पुस्तकालयभाग १०

१९ जेठ २०१८ बिक्रमी ईश्र सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ जम्मू

शाहां सिर शाह, सो पुरख निरँजण हरि अख्वाइंदा। दो जहानां बण मलाह, हरि पुरख निरँजण सेव कमाइंदा। नाम निधाना आप उपा, एकँकारा नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाइंदा। आदि निरँजण नूर धरा, जोती जाता पुरख बिधाता नूरो नूर नूर प्रगटाइंदा। अबिनाशी करता देवणहारा सच सलाह, साचा मार्ग इक्क जणाइंदा। श्री भगवान वेखणहारा थाउँ थाँ, अभुल भुल कोए ना जाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बेअन्त बेपरवाह, अगम्म अथाह निरगुण निरवैर पुरख अकाल अजूनी रहत आपणा रंग आप रंगाइंदा। सचखण्ड दुआरा सच महल्ला इक्क सुहा, निहचल धाम अटल्ला बैठा आसण ला, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। थिर घर साचे चरन टिका, हरि मन्दिर हरि हरि दए सुहा, निरगुण निराकार निरवैर अनुभव प्रकाश कराइंदा। राज राजाना

शाह पातशाह, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, राज राजाना नाउँ धराइंदा। राज राजाना हरि निरँकारा, दूसर अवर ना कोए जणाईआ। साचे तख्त बहे सच्ची सरकारा, दो जहानां मार्ग लाईआ। शब्द अनाद धुर फ़रमाना, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। एका राग इक्क तराना, तार सितार इक्क हिलाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका बंक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। शाह पातशाह श्री भगवान, दर घर साचे सोभा पाइंदा। सति सरूपी सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाइंदा। आपणा खेल करे महान, खेलणहारा दिस ना आइंदा। पूत सपूता कर परवान, एका हुक्म सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, त्रैगुण मेला पंचम चेला साचा बन्धन पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह आपणा खेल खिलाइंदा। शाह पातशाह श्री भगवन्त, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। लेखा जाणे जुगा जुगन्त, जुग करता कुदरत कादर आपणा खेल खिलाइंदा। आपणी महिमा आपे जणाए बेअन्त, बेअन्त आपणा नाउँ रखाइंदा। साचा धाम इक्क सुहंत, सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। वेस वटाए जुगा जुगन्त, निरगुण सरगुण रूप धराइंदा। लक्ख चुरासी बणाए बणत, घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह शाह सुल्ताना, हरि जू हरि हरि मर्द मरदाना, सच मरदानगी आप कमाइंदा। मर्द मरदाना पुरख अबिनाश, वड दाता बेपरवाहीआ। साचे मन्दिर साचे मंडल पावे रास, रूप अनूप आप वटाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ना जाए विनास, आपणी कल आप धराईआ। हर घट अंदर रक्खे वास, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन मंडल मण्डप आपणा रंग वखाईआ। करे वसेरा जंगल जूह उजाड़ प्रभास, समुंद सागर डूँग्घी कंदर गहर गम्भीर गुणवन्ता आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, एकँकारा आपणा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमान, सो पुरख निरँजण आप जणाइंदा। एका नाउँ कर प्रधान, लोकमात डंक वजाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दे ज्ञान, ज्ञान नेत्र आप खुल्हाइंदा। लेखा लिख लिख घल्ले परवान, सच परवाना हथ्थ फड़ाइंदा। आत्म ब्रह्म ब्रह्म निशान, पारब्रह्म प्रभ वण्ड वंडाइंदा। सर्ब जीआं एका हुक्मरान, लक्ख चुरासी रईयत आपे प्रगटाइंदा। आत्म जीआ देवे दान, दाता दानी एका वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका नूर जोती जोत करे प्रकाश कोटन भान, काया कंचन गढ़्ह सुहाइंदा। आत्म राम साचा काहन, साचे मन्दिर वसे मकान, आत्म सेजा निरगुण पलँघ आपणा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज राजाना शाह सुल्ताना आदि जुगादी नौजवाना, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा।

