२० जेठ २०१८ बिक्रमी केसर सिँघ दे गृह पिण्ड झम्मां जम्मू
आदि पुरख हरि खेल अपारा, आपणा खेल खिलाइंदा। सचखण्ड थिर घर खोल्ह किवाड़ा, गगन मंडल आप उपाइंदा। रवि ससि कर प्रकाश सूरज चन्न सतारा, नूरो नूर नूर धराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर पसारा, जोती जोत जोत जगाइंदा। इच्छया भिच्छया देवे भण्डारा, साची वस्त आप वरताइंदा। त्रै पंज सति सहारा, साचा रंग चढ़ाइंदा। जल जल रूप बिम्ब बिम्ब धारा, बिमल आप वहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाइंदा। जल बिम्ब जल जल धार, जल जल रूप आप समाईआ। आकाश आकाश आकाश उज्यार, आकाश प्रकाश आप धराईआ। करे खेल अगम्म अपार, अगम्म अगम्मड़ी चाल चलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, बैठे सीस झुकाईआ। विष्न मंगे एका वार, झोली अग्गे डाहीआ। एका देणा सति वरतार, सति सतिवादी दया कमाईआ। ब्रह्मा करे गिरयाज़ार, पारब्रह्म तेरी सच्ची सरनाईआ। एका वस्त दे आधार, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी दया आप कमाईआ। विष्नूं मंगे मंग सच भण्डारा, सति सतिवादी झोली पाइंदा। ब्रह्मा मंगे ब्रह्म पसारा, लक्ख चुरासी रंग रंगाइंदा। शंकर मंगे इक्क अखाड़ा, लेखा लेख सर्ब मुकाइंदा। पुरख अबिनाशी होया ख़बरदारा, दो जहानां वेख वखाइंदा। उप्पर जोत नूर उज्यारा, जल धारा चरनां हेठ वखाइंदा। अद्धविचकार ब्रह्मण्ड पसारा, लोआं पुरीआं गगन पाताल सूरज चन्न आप चढ़ाइंदा। विष्नूं भण्डार मिले कवण दुआरा, कवण वस्त रंग रंगाइंदा । ब्रह्मा लक्ख चुरासी देवे कवण सहारा, कवण सेज बणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा। आपणी इच्छया हरि निरँकारा, आपे आप प्रगटाईआ। आपणी चरन धूढ़ लाहे छारा, जल उप्पर आप टिकाईआ। धवल धरत होई उज्यारा, आपणा रूप ल्ए प्रगटाईआ। चारों कुण्ट करे पसारा, बण बण तारू तारीआं लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी दए आप वड्याईआ। धरनी रक्खी उप्पर जल, पुरख अबिनाशी दया कमा। करया खेल सूरे प्रबल, आप आपणा रंग रमा। आपणा सुहाया निहचल धाम अटल, सचखण्ड निवासी सहिज सुभा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल धरनी मेला दिता मिला। जल उप्पर धरनी पाया भार, जल कूके दए दुहाईआ।
पारब्रह्म मैं तेरी अंश तूं पिता मीत मुरार, मेरा होणा सदा सहाईआ। मेरा रस ठंडा ठार, तेरा प्रेम मेरी धार वहाईआ। तेरे चरन कँवल करां निमस्कार, तेरी धूढ़ी आपणे विच समाईआ। मेरा कर हौला भार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। हौला कर भार मेरा, जल जल आख सुणाया। सदा सदा मेरे मन चाउ घनेरा, तेरे चरनां दर्शन पाया। मेरा उजड़दा जाए खेड़ा, साचा घर ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए दोए बैठा मंग मंगाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका गुण समझाइंदा। ब्रह्मा झोली बैठा डाह, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। लक्ख चुरासी धरां केहड़े थाँ, कवण घर टिकाइंदा। मैं करनहारा सच न्याँ, सभ दी आसा पूर कराइंदा। तेरी फड़ाई एका बांह, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गुण इक्क