पुस्तकालयभाग १०

१८ जेठ २०१८ बिक्रमी सरदार चन्द दे गृह छम्ब जम्मू

हरि नाउँ सच वैराग, तन मन हरया आप कराइंदा। सोवत जीव जाए जाग, जाग्रत मति इक्क रखाइंदा। होए वड्याई वड वड भाग, वड भागी भेव चुकाइंदा। हँस बणे कबुध काग, डूमणी सुध आप कराइंदा। रसना तजे जगत स्वाद, राम नाम साचा रस इक्क वखाइंदा। सति भण्डार देवे दात, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। डूँग्घी भँवरी आपे काढ, साचे

सागर पार कराइंदा। जन्म जन्म दा धोवे दाग़, निर्मल बिमल सर्ब वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट आपणा रंग रंगाइंदा। हर घट अंदर हरि हरि वासा, आत्म ब्रह्म जोत जगाईआ। जिस जन बख्शे चरन भरवासा, तिस अमृत फल खवाईआ। अमृत फल हरि का नाउँ शाहो शाबाशा, लोकमात हथ्थ किसे ना आईआ। काया ख़ाली दिसे कासा, जल अमृत ना कोए भराईआ। हरिजन हरिभगत ना होए कदे निरासा, जिस जन एका ओट तकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निज आत्म करे वासा, सुरत शब्द मेल मिलाईआ। दिवस रैण पाए रासा, गोपी काहन आप नचाईआ। पूरी करे आसा, जो जन रहे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, खेलणहारा दिस ना आईआ। तन मन रंग अवल्लड़ा, रंगणहार करतार। हरिजन हरी हरि आप फड़ाए एका पलड़ा, नाम नामा दए उज्यार। जग जीवण दाता देवे राह सुखल्लड़ा, हरि चरन सरन सच्चा प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दलिद्र दए निवार। जगत दलिद्र दुःख भरम भउ नासे, रोग सोग रहिण ना पाईआ। जो जन चरन कँवल रक्खे सच धरवासे, धरनी धवल दए वड्याईआ। जोती जाता जोत करे प्रकाशे, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जन्म मरन करे बन्द ख़लासे, लक्ख चुरासी गेड़ मुकाईआ। गुरसिख जीवे गुर भरवासे, गुर सतिगुर होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज आत्म निज घर रक्खे वासे, काया बस्त्र चोला तन हंढाईआ।

गाउणा गुण गहर गम्भीर, सांतक सति वरताईआ। निर्मल बुद्धि शांत सरीर, मन वासना दए मिटाईआ। अंमित निझर बरखे सीर, साचा नीर मुख चुआईआ। जगत दुखड़ा मिटे पीड़, आत्म सुख इक्क वखाईआ। एका रंग वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच भेव मिटाईआ। लोकमात बन्न्हे बीड़, जिस मिल्या हरि रघुराईआ। कट्टे रोग दीर्घ दीर, धीरज आपणी दए बंधाईआ। लक्ख चुरासी ना रहे ज़ंजीर, जम फास दए मिटाईआ। फड़ फड़ चोटी चाढ़े अख़ीर, जिस जन देवे नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्धन सरधन वेख वखाईआ। हरि का नाउँ हरि रंग रास, रसना जेहवा गुण ना कोए वखाइंदा। जिस देवे तिस बुझे प्यास, तन मन सिंच हरा कराइंदा। लेखा लिख लिख गया वेद व्यास, व्याख्या रूप ना कोए वटाइंदा। परम पुरख निरगुण जोत प्रकाश, अबिनाशी करता आपणा खेल कराइंदा। जिस घर जिस गृह मन्दिर पावे रास, तिस मंडल आप सुहाइंदा। सदा सुहेला वसे पास, आपणा संग रखाइंदा। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड विच प्रभास, समुंद सागर डूँग्घी कंदर वेख वखाइंदा। जन भगतां करे बन्द खलास, बन्दी तोड़ बन्द कटाइंदा। लहिणा

देण चुकाए दस दस मास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। रंग वखाऐ हरि निरँकारा, रूप अनूप आप दरसाईआ। हउमे हंगता तोड़ गढ़्ह हँकारा, हँ ब्रह्म नज़री आईआ। सोइम रूप सच्ची सरकारा, सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। सोहँ शब्द आदि जुगादि निरगुण सरगुण नाअरा, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। चार वेद करन पुकारा, आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म बंस सरबंस वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे शब्द अधारा एका नाम झोली पाईआ। मिले मीत हरि राम प्यारा, रमईया आपणा खेल खिलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, लेखा लिखे ना कोए शाहीआ। जन भगतां हरि करे प्यारा, जुग जुग आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर करता आपणा रंग वखाईआ।