बिरध बाल ना हरि का रूप, एका रंग समाईआ। वसणहारा चारे कूट, दहि दिशा फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी ताणा तणया एका ताणा पेटा सूत, एका पाण ल्ए चढ़ाईआ। फुल फुलवाड़ी एका वक्त आप सुहाए साची रुत्त, कँवल कँवला आप खिलाईआ। लेखा जाणे पंज तत्त बुत्त, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणी वण्ड वंडाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, हुक्मी हुक्म आप फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, सिर शाहां शाह आप हो जाईआ। शाह शाहाना हरि गोबिन्द, सूरबीर खेल खिलाइंदा। हरख सोग ना कोई चिन्द, चिंता चिखा ना कोए रखाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव उपजाए आपणी बिन्द, लक्ख चुरासी आपणा बन्धन पाइंदा। आसा तृष्ना पूरी करे सुरपति राजा इन्द, करोड़ तेतीसा खेल खिलाइंदा। गहर गम्भीर गुणी गहीर सागर सिन्ध, पुरख अबिनाशी आपणा डूँग्घर हाथ ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म सच संदेस नर नरेश रिहा घल, जुग जुग मात आप सुणाइंदा। जुग जुग मात हरि का नाउँ, लोकमात वज्जे वधाईआ। देवे संदेसा एका थाउँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। लक्ख चुरासी बणे पिता माउँ, बाल अञ्याणे गोद उठाईआ। हरिजन हरिभगत भगवन फड़े आपे बाहों, लेखा अलेख वेख वखाईआ। सिर रक्खे सदा ठंडी छाउँ, समरथ पुरख वड वड्याईआ। अमृत जाम प्याए निझर झिरना रस हँस बणाए काउँ, कागों हँस आप उडाईआ। निथांविआं देवे साचा थाउँ, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जुगा जुगन्तर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लोकमात करे सच न्याउँ, गुर अवतार आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। साचा तख्त सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। जुगा जुगन्तर करे खेल दर्द दुःख भय भञ्जणा, दीनां नाथां दर्द दुःख आप वंडाइंदा। सन्त सुहेला वेखे सज्जणा, सतिगुर साजन मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म एका हाकम, हरि फ़रमाना इक्क रखाइंदा। इक्क फ़रमाना धुर दी धार, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा आया सच विहार, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। कलिजुग अन्तिम खेल अपार, खेल अवल्ला इक्क इकल्ला करे कराए बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह शाहाना रूप वटाईआ। शाह शाहाना रूप धर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। नाउँ रखाए नरायण नर, नर हरि नरायण आप हो आइंदा। आपणी करनी आपे कर, करता पुरख हुक्म वरताइंदा। साचे मन्दिर रिहा चढ़, उच्चा टिल्ला आप सुहाइंदा। छप्पर छन्न ना कोए दिसे चार दीवार, बाढी बणत ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्ला, निहकलंका नाउँ रखाईआ। कलिजुग सतिजुग फड़ाए आपणा

पल्ला, कलिजुग सतिजुग रूप वटाईआ। सच संदेस एका घल्ला, गोबिन्द हाल मुरीदां रिहा सुणाईआ। सूलां सत्थर जगत सिँघासण एका मल्ला, एका घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर दो जहान करे सच्ची शहिनशाहीआ । कलिजुग अन्तिम सच्चा शाह, शाह सुतलाना हुक्म जणाइंदा। चारों कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाइंदा। चारे वरन रहे कुरला, बरन अठारां धीर ना कोए धराइंदा। गुर का शब्द ना सके कोए कमा, आत्म अन्तर ना कोए वसाइंदा। गोबिन्द सूरा किसे मिले ना, नेत्र लोचण नैण ना कोए खुल्हाइंदा। नानक पल्ला ना ल्ए फड़ा, नाम सति सति घर ना कोए वखाइंदा। कलिजुग डूँग्घी भँवरी लक्ख चुरासी गोता रही ला, इष्ट देव ना कोए रखाइंदा। निरगुण जोत ना सके कोए जगा, आत्म पर्दा ना कोए उठाइंदा। काया सरोवर सके ना कोए नहा, अठसठ नीर सर्ब कुरलाइंदा। काया मन्दिर दर दरवाज़ा ना सके कोए खुल्हा, गुरदुआरा नज़र किसे ना आइंदा। पढ़ पढ़ थक्के भुल्लया बेपरवाह, पढ़ाउण वाला दिस किसे ना आइंदा। माया ममता मोह बन्धन बैठे पा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर आसण लाइंदा। परमानंदन बैठे गंवा, जगत मदि जगत विकार जगत संग निभाइंदा। पुरख अबिनाशी वेखणहारा थाउँ थाँ, नव खण्ड सत दीप फोल फोलाइंदा। नाता तुट्टा पुत्तर मां, पिता पूत ना वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी एका हरि, कलिजुग अन्तिम धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। कलिजुग अन्तिम अन्ध अन्धयारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। वेद व्यासा बण लिखारा, लेखा लिख लिख गया समझाईआ। नानक सतिगुर बोल जैकारा, पुरख अकाल एका राह तकाईआ। महांबली उतरे विच संसारा, निहकलंका नाउँ रखाईआ। गोबिन्द कूके करे पुकारा, पुरख अकाल अग्गे सीस झुकाईआ। पिता पूत इक्क प्यारा, एका मन्दिर बह बह करन सालाहीआ। कलिजुग दिसे धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिजन साचे सन्त रोवण ज़ारो ज़ारा, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। मूर्ख मूढ़े कलिजुग धन्दे लग्गे जीव गंवारा, भोग बलास रंग रलीआं रहे मनाईआ। किसे ना दिसे पार किनारा, डूँग्घे सागर डुब्बा संसारा, शौह दरया बेड़ा रिहा चलाईआ। पुरख अबिनाशी पावे सारा, निरगुण निरगुण हो उज्यारा, गोबिन्द मीता नाल प्यारा, लोकमात करे रुशनाईआ। जोती जामा शाह सिक्दारा, सम्बल नगर धाम न्यारा, सच सिँघासण सोहे सोभावन्त इक्क इकल्ला एकँकारा, नज़र किसे ना आईआ। शब्द खण्डा तेज़ कटारा, चण्ड प्रचण्ड रखाए आपणी वारा, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी मारे मारा, लक्ख चुरासी करे ख्वारा, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। एका हुक्म वरते वरतारा, हरि का नाउँ शाही लशकर सभ तों भारा, ना मरे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम दर दुआरा, अष्टभुज