जणाइंदा। सुणया गुण श्री भगवान, जल जल दए दुहाईआ। तूं दाता वड मेहरवान, साचे सच तेरी वड्याईआ। मैं मन्नां तेरी आण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तूं दीआ मैनूं दान, मैं अग्गे झोली डाहीआ। लक्ख चुरासी तेरी होए प्रधान, बिन मेरे रहि सके ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वस्त तेरी तेरे अग्गे मंग मंगाईआ। तेरी वस्त मंगां निरँकार, तूं शाह सुल्तान अख्वाइंदा। मैं सदा सदा रिहा ठंडा ठार, मेरा तत्त ना कोए बदलाइंदा। धरनी धरत मेरे अंदर ना वाड़, मेरा घर ना सोभा पाइंदा। मेरे दुःख होया नाड़ नाड़, सुख कोए नज़र ना आइंदा। लक्ख चुरासी इस दे उत्ते लाए अखाड़, लोकमात नाच नचाइंदा। तेरा चले उप्पर विहार, लेखा लेख ना कोए लिखाइंदा। जुग चौकड़ी करनी कार, साचा बन्धन इक्क रखाइंदा। चार जुग वज्जे तेरी सतार, विष्न ब्रह्मा शिव वजाइंदा। चौथा जुग चौथी वार, चौथा हिस्सा एका एक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन तुध अवर कोए ना पार लँघाइंदा। किरपा कर गुण निधान, मैं आया चल दुआर। मेरी मिन्नत कर परवान, मैं रो रो करां पुकार। तेरा लेखा दो जहान, साहिब सच्ची सरकार। चौथा हिस्सा वण्ड धरनी दे इक्क मकान, तिन्न हिस्से दिसे मेरा परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरे उत्ते पर्दा ना कोए डार। धरनी पर्दा मेरे उत्ते ना रक्ख, मैं नित उठ तेरा दर्शन पाईआ। मैं आपणा आप करां वक्ख, आपणी वक्खरी धार चलाईआ। तूं करना मेरा पक्ख, होणा आण सहाईआ। मेरे अंदर भरना आपणा रस, प्रेम रस इक्क समझाईआ। मैं उड उड तेरे दुआरे आवां नस्स, तेरी सीतल धार आपणे सीस पवाईआ। तूं मिलणा अग्गों हस्स हस्स, मेरी आसा पूर कराईआ। मेरा दुआरा जाए ना खस, दर दरवाज़ा दे खुल्हाईआ। मैं कर के आया हठ, ख़ाली हथ्थ मुड़ ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, एका वस्त मेरी झोली पाईआ। पुरख अबिनाशी दीन दयाला, आपणी दया कमाइंदा। जल जल देवे राह सुखाला, मार्ग इक्क वखाइंदा। तेरा रूप रक्खां निराला, धरती विच ना कदे मिलाइंदा। तेरा तोड़ां आप जंजाला, जंजाल होर ना कोए पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाइंदा। आपणा रंग रंगे करतार, एका गुण दए समझाईआ। तूं आउणा चल दुआर, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। तूं उठीं बन्न्ह बन्न्ह धार, तेरी धार दयाँ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वर देवे झोली पाईआ। साचा वर झोली पाया, घर आपणे ख़ुशी मनाइंदा। आपणा हिस्सा ल्या वण्डाया, लुट्ट कोए ना जाइंदा। आपणा ज़ोर रिहा धराया, आपणा बल प्रगटाइंदा। प्रभ मिलण दी आस रखाया, उप्पर नैण उठाइंदा। चार जुग दा गेड़ा वेख वखाया, जुग जुग बन्धन लांहयदा। पारब्रह्म तेरा राह मोहे इक्क भाया, दूसर मार्ग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। जल जल पाया हरि घर वर , धरनी आपणी ल्ए अंगड़ाईआ। मैं क्यों सुत्ती पैर पसार, ख़ाली हथ्थ दए दुहाईआ। नज़र ना आए कोई कन्त भतार, नार दुहागण नैण शरमाईआ। जिस कीता मेरा पसार, सो माही नज़र किते ना आईआ। जिस धूढ़ी लाही छार, जल उप्पर दिता टिकाईआ। तिस वेखां नैण