सति पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण सद मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण खेल बेपरवाहीआ । एकँकारा नौजवाना, आदि निरँजण सगला संग निभाईआ। अबिनाशी करता मर्द मरदाना, श्री भगवान निरगुण आपणा रूप वखाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेल महाना, दिस किसे ना आईआ। साचा मन्दिर इक्क सुहाना, सचखण्ड दए वड्याईआ। चार दीवार ना कोए रखाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती ना कोए टिकाना, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। करे खेल होए निगहबाना, आप आपणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। साचा मन्दिर सचखण्ड दुआरा, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। हरि पुरख निरँजण अलख अगोचर अगम्म अपारा, रूप रंग रेख ना कोए रखाइंदा। एकँकारा कर पसारा, आपणी धारा आप चलाइंदा। आदि निरँजण नूर उज्यारा, जोत उजाला आप कराइंदा। श्री भगवान वसणहारा ठांडे दरबारा, दर घर साचे सोभा पाइंदा। अबिनाशी करता आपे करे आपणी कारा, करता पुरख आपणी खेल आप खिलाइंदा। पारब्रह्म निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत करे खेल न्यारा, अनुभव प्रकाश धराइंदा। सचखण्ड दुआरा कर पसारा, आपणी बणत आप बणाइंदा। निरगुण इच्छया निरगुण भिच्छया निरगुण देवे भण्डारा, निरगुण झोली अग्गे डांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख आपणी खेल आप खिलाइंदा। आपणी इच्छया सच भण्डारा, सो पुरख निरँजण आप उपाईआ। हरि पुरख निरँजण बण वरतारा, एकँकारा झोली रिहा भराईआ। आदि निरँजण पावे सारा, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। श्री भगवान दए सहारा, पारब्रह्म प्रभ ख़ुशी मनाईआ। सच सुहाए सचखण्ड सोभावन्त महल्ल अटल उच्च मनारा, निरगुण आपणा रूप रखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप दरसाईआ। आपणी इच्छया हरि निरँकार, आप आपा विच प्रगटाइंदा। निरगुण निरगुण कर विचार, साची बणत आप बणाइंदा। निरगुण बाढी बण तरखाण, साचा घाड़त आप घड़ाइंदा। सच सिँघासण कर त्यार, पावा चूल ना कोए रखाइंदा। आपे होए वेखणहार, वेखणहारा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण सोभावन्त, आप सुहाए श्री भगवन्त, सचखण्ड दुआरे आप रखाइंदा। सच सिँघासण हरि सुहञ्जणा, दर घर साचे आप सुहाईआ। करे खेल आदि निरँजणा, आदि पुरख वडी वड्याईआ। निर्भय होए भय भञ्जणा, भउ अवर ना कोए जणाईआ। आपे बणे आपणा साचा सज्जणा, सगला संग आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण दए वड्याईआ। सच सिँघासण कर त्यार, हरि साचा वेख वखाइंदा। कवण रूप करां अपर अपार, रूप अनूप कवण वटाइंदा। कवण भूप बणां शाह सिक्दार, शाह पातशाह आपणा नाउँ धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। आपे हुक्म धुर फ़रमाना, हरि साचा आप जणाईआ। आपे भूप आपे राणा, आपे करे साची शाहीआ। आपे दर आप दरबाना, दरवेश आपणा नाउँ धराईआ। साचा तख्त आप सुहाना, तख्त निवासी डेरा लाईआ। सचखण्ड दुआरा सच मकाना, पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। ना कोई राग ना कोई गाणा, तार सतार ना कोए हिलाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवाना, सच महल्ला आप वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप सुहाईआ। सच सिँघासण सचखण्ड दुआरा, हरि साचा आप सुहाइंदा। उप्पर बैठ हरि निरँकारा, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। आपणी इच्छया सच भण्डारा, आपणे हथ्थ रखाइंदा। ना कोई दूसर मीत मुरारा, सगला संग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी बणत आप बणाइंदा। साची बणत हरि भगवान, शाह पातशाह आप बणाईआ। सो पुरख निरँजण हो प्रधान, आपणा मुख ल्ए खुल्हाईआ। हरि पुरख निरँजण गाए गान, निरँकारा सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। आदि निरँजण करे परवान, अबिनाशी करता लेखे पाईआ। पंचम रूप नौजवान, पंचम धार ल्ए प्रगटाईआ। पंचम मुख इक्क निशान, निरगुण आपणा आप उपाईआ। सीस रक्ख श्री भगवान, जगदीस ख़ुशी मनाईआ। तख्त निवासी राज राजान, इक्क इकल्ला आप अख्वाईआ। पंचम मुख कर प्रधान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया रचना रूप वखाईआ। पंचम मुख कर प्रधाना, हरि पंचम खेल खिलाया। इक्क इकल्ला नौजवाना, निरगुण आपणा रूप धराया। एका नाद इक्क तराना, शब्द अनादी एका गाया। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर वसाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग

आप रंगाया। आपणा रंग आपे रंग, सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। हरि पुरख निरँजण सुहाए सच पलँघ, सति सुहञ्जणी सेज हंढाइंदा। एकँकारा वजाए मृदंग, सच मृदंगा हथ्थ उठाइंदा। आदि निरँजण सूरा सरबंग, सूरबीर भेव ना आइंदा। श्री भगवान सदा बख्शंद, आपणी बख्शश आपणे हथ्थ रखाइंदा। अबिनाशी करता गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर खेल खिलाइंदा। पारब्रह्म आप उपाए आपणी बिन्द, नारी कन्त आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी चरना आप उपाइंदा। नारी कन्त बण भतार, सचखण्ड दुआर सोभा पाइंदा। करे खेल अगम्म अपार, अगम्मड़ी खेल आप कराइंदा। निरगुण पुरख निरगुण नार, निरगुण निरगुण सेज हंढाइंदा। निरगुण इच्छया भिच्छया भर भण्डार, साची वस्त हथ्थ रखाइंदा। निरगुण घर विच घर करे त्यार, सचखण्ड अंदर थिर घर दुआरा आप प्रगटाइंदा। दाई दाया आपणा बणे आप निरँकार, आपणी सेवा आप कमाइंदा। आपणे अंदरों जोती सुत कढ्ढे बाहर, शब्दी नाउँ धराइंदा। थिर घर साचे कर पसार, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बंस आप सुहाइंदा। सुत दुलारा हरि निरँकारा, आपणा आप उपाईआ। थिर घर देवे आप हुलारा, चार कुण्ट आप जणाईआ। पिता पूत कर प्यारा, एका गुण दए समझाईआ। तेरा रंग अपर अपारा, दिस किसे ना आईआ। तेरा मृदंग वज्जे नगारा, सचखण्ड निवासी आप वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। एका शब्द शब्द हरि सार, हरि साचे आप उपाया। एका पुरख पुरख हरि नार, एका कन्त सुहाग हंढाया। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका बैठा आसण लाया। एका हुक्म इक्क वरतार, एका रिहा सीस झुकाया। एका शाह पातशाह सच्ची सरकार, एका दर दरबान सेव कमाया। एका निउँ निउँ करे सदा निमस्कार, एका वेखे सहिज सुभाया। आदि पुरख हरि हो त्यार, सचखण्ड आपणा रूप धराया। सचखण्ड निवासी खोल्ह किवाड़, थिर घर घाड़त ल्ए घड़ाया। थिर घर अंदर शब्द दुलारा वाड़, आपणा हुक्म दए सुणाया। तेरा मेरा इक्क विहार, एका राह जणाया। भुल ना जाणा बण गंवार, बाली बुध ना कोए रखाया। तेरे सिर हथ्थ रक्खे आप निरँकार, सीस जगदीस होए सहाया। तेरा रथ चले अपार, रथ रथवाही आप चलाया। तेरी महिमा अकथ गाए अगम्म अपार, आपणा लेखा दए समझाया। देवे वस्त इक्क हरि थार, अतोट अतुट रखाया। तेरा अन्तर मेरा प्यार, मेरा मन्त्र तेरा रूप वटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे चढ़, थिर घर वेखे हरि जू खड़, शब्दी सुत आप समझाया। शब्द सुत हरि समझा, आपणा भेव चुकाइंदा। निरगुण गुरु निरगुण चेला निरगुण बणे मलाह, निरगुण बेड़ा आप चलाइंदा। निरगुण सिफ्त निरगुण सालाह, निरगुण वेखे हर घट थाँ, अपणा पर्दा आप उठाइंदा। निरगुण

पिता निरगुण मां, निरगुण रखाए साचा नाँ, नाउँ निरँकारा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, थिर घर वासा पुरख अबिनाशा, सुत दुलारा कर कर वासा, साची सेवा इक्क वखाइंदा। साची सेवा हरि निरँकार, सुत दुलारे आप जणाईआ। तेरा करां अगम्म पसार, आपणे हथ्थ रक्खां वड्याईआ। तेरा रूप धरां संसार, रूप अनूप आप धराईआ। आपणे अंदरों कढ्ढां बाहर, आपे बणां पिता माईआ। आपे विष्न होए उज्यार, निराकार साकार रूप अख्वाईआ। आपे अमृत चरन कँवल देवे ठंडी ठार, आपणा झिरना आप झिराईआ । आपे फुल खिड़े गुलज़ार, कँवल फुल आप महिकाईआ। आपे पारब्रह्म आपणी वण्ड वण्डे आपणी वार, वण्डणहारा आप हो जाईआ। आपे विष्नूं नाभी देवे पाड़, मुख आपणा बाहर कढ्ढाईआ। आपे पंखड़ीआं वेखे खिड़े गुलज़ार, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। आपे पारब्रह्म ब्रह्म ल्ए उभार, ब्रह्म वेता नाउँ धराईआ। आपे करे खेल खेलणहार, सुन अगम्म धूंआँधार आप रखाईआ। आपे शंकर पावे सार, आप आपणा हुक्म जणाईआ। शब्द सुत तेरा इक्क आधार, शाह पातशाह आप जणाईआ। तेरा हुक्म धुर फ़रमान, धुर दी बाणी बाण लगाईआ। करे कराए करता पुरख सुजान, कुदरत रूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जाता पुरख बिधाता, बैठा रहे इक्क इकांता, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा बन्धन आपे पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हरि उपजा, शब्दी शब्द बन्धन पाइंदा। एका रूप दए दरसा, रूप अनूप आप जणाइंदा। एका नैण दए खुल्हा, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। एका मन्दिर दए वखा, थिर घर आपणा रंग रंगाइंदा। इक्क महल्ला दए जणा, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। इक्क सिँघासण दए सुहा, शाह पातशाह आसण लाइंदा। एका सीस दए जणा, पंचम मुख ताज सुहाइंदा। एका हुक्म दए वरता, आपणा भाणा वड वड्यांअदा। तिन्नां विचोला बण बेपरवाह, धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। आप आपणा नाउँ जणा, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। साची सेवा सच रखा, सति सतिवादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका धारा आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव साची धार, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। शब्द मेला अपर अपार, मेल मिलावा एका थाँ कराईआ। निरगुण निरगुण करे प्यार, सरगुण सरगुण बन्धन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, वसणहारा साचे घर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा, सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा आपणा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआरा हरि हरि खोल्ह, सच सिँघासण आसण लाइंदा। आपणा मन्त्र आपे बोल, ब्रह्मा विष्न शिव पढ़ाइंदा। एका अक्खर रक्खे कोल, निष्अक्खर रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग हरि हरि दस्स, विष्न करे पढ़ाईआ।

ब्रह्मे ब्रह्म होया वस, पारब्रह्म समझाईआ। शंकर मेला हस्स हस्स, घर वजदी रहे वधाईआ। तिन्नां बन्न्हे एका डोरी कस, शब्द डोर हरि बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अदि पुरख अबिनाशी आदि रचना आप रचाईआ। विष्नूं तेरी साची कार, हरि साचा सच समझाइंदा। एका अतुट्ट दए भण्डार, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। ब्रह्मा तेरा ब्रह्म पसार, पारब्रह्म प्रभ हुक्म सुणाइंदा। शंकर तेरा खेल न्यार, जो घड़या भन्न वखाइंदा। तिन्नां विचोला सिरजणहार साची सेव समझाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्ची सरकार, हुक्म हाकम आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। धुर फ़रमान श्री भगवन्त, आपणा आप जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणाई बणत, मात पित ना कोए अख्वाईआ। आपणी महिमा गणाए अगणत, अलख अलखणा लेख ना लिख्या जाईआ। इक्क सुणाए साचा मंत, लिखण पढ़न विच ना आईआ। लक्ख चुरासी बणाउणी बणत, त्रैगुण आपणी वण्ड वंडाईआ। पंज तत्त मिलावा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए समझाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि साचा सच समझाइंदा। इक्क दूजे दा लड़ फड़ना, सगला संग इक्क वखाइंदा। त्रैगुण माया जड़त जड़ना, पंचम मेला मेल मिलाइंदा। पुरख अबिनाश अचरज खेल आपे करना, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी वण्ड वंडाइंदा। घट घट अंदर आपे वड़ना, जोती जाता एका जोत डगमगाइंदा। शब्द अनादि एका धरना, घट घट मन्दिर ताल वजाइंदा। अमृत सरोवर एका तरना, कँवल नाभ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच संदेश आप सुणाइंदा। सच संदेसा सुण कन्न, सो पुरख निरँजण आप जणाया। विष्न ब्रह्मा शिव कहिण धन्न धन्न, दर बैठे सीस झुकाया। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना तेरा जननी जन, धन्न धन्न जणेंदी माया। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साडा बेड़ा देणा बन्न, दूसर दर ना कोई सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, दोए दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं साहिब दाता बेऐब परवरदिगार, तेरा रूप अनूप नज़र किसे ना आईआ। तूं वसणहारा सचखण्ड ठांडे दरबार, दर घर साचे दए वधाईआ। हउँ भिखक मंगदे बण भिखार, अग्गे आपणी झोली डाहीआ। तेरा हुक्म वरते विच संसार, लक्ख चुरासी घाड़त ल्ए घड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला कवण वक्त लोकमात आपणी वेखे सर्ब लोकाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका तत्त जणाइंदा। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ा, त्रैगुण बन्धन पाइंदा। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मेल मिला, काया बंक सुहाइंदा। चारे खाणी वण्ड वण्डा, चारे बाणी आप प्रगटाइंदा। चारे जुग खेल खिला, चारे वरन रंग रंगाइंदा।

चार वेद दए पढ़ा, ब्रह्मा वेता आप समझाइंदा। चारे कूटां फेरा पा, आपणा हुक्म सुणाइंदा। जुग चौकड़ी वेस वटा, निरगुण सरगुण मेल मिलाइंदा। धुर संदेसा दए सुणा, गुर अवतार सेव लगाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल खिला, ख़ालक आपणे रंग रंगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दर ध्या, हरि साचा पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आपणा भेव खुल्हावणहारा, एका शब्द करे जणाईआ। जुग जुग आवां वारो वारा, लोकमात करां रुशनाईआ। नौ नौ वेखां विच संसारा, कोटन कोटि रूप धराईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग अन्तिम करे पार किनारा, थिर कोई रहिण ना पाईआ। विष्नूं तेरी पावे सारा, विष्न आपणा खेल खिलाईआ। ब्रह्मा तैनूं दए सहारा, तेरा ब्रह्म रूप वेख वखाईआ। शंकर तेरा वेखे अखाड़ा, नौ खण्ड पृथ्मी वण्ड वंडाईआ। निरगुण नूर जोत करे उज्यारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। मध्ध खेल हरि करतार, जुग चौकड़ी आप खिलाइंदा। जुगा जुगन्तर पावे सार, दो जहानां वेख वखाइंदा। चोदां लोक हट्ट खोल्ह किवाड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आपणा हुक्म वरताइंदा। गगन पाताला दए अधार, ज़िमीं अस्माना फोल फोलाइंदा। सेवा लाए रवि ससि सूरज चन्द सतार, कोह करोड़ी चलत अन्त कोई ना पाइंदा। लेखा जाणे जंगल जूह उजाड़ पहाड, डूँग्घी कंदर आसण लाइंदा। समुंद सागर वरोले आपणी वार, रतन अमोलक बाहर कढाइंदा। साची गोलक कर त्यार, धरनी धरत धवल आप टिकाइंदा। नाम अमोलक विच संसार, जुग जुग आपणा आप वरताइंदा। आदि जुगादि रहे अडोलत, लक्ख चुरासी आप डुलाइंदा। जन भगतां मेल मिलाए हरि अनबोलत, रसना जिहवा ना कोई रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा देवे एका वर, शिव आपणे अंग लगाइंदा। नव नौ चार उतरे पार, हरि साचा सच सुहाइंदा। सो पुरख निरँजण हो त्यार, हरि पुरख निरँजण नाल मिलाइंदा। एकँकारा खेल अपार, आदि निरँजण डगमगाइंदा। अबिनाशी करता ख़बरदार, श्री भगवान डगमगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ हो त्यार, ब्रह्म ब्रह्म हर घट वेख वखाइंदा। विष्नूं तेरे वेखे भण्डार, लक्ख चुरासी फोल फोलाइंदा। शंकर तेरी वेखे तिक्खी धार, त्रिसूल हथ्थ फड़ाइंदा। बाशक तशका तेरा शंगार, तेरे कंठ पहनाइंदा। जटा जूट तेरी विचार, पुरख अबिनाशी वेस वटाइंदा। चारों कुण्ट पावे सार, दहि दिशा फेरा पाइंदा। आपणा कीता कौल भुल ना जाए हरि निरँकार, शब्दी आपणा रूप वटाइंदा। जोती जाता आपे वेखे खेल तमाशा, पृथ्मी आकाशा आपणा फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, आदि अन्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। आदि अन्त हरि आपणे रक्खया हथ्थ, वेद कतेब भेव ना राईआ। जुग

चौकड़ी चलाया रथ, रथवाही सेव कमाईआ। नाम अमोलक दे दे वथ, गुर अवतार सेव कमाईआ। मार्ग ला ला अठसठ, तीर्थ तट दए वड्याईआ। बणा बणा मन्दिर मस्जिद गुरदुआरा मट्ठ, शिवदुआला जगत समझाईआ। भगतां देवे एका मति, ब्रह्म मति आप समझाईआ। नाड़ बहत्तर ना उब्बले रत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। एका बख्शे धीरज जत, सति सन्तोख झोली पाईआ। चरन कँवल बंधाए साचा नत, जगत नाता तोड़ तुड़ाईआ। जोत जगाए लट लट, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। अमृत वखाए काया मट, सच प्याला हथ्थ रखाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, बजर कपाटी दए तुड़ाईआ। सुणाए राग एका अनहद, तार सतार ना कोए हिलाईआ। नाम प्याला प्याए मदि, नशा उतर कदे ना जाईआ। सन्त सुहेले घर विच सद्द, आप आपणा मेल मिलाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ, साचे मन्दिर ल्ए बहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लडाए लड, आप आपणी दया कमाईआ। आप सुहाए आपणी यद्द, विष्नूं वंसी आप अख्वाईआ। दो जहानां जाणे हद्द, आर पार किनारा आपे रिहा बणाईआ। आपे वसे सचखण्ड, आपे लोकमात फेरा पाईआ। आपे वेखे लक्ख चुरासी नार दुहागण जीव रंड, आपे गुरमुख ल्ए मिलाईआ। आपे देवणहारा दंड, जुग जुग आपणा हुक्म सुणाईआ। आपे मेटे भेख पखण्ड, ख़ालक ख़लक रूप वटाईआ। आपे लेखा जाणे सर्ब ब्रह्मण्ड, लोआं पुरीआं फोल फोलाईआ। आपे पर्दा लाहे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज आपणी रचन रचाईआ। आपे सुत्ता दे कर कंड, आपणी करवट ना ल्ए बदलाईआ। आपे करे खण्ड खण्ड, जो घड़या सो भन्न वखाईआ। आपे लेखा जाणे सूरज चन्द, किरन किरन रुशनाईआ। आपे चौदां चौदां बेड़ा बन्न्ह, आपे सोलां सोलां बन्धन पाईआ। आपे होए कल्लर कंध, आपे शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। आप सुणाए सुहागी छन्द, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। अन्त मुकाए लोकमात पन्ध, जुग चौकड़ी आपणे विच खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख साचे हरि, आपणा भेव आप जणाईआ। भेव जणाया श्री भगवान, शब्द अनादी बोल। नव नौ चार खेल महान, करे कराए बैठ अडोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लक्ख चुरासी तोले आपणे तोल। साचा तोल तोलणहारा, एका हुक्म सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम आए विच संसारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। लेखा लिखे अपर अपारा, वेद व्यासा आप जणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल न्यारा, कलिजुग आपणा रंग रंगाइंदा। हक हकीकत बोल जैकारा, लाशरीक खेल खिलाइंदा। नानक निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण एका नाम बणे वरतारा, चार वरनां आप वरताइंदा। अन्तिम बोले एका नाअरा, उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। महांबली हरि करतारा, दूसर अवर ना कोए रखाइंदा। आपे उतरे आपणी वारा, मात पित ना कोए जाइंदा।

एका जोती दस अवतारा, गुर गोबिन्द रंग चढ़ाइंदा। पुरख अकाल सुत दुलारा, सिँघ रूप आप वटाइंदा। चार वरनां करे प्यारा, अमृत जाम प्यांअदा। खड़ग खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड आप चमकाइंदा। पंचम मीता पंचम आधारा, पंचम मोह मिटाइंदा। सच भण्डारा अमृत ठंडा ठारा, अंमिउँ रस आपणा मुख चुआइंदा। अन्तिम बोल तोल अडोल कहे सर्ब संसारा, भेव अभेव आप मिटाइंदा। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लोकमात मार झात लक्ख चुरासी पावे सारा, भुल कदे ना जाइंदा। कलिजुग अन्तिम आए किनारा, लक्ख चार बत्ती हज़ार ना उतरे पारा, मँझधार आप रुढ़ाइंदा। जीवां जंतां कर विभचारा, नार कन्त ना करे प्यारा, मात पित सेव ना कोए कमाइंदा। चारों कुण्ट गढ़्ह हँकारा, जूठ झूठ लगाए नाअरा, सच सुच्च नज़र कोए ना आइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तिम प्रगट होवे महांबली निहकलंक नरायण नर अवतारा, जोती जोत जोत जगाइंदा। सम्बल नगर वसे धाम न्यारा, महल्ल अटल सुहाए इक्क चुबारा, साढे तिन्न हथ्थ बणत बणाइंदा। शब्द अगम्मी बोल जैकारा, लोआं पुरीआं करे ख़बरदारा, चौदां तबकां दए हुलारा, ज़िमीं अस्माना वेखे पाड़ा, गगन पातालां आप उठाइंदा। शाह सुल्तानां मारे मारा, चारे वरनां करे ख्वारा, अठारां बरनां हाहाकारा, ज़ात पात ना कोए रखाइंदा। एका मन्त्र जै जैकारा, आत्म परमात्म मेल मिलाए विच संसारा, साचा मन्दिर कर प्यारा, काया बंक आप सुहाइंदा। एका गुर इक्क अवतारा, आवे जावे वारो वारा, हरिजन साचे वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, हरि का भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता अन्त आपणा खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल खिलाउणा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। निरवैर आपणा नाउँ धराउणा, मूर्त अकाल सर्ब दए दरसाईआ। अनुभव प्रकाश आप कराउणा, अनुभव हरिजन दए खुल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका घर बहाउणा, ज़ात पात ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। घट घट अंदर दीप जोत जगाउणा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। फड़ फड़ काग हँस बणाउणा, सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। एका जोग सच समझाउणा, संगम तीर्थ इक्क वखाईआ। सभ दा रोग हउमें दुःख मिटाउणा, माया ममता मोह दए मिटाईआ। शब्द सलोक इक्क सुणाउणा, ब्रह्म पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। चौदां लोक रंग लगाउणा, त्रैभवण वज्जे वधाईआ। अवण गवण फंद मिटाउणा, जम फास रहिण ना पाईआ। सर्ब गुण तास नज़री आउणा, गुणवन्ता इक्क शहिनशाहीआ। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा, सति धर्म इक्क दृढ़ाईआ। कलिजुग अग्नी अग्ग बुझाउणा, तत्व तत आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्त श्री भगवन्त आपणा भेव दए खुल्हाईआ।

१९ जेठ २०१८ बिक्रमी धन्नो देवी दे गृह छम्ब जम्मू

ज्ञान नेत्र नाम अञ्जण, गुर सतिगुर सज्जण पाइंदा। चरन धूढ़ सरोवर मजन, गृह मन्दिर आप कराइंदा। दीनां नाथ दर्द दुःख भय भंजन, भव सागर पार कराइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर परदे कज्जण, हरि का नाउँ पर्दा इक्क रखाइंदा। जगत विकार जो जन तजण, त्रैगुण अतीता मेल मिलाइंदा। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, हउमे गढ़्ह आप तुड़ाइंदा। जगत तृष्ना गुरमुख ना दझण, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। इक्क चढ़ाए सच जहाज़न, एका बेड़ा हथ्थ रखाइंदा। हरिजन मेले हरि ग़रीब निवाज़ण, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। अश्व घोड़ा देवे ताजण, शब्दी आपणा नाउँ दौड़ाइंदा। लोकमात जुगा जुगन्तर रच रच काजण, कुदरत कादर वेख वखाइंदा। शाहो भूप बण वड वड राजन, शाह सुल्तानां आप खपाइंदा। एका मृदंग वजाए साचा नादन, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाइंदा। लेखा जाणे अन्त आदिन, आदि अन्त आपणी खेल खिलाइंदा। रचना रच रच ब्रह्म ब्रह्मादन, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाइंदा। शब्द जणाई बोध अगाधन, बोध अगाधा भेव चुकाइंदा। थिर घर निवासी सचखण्ड सुहाए इक्क सिँघासण, सोभावन्त सोभा पाइंदा। निरगुण जोत जोत प्रकाशन, नूरो नूर डगमगाइंदा। हुक्मी हुक्म शाहो शाबाशन, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशन, पृथ्मी आकाश खेल खिलाइंदा। जन भगतां पूरी करे आसण, आसा तृष्ना मेट मिटाइंदा। निज आत्म कर कर वासन, वासदेव आपणा रूप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर सुहाए सोभावन्त, सो सुहञ्जणा रूप वटाईआ। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त, बेअन्त आपणी कल धराईआ। हरिजन वेखे साचे सन्त, सति सतिवादी वेख वखाईआ। एका नाम दृढ़ाए मणीआ मंत, मन का भउ सर्ब चुकाईआ। देवे वड्याई विच जीव जंत, जंत जीव कर रुशनाईआ। नाम वासना दए सुधंत, सुगंध आपणी महिक वखाईआ। तत्त विचोला बणाए बणत, चोला काया आप हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाईआ। काया चोला पंज तत्त, निरगुण सरगुण आप उपाइंदा। बीज बीजे साचे वत, पत्त डाल्ही आप महिकाइंदा। फुल फुलवाड़ी लाए हड्ड मास नाड़ी रत, लाल गुलाला रंग चढ़ाइंदा। आपे वेखे पुरख समरथ, नेत्र नैण आप खुल्हाइंदा। आपणी चरना आपे रच, आपणा बंक आप सुहाइंदा। आपे अंदर वड़े सच्च, सुच्च आपणी धार बंधाइंदा। भाग लगाए काया कच्च, कंचन आपणा गढ़्ह बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। काया मन्दिर वेस अवल्ला, वाहवा सतिगुर आप बणाईआ। घर विच घर धाम अटल्ला, उच्च मुनारा दए वड्याईआ। आत्म सेजा आसण मल्ला, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती नूर आपे रला,

नूर नुराना डगमगाईआ। सच संदेस एका घल्ला, अनहद नाद नाद वजाईआ। ब्रह्म फड़ाए आपे पल्ला, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाना, ब्रह्म आपणे रंग रंगाइंदा। साचा खेल करे श्री भगवाना, भगवन आपणा रूप धराइंदा। सति रखाए इक्क निशाना, नाम निशाना हथ्थ उठाइंदा। लोकमात हो प्रधाना, डंका डौरू आप वजाइंदा। गुरमुख साचा वेखे चतुर सुजाना, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। एका बख्शे पद निरबाना, निर्भय आपणा मेल मिलाइंदा। सति सतिवादी बन्न्हे गाना, जुग जुग साचा सगन मनाइंदा। नारी नर नरायण कन्त करे इक्क परवाना, धुर फ़रमाना शब्द सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला आपे कर, वाह वा गुर गुर वेख वखाइंदा। गुर पेखत गुर भए निहाल, गुर सेवक सेव कमाईआ। गुर साहिब गुर दीन दयाल, गुर देवी देव अख्वाईआ। गुर काल गुर महाकाल, गुर लक्ख चुरासी दए मुकाईआ। गुर मन्दिर गुर धर्मसाल, गुर पूजा पाठ वखाईआ। गुर शाह गुर कंगाल, गुर शाह पातशाह रूप धराईआ। गुर ठग्ग गुर दलाल, गुर ठग्गी दलाली आप कमाईआ। गुर अग्ग गुर दीपक जोती देवे बाल, गुर अग्नी तत्त बुझाईआ। गुर अमृत गुर विख आपणा रूप दए वखाल, गुरसिख गुर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुर तृष्ना गुर भुक्ख, गुर दर दर घर घर फेरी पाईआ। गुर शब्द गुर लेखा लिख, लिख्या लेखा दए मिटाईआ। गुरमुख विरला गुर गुर ल्ए पेख, जिस जन आपणा नैण दरसाईआ। जीव जगत जन जाणे भेख, हरि का भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुर गुरसिख गुर मन्दिर बैठे एका धाम सुहाईआ।