पुस्तकालयभाग १०

१७ जेठ २०१८ धर्म चन्द दे घर पिण्ड बालेवाल जम्मू

सो पुरख निरँजण सदा मेहरवान, आदि अन्त खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण रूप महान, रूप अनूप आप प्रगटाइंदा। एकँकारा वसणहारा सच मकान, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। आदि निरँजण नूर नुरान, जोत उजाला आप कराइंदा। श्री भगवान लेखा जाणे दो जहान, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ सच निशान, सच दुआरे आप झुलाइंदा। थिर घर साचे हो प्रधान, आप आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि आपणा वेस वटाइंदा। आदि पुरख वड हरि दाना, आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दुआरे हो प्रधाना, साचे तख्त सोभा पाईआ। एका हुक्म धुर फ़रमाना, आपणी इच्छया आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप खिलाईआ। जोत शब्द हरि हरि धार, निरगुण खेल खिलाया। अलख अगोचर अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ा वेस वटाया। सच सिँघासण पुरख नार, सेज सुहञ्जणी आप हंढाया। पूत सपूता दए अधार, निष्अक्खर रूप वटाया। विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार, त्रै त्रै मेला इक्क मिलाया। त्रैगुण देवे वस्त भण्डार, पंज तत्त झोली आप भराया। लक्ख चुरासी कर पसार, घट घट आसण लाया। घर विच घर खेल न्यार, साचा मन्दिर आप उपाया। निरगुण बाती कर उज्यार, कमला पाती आप टिकाया। सर सरोवर भर भण्डार, कँवल नाभी जल रखाया। धुंन अनाद सच्ची धुन्कार, अनहद नाद अल्हाया। डूँग्घी भँवरी खेल अपार, सुखमन टेढी बंक बणाया। ईड़ा पिंगल पहरेदार, दर दुआरे आप सुहाया। करे खेल अपर अपार, घर घर मेला भेव ना राया। पंच विकारा भर भण्डार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काया। आसा तृष्ना दए अधार, माया ममता मोह नाल मिलाया। हउमें हंगता गढ़्ह बण हँकार, पंज तत्त खेड़ा आप सुहाया। निरगुण सरगुण करे विचार, निरगुण आपणा मुख छुपाया। आत्म ब्रह्म हो उज्यार, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाया। ईश जीव खेल न्यार, जगदीस आप खिलाया। आपणी इच्छया सुरती दए भण्डार वस्त अमोलक झोली पाया। लक्ख चुरासी खेल न्यार, निरगुण सरगुण आप खिलाया। एका हुक्म सच्ची सरकार, धुर फ़रमाना शब्द सुणाया। लिखण पढ़न तों वसे बाहर, लेखा लेख ना कोई जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका नाउँ ल्ए प्रगटाया। एका नाउँ हरि प्रगटा, नाउँ निरँकारा आप अख्वाइंदा। आपणा बेड़ा आप चला, खेवट खेटा आप हो जाइंदा। आपणा मार्ग आपे ला, हरि हरि आपे वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुर आप समझाइंदा। एका गुर हरि शब्द धार, दूसर गुर ना कोई वड्याईआ। आदि जुगादि जुग जुग लोकमात हो उज्यार, वेस अनेका रूप वटाईआ। पंज तत्त करे प्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश

खेल खिलाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म लेखा एका घर बार, गुर चेला रूप धराईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। लक्ख चुरासी जीवां जंतां करे ख़बरदार, सोई सुरती सर्ब उठाईआ। भगत भगवन्त ल्ए अधार, साचे सन्त मेल मिलाईआ। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। गुरसिख अमृत आत्म प्याए ठंडा ठार, निझर झिरना आप झिराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी वण्ड वंडाईआ। जुग जुग वण्ड पुरख समरथ, लोकमात आप वंडाइंदा। लक्ख चुरासी चलाए रथ, घट घट आपणा आसण लाइंदा। सति सरूपी पाई नथ, चारों कुण्ट आप भवाइंदा। शब्द अगम्मी एका दस्स, एका राह वखाइंदा। हिरदे अंदर आपे वस, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। तीर निराला मारे कस, तिक्खी मुक्खी आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा नाउँ आप धराइंदा। साचा नाउँ हरि निरँकारा, सतिजुग त्रेता आप उपजाईआ। रामा कृष्ना हो उज्यारा, दुष्ट हँकारी दए खपाईआ। एका इष्ट दृष्ट विच संसारा, जीवां जंतां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। भेव अवल्ला इक्क इकल्ला, सो पुरख निरँजण आप खुल्हाइंदा। कलिजुग वेखे जगत महल्ला, लोकमात वेस वटाइंदा। नाउँ रखाए नूरी अल्ला, अलाही नूर आप हो जाइंदा। मुकामे हक परवरदिगार सच महल्ला एका मल्ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। शब्द संदेश अलाही कलाम सच अमाम एका घल्ला, कायनात आप सुणाइंदा। पीर पैग़म्बर मुल्ला शेख़ मुसायक पीर फड़ाए पल्ला, वाहिद आपणा रूप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका मुर्शद रूप वटाइंदा। एका मुर्शद बिस्मिल धार, रूप रंग रेख ना कोई वखाईआ। मुकामे हक बैठा सांझा यार, शरअ शरीअत इक्क जणाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला वड्याईआ। चौदां तबकां हो उज्यार, इक्क संदेस नर नरेश दर मुहम्मद दए पुचाईआ। जबराईल मेकाईल असराफ़ील अज़राईल बण हँकार, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। एका नाद शब्द धुन्कार, एका मुर्शद विच संसार, मुरीद एका रूप दरसाईआ। एका जोती जोत उज्यार, वरन गोत ते वसे बाहर, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। नानक पंज तत्त आकार, शब्द जणाए सच्ची धुन्कार, नाम सति करे पढ़ाईआ। ब्रह्म मति सर्ब संसार, हर घट दिसे ओंकार, एकँकारा आपणा रूप दरसाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता भेव अभेदा इक्क इकांता, एका मन्दिर सोभा पाईआ। चार वरनां एका नाता, क्षत्री ब्रह्मामण शूद्र वैश राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान एका घर वखाईआ। मनमति जगत नार दुहागण कमज़ाता, चारों कुण्ट कूके दए दुहाईआ। एका नाम एका गाथा, एका शब्द दए समझाईआ। एका पूजा एका पाठा, एका इष्ट दए वखाईआ। एका राम निभाए

सगला साथा, विछड़ कदे ना जाईआ। एका कृष्ना चलाए राथा, रथ रथवाही सेव कमाईआ। एका ईसा मूसा सजदा निउँ निउँ करे माथा, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका गुर दए वड्याईआ। एका गुर हरि समझाइंदा, निरगुण नानक मेल मिला। शब्दी डंक मात वजाइंदा, जीवां जंतां देवे सच सलाह। हरि का नाम जो जन ध्यांअदा, पुरख अबिनाशी वेले अन्त होए सहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका जोत दस दस जामे रूप ल्ए वटा। एका जोत जोत जगा, जोती जाता खेल खिलाइंदा। गोबिन्द पूत सपूता आप उठा, पुरख अकाल दया कमाइंदा। धुर फ़रमाना हुक्म जणा, साची सेवा सच लगाइंदा। एका अमृत दए प्या, सच प्याला हथ्थ रखाइंदा। दीन दयाला सिर हथ्थ टिका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। सुत दुलारा गोबिन्द जाया, पुरख अकाल दया कमाईआ। एका हुक्म धुर सुणाया, जीवां जंतां सेव कमाईआ। जीवां जंतां एका अंक मिलाया, दूई द्वैती ना कोई रखाईआ। झीवर छींबे फड़ के एका धाम बहाया, ज़ात पात ना कोई रखाईआ। एका अमृत दए प्याया, अंमिउँ रस अमृत आत्म आप चुआईआ। एका गुर दए समझाया, पुरख अकाल सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द सेवा मात लगाईआ। गोबिन्द सेवा हरि निरँकारा, लोकमात लगाइंदा। साचा पन्थ कर त्यारा, चार वरनां एका घर बहाइंदा। दूत दुष्ट कर सँघारा, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। मुस्लिम हिन्दू ना कोए विचारा, आप आपणा संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता साचा वर, साचा पन्थ आप बणाइंदा। साचा पन्थ उत्तम ज़ात, चार वरन बणाया। पुरख अकाल निभाए साथ, गोबिन्द मेला सहिज सुभाया। एका अक्खर एका गाथ, एका विद्या ल्ए पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गोबिन्द वखाया एका घर, साचा मन्दिर आप खुल्हाया। साचा मन्दिर हरि हरि खोल,्ह एका गुरु दए वड्याईआ। एका गुर सदा अतोल, किसे तोल ना तोलया जाईआ। एका गुर आदि जुगादि रिहा बोल, जुगा जुगन्तर आपणा हुक्म सुणाईआ। एका गुर आदि जुगादि रहे अडोल, ना मरे ना जाईआ। एका गुरु वसे सभ दे कोल, विछड़ कदे ना जाईआ। एका गुरु हर घट रिहा मौल, रूप रेख ना कोई वखाईआ। एका गुरु पूरा करे आपणा कीता कौल, जन भगतां होए सहाईआ। एका गुरु लेखा जाणे धरनी धरत धौल, ज़िमीं अस्मानां वेख वखाईआ। एका गुरु देवे साची पाहुल, पुरख अकाल आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरु दए समझाईआ। साचा गुरु शब्द गुरदेव, दूसर अवर ना कोई वड्याईआ। हरिजन साचा रसना रस खाए साचा मेव, अमृत रस आप चखाईआ। पतित पवित होए जेहव,

