पुस्तकालयभाग १०

१९ जेठ २०१८ बिक्रमी हरनाम सिँघ दे गृह चढ़दा ग्राम जम्मू

सो पुरख निरँजण शाह सुल्ताना, सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी हरि भगवाना, अनुभव आपणी खेल खिलाइंदा। जोती नूर नूर महाना, जल्वा नूर डगमगाइंदा। लेखा जाणे दो जहाना, रूप अनूप आप धराइंदा। नाम जणाए धुर फ़रमाना, शब्द अगम्मी नाद वजाइंदा। मुकामे हक इक्क टिकाणा, परवरदिगार डेरा लाइंदा। लाशरीक सच निशाना, वाहद आपणा नाउँ रखाइंदा। राम रूप हो प्रधाना, साचा हुक्म आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा वेस आप धराइंदा। आदि पुरख इक्क इकल्ला, दरगाह साची सोभा पाईआ। वसणहारा धाम उच्च अटल महल्ला, सच महल्ला आप उपाईआ। आपे जल्वा नूर इलाही घल्ला, आल्मीन आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेपरवाह, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। सच महल्ला दए वसा, नूर नुराना हक ख़ुदाईआ। एका हुक्म दए सुणा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क सदा दए लगा, साबर आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे वसे साचा माहीआ। दर घर साचा हरि सुहाइंदा, इक्क इकल्ला आसण ला। जल्वा नूर आपणा आप डगमगाइंदा, नूर इलाही इक्क ख़ुदा। दूसर अवर ना संग रखाइंदा, ना कोई नाता जोड़ जुड़ा। जुग जुग आपणा वेस वटाइंदा, निरगुण सरगुण रूप धरा। राम रहीम रहिमान आप अख्वाइंदा, उल्फ़त जाणे दो जहां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल एका हरि एका वसे साचे थाँ। साचा धाम सच टिकाणा, हरि साचा सच बणाईआ। जुगा जुगन्तर हो मेहरवाना, लोकमात वेस वटाईआ। पंज तत्त देवे इक्क ज्ञाना, एका राम नाम करे पढ़ाईआ। एका ब्रह्म करे प्रधाना, आत्म जोत जोत कर रुशनाईआ। एका राग इक्क तराना, एका नाद दए वजाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर दए वखाईआ। एका ठाकर अबिनाशी शाह सुल्ताना, साचे तख्त सोभा पाईआ। एका राम इक्क भगवाना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस हरि वटंदड़ा, पारब्रह्म करतार। जुग चौकड़ी वेख वखंदड़ा, सतिजुग त्रेता हो उज्यार। लंका गढ़्ह आप तुड़ंदड़ा, रावण मारे दुष्ट हँकार। ग़रीब निमाणे गल लगंदड़ा, समरथ पुरख कर प्यार। कागद कलम भेव लखंदड़ा, लिख लिख थक्के वेद चार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग पावे साची सार। जुग जुग सार समालदा, निरगुण सरगुण हो उज्यार। सतिजुग त्रेता पार उतारदा, द्वापर खेल करे निरँकार। कान्हा कृष्ना करे खेल अगम्म अपार दा, सोलां कल हो उज्यार। सोलां शंगार सच्ची सरकार दा,

