती चुक्के डर, शरअ शरीअत इक्क जणाईआ। पुरख अबिनाशी सरन सरनाई जाणा पड़, सरनगत इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव जंत साध सन्त, भगत भगवन्त आदि अन्त एका रंग रखाईआ। एका रंग हरि चलूल, चार वरन चढ़ाइंदा। हरिजन हरि हरि ना जाए भूल, अभुल आप समझाइंदा। मानस जन्म लक्ख चुरासी मूल, वेला

गया हथ्थ ना आइंदा। हरिजन विरला हरि नाम पंघूड़ा ल्ए झूल, पुरख अबिनाशी आप झुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत मेल मिलाइंदा। जोती जोत मेल मिलंना, मिले मेल गिरवर गिरधारया। दुःख दर्द दा डेरा भन्ना, जिस मिल्या राम अवतारया। सुणया राग संदेसा कन्ना, गीता ज्ञान गोझ विचारया। हरिजन विरला मात मन्ना, लक्ख चुरासी तपे वांग अंग्यारया। राए धर्म अन्त देवे डन्ना, जीव जंत जो फिरे मात हंकारया। हरि बिन बेड़ा किसे ना बन्न्हा, हरिभगत कूक कूक पुकारया। भोले भाओ मिले जिउँ जट्ट धन्ना, सिल पूजस प्रगट होए हरि निरंकारया। कलिजुग जीव ना जाणे अन्न्हा, नेत्र नैण ना किसे खुल्ल्हा ल्या। कामी क्रोधी फिरे भन्ना, माया ममता मोह विचारया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरनां देवे इक्क सहारया। चार वरनां इक्क ज्ञान, एका मति समझाईआ। चार वरनां इक्क ध्यान, एका दर वखाईआ। चार वरनां इक्क भगवान, हर घट बैठा आसण लाईआ। चार वरनां देवे ब्रह्म पछान, आत्म ब्रह्म आप वखाईआ। चार वरनां करे परवान, जो जन रहे सरनाईआ। चार वरनां इक्क दान, राम नाम इक्क वरताईआ। चार वरन एका काहन, लक्ख चुरासी गोपी आप नचाईआ। चार वरन इक्क मकान, हरि मन्दिर दए वखाईआ। हरि मन्दिर गुरमुख विरला सके पछाण, जिस जन आत्म बूझ बुझाईआ। इट्टां गारा ना बणाए कोई दुकान, गुरमुख तेरे अंदर डेरा लाईआ। तेरा मेल होए मेहरवान, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। आवण जावण चुक्के कान, जम का भय ना कोई रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चार वरन देवे एका सरन नेत्र लोचण नैण खोल्हे हरन फरन, आत्म दरसी आपणा दरस दिखाईआ। आत्म दरसी देवे दरस, हरिजन हउमें रोग निवार, खोटे खरे ल्ए परख, लोकमात वेख विच संसार, हरि भगतां उप्पर करे तरस, मनमुख देवे अग्न साड़। ना सोग ना कोई हरख, हरख सोग तों वसया बाहर। लेखा जाणे अर्श फर्श, काया कुरा करे विचार। जिस जन बणाई तेरी घड़त, घड़े भन्ने हरि भन्नणहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे ल्ए उभार। हरिजन हरि उभारदा, चार वरन जग मीत। एका दर वखाए सच्ची सरकार दा, शाह पातशाह बैठा पतित पुनीत। गुण अवगुण ना कोई विचारदा, जिस जन देवे नाम अनडीठ। कोझे कमले पार उतारदा, आदि जुगादी साची रीत। लेखा जाणे दो जहान दा, विष्नूं भगवान बैठा अतीत। सोहँ शब्द इक्क वखाण दा, लक्ख चुरासी परखे नीत। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वसे तेरे घर, सच महल्ले बैठा चढ़, किसे हथ्थ ना आए गुर दर मन्दिर मसीत।