गुण अवगुण ना कोई वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाला दीन दयाला एका पन्थ आप प्रगटाईआ। साचा पन्थ होया प्रकाश, चारे वरन मेल मिलाया। गोबिन्द बणया दासी दास, पंचां अग्गे सीस झुकाया। पुरख अकाल माई बाप, सदा सुहेला सीस हथ्थ टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ग्रन्थ दए समझाया । साचा ग्रन्थ गुरु पुरख अकाला, निष्अक्खर आपणा नाउँ जणाईआ। छत्ती राग गल विच पाए बैठे हरि हरि माला, दिवस रैण रहे जस गाईआ। चौदां सौ तीह अंक गाए गुण हरि गोपाला, नानक अंगद अमरदास रामदास गया जस गाईआ। अर्जन दस्सया राह सुखाला, आप आपणी बूझ बुझाईआ। एका गुरु वसे सच्ची धर्मसाला, काया मन्दिर डेरा लाईआ। पढ़ पढ़ तोड़ना जगत जंजाला, जाग्रत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, एका गुरु अख्वाईआ। साचा गुरु किसे दर ना होए बन्द, दूसर ओट ना कोई रखाईआ। गुरु ग्रन्थ पारब्रह्म अबिनाशी करते दे गाए छन्द, गुर गुर सेवा आप कमाईआ। नानक गाया बत्ती दन्द, तेग़ बहादर अन्त मन्नी सरनाईआ। गोबिन्द पुरख अकाल दा चढ़या चन्द, माता गुजरी मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका तत्त शब्द ज्ञान, गुरु ग्रन्थ जगत गुर महान, जो पढ़ पढ़ विचारे तिस मार्ग देवे लाईआ। गोबिन्द लेखा किते ना लिख्या, दोहरा कलिजुग जीव बणाईआ। सतिगुर पूरा किसे दुआरे लैण ना जाए सिख्या, लिख्या लेख ना पढ़े विच लोकाईआ। गोबिन्द गुरु गुर एका वेख्या, ना मरे ना जाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसया, ना कोई मूंड मुंडाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश्या, जिस दा गुर अवतार गए जस गाईआ। सीस झुकायन ब्रह्मा विष्न महेश्या, दर दर बैठे अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुर दए वड्याईआ। “सभ सिखन को हुक्म है, गुरु मानिओ ग्रन्थ”।

गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस आत्म जोत उज्यार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस आत्म ब्रह्म विचार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस घर अंदर अनहद शब्द वज्जे धुन्कार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस अमृत मिले भण्डार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस नाता तुट्टे काम क्रोध लोभ मोह हँकार। गुरसिख सच्चा जाणीए, नाता तोड़े सर्ब संसार। सतिगुर सच्चा सो वखानीए, गुरसिखां करे प्यार। गुरसिख सच्चा जाणीए, जिस मिल्या हरि भगवान। गुरमुख साचा जाणीए, जिस मिटे माण अभिमान। गुरसिख सच्चा जाणीए, एका राग सुणे अनादी कान। सतिगुर सच्चा जाणीए, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए पछाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नौजवान। गुरसिख सच्चा जाणीए, गुर गोबिन्द चाढ़े

रंग। गुरसिख सच्चा जाणीए, आत्म सेजा विछाए पलँघ। गुरसिख सच्चा जाणीए, घर सुणे नाद मृदंग। गुरसिख सच्चा जाणीए, आपणे मन्दिर आपे जाए लँघ। गुरसिख सच्चा जाणीए, दूई द्वैती ढावे कंध। गरमुख सच्चा जाणीए, एका गाए सुहागी छन्द। गुरसिख सच्चा जाणीए, सदा गाए परमानंद। सतिगुर पूरा जाणीए, आदि जुगादि होए बख्शंद। पुरख अकाल इक्क वखानीए, हरिजन मेटे तेरी चिन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल गुणी गहिन्द।

“गुरु ग्रन्थ जी मानिउँ, प्रगट गुरां दी देह” :

देह उपजे पंज तत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिलाया। देह अंदर रक्खे बुध मन मति, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाया । गुरु ग्रन्थ अंदर एका धीरज सन्तोख जति सति, जूठ झुठ नज़र ना आया। हरि का शब्द महिमा अकथ, लिख लिख लेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुरु शब्द इक्क जणाया। शब्द गुरु गुर बदले चोला, पंज तत्त काया आप हंढाईआ। मनमुख जीवां कोलों करे ओहला, गुरसिखां सख्यात नज़री आईआ। साहिब सतिगुर आदि जुगादि सुणाए आपणा ढोला, ढोलक छैणा ना कोई वजाईआ। निरगुण सरगुण बण बण तोला, नाम कंडे ल्ए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन सिख दए बणाईआ। सो सिख जो सिख्या करे परवान, नानक निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। चार वरन वेखे कर ध्यान, अंदर बैठा सच्चा माहीआ। अठ्ठे पहर रहे निगहबान, दिवस रैण सेव कमाईआ। नाता तुट्टे हिन्दू सिख मुस्लिमान, आत्म ब्रह्म घट घट नज़री आईआ। तिस गोबिन्द सूरा मिले आण, गुरु ग्रन्थ दए ग्वाहीआ। गुर का शब्द जिस ल्या पहचान, खोजन बण खण्ड ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ।

“जां का हिरदा सुद्ध है, खोज शब्द में ले” :

बिन सतिगुर पूरे हिरदा ना होए सुद्ध, लक्ख चुरासी होए हल्काईआ। मन वासना दहि दिशा रही कुद्द, मन पंछी फड़के हथ्थ ना कोई वखाईआ। मति मतवाली आपणा आप बैठी लुट्ट, कलिजुग ठग्ग चोर यार गए लुटाईआ। बुध निमाणी ना सके उठ, कूड़ी क्रिया रही दबाईआ । पढ़ पढ़ थक्के आलणिउँ डिगे बोट, साचे घर ना कोई बहाईआ। जो जन सतिगुर पूरे दी रक्खे एका ओट, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। घर मन्दिर वजाए शब्द नगारे चोट, अनहद नादी नाद सुणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए समझाईआ। शब्दे अंदर हरि हरि खोज, गुर शब्दी मेल मिलाया। बिन सतिगुर माणे ना साची मौज, सतिगुर रस ना किसे खाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हिरदा सन्तन दए समझाया। हरि सन्तन हिरदा उप्पर नौ दुआर, नेत्र नैण आप खुल्हाईआ। खोजत खोजत पावे सार, जिस जन आपणी दया कमाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गंवार, जगत वासना ना कोई मिटाईआ। अंदर वड़ ना दर्शन पाया, घर मिल्या ना मीत मुरार, गोबिन्द बैठा मुख छुपाईआ। गुरु ग्रन्थ गुर कहे पुकार, निवण सु अक्खर साची जुगत चाकरी इक्क वखाईआ। एका कन्त सर्ब भतार, लक्ख चुरासी नारी रूप वखाईआ । गुरु ग्रन्थ गुर ठांडा दरबार, चार वरनां एका नैण वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भय भउ गुर गुर एका रूप जणाईआ ।

गुर पीर सदा जग मंगदा, गुरसिखां कोलों सच प्यार। औदां जांदा कदे ना संगदा, जुग जुग ल्ए मात अवतार। हरिजन काया मन्दिर आपे लँघणा, दूई द्वैती पर्दा पाड़, करे खेल सूरे सरबंग दा, शाह पातशाह सची सरकार। बिन सिखां गुरु किसे ना कम्म दा, धृग जीवन संसार। माया ममता खेल भेख पखण्ड दा, ठग्ग चोर रहे पुकार। गुर सतिगुर शाह रग उप्पर वसदा, गुरमुख मेले दस्म दुआर। नाता तोड़े भुक्ख नंग दा, एका बख्शे नाम भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्त लोकमात आए बध्धा, नित नवित गुरमुखां कोलों मंगे भिख्या धूढ़ी छार। जगत सागर औझड़ राह, किनारा किसे नज़र ना आईआ। एका भुल्लया बेपरवाह, सृष्ट सबाई आप भुलाईआ। नव नौ नौ दए हिला, चार चार दए उठाईआ। एका सिफ़रा आप अख्वा, हासल बाकी ना कोई बचाईआ। जग खेड़ा जगत देवे ढाह, एका ढाह लगाईआ। गुरसिखां देवे सच सलाह, मार्ग साचा इक्क जणाईआ। कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, सागर डूँग्घर ल्ए तराईआ। चप्पू लाए आपणे नाँ, सोहँ नाउँ वडी वड्याईआ। पावे सार थल अस्गाह, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निथाव्याँ देवे साचा थाँ, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग सागर पार कराईआ। डूँग्घां सागर भँवर समुंद, सृष्ट सबाई घुंमण घेर रखाईआ। बचया रहे ना सुरपति इन्द, शंकर पल्लू ना सके छुडाईआ। ब्रह्म मेटे आपणी चिन्द, चिंता जगत दए मिटाईआ। प्रगट होया गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, रूप अनूप आप धराईआ। हरिजन उपजाए साची बिन्द, जग आपणा संग रखाईआ। विष्टा कीट लगाए निन्द, जून अजूनी आप भवाईआ। हरिजन हरि सदा बख्शंद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन कीती पार लँघाईआ। बिन कीती जन उतरे पार, कर्म कांड ना कोई

वखाईआ। पूजा पाठ ना कोई विचार, ज्ञान ध्यान ना कोई दृढ़ाईआ। अठसठ तीर्थ ना कोई अशनान, सरोवर सर ना कोई रखाईआ। खाणी बाणी ना सुणाए कोई कान, रसना जिहवा ना कोई पढ़ाईआ। एका बख्शे चरन ध्यान, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान, आत्म ब्रह्म आप समझाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार कोटन कोटि कोट जन्म दे देवे पाप गंवाईआ।

१८ जेठ २०१८ बिक्रमी गुरदित सिँघ दे घर जम्मू

जै जैकार मिटे संताप, सातक सति सति कराईआ। जन्म जन्म दा लथ्थे पाप, दुरमति मैल धुआईआ। त्रैगुण माया ना चढ़े ताप, अग्नी अग्ग ना कोई जलाईआ। माया डसनी डस्से ना सांप, मोह ममता ना कोई रखाईआ। जिस जन बुझाए आपणा आप, दर घर साचे मेल मिलाईआ। नज़री आए माई बाप, पुरख अकाल सच्चा शहिनशाहीआ। चरन कँवल बंधाए नात, नाता अवर ना कोई रखाईआ। एका नाम जणाए गाथ, सो पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, मानस जन्म लेखे लाईआ। सर्ब कल आपे समराथ, किसे दर ना मंगण जाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, नाथ अनाथां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन चढ़ाए आपणे राथ, चढ़या रथ फिर उतर कदे ना जाईआ। जै जैकार जै गुरदेव, जैजैवन्ती सीस झुकाईआ। जै जैकार अलख अभेद, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। जै जैकार सदा निहकेव, निहचल धाम बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जै जैकार इक्क समझाईआ। जै जैकार एका पुरख, दूसर अवर ना कोई जणाइंदा। ना कोई सोग ना कोई हरख, सो पुरख निरँजण हरख सोग विच कदे ना आइंदा। हरिजन हरिभगत सदा सुहेला ल्ए परख, नाम कसवट्टी इक्क लगाइंदा। मनमुखां उत्ते कदे ना करे तरस, जो जन हरि नाम भुलाइंदा। गुरमुखां देवे सदा दरस, नित नवित फेरा पाइंदा। अमृत देवे बरस, अग्नी तत्त बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर, घर मन्दिर गृह ग़रीब निवाज़ा बन्द दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। संसा रोग मिटे संसार, सुख सागर इक्क वखाईआ। हरिजन हरि करे प्यार, काया गागर भाग लगाईआ। दु:ख दलिद्र जगत दए नवार, सिन्ध सागर पार तराईआ। छल छिद्र ना मारे मार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणी दया कमाईआ। छल छिद्र ना करे ख्वारी, किरपा करे आप निरँकारा। ग़रीब निमाणयां पावे सारी, नेत्र वेखे वेखणहारा। जगत जंजाल कट्ट बीमारी, एका बख्शे चरन प्यारा।

नाम चढ़ाए राम ख़ुमारी, राम नाम इक्क उरधारा। माणस जन्म ना जाए हारी, जो जन आयण चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हकीम एका करे कायादारी, दर्द दु:ख दलिद्दर जगत अन्त मिटाइंदा।

१८ जेठ २०१८ बिक्रमी सरदार सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू

माणस जन्म जगत अनमोला, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। जुगत जगत जग बदल्लया चोला, पंचम तत्त वज्जे वधाईआ। आत्म ब्रह्म ब्रह्म पारब्रह्म वसे कर कर ओहला, दिस किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी नाद अनाद वजाए ढोला, गृह मन्दिर आप सुणाईआ। नाम निधाना बोले बोला, सच जैकारा इक्क लगाईआ। जिस जन पर्दा हरि जू खोल्हा, तिस मन्दिर दए वखाईआ। नव नौ जगत वासना प्या रौला, आसा तृष्ना ना कोए बुझाईआ। निरगुण सरगुण अंदर मौला, मौला आपणा रूप धराईआ। अमृत भरे नाभी कँवला, निझर झिरना आप झिराईआ। नूर वखाए अव्वल अल्ला, इलाही नूर आप हो जाईआ। कलमा कलाम फड़ाए पल्ला, एका नाम दए वड्याईआ। हरिजन हिरदे अंदर हरि हरि आपे रला, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत पावे सार इक्क इकल्ला, अलख अगोचर बेपरवाह अगम्म अथाह आपणी बणत बणाईआ। वसणहार सचखण्ड दुआर सच महल्ला, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। सच सिँघासण एका मल्ला, सोभावन्त आप सुहाईआ। धाम रखाए उच्च अटल्ला, अस्थिल आपणी दया कमाईआ। सच संदेस जुगा जुगन्तर घल्ला, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल, अजूनी रहत आपणा नाउँ प्रगटाईआ। जीव जगत भुलाए कर कर वल छला, अछल अछल खेल खिलाईआ। गुरमुख विरले मिटे दूई द्वैती सला, बण सालस होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि ल्ए मिलाईआ। हरिजन मेला काया गढ़्ह, गुर सतिगुर आप मिलाइंदा। डूँग्घी भँवरी जाए वड़, पंज तत्त काया वेख वखाइंदा। साचे मन्दिर जाए चढ़, आपणा मार्ग आप सुहाइंदा। सुरत सुवाणी ल्ए फड़, शब्द हाणी मेल मिलाइंदा। अमृत नुहाए साचे सर, दुरमति मैल धवाइंदा। आप वखाए आपणा घर, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। निरभउ चुकाए भय डर, पंच विकारा ना कोए डराइंदा। त्रैगुण अग्नी जाए सड़, माया ममता मोह मिटाइंदा। मेल मिलाए नरायण नर, नर नारी एका रंग रंगाइंदा। घर विच घर मिले हरि, हरि जू हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। आत्म सेजा बैठा किरपा कर, कृपानिध ठाकर गहर गम्भीर गुणी गुणवन्त गुण अवगुण ना कोए जणाइंदा। हरिजन मेले साचे सन्त, सति सतिवादी आप अख्वाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, रंग मजीठी आप वखाइंदा। जन बणाए साची बणत, जन जननी लेखे पाइंदा। मेल मिलावा

अन्तिम अन्त, जोती जोत आप समाइंदा। सर्ब जीआं दा हरि हरि कन्त, लक्ख चुरासी आप प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर वेखे खड़, हरिजन हरि हरि बंक सुहाइंदा। काया मन्दिर अनहद धुन, धुन अनादी आप रखाइंदा। सर्ब जीआं पुकार रिहा सुण, सुन्न अगम्म आप समाइंदा। हरिजन साचे ल्ए चुण, जन्म कर्म वेख वखाइंदा। लेखा जाणे रिख मुन, जोगी जपी तपी जती सती हठी भेव ना कोए छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर साचा घर, हरि मन्दिर आप बणाइंदा। हरि मन्दिर हरि सोभावन्त, घर घर विच वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म मिल्या पूरन भगवन्त, पूरन गुर वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी नाता तुट्टा जीव जंत, जाग्रत जोत इक्क जगाईआ। गढ़्ह तुट्टा हउमे हंगत, आसा तृष्ना ना कोए वखाईआ। साहिब सुल्तान बणाई बणत, बसन बनवारी दया कमाईआ। भगतन मेला श्री भगवन्त, भगवन होए आप सहाईआ। एका नाद एका शब्द एका मंत, एका मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। काया मन्दिर आप सुणाए सहागी छंत, लिखण पढ़न विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मन्दिर आपे वड़, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा पुरख अगम्मा आप खुल्हाईआ। दर दरवाज़ा जाए खुल्ह, जिस जन सतिगुर दया कमाइंदा। देवे नाम शब्द अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाइंदा। चरन प्रीती हरिजन जाए घुल, घोली घोल वेख वखाइंदा। भाग लगाए साची कुल, गुरमुख साचे आप रखाइंदा। नाम कंडे तोले तोल, तोलणहारा इक्क हो जाइंदा। हरिजन हरिभगत आप बणाए साचे फुल, फुल फुलवाड़ी मात महिकाइंदा। आदि जुगादि सदा अभुल, भुल्ले जीव मार्ग लाइंदा। हरि का भगत ना जाए रुल, हरि सतिगुर आपणी गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया मन्दिर वेखे दर, दर मन्दिर आप सुहाइंदा। दर मन्दिर सच निशाना, सो पुरख निरँजण आप वखाईआ। घर मन्दिर बैठा श्री भगवाना, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। इक्क जणाए धुर फ़रमाना, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। नाद अनादी सच तराना, तुरीआ राग आप सुणाईआ। जाग्रत रूप खेले खेल महाना, आलस निन्दरा विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे साचा दर, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। घर मन्दिर ढोल वज्जे मृदंग, सतिगुर पूरा आप वजाईआ। आत्म अन्तर उपजाए परमानंद, निजानंद आप समाईआ। जोत निरँजण चाढ़े चन्द, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। एका गाए सुहागी छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। साहिब दयाल ठाकर स्वामी सदा बख्शंद, बख्शणहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर सुहञ्जणा जगे जोत आदि निरँजणा, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। दीवा बाती ना कोए तेल, चार दीवार ना कोए जणाइंदा। निरगुण

करे अगम्मड़ा खेल, अगम्मड़ी कार कमाइंदा। शब्दी सुरती सुरती शब्दी आपे मेल, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। निरगुण सरगुण सज्जण सुहेल, सरगुण निरगुण संग निभाइंदा। लेखा जाणे गुरु गुर चेल, चेला गुर आप हो आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण ल्ए वर, आपणा बन्धन एका पाइंदा।