मुक्ट बैण मीत मुरार। होए सखाई सदा मित्र ग़रीब निमाणे तारदा, बिदर सुदामा दए आधार। पंजम मेला एका धुर दरबार दा, लेखा जाणे लिखणहार। भगत भगवन्त इक्क पछाणदा, एका देवे ब्रह्म ज्ञान। एका अक्खर गुण निधान दा, अठारां अध्याए गीता गुण दए वखाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग खेले खेल श्री भगवान। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया, थिर कोए रहिण ना पाईआ। रामा कृष्ना रूप धराया, विष्न ब्रह्मा शिव मेल मिलाईआ। नारद मीता एका रंग रंगाया, एका रंगण दए चढ़ाईआ। वेद व्यासा भेव खुल्हाया, पुराण अठारां हरि जस गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। कलिजुग खेल हरि अवल्ला, निराकार आप कराइंदा। ईसा मूसा फड़ाए पल्ला, साचा दामन हथ्थ रखाइंदा। कलमा अमाम एका घल्ला, सच संदेस आप सुणाइंदा। आपणा रूप प्रगटाए नूर इलाही अल्ला, बिस्मिल आपणी खेल खिलाइंदा। हक हकीकत सच मुसल्ला, शरअ शरीअत आप बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर रूप अनूप आप धराइंदा। इलाही नूर नूर अलाह परवदिगार, दर घर साचा आप सुहाइंदा। मुकामे हक खेल अपार, खेलणहारा दिस ना आइंदा। अल्ला हू अन्ना हू बोल जैकार, हू हू आपणा रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेऐब ख़ुदाई परवरदिगार, वसणहारा ठांडे दरबार, सच दरबार आप सुहाइंदा। सच दरबारा ख़ालक ख़लक, एका एक वखाइंदा। लेखा जाणे आपणे फ़लक, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। ज़िमीं अस्माना बणाए बणत, आपणा घाड़न आप घड़ाइंदा। आपे जाणे आपणी उम्मत, नबी रसूल आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाइंदा। वेस अवल्ला सच महल्ला, शाह सुल्तान आप कराईआ। मुहम्मद नूर आपे रल्ला, नूरो नूर डगमगाईआ। सच संदेस एका घल्ला, जबराईल मेकाईल असराफील अज़राईल सेव कमाईआ। कलाम इलाही फड़ाया पल्ला, सच हदीस इक्क सुणाईआ। तीस बतीस आपे रल्ला, शरअ शरीअत दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि अहिबाब इक्क रबाब रिहा वजाईआ। इक्क रबाब इक्क सतार, निरगुण तार तार हिलाइंदा। अमाम अमामां हो उज्यार, नूर नूर नूर दरसाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक पीर दस्तगीर आपे करे ख़बरदार, सच संदेसा आप सुणाइंदा। हक बहक पावे सार, हुक्म आपणा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क मुहम्मद देवे वर, साचा मेला आप मिलाइंदा। सच मुहम्मद सच विहारा, ख़ुदावंद करीम आप कराईआ। चोदां तबक तेरा हुलारा, चौदस चौदां चन्द चढ़ाईआ। चौदां सद तेरा जैकारा, लोकमात मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा

जुगन्तर पीर पैग़म्बर सेवा लाईआ। पीर पैग़म्बर सेवादार, ख़ालक ख़लक वेख वखाइंदा। रहिमत करे आप रहिमान, राज़क रहीम नाउँ धराइंदा। कलमा कलाम कर त्यार, कातब आपणा लेख लिखाइंदा। कुदरत वेखे आपणी वार, वेस अवल्ला राणी अल्ला रूप अनूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणा नाउँ प्रगटाइंदा। जुग जुग नाउँ रखंदड़ा, बेऐब परवरदिगार। नानक जोती जोत जगंदड़ा, एका नाद सुणाए सच्ची धुन्कार। एका मन्त्र नाम रखंदड़ा, चार कुण्ट जै जैकार। हिन्दू मुस्लिम एका रंग रंगंदड़ा, ऊँच नीच ना कोए विचार। तट तीर्थ वेख वखंदड़ा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती पावे सार। मक्का मदीना चरन छुहंदड़ा, गल तसबी अपर अपार। नीला चोला आप रगंदड़ा, सेली टोपी कर विचार। उल्फ़त ख़ुदा ख़ुद आपणी आप रखंदड़ा, आपे होए रक्खणहार। बन्दा बन्दगी इक्क सखंदड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप निरँकार। निरँकार हरि खेल खिलाया, नानक निरगुण दया कमा। सति नाम मन्त्र इक्क जणाया, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दए सुणा। हिन्दू मुस्लिम एका रंग रंगाया, दूई द्वैत ना कोए जणा। हर घट अंदर हरि जू आसण लाया, कोई आखे राम कोई कहे ख़ुदा। निरगुण पुरख अकाल एका पाया, पंज तत्त नानक रिहा समझा। एका जोत दस दस रूप धराया, गोबिन्द लेखा दए लिखा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। गोबिन्द लेखा अपर अपारा, ऊँच नीच दए वड्याईआ। वेख वखाए संग मुहम्मद चार यारा, नबी रसूल नाल मिलाईआ। चौदां तबकां खोल्ह किवाड़ा, चौदां हट्ट दए जणाईआ। कलिजुग अन्तिम होवे अन्ध अन्धयारा, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। नाता तुट्टे मीत मुरारा, साक सज्जण ना कोए अख्वाईआ। वरन बरन रोवण ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। कलिजुग अन्तिम कूक पुकार, चार कुण्ट कुरलाया। हिन्दू सिख ईसाई मुस्लिम रोवण ज़ारो ज़ार, धीरज धीर ना कोए धराया। किसे नज़र ना आया सांझा यार, पाकी पाक इक्क ख़ुदाया। एका राम करे प्यार, हर घट बैठा आसण लाया। एका कृष्ना दए आधार, मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण सीस ताज जगदीस सुहाया। एका नानक करे प्यार, घट घट मन्त्र नाम दृढ़ाया। एका गोबिन्द बोले फ़तह जैकार, साचा डंका नाम वजाया। पुरख अकाल सृष्ट सबाई करे प्यार, ज़ात पात ना कोए रखाया। दीन मज़्हब वेखे इस्लाम, नूर इलाही सच कलाम कलमा आपणा आप जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाया। जुग जुग खेल खिलाइंदा, इक्क इकल्ला बेपरवाह। हक हकीकत वेख वखाइंदा, लाशरीक इक्क ख़ुदा। शिरक्त विच कदे ना आइंदा, ग़फ्लत विच सके ना कोए भुल्ला। मुर्शद मुरीद आपणे रंग रंगाइंदा,