उठाल, नज़र आवे साचा माहीआ। कर किरपा मैनूं आपणे धाम दए बठाल, फेर सके ना कोए उठाईआ। मेरा विंगा ना होए वाल, खुल्ही मींढी ना वेख वखाईआ। लक्ख चुरासी मेरी गोदी दए बहाल, मैं साची सेव कमाईआ। मैं लेखा जाणां शाह कंगाल, शाह पातशाह मेरे नाल मिलाईआ। मैं तण तण पावां आपणा जाल, त्रैगुण आपणे संग निभाईआ। मैं धूढ़ी बण बण उडां मार उछाल, पवण पवणां विच समाईआ। करां दरस दीन दयाल, साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाहीआ। जा जा दस्सां आपणा हाल, सच संदेसा आप सुणाईआ। मेरी प्रीती निभ जाए मेरे माही नाल, विछोड़ा सहि ना सकां राईआ। नित नित घालां तेरी घाल, घालण एका वार दे समझाईआ। जुग जुग वेखां तेरी चाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बैठी सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी सच जणाया, एका हुक्म सुणाइंदा। तेरा हिस्सा तेरी झोली पाया, एका चौका मूल चुकाइंदा। आपणे मिलण दी बिध वखाया, एका गुण रखाइंदा। तेरा तत्त आपणे तत्त नाल तपाया, तत्व तत आप जलाइंदा। तेरी रत अपणी रत रंग रंगाया, रंग रतड़ा आप अख्वाइंदा। तेरी गोद चार खाणी दए बहाया, लेखा लिख्त ना कोए जणाइंदा। तेरा जेठा पुत एका ल्ए प्रगटाया, पर्बत आपणा रूप टिकाइंदा। तेरी कुक्खों बाहर कढाया, आपणा राह जणाइंदा। वध वध अग्गे कदम रखाया, दो जहानां पैंडा आप मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, धरनी दिता एका वर, एका गुण रखाइंदा। जल सुणया धरती मंगी मंग, प्रभ चरन मंगी सरनाईआ। पुरख अबिनाशी माणी सेज इक्क पलँघ, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। आपणा चाढ़या साचा रंग, उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल बणाईआ। धरनी ख़ाक अंदर उतप्त करे पर्बत, उच्ची चोटी आप बणाईआ। आपणी बदले आपे करवट, दूसर, भेस ना किसे जणाईआ। आपणे विच्चों कर के आपा प्रगट, आपणी गोदी ल्ए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उच्ची चोटी रिहा चढ़ाईआ। धरनी सुत सुत दुलारा, प्रभ मिलण दी आस रखाईआ। उच्चा टिल्ला पर्बत मुनारा, उठ उठ आपणा पन्ध मुकाईआ। कवण वेला मिले मेल हरि निरँकारा, घर साचे वज्जे वधाईआ। हरि का भेव ना किसे विचारा, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। जल जल धरे आपणा बल अपारा, बल आपणा आप रखाईआ। हिस्से तिन्न वण्ड आई मेरी मैं तेरे नालों वसां न्यारा, तेरे विच छुप कदे ना जाईआ। मैं तेरे पर्बत तन आपे पाड़ां, चीर चीर आपणा चीर पवाईआ। उच्ची चोटी चढ़ के तेरे विच्चों पुकारां, मैं पहलों मिलणा साचे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां मार्ग एका लाईआ। पर्बत कहे मैं उप्पर चढ़ना, आपणा बल आप रखाइंदा। जल कहे मैं तेरे नालों पहलां वड़ना, आपणा ज़ोर लगाइंदा। पुरख अबिनाशी दोहां विचोला बण के खेल आपणा करना, उप्पर दोहां आपणा पर्दा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरनी अंदर जल जल धरनी विच रखाइंदा। जल धरनी ला ला ज़ोर, आपणा पन्ध रहे मुकाईआ। अग्गे दिसे अन्ध घोर, जगत समेरू दए दुहाईआ। कैलाश पर्बत आपणी छड्ड के बैठा डोर, गुड्डी होर ना कोए चढ़ाईआ। जल जल पा पा बैठा आपणा