१७ जेठ २०१८ बिक्रमी साँईं दास दे घर पिण्ड झण्डे तहसील अखनूर ज़िला जम्मू

चरन धूढ़ गुर सतिगुर मजन, जन्म जन्म मैल गंवाईआ। अग्नी अग्ग छुडाए साचा सज्जण, सीतल सति सांत कराईआ। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर आप तराईआ। नेत्र नाम नरायण पाए अंजन, जगत अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शश करे सच्ची सरनाईआ। सरन सरनाई हरि सरनागत, सरन चरन आप बहाइंदा। लेखा चुकाए जगत मनमति, गुरमति एका राह वखाइंदा। सति सन्तोख धीरज जत, हठ तप आप कराइंदा। चरन कँवल बंधाए नत, जग विछड़े जोड़ जुड़ाइंदा। मार्ग परमार्थ एका दस्स, सोहँ मन्त्र सच समझाइंदा। लोकमात चलाया रथ, रथ रथवाही सेव कमाइंदा। हरिजन साजन कर इक्टठ, बेड़ा आपणा आप बणाइंदा। एका चप्पू एका वार देवे घत, डूँग्घे सागर आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल इक्क दरसाइंदा। चरन कँवल गुर ठांडा दरबारा, अमृत मेघ धार बरसाईआ। जगत विकार ना तपे अंग्यारा, कूड़ी क्रिया ना कोई वखाईआ। ममता मोह ना कोई विकारा, जूठ झूठ ना कोए वड्याईआ। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका ठाकर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि चरन दए समझाईआ। हरि ठाकर ब्रह्म ब्राह्मण, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाइंदा। सति सरूपी बण बण ज़ामन, सगला संग आप निभाइंदा। नाम निधान फड़ाए दामन, दामनगीर खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे दो जहानन, दोए दोए लेखा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल आप मिलाइंदा। चरन कँवल गुर साची धूढ़, धुर मस्तक मिले वड्याईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, बुध बिबेक आप कराईआ। नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सच सुच्च इक्क वखाईआ। जोती जाता बख्शे नूर, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। होए प्रकाश जिउँ कोहतूर, जल्वा आपणा आप वखाईआ। हरिजन हरि हरि सदा हज़ूर, विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म जन्म आसा मनसा पूर, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। वसणहारा नेड़े दूर, निज घर बैठा सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि चरन हरिजन मेल मिलाईआ। हरि चरन मेला गुर गुर रंग, गुरमतिी गुर मिलाइंदा। आत्म सेज रंगीला पलँघ, शब्द सिँघासण सोभा पाइंदा। अनहद नाद अगम्मी मृदंग, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। करे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोत उजाला आप रखाइंदा। जगत सुणाए सुहागी छन्द, बिन रसना जिहवा गाइंदा। हरिजन आप उपजाए परमानंद, अनन्द आपणा आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि चरन कँवल हरिजन देवे बन्न्ह, एका आपणा बन्धन पाइंदा। बन्धन बंध पाए नाम डोर, साचा वट आप चढ़ाईआ। अंदर वड़ वड़ वेखे पंज चोर, चोरी चोर खेल खिलाईआ।

वेख वखाए अन्ध घोर, घुप्प अन्धेरा फेरा पाईआ। शब्द रखाए साचा घोड़, घर घर आपे रिहा दौड़ाईआ। मनमति ना पाए शोर, हिँसा हिस्सा ना कोई वण्डाईआ। जिस जन आपणे संग ल्ए तोर, तिस आपणे रंग रंगाईआ। चरन कँवल प्रीती साची जोड़, जीवण जुगत दए जणाईआ। सोहँ शब्द चुकाए तोर मोर, सोहँ रूप सर्ब सृष्ट लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच जैकारा एका बोल, गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिजन तेरा होए अन्त सहाईआ।

गुरमुख गुर सदा अधीन, निर्धन रूप रखाइंदा। गुरमुख गुर मेल जिउँ जल मीन, मीन आपणी गत बणाइंदा। गुरमुख गुर सदा वसण लोक पार तीन, त्रै त्रै लेखा आप चमकाइंदा। गुरमुख गुर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका रंग रंगाए एका वखाए साचा दीन, दीन दुनी वेख वखाइंदा। गुरमुख गुर हरि हरि धार, हरि साचा आप पढ़ाईआ। जगत जुगत जग कर विचार, साचा जोड़ा जोड़ जुड़ाईआ। गृह मन्दिर कर पसार, घट आसण दए सुहाईआ। दीवा बाती कर उज्यार, कमलापाती वेख वखाईआ। साचा साकी भर प्याल, नाम प्याला दए पिलाईआ। खोल्हे ताक बन्द किवाड़, आपणा पर्दा आप उठाईआ। दरस दिखाए एका वार, एका दृष्ट दए खल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख गुर गुर रूप समाईआ। गुरसिख गुर रूप समाया, गुर गुर रूप आप वटाईआ। गुरसिख गुर साचा पाया, गुर साचा सिख उपजाईआ। गुरसिख मस्तक लेख लिखाया, गुर गुर लेखा रिहा मुकाईआ। गुरसिख दर्शन नेत्र पेख दर्शन पाया, गुर गुर दरस रिहा वखाईआ। गुरसिख विचोला इक्क बणाया, गुर सतिगुर ना मरे ना जाईआ। जिस ने ढोला साचा गाया, हँ ब्रह्म वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म होए सुहाया, सगली चिंत मिटाईआ। करे खेल बण बण दाई दाया, नज़र किसे ना आईआ। हरिजन साचे ल्ए मिलाया, गुरसिख गुर गुर आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेल मिलाए एका घर, घर मन्दिर इक्क वड्याईआ। घर मन्दिर गुर चरन दुआरा, सचखण्ड निवासी आप जणाइंदा। बिन गुर उतरे ना कोई पारा, गुर सगला संग निभाइंदा। जुगा जुगन्तर हो उज्यारा, लोकमात खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे पार किनारा, आपणा घाट आपणा पत्तण आप बणाइंदा। सन्त सुहेले फड़ फड़ मेले दर दुआरा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर बारा, चरन कँवल दए सहारा, धूढ़ी मस्तक टिक्का लाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, दर्द दुखियां आप वंडाइंदा।