एका मारफत दए समझा। भगत भगवन्त आप उठाइंदा, राम रामा मेल मिला। कान्हा कृष्ना संग रखाइंदा, जगत विछोड़ा फंद कटा। नानक जोती जोत जगाइंदा, जाता आपणा रंग वखा। गोबिन्द डंका इक्क वजाइंदा, मूर्ख मुग्धां रिहा समझा। पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सर्ब जीआं दा इक्को दाता, एका जल्वा नूर हरि ख़ुदा। एको दाता देवणहारा, घट घट जीआं रिज़क सबाईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, गुर पीर अवतार आप अख्वाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पारा, कलिजुग अन्तिम वेस वटाईआ। लेखा जाणे संग मुहम्मद चार यारा, ईसा मूसा काला सूसा मुख नकाब तन वेखे बस्त्र शाहीआ। करे खेल हरि बेताब फड़ प्याला हयात आब, आबे हयात आपणे हथ्थ रखाईआ। काया वेखे मक्का काअब, साचा हुजरा आप सुहाईआ। उच्च महिराबे दए आवाज़, साची बांग आप सुणाईआ। इक्क सदा वजाए नाद, निउँ निउँ सजदा आप झुकाईआ। सच मुसल्ला मेटे वाद विवाद, धरत धवल आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चौदां चौदां फोल फोलाईआ। चौदां लोक चौदां तबक, चौदस चौदां फोल फोलाइंदा। चौदां सलोक चौदां सबक, चौदां विद्या आप पढ़ाइंदा। चौदां मोख चौदां हरख चौदां सोग, चौदां चिंता दुःख मिटाइंदा। चौदस चौदां देवे झोक, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। नाम ख़ुदाई किला कोट, चार दीवार ना कोए बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अन्तिम आपणा वेस धराइंदा। कलिजुग अन्तिम वेस अवल्लड़ा, सो पुरख निरँजण आप कराईआ। करे खेल इक्क इकल्लड़ा, अकल कल वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी सच संदेस एका घलड़ा, भुल कोए ना जाईआ। जगत अन्धेर एका झुलड़ा, राज राजान शाह सुल्तान बैठे पति गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा नर नरेशा एका एक जणाईआ। धुर संदेसा अन्तिम कलि, कलकाती आप जणाइंदा। उच्चे मन्दिर ख़ाक जायण रल, ख़ाकी ख़ाक सर्ब वखाइंदा। बिन हरि नामे दिसे ना कोए फल, पत्त डाल्ही नज़र ना कोए वखाइंदा। जूठा झूठा बूटा जाणा हुल, सिम्मल फल ना कोए लगाइंदा। माया ममते तेरा कोए ना पैणा मुल्ल, राए धर्म डन्न लगाइंदा। पुरख अबिनाशी आप बणाई साची कुल, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, हक मुहम्मद ल्ए अंगड़ाईआ। चार यार ल्ए बुलाया, एका मता पकाईआ। इलाही नूर अल्ला राणी ज़ोर वखाया, ज़ोरू ज़र ल्ए प्रगटाईआ। जगत अडम्बर दए दुहाया, सच पैग़म्बर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। सच पैग़म्बर वेखण आया, ख़ालक ख़लक मख़लूकात। लक्ख चुरासी बन्धन तोड़न आया, वेले अन्तिम एका वार करे मुलाकात। मस्तक