शोर, उच्चे टिल्ले आपणी धार वहाईआ। अन्तिम होए कमज़ोर, हरि का अन्त कोए ना पाईआ। दोवें निउँ निउँ मंगण नाता तुट्टा मोर तोर, बिन तुध कोए ना करे साडी रसाईआ। पुरख अबिनाशी चढ़के आया घोड़, आपणा चरन दए छुहाईआ। जल धारा धरती वल देवे रोहड़, उप्परों नीचे आप वहाईआ। पाथर पाहन नाल देवे तोर, इक्क दूजे दा मेल मिलाईआ। उच्ची पौंदे आवण शोर, लक्ख चुरासी जीव जंत समझाईआ। उत्ते दिसे अन्धेरा घोर, चोटी चढ़न कोए ना पाईआ। किसे ना चले कोई ज़ोर, ताकत बल ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां वाग आप भवाईआ। दोहां वागां आपे मोड़, लोकमात राह चलाइंदा। इक्क दूजे नाल जोड़या जोड़, बिरहों विछोड़ा आप कटाइंदा। इक्क दूजे दी सदा लोड़, सगला संग निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल जल रूप आप समाइंदा। जल जल रूप नदीआं नाले, नीर नीर बरसाया। उच्चे टिल्ले पर्बत वेखे काले, एका बन्धन बंध बंधाया। आप चलाई अवल्लड़ी चाले,
भेव किसे ना आया। आदि जुगादि करे प्रितपाले, प्रितपालक नाउँ धराया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोहां एका तत्त वखाया। दोहां वेख्या एका रंग, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। पर्बत पाणी मंगण मंग, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जुग चौकड़ी साडा बणया रहे संग, मिल मिल तेरा रहे जस गाईआ। कवण वेला होए बख्शंद, फिर दर्शन देवें सच्चे माहीआ। साडा चलदयां चलदयां मुक्के ना पन्ध, कोटन कोटि काल वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर दए समझाईआ। पाहन पत्थर करे पुकार, प्रभ अग्गे सीस झुकाया। तुध बिन कोए ना पाए मेरी सार, मैं मूर्ख कम्म किसे ना आया। जे कोई मेरे उप्पर चले मैं ठोकर देवां मार, साचा संग ना कोए रखाया। जे कोई चुक्के मेरा भार, मूंह दे भार दयाँ सुटाया। जे कोई करे मेरा प्यार, ख़ाली हथ्थ दयाँ वखाया। ना किछ अंदर ना किछ बाहर, ना कोई संग रखाया। एका बख्श चरन प्रीती बख्शणहार, तुध बिन अवर ना कोए सहाया। पुरख अबिनाशी किरपा धार, साचा वर एका झोली पाया। सुण काले पत्थर काले रंग, तेरा तेरे उप्पर दया कमाईआ। तेरे तन पहनाए एका वंग, नज़र किसे ना आईआ। तेरा रूप आपणे लाए अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे माण वड्याईआ। देवे वड्याई साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। पत्थर पाहन पूजण घर घर, ठाकर ठाकर रूप वटाइंदा। हथ्थ मूंह नक्क तेरा लैण घड़, भुजां लिंग नाल रलाइंदा। माणस अग्गे लैण धर, सिल पूजस पूज पुजाइंदा। मस्तक टिक्का लाल देण धर, लाल लाला रंग चढ़ाइंदा। तूं कोलों मेरिउँ मंगया वर, तेरा माण माण रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात तेरा माण वड्यांअदा। पाथर पाहन करे पुकार, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। बिन तुध चरन ना मैनूं कोई होर माण, पूजा पाठ ना मोहे भाईआ। तेरा दरस मंगां श्री भगवान, दे दरस मैं किसे थाँ ना तृप्त कराईआ। मेरा ना कुछ पीण ना कुछ खाण, ना कोई रसना बोले ज़बान ना तेरा भेव सकां जणाईआ। तूं पर्दा पाया क्यों जहान, भरम भुलेखा वसया मात लोकाईआ। पत्थर