करे निमस्कारा, सिँघ सिँघासण आसण लाईआ। चक्कर सुदर्शन एका चक्कर लगाए सर्ब संसारा, हरि का तेज नज़र किसे ना आईआ। वाह वा गुर सतिगुर करे खेल अपारा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। गुरमुख विरले बख्शे एका दर दुआरा, दर दरवाज़ा काया बंक खुल्हाईआ। दिवस रैण रैण दिवस अठ्ठे पहर घड़ी पल नज़री आए नर निरँकारा, निरगुण जोत जोत जोत रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आपणे गले लगाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकारा, शहिनशाह एकँकारा इक्क इकल्ला जुगा जुगन्तर राज कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त अन्त आदि आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ।

१९ जेठ २०१८ बिक्रमी लभ्भू राम दे गृह पिण्ड जौड़ीआं जम्मू

हरि सतिगुर सदा मेहरवान, कर्म धर्म ना कोए जणाइंदा। हरि सतिगुर सदा मेहरवान, जीआ दान झोली पाइंदा। हरि सतिगुर सदा मेहरवान, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरि सतिगुर सदा मेहरवान, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। हरि सतिगुर सदा मेहरवान, काया चोली रंग बसन्ती इक्क चढ़ाइंदा। हरि सतिगुर सदा मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा घर आप वखाइंदा। गुरसिख सदा दीनन दीन, दोए जोड़ करे निमस्कारया। गुरसिख सदा जिउँ जल मीन, जल मीन गुर गुर रूप समा रिहा। गुरसिख सदा गुर अधीन, दोए दोए जोड़ करे निमस्कारया। गुरसिख सदा ठांडा करे सीन, नेत्र लोचण दर्शन पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख आपणे रंग रंगा रिहा। हरि सतिगुर साचा सर्ब गुणवन्त, गुणवन्ता बेपरवाहीआ। हरिजन उठाए साचा सन्त, सति सुमत्त आप बुझाईआ। आप जणाए आपणी मित गत, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। वस्त अमोलक साचे खाते देवे घत, काया बंक दए वड्याईआ। अंमिउँ रस निझर आत्म दए झट्ट, अमृत मेघ बरसाईआ। लेखे लाए रती रत, अग्नी तत्त दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर होए सहाईआ। गुरसिख सदा करे अरदास, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। गुर सतिगुर वसणा सदा पास, तेरा विछोड़ा सहि ना सकां राईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गंवाईआ। निज घर आत्म कर कर वास, घर साचे दे वड्याईआ। तेरा नाउँ सर्ब गुण तास, मेरी आसा मनसा पूर कराईआ। लोकमात ना होए निरास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे माण वड्याईआ। सतिगुर पूरा श्री भगवाना, आदि जुगादि अख्वाइंदा। एका देवे नाम निधाना, वस्त अनमुल्लड़ी झोली पाइंदा। गायन गायत्री नाद तराना, धुन अनादी

मन्त्र आप सुणाइंदा। पूजा पाठ सच अशनाना, इष्ट देव आप रखाइंदा। साचा मन्दिर सच मकाना, घट भीतर आप वखाइंदा। जोती नूर नूर महाना, साचे मन्दिर आप जगाइंदा। पवण हवन इक्क कराना, सच सुगंधी विच समाइंदा। सर्ब जीआं हरि बीना दाना, दाना बीना आप अख्वाइंदा। हरिजन करे दर परवाना, दर घर साचे आप मिलाइंदा। रूप अनूप सईया कान्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। गुरसिख गुर गुर रक्खे आस, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। कवण सो वेला बुझे प्यास, नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। होए सहाई विच प्रभास, काया खेड़ा दए वसाईआ। पार कराए पृथ्मी आकाश, गगन मंडल चरनां हेठ दबाईआ। आप आपणा करे दासी दास, दूसर सेव ना कोए जणाईआ। एका बख्शे चरन निवास, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। मन वासना ना होए उदास, चिंता सोग रहे ना राईआ। अठ्ठे पहर इक्क स्वास, गुर गुर मन्त्र नाम दृढ़ाईआ। काया मन्दिर साची रास, गोपी काहन आप नचाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणे नेत्र पेखे आप, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया ना चढ़े ताप, काया रोग ना कोए जणाईआ। भाग लगाए साची खाट, आत्म सेजा दए सुहाईआ। लहिणा देण चुकाए आन बाट, मात गर्भ फेर ना आईआ। गुरसिख विकाए आपणे हाट, करता कीमत आपे पाईआ। आप उतारे साचे घाट, सच किनारा इक्क वखाईआ। सदा सुहेला सद वसे पास, दिवस रैण आपणा रंग रंगाईआ। दरस दिखाए बहु बिध भांत, रूप अनूप आप वटाईआ। बैठा रहे इक्क इकांत, सचखण्ड दुआरे आसण लाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्हे ताक, जिस जन आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर मेल मिलाईआ। सतिगुर पूरा शाहो शाबाशा, शाह सुल्तान हरि अख्वाइंदा। जुग जुग वेखे मात तमाशा, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा नूर करे प्रकाशा, नूर नूर विच प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बंधाए आपणे लड़, गुर सतिगुर एका बन्धन नाम पाइंदा। गुरसिख बन्धन नाम ज़ंजीर, नेत्र दिस किसे ना आईआ। मन पंखी फड़ फड़ बन्न्हे चोटी चाढ़े अख़ीर, पंखी उड ना दहि दिश धाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। रूप धराए बेनज़ीर, रंग रेख ना कोए वखाईआ। कलम शाही खिच्चे लकीर, जगत मुसव्वर आपणी तस्वीर दए वखाईआ। लिख लिख लेखा घल्लया गुर अवतार पीर, पीर पैग़म्बर आप सुणाईआ। जन भगतां कोल आए घत वहीर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे घर हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुरसिख रक्खी एका टेक, प्रभ मिलण का चाउ। करे कराए बुध बिबेक, ग़रीब निमाणे पकड़े बांहों। जगत माया ना लाए सेक, वेखे थांईं थाउँ। पूर्ब जन्मां

वेखे लेख, करे कराए सच न्याउँ। चार वरनां वखाए एका देस, साचा नगर खेड़ा काया ग्राउँ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख मेले आपणे घर, घर मेला बेपरवाहो। हरि सतिगुर दीन दयाल दयानिध ठाकर, दीनन आपणे अंग लगाइंदा। कादर करीम करता कादर, कुदरत आपणे संग रखाइंदा। लेखा जाणे पिदर मादर, पिसर बरादर आपणा रूप वटाइंदा। गुरमुख विरला जगत बहादर, जो जन लोकलाज तजाइंदा। एका नाम वणज बणे करे सच सौदागर, सच वणजारा हट्ट खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर सतिगुर वेख वखाइंदा। गुरसिख गुर गुर एका ओट, हरि मती आप समझाइंदा। तन नगारे लग्गे चोट, अनहद नादी नाद वजाइंदा। जगत वासना कढ्ढे खोट, सच सुच्च मेल मिलाइंदा। आप उठाए आल्हणिउँ डिगे बोट, सच दुआरे आप सुहाइंदा। मेल मिलावा निर्मल जोत, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख गुर गुर वेखे एका घर, दर घर साचा आप वड्यांअदा। हरि सतिगुर सच्चा दीना नाथ, दो जहान खेल खिलाईआ। भगत भगवन्त वसे साथ, सगला संग रखाईआ। रूप अनूप त्रिलोकी नाथ, चौदां भवन रिहा जगाईआ। आत्म परमात्म साची गाथ, विष्न ब्रह्मा शिव करे पढ़ाईआ। सगल विसूरे जायण लाथ, जो जन हरि हरि नेत्र लोचण दर्शन पाईआ। इक्क चढ़ाए साचे राथ, महांसारथी साची सेव कमाईआ। लहिणा चुक्के सीआं साढे तिन्न हथ्थ, हथकड़ी राए धर्म ना दए लगाईआ। चित्रगुप्त ना पाए नथ्थ, लेखा अग्गे ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन मेले आपणे घर, घर साचा इक्क रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आत्म जीआ देवे दान, जीवन जुगत जगत जग भगत भगवन्त अन्त अपणे हथ्थ रखाईआ।

गुर सज्जण गुर मीत, गुरदेव दीन दयाला। गुर ठांडा गुर सीत, गुर सदा सदा रखवाला। गुर गुरदेव वसे सदा चीत, गुर दस्से धाम निराला। गुर पतित करे पुनीत, गुर तन पहनाए आत्म अन्तर सोहँ सच्ची माला। गुर चलाए जुग जुग रीत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दस्से राह सुखाला। गुर प्रेम गुर प्यार, पीआ प्रीतम गुर अख्वाईआ। गुर पुरख गुर नार, गुर नर नरायण वडी वड्याईआ । गुर मन्दिर गुर दरबार, गुर दर घर सोभा पाईआ। गुर शब्द तूर मंगलाचार, गुर गीत गोबिन्द सुणाईआ। गुर गुरसिख अंदर आपणी वस्त देवे डार, नाम निधान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, मुख गुर गुरमुखां रिहा सालाहीआ ।

१९ जेठ २०१८ बिक्रमी मंगत राम दे गृह जम्मू

गुर दाता गहर गम्भीर, वड्डी वड वड्याईआ। गुर काया ठांडा करे सरीर, अमृत जाम प्याईआ। गुर हउमे कढ्ढे पीड़, रोग सोग चिंत मिटाईआ। गुर अमृत बख्शे सीर, निझर झिरना आप झिराईआ। गुर चोटी चाढ़े फड़ अख़ीर, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दरवाज़ा बन्द खुल्हाईआ। गुर बन्द किवाड़ा खोल्हे ताक, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाइंदा। गुर काया मन्दिर अंदर वखाए साचा हाट, नाम ख़ज़ाना आप भराइंदा। गुर अनहद शब्द वजाए नाद, ताल तलवाड़ा आप सुणाइंदा। गुर मेट मिटाए वाद विवाद, वख अमृत आप बणाइंदा। गुर लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए काढ, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर ब्रह्म गुर ब्रह्माद गुर आदि गुर जुगादि, गुरदेव नमो निमस्कार, गुर गुर गुरमुख एका रंग समाइंदा।

गुर दाता गुर दानी, गुर देवणहार दीन। गुर परम पुरख सुल्तानी, गुर गुरमुख अंदर लीन। गुर विद्दत विद्या विदवानी, गुर अक्खर अक्खर रिहा चीन। गुर गुरमुखां वखाए इक्क निशानी, नाता तोड़ तत्त तीन। गुर गुरसिखां बख्श चरन ध्यानी, चरन कँवल गुरसिख लिव लीन । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे सागर आपे जल आपे गुरसिख होए मीन।

गुर सज्जण गुर साक सैणा, भैण भाई बंधप गुर अख्वाइंदा। गुर दरस गुरमुख पेखे नैणां, गुर गुर ही विच समाइंदा। गुर का शब्द गुर का कहिणा, गुरसिख विरला झोली पाइंदा। गुर चुकाए लहिणा देणा, गुर पिछला मूल हथ्थ फड़ाइंदा। गुर तन पहनाए साचा गहिणा, नाम भूशन इक्क वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया कंचन कोट आप वड्यांअदा। गुर मेटे जगत अंदेस, अंदेसा कोए रहे ना राईआ। गुर सदा सहाई रहे हमेश, हरिजन साचे पैज रखाईआ। गुर वेखणहारा रिहा वेख, वेखे विगसे दए ग्वाहीआ। गुर मेटणहारा रेख, गुर अगला लेखा दए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घाट वखाए, घाटा कोए रहिण ना पाईआ।