टिक्का चन्दन लावण आया, नाता तोड़ ज़ात पात। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई एका रंग रंगाया, एका कलमा देवे अन्त नजात। ग़ुरबत सभ दी दए मिटाया, वेले अन्त करे वफ़ात। साची सुहबत दए सुणाया, सृष्ट सबाई इक्क जमात। एका राम सच ख़ुदाया, एका सच्ची ज़ात। एका तालब तुलबा ल्ए पढ़ाया, एका कलम इक्क दवात। एका काग़ज़ लेख लिखाया, एका वेखणहारा मार झात। एका साबत सूरत ल्ए प्रगटाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि कमलापात। एका सूरत सिफ्त सालाह, नज़र किसे ना आईआ। बेपरवाह बणया आप मलाह, कलिजुग बेड़ा आप चलाईआ। गढ़्ह हँकारी देवे ढाह, हउमे हंगता रोग मिटाईआ। एका विद्या दए पढ़ा, चार वरन भैणां भाईआ। साची संगत ल्ए मिला, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। ख़ालक ख़लक वेखे आप ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर मेट मिटाईआ। मुरीद मुर्शद ना होयण कदे जुदा, फ़ितरत एका रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम आपणा लेखा दए चुकाईआ। कलिजुग अन्तिम लेख चुकाउणा, धरती धवल दए वड्याईआ। वेद व्यासा लिख्या पूर कराउणा, लेखा लेख रहे ना राईआ। ईसा राह इक्क तकाउणा, सदी बीसवीं दए दुहाईआ। मुहम्मद नाअरा पूर कराउणा, ऐनलहक हक इक्क जणाईआ। चौदां तबकां पन्ध मुकाउणा, सदी चौधवीं नाल मिलाईआ। चार कुण्ट वेख वखाउणा, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण आपणा फेरा पाईआ। नव नौ खेल खिलाउणा, चार चार दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लिख्या लेख वेद व्यास, कलिजुग अन्तिम आइंदा। निहकलंक करे जोत प्रकाश, जोती नूर डगमगाइंदा। एका ईसा लिख्या ख़ताब, मुख़ातिब होर ना कोए कराइंदा । एका मुहम्मद बुझाए प्यास, अमाम मैंहदी रूप धराइंदा। अहिमद होए आपे दास, आप आपणा पर्दा लांहयदा। आपे नानक लेखा जाणे शाहो शाबास, महांबली आपणा रूप वटाइंदा। आपे गोबिन्द जोत करे प्रकाश, जोती जाता मेल मिलाइंदा। आपे सम्बल नगरी रक्खे वास, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण नूर नूर अलाह आपे बणे जगत मलाह, अन्तिम बेड़ा आप चलाइंदा। कलिजुग बेड़ा अन्त चलाउणा, चार वरन रिहा समझाईआ। मुर्शद मुरीद लेखे लाउणा, भगत भगवन्त ल्ए मिलाईआ। साचे सन्तां दर बहाउणा, सचखण्ड दुआरा इक्क बणाईआ। गुरमुख साचे अंग लगाउणा, आप आपणी गोद उठाईआ। गुरसिख साचे चरन बहाउणा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। मुल्लां शेख़ रंग चढ़ाउणा, काया तसबी मन का मणका आप भवाईआ। मुसायक आपणा खेल खिलाउणा, साचा चन्द कर रुशनाईआ। उम्मत एका आयत पढ़ाउणा, इक्क शरीअत दए वखाईआ। सभ दा पिता ख़ुदा बणाउणा, ईसा मूसा दए ग्वाहीआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ा कप्पड़ देवे लाहीआ। कूड़ा कप्पड़ देणा पाड़, जूठ झूठ रहिण ना पाया। कलिजुग अग्नी तपे ना हाढ़, हाढ़ सतारां दिवस सुहाया। चारों कुण्ट वेख वखाए जंगल जूह उजाड़ पहाड, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर फोल फोलाया। लक्ख चुरासी जीव जंत टोहे नाड़ नाड़, नाड़ बहत्तर फोल फोलाया। करे खेल परवरदिगार, पारब्रह्म बेपरवाहया। निन्दक दुष्ट मारे दुराचार, हँकारी गढ़्ह दए तुड़ाया। चार कुण्ट जीव जंत रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाया। हक ना करया किसे प्यार, सच पैग़म्बर दिस किसे ना आया। राम ना मिल्या राम दरबार, कृष्न काहन संग ना कोए रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा रूप ल्ए धराया। आपणा रूप धराए सूरा सरबंग, राम रामा आप अख्वाईआ। आपणा वजाए सच मृदंग, दो जहानां आप उठाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे बण मलंग, घर घर आपणा फेरा पाईआ। कवण साजन सुत्ता आपणी आत्म सेज पलँघ, कवण घर घर धक्के रिहा खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, अमाम अमामां आप अख्वाईआ। होए अमाम अमाम मैंहदी, महिमा गणत गणी ना जाईआ। करे खेल दिशा लहिंदी, आपणा हिस्सा आप वण्डाईआ। उम्मत नबी रसूल रसना कहिन्दी, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई इक्क दूजे दे नाल खहिन्दी, ना कोई पल्ला सके छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अञ्जील कुरान वेख वखाईआ। अञ्जील कुराना हरि मेहरवाना, भेव अभेद जणाइंदा। एका चौका वेख तराना, चौका एका मुख छुपाइंदा। एका मर्द इक्क मरदाना, मेहरवान इक्क अख्वाइंदा। एका तसबी एका गाणा, एका वाअज़ इक्क अल्हाइंदा। एका राम इक्क भगवाना, एका निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। एका नानक गोबिन्द दए परवाना, एका हुक्मी हुक्म सुणाइंदा। सभ दा दाता शाह सुल्ताना, पुरख अबिनाशी आप अख्वाइंदा। कलिजुग अन्तिम पहरया बाणा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। सोहँ शब्द साचा गाणा, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग आप लगाउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। सम्मत सम्मती पन्ध मुकाउणा, वेला वक्त रिहा जणाईआ। शमस तबरेज़ बैठा ना किसे फेर तकाउणा, खलड़ी खल्ल ना कोए लुहाईआ। सिदक ईमान इक्क जणाउणा, जन्नत लोकमात दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा जल्वा दए वखाईआ। साचा जल्वा जल्वा जलाल, नूरो नूर आप दरसाइंदा। त्रैकाल दरसी त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। नज़री आए दीनां नाथ गोपाल, नाथ अनाथां दया कमाइंदा। नाता तोड़े काल महाकाल, लक्ख चुरासी