कदे ना बणया काहन, पत्थर कदे ना बणया भगवान, भगवन तेरा रूप तोहे भाईआ। मैं मूर्ख मुग्ध अञ्याण, मेरा नक्क मूंह हथ्थ घड़न तरखान, हथ्थ विच तिक्खी तेसी उठाईआ। फिर चुक्क के चार दीवारी अंदर टिकाण, जिथे बहावण ओथे बैठा रहां, उठ उठ दिशा ना किसे जाईआ। ना कोई खावां पीआं पकवान, ना कोई नहावां नहान, जे कोई नुहावे आपणे उप्परों बाहर बाहर धार दयाँ वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैं पत्थर तुध बिन लथ्था सत्थर, मेरी सेज ना कोए सुहाईआ। मैं पाथर घड़या बुत्त, जग मन्दिर आप टिकाया। मैं राह तक्कां तेरा अबिनाशी अचुत, दूसर सकां की राह वखाया। मैं रक्खां तेरी
ओट, मेरी ओट कोई क्या रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। पुरख अबिनाशी दया कमा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। चार जुग तेरा रूप धरा, लोकमात खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम वेला जाए आ, तेरा पिछला पन्ध मुकाइंदा। निरगुण मेला निरगुण ल्ए करा, नज़र किसे ना आइंदा। जल उठया पुरख अबिनाशी पाहन पत्थर रिहा समझा, मैं भुल भुल्ल वक्त लँघाइंदा। दर आ के उच्ची मारी धाह, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। कवण सो वेला कवण वक्त मेरी पकड़े बांह, चार जुग मेरी रफतार ना कोए बदलाइंदा। पुरख अबिनाशी एका देणी सच सलाह, तेरी सीतल धार मेरा चन्न नज़री आइंदा। ठंडा चन्न आब नाल देणा मिला, मिल्या मेल विछड़ कदे ना जाइंदा। कर किरपा मेरा नाउँ देणा प्रगटा, लोकमात जीव जंत समझाइंदा। मैं तक्कां तेरा राह, नित उठ उठ ध्यान लगाइंदा। पाथर मेला सहिज सुभा, आपणे हेठां सत्थर विछाइंदा। उत्तों नट्ठा जावां वाहो दाह, हथ्थ किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, अग्गे तेरे वास्ता पाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, एका हुक्म सुणाया। ठांडे चन्न दयाँ दान, आब रूप वटाया। लोकमात करां प्रधान, तेरा नाउँ धराया। पाथर पाहन कर परवान, आपणे रंग रंगाया। जीव जंत सारे गान, तेरा नाउँ चन्न आब रखाया। तेरे कन्ढ्ढे आशक माशूक मौजां माण, रंग आपणा जाण वखाया। इक्क दूजे दा करन ध्यान, नेत्र नैण नैण उठाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण दए समझाया। तेरा कन्ढ्ढा आशक माशूक, मारफत रूप वटाईआ। सोहणी मारे एका कूक, महीवाल दए दुहाईआ। बिरहों अग्नी रही फूक, सीतल धार ना कोए वगाईआ। इक्क दूजे दी करन उडीक, कवण वेला मिले साचा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका पर्दा दए उठाईआ। जगत माशूक इक्क दूजे दे चाकर, हरि का ध्यान ना कोए लगाइंदा। मंगी मंग जल पाहन पाथर, कवण बिध हरि पूर कराइंदा। चौथा जुग आए आख़र, वेला वक्त आप सुहाइंदा। तेरा माण रखाए जिउँ सुधा सर, शुद्धी आपणी आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वेला वक्त आप जणाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, पारब्रह्म समझाईआ। पाथर पाहन आप तराउणा, जल बिम्ब दए वड्याईआ। चार जुग दे विछड़े हरि हरिजन साचे मेल मिलाउणा, मिल के आए साचा माहीआ। तेरे कन्ढ्ढे चरन टिकाउणा, कन्ढ्ढी वेखे बेपरवाहीआ । गुरमुