१८ जेठ २०१८ बिक्रमी गुरदित सिँघ संसार सिँघ दे गृह छम्ब जम्मू
कलिजुग जीव उठ उठ जाग, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। वरनां बरनां लग्गी आग, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। सन्त साध बणे काग, हँस रूप ना कोए वटाइंदा। साचे मन्दिर दिसे ना कोए चिराग़, दीवा बाती तेल रखाइंदा। शब्द नाद ना वज्जे सच्चा नाद, ढोलक छैणा सर्ब खड़काइंदा। नाम देवे ना कोई दाद, पढ़ पढ़ सर्ब जीव सुणाइंदा। आत्म वेखे ना कोए ब्रह्म ब्रह्माद, नेत्र नैण जगत वेख वखाइंदा। आपणा जाणे ना कोए स्वाद, रसना रस सर्ब चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीव आप जगाइंदा। कलिजुग जीव उठ उठण वेला, वेला वक्त गया हथ्थ ना आईआ। जूठा झूठा साक सज्जण भाई भैण मेला, सगला संग ना कोए निभाईआ। पुरख अबिनाशी इक्क इकेला, आदि जुगादि दया कमाईआ। लक्ख चुरासी धर्म राए दी कट्टे जेला, वेले अन्त ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कलिजुग जीव उठ जाग, चारों कुण्ट अन्धेरा छाइंदा। तेरे तन दुरमति मैल लग्गा दाग़, लोकमात ना कोए धवाइंदा। तेरा नाता छुटा कन्त सुहाग, दुहागण रूप मात वटाइंदा। तेरे अंदर त्रैगुण आग, अमृत मेघ ना कोए बरसाइंदा। माया डस्सणी डस्से नाग, तृष्ना जगत ना कोए मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेस इक्क सुणाइंदा। कलिजुग जीव उठ नेत्र खोल्ह, नेत्र नैण इक्क जणाईआ। पंच विकारा प्या घोल, त्रैगुण करे लड़ाईआ। जूठ झूठ वजाए ढोल, माया ममता मोह नाल रलाईआ। सच वस्त ना किसे कोल, शाह पातशाह ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। अन्तिम लुट्टे जाण सर्ब अनभोल, आपणा भेव ना हरि किसे जणाईआ। कोई दस्स ना सके पंडत पांधा रौल, हरि का हिसाब ना कोए लगाईआ। मनमुखता करे जगत मख़ौल, गुरमुख विरला कोए सालाहीआ। हौला करे भार धरत धौल, धरनी दया आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाईआ। कलिजुग जीव उठ आत्म अन्ध, नेत्र नैण नैण उज्यारया। चार वरन ना मुक्कया अजे पन्ध, अठारां बरन होया हंकारया। हउमे हंगता चुक्की पंड, सीस जगदीस ना किसे निमस्कारया। दूई द्वैत ना ढट्ठी कंध, कंचन गढ़्ह
ना किसे संवारया। पंच विकार ना होया खण्ड, साचा धर्म ना कोए जैकारया। चारों कुण्ट पायण वण्ड, एका रूप नज़र किसे ना आ रिहा। आत्म ब्रह्म ना चढ़े कोए चन्द, चन्द चांद ना कोए वखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग जीव आप समझा रिहा। कलिजुग जीव खोल्ह नेत्र, ग़फ्लत नींद दए मिटाईआ। तेरा चुगया जाणा काया खेत्र, ना सके कोए बचाईआ। राष्ट्रपत उठाया महीना चेत्र, दे मति आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेस इक्क जणाईआ। सच संदेसा हरि भगवाना, शब्दी शब्द सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महाना, निरगुण निरवैर आप कराइंदा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआरे हो प्रधाना, सो पुरख निरँजण रूप वटाइंदा। हरि पुरख निरँजण बण मर्द मरदाना, एकँकारा आपणा बल धराइंदा। आदि निरँजण पावे सार दो जहानां, अबिनाशी करता लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां वेख वखाइंदा। श्री भगवान झुलाए सच निशाना, सति निशाना इक्क जणाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो प्रधाना, सच प्रधानगी आप कमाइंदा। लक्ख चुरासी दए परवाना, आत्म ब्रह्म सर्ब जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सुणाए एका गाणा, हुक्मी हुक्म आप अल्हाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, सत्तां दीपां फेरी पाइंदा। काल महाकाल उठाए नौजवाना, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। राए धर्म बख्शे चरन ध्याना, चरन कँवल इक्क वखाइंदा। चित्रगुप्त होए निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे खेल श्री भगवाना, लोकमात वेस वटाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस तोड़या माणा, माण अभिमान सर्ब गवाइंदा। शब्द अगम्मी फड़े तीर कमाना, चिल्ला आपणे हथ्थ उठाइंदा। चण्ड प्रचण्ड ब्रह्मण्ड आप चमकाना, तिक्खी धार आप बणाइंदा। तख्तों लाहे राजा राणा, शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाइंदा। वेद कतेब शास्त्र सिमरत आपे वेखे मार ध्याना, भेव अभेद आपणा पर्दा आप उठाइंदा। अञ्जील कुराना खेले खेल महाना, तीस बतीसा कराए इक्क हदीसा, हज़रत आपणा रूप वटाइंदा। खाणी बाणी ल्ए ब्याना, पुरख अबिनाशी शाह सुल्ताना, साचे तख्त बैठ राज राजाना, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। कलिजुग अन्तिम प्रगटे जोद्धा सूर बली बलवाना, एका डंका नाम वजाना, लोआं पुरीआं आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच तख्त निवासी शाहो शाबाशी पुरख अबिनाशी, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, शब्द अगम्मी आप जणाईआ। करे खेल श्री भगवाना, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे मार ध्याना, लक्ख चुरासी फोल फोलाईआ । चार कुण्ट करे वैराना, उप्पर आपणा नाउँ कराईआ। जूठा झूठा मेट निशाना, सच सुच्च ल्ए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अगम्मा अगम्मड़ी खेल खिलाईआ। अगम्म अगम्मड़ा खेल अवल्ला, सो पुरख निरँजण आप
कराइंदा। लेखा जाणे राणी अल्ला, इलाही नूर आप हो आइंदा। सच संदेस संग मुहम्मद चार यार एका घल्ला, चौदां तबकां हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नबी रसूलां आप उठाइंदा। हरि का नाम सति वस्त अमोलक, जीव जंत जगत वड्याईआ। राम नाम वसाउणा काया गोलक, घर मन्दिर आप टिकाईआ। दर सुणना नाद अनहद ढोलक, दूसर साज ना कोए वड्याईआ। गुर शब्द सुणाए अनबोलत, रसना जिहवा ना कोए हलाईआ। गुरसिख विरला रहे अडोलत, लक्ख चुरासी रिहा डुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम दए वड्याईआ। एका नाम हरि का रंग, रंग रंगीला आप जणाइंदा। एका राम सदा संग, विछड़ कदे ना जाइंदा। एका नाम दए अनन्द, अनन्द आत्म आप वखाइंदा। एका राम कट्टे फंद, लक्ख चुरासी फंद कटाइंदा। एका नाम चाढ़े चन्द, सूरज चन्द ना कोए चमकाइंदा। एका राम सदा बख्शंद, बख्शश आपणे हथ्थ रखाइंदा। एका नाम मिटाए जूठ झूठ गंद, अमृत आत्म रस चखाइंदा। एका राम जाए तुट्ठ, जन्म मरन मरन जम्मण गेड़ कटाइंदा। कलिजुग अन्तिम पारब्रह्म अबिनाशी करते पाई नाम लुट्ट, कलिजुग जीव लुट्टण कोए ना आइंदा। जगत तृष्ना माया ममता भाग गए निखुट्ट, पूरा भाग ना कोए वण्ड वंडाइंदा। राम नालों नाता गया तुट्ट, सीता सुरती राम नाल ना कोए प्रनाइंदा। सचखण्ड दुआरा गया छुट्ट, लक्ख चुरासी गेड़ा गेड़ वखाइंदा। अन्तिम अन्त निरगुण सरगुण कहे उठ, उठ उठ आपणा राह वखाइंदा। करया खेल पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, चित वित ठगौरी ना कोए रखाइंदा। आप सुहाए साची रुत्त, फुल फुलवाड़ी आप जणाइंदा। हरिजन बणाए साचे सुत, पूत सपूता गले लगाइंदा। बिन हरि नामे ख़ाली दिसे काया बुत्त, साचा मन्दिर ना कोए सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। राम नाम एका जन मंतर, मन मति बुध दए वड्याईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, घट घट बैठा सेज हंढाईआ। वेस वटाए जुगा जुगन्तर, जुग जुग वेस आप कराईआ। हरि भगत बणाए साची बणतर, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। लेखा जाणे गगन गगनंतर, काया गगन मंडल फोल फोलाईआ। त्रैगुण अतीता ठांडा सीता प्रभ साचा आप बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाम आप प्रगटाईआ। नाम प्रगटाए रामा, राम राम रूप वटाइंदा। करे खेल दो जहानां, दो जहानां वेख वखाइंदा। सति धर्म दा इक्क निशाना, शाह सुल्ताना आप उठाइंदा। क्षत्री ब्रह्मामण शूद्र वैश आप बहाए इक्क मकाना, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। एका राग इक्क तराना, एका इष्ट देव गुर वखाइंदा। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका धुर दीबाण लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर,
लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त, श्री भगवन्त एका वार उठाइंदा। एका वार हुक्म सरकार, सतिगुर सच्चा आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण निराकार, निरवैर खेल खिलाईआ। अजूनी रहत कर पसार, जून अजूनी वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। हरि कन्त ना करे कोए प्यार, जगत दुहागण रैण विहाईआ। साचा धर्म ना सके कोए विचार, जगत अधर्म वण्ड वंडाईआ। जो जन हरि की पाए सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग दए रंगाईआ। संसार सिँघ छुटया संसार, हरि संसारी सतिगुर पाया। निहकर्मी कर्म करे विचार, जन्म कर्म आपणे लेखे पाया। एका नेत्र दए उग्घाड़, जगत लोचण बन्द रखाया। इक्क वखाए मन्दिर दुआर, हरि मन्दिर आप उपाया। एका जोत करे उज्यार, जोत निरँजण करे रुशनाया। एका नाद शब्द धुन्कार, अनहद नाद दए सुणाया। एका अमृत ठंडा ठार, घर अमृत दए प्याया। एका मेला धुर दरबार, गुर चेला वेख वखाया। पाया पुरख अगम्मड़ा यार, लेखा कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराया। हरिजन संसार सागर उतरया पार, सतिगुर पूरा आप लँघाईआ। साचा बेड़ा कर त्यार, निरगुण दाता ल्ए चढ़ाईआ। शौह दरयाए ना रक्खे अद्धविचकार, डूँग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, हरिजन तेरी वड वड्याईआ। सत्त समुंदर मस रोवे ज़ारो ज़ार, भगत कबीरा दए ग्वाहीआ। बनास्पत ना बणे लिखार, लिख लिख लेख ना कोए समझाईआ। गुरसिख तेरी महिमा अपर अपार, तेरा रंग तेरा रेख तेरा लेख तेरा सतिगुर आप वटाईआ। तेरा नेत्र तेरा नैण तेरा तैनूं ल्ए वेख, तेरे मन्दिर आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए माण वड्याईआ। संसार सागर विच खोल्हे जाग, वैराग इक्क उपजाया। सोया जन गया जाग, गुर सतिगुर आप जगाया। चरन धूढ़ कराया मजन माघ, दुरमति मैल धवाया। फड़ के हँस बणाया काग, सोहँ हँसा माणक, मोती चोग चुगाया। आदि अन्त रक्खे लाज, जिउँ बिदर सुदामा होए सहाया। हथ्थ आपणे रक्खे वाग, दो जहानां ल्ए उठाया। मेट मिटावे वाद विवाद, मन का मणका ल्ए भवाया। घर घर मेला कन्त सुहाग, साचे मन्दिर आप कराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा आपणे रंग रंगाया। संसार चढ़ाए संसारी रंग, सागर सिन्ध पार कराईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी जम की फाँसी तुट्टा फंद, फांदी होर ना कोए वखाईआ। इक्क उपजाया आपणा अनन्द, अनन्द मंगल आप सुणाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला कदे ना देवे कंड, करवट आपणी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे विच समाईआ। हरिजन अंदर हरि समाया, निरगुण सरगुण रूप धरा। साचे आसण डेरा लाया, सच सिँघासण सेज विछा।
ब्रह्म पारब्रह्म मिलाया, मेला करे सहिज सुभा। चेला गुर एका धाम बहाया, चेला गुर आप अख्वा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे ल्ए फड़, आपणा बन्धन एका पा। बन्धन पाए हरि निरँकारा, लोकलाज मात तजाईआ। आंढ गवांढ कहे भुल्लया फिरे संसारा, संसारी देवे जगत वड्याईआ। एका बख्शे नाम अतुट भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताईआ। गुरसिखां घर बणे वणजारा, दर दरवेश फेरी पाईआ। सच प्रीती मंगे बण भिखारा, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। दरस दिखाए राम अवतारा, राम रामा रूप वटाईआ। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण कान्हा कृष्ना हो उज्यारा, घर बंसरी नाम वजाईआ। एका मधुर धुन सुणे सुणनेहारा, कँवल नैण नैण मटकाईआ। साँवल सुंदर रूप अपारा, मुक्ट बैण आप टिकाईआ। राती सुत्तया दए दीदारा, बाहों पकड़ आप उठाईआ। घर मिल्या हरि निरँकारा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। जिउँ भाग लगाए बिदर सुदामा जाए दुआरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन वेखण आपणी अक्ख, गुर सतिगुर अक्ख खुल्हाईआ। अठ्ठे पहर रहे प्रतक्ख, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जिस जन आपणा मार्ग देवे दस्स, नाता जगत दए तुड़ाईआ। साक सज्जण रहे हस्स, हस्स हस्स आपणा वक्त गंवाईआ। हरिजन हरि हरि इक्क दूजे दे होए वस, एका घर वसण दिस किसे ना आईआ। कलिजुग जीव रैण अन्धेरी मस, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। काया खेड़ा होए भट्ठ, त्रैगुण अग्नी तत्त जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। हरिजन उतरे पार किनारा, तरनी बैतरनी आप तराईआ। राए धर्म करे निमस्कारा, गुरमुख तेरे चरनां सीस झुकाईआ। चित्तर गुप्त ना बणे लिखारा, दोए जोड़ रहे शरमाईआ। काल ना आए चल दुआरा, लाड़ी मौत ना करे कुड़माईआ। महाकाल होए रखवारा, सदा सुहेला बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख तेरे धाम दए वड्याईआ। गुरसिख धाम सच महल्ला, सचखण्ड दुआरा इक्क समझाईआ। पुरख अबिनाशी बैठा इक्क इकल्ला, सच सिँघासण आसण लाईआ। जिस जन फड़ाए लोकमात शब्दी पल्ला, एका नाम गंढ्ढ दवाईआ। अन्तिम बिठाए निहचल धाम अटल्ला, उच्च अगम्म आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दुआरा दए चमकाईआ। हरि का दुआरा सचखण्ड, सचखण्ड निवासी खेल खिलाइंदा। थिर घर वण्डी आपणी वण्ड, आपणे चरन टिकाइंदा। चरन दुआरा रक्खे उप्पर ब्रह्मण्ड, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड चरनां हेठ दबाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दर बहाइंदा। दर साचा ठांडा दरबारा, दर घर वज्जे वधाईआ। नाता तुटया जगत संसारा, संसार सागर पार कराईआ। घर मन्दिर होए उज्यारा, गृह जोत नूर रुशनाईआ। हरि मन्दिर हरि पसारा, घट भीतर रिहा
समाईआ। आत्म ब्रह्म पावे सारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सेज सुहञ्जणी सुत्ता पैर पसारा, अगम्म अथाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस ने कीआ आदि पसारा, अन्त आपे वेखण आईआ । नौ सौ चुरानवें जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग औंदे रहे वारो वारा, जुग जुग आपणा गेड़ चलाईआ। हुक्म अंदर हुक्म सुणावण गुर पीर अवतारा, लोकमात पंज तत्त काया चोला जगत हंढाईआ। हरि का नाम वजावण सच नगारा, जीवां जंतां आप सुणाईआ। ब्रह्मा लिख लिख थक्का वेद चारा, वेद व्यासा अठारां पुराण रिहा समझाईआ। गीता ज्ञान सच भण्डारा, कान्हा कृष्ना एका अरजण तत्त जणाईआ। अञ्जील कुराना भेव न्यारा, एका मसला आप पढ़ाईआ। नानक निरगुण बोल जैकारा, पुरख अकाल रिहा वड्याईआ। हरि का नाउँ सति भण्डारा, चार वरन रिहा समझाईआ। गोबिन्द बण बण लिखारा, अन्तिम लेखा गया समझाईआ। पुरख अकाल सांझा यारा, वरन गोत ना कोए रखाईआ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक आए बली बलकारा, जोती जामा भेख वटाईआ। सम्बल नगर वसे धाम न्यारा, किसे मन्दिर मस्जिद गुरदुआर ना डेरा लाईआ। गुरमुखां करे सच प्यारा, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। देवे दरस दीद दीदारा, दीद ईद आप मनाईआ। कुदरत कादर वेखणहारा, मुर्शद मुरीद ल्ए उठाईआ। राम भगत हरि राम प्यारा, राम रामा ल्ए जगाईआ। पुरख अबिनाश खेल तमाश जुगा जुगन्तर करे कराए करनेहारा, करता पुरख आप अख्वाईआ। जिस जन नाता तोड़े सर्ब संसारा, तिस जन आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, काया मन्दिर पौड़े एका चढ़, नाम बन्धन साचा पाईआ। नाम बन्धन पाया हरि, हरि हरिजन बंध वखाया। जगत जुगत चुकाया डर, भगत भगवन्त मेल मिलाया। अमृत नुहाए साचे सर, काया गागर ताल भराया। गुरमुख आदि जुगादि ना जन्मे ना जाए मर, जिस जन आपणा मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि खेल महान, जुगा जुगन्तर हो प्रधान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग वखाया।