गेड़ कटाइंदा। हरिजन साचे ल्ए भाल, पूर्ब कर्मां वेख वखाइंदा। पारब्रह्म प्रभ बण दलाल, सच दलाली मात कमाइंदा। वेखणहारा हक हलाल, हिकमत अवर ना कोए जणाइंदा। लहिणा चुकाए शाह कंगाल, शाह पातशाह आपणे भाणे सद रखाइंदा। एका वस्त देवे धन माल, नाम ख़ज़ाना आप लुटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खोल्हे एका दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा एका एक रखाइंदा। एका दर इक्क दरवाज़ा, एका बैठा आसण लाईआ। एका ग़रीब इक्क नवाज़ा, एका नवाज़श रिहा वखाईआ। एका एक जिस साजण साजा, एका ख़ालक इक्क ख़ुदाईआ। एका राजन एका राजा, एका शाह पातशाह आपणा नाउँ धराईआ। एका ब्रह्म सर्ब प्रकाशा, पारब्रह्म करे रुशनाईआ। एका चलाए सच जहाज़ा, जुग जुग बेड़ा आपणे हथ्थ टिकाईआ। कलिजुग अन्तिम रचया काजा, नौ खण्ड पृथ्मी वेखे सर्ब लोकाईआ। भाग लगाया देस माझा, महिखासुर वेखे आपणी थाँईंआ। विष्न ब्रह्मा शिव निवाज़ा, भुल रहे ना राईआ। करोड़ तेतीसा देवे दाजा, सुरपति राजा इन्द नाल रलाईआ। करे खेल शाह नवाबा, चरन घोड़े दे रकाबा, एका दुलदुल रिहा दौड़ाईआ।

नज़र ना आए आफ़ताबा, चन्द चांदनी रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्त देवे कर, सतिजुग साचा मार्ग लाईआ। सतिजुग साचा मार्ग धरना, धरनी दए वड्याईआ। चार वरन रंग एका करना, एका रूप दरसाईआ। नेत्र खोल्हे हरना फरना, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। एका अक्खर सभ ने पढ़ना, एका करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर सभ ने वड़ना, एका मस्जिद दए वखाईआ। एका सजदा सभ ने करना, एका राम रहे मनाईआ। एका भउ सभ ने डरना, दूसर भय ना कोए जणाईआ। एका पौड़े सभ ने चढ़ना, साचा पौड़ा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप जणाईआ। साचा मार्ग लावणा, ख़ालक ख़लक रूप करतार। जूठा झूठा पन्ध मुकावणा, सच सुच्च कर उज्यार। माया ममता मोह चुकावणा, आत्म अन्तर दए अधार। मुर्शद मुरीद आप मिलावणा, गुर गुर मेला सिख विच संसार। साचा चेला आप तरावणा, जिस देवे नाम आधार। गया वेला हथ्थ किसे ना आवणा, राह तक्के संग मुहम्मद चार यार। अल्ला राणी नैण उठावणा, चारों कुण्ट वेखे सच नुहार। मीआं आपणा रूप धरावणा, बेऐब परवरदिगार। फिर अमामां अमाम आप अख्वावणा, जोती नूर नूर उज्यार। कलमा कलाम इक्क सखावणा, एका बोले हक जैकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देवे धर, सृष्ट सबाई कर प्यार। सृष्ट सबाई सच प्यार, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। नाम मृदंग वजाए सतार, कूक पुकार आप सुणाइंदा। सूरज चन्द सतार करे प्रकाश, नूर नुराना डगमगाइंदा। लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, कायनात वेख वखाइंदा। आप आपणे करे तलाश, बण खण्ड

फेरी पाइंदा । आपणे मन्दिर करे वास, साचा काअबा आप सुहाइंदा। आबे हयात बुझाए प्यास, अमृत जाम आप उठाइंदा। सर्ब जीआं सद वसे पास, विछड़ कदे ना जाइंदा। जो मिलण दी रक्खे आस, इष्ट देव देव इष्ट आप प्रगटाइंदा। रामा कृष्ना ईसा मूसा संग मुहम्मद खेले खेल तमाश, नानक गोबिन्द रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरि सज्जण मीत आपणा नाउँ धराइंदा।

२० जेठ २०१८ बिक्रमी पारो देवी दे गृह

अंदर बाहर घर गृह हड्ड मास नाड़ी काया पिंजर होए पवित, पतित उधारन दया कमाईआ। अमृत आत्म निझर रस किरपा निध ठाकर देवे सित, सिंच हरया बूटा आप कराईआ। रुत्त बसन्ती फुल फुलवाड़ी सोहे महीना चेत, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। नाता तोड़ जिन भूत प्रेत, शब्द हेत इक्क जणाईआ। दु:ख सुख आपे वेख, दु:ख सुख विच बदलाईआ। सदा सदा सद रक्खे छाया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्नी अग्ग ना लग्गे जेठ, हाढ़ तपश ना कोए तपाईआ। लेखा चुकाए पिछली रेख, अगला लेख दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर मन्दिर गृह करे नाम रुशनाईआ।

२० जेठ २०१८ बिक्रमी कथ्था सिँघ दे गृह चढ़दा ग्राम जम्मू

सतिगुर किरपा, अन्ध विनासे। सतिगुर किरपा, जोत प्रकाशे। सतिगुर किरपा, भरम भउ नासे। सतिगुर किरपा, होए बन्द ख़ुलासे। सतिगुर किरपा, कट्टे जम की फासे। सतिगुर किरपा, गुर सतिगुर चरन कँवल करे निवासे। सतिगुर किरपा, दस दस मास मात गर्भ कदे ना फासे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शाहो शाबासे। सतिगुर किरपा, भए अनन्द। सतिगुर किरपा, मुख सालाहण बत्ती दन्द। सतिगुर किरपा, रसन तजाए मदिरा मास गंद। सतिगुर किरपा, हरिजन गाए सुहागी छन्द। सतिगुर किरपा, ख़ुशी होए बन्द बन्द। सतिगुर किरपा, लेखा चुक्के जेरज अंड। सतिगुर किरपा, माणस जीवण जगत चुक्के पन्ध। सतिगुर किरपा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सदा सदा बख्शंद। सतिगुर किरपा कृपानिध, हरिजन दया कमाइंदा। करता कारज करे सिद्ध, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणे मिलण दी आपे बिध, जुगा जुगन्तर आप बणाइंदा। घर उपजाए नौ निध, अठारां सिद्धि दर फिराइंदा।

दाता दानी गुणी गहिन्द, वस्त अमोलक नाम अनमुल्ला झोली पाइंदा। हरिजन बणाए साची बिन्द, पूत सपूता वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा साचे मार्ग आपे लाइंदा। साचा मार्ग हरि निरँकारा, एका एक जणाईआ। सतिगुर चरन जगत सहारा, बिन सतिगुर पार ना कोए कराईआ। लक्ख चुरासी डूँग्घी मँझधारा, डूँग्घी भँवरी पार ना कोए कराईआ। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, आपे वेखे वेखणहारा, पुरख अकाल वडी वड्याईआ। जिस जन दए नाम आधारा, सोहँ शब्द सति जैकारा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। इक्क वखाए हरि मन्दिर सच्चा गुरदुआरा, काया मन्दिर अंदर कुण्डा लाहीआ। ठाकर स्वामी होए उज्यारा, पीर पैग़म्बर बेपरवाहीआ। जिस जन देवे आप सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क दातारा, देवणहार इक्क अख्वाईआ।

२० जेठ २०१८ बिक्रमी मंगा राम दे गृह

डूँग्घा सागर कलिजुग भँवर, कूड़ कुड़यारा घुम्मण घेर रिहा वखाईआ। माणस जन्म ना जाए संवर, बिन सतिगुर ना कोए सहाईआ। जगत नाता मढ़ी कबर, गोर घोर रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे आप जगाईआ। हरिजन जाग वक्त सुहेला, हरि सतिगुर मेल मिलाया। समरथ सुहाया साचा वेला, घर सुहञ्जणा सोभा पाया। करे खेल इक्क इकेला, कल धारी रूप वटाया। दु:ख दलिद्र कट्टे धर्म राए दी जेला, जीवण मुक्त आप वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बूंद रक्त रक्त बूंद लेखे लेखा लवे लगाया।

२० जेठ २०१८ बिक्रमी देवां देवी दे गृह

पल्लू फड़ फड़ाए दामन, दामनगीर हरि अख्वाइंदा। पल्लू फड़ बणे ज़ामन, दो जहानां ज़ामन आप हो जाइंदा। पल्लू फड़ वखाए ग्रामन, घर आपणा आप वखाइंदा। पल्लू फड़ मिटाए शामन, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पल्लू फड़ मारे शब्द निशानन, तीर निशाना इक्क चलाइंदा। पल्लू फड़ मेटे जगत शैतानन, हुक्मी हुक्म आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। पल्लू फड़ाया फड़या पल्ला, पलक आपणी आप बदलाईआ। जोती दीप दीपक जोत आपे बला, घर आपणे आपणी कर रुशनाईआ। नाम संदेस सच सनेहुड़ा एका घल्ला, एका एक करे शनवाईआ। गुरसिखां अंदर आपे रला, रल मिल आपणा झट लँघाईआ। लोकमात ख़ुश ना होए रहि के कल्ला, पल्ला

पल्ले नाल बंधाईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, अटल पदवी गुरमुखां रिहा दवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पावे सार जलां थलां, जल थल डूँग्घर किनारा घाट समुंद सागर वेख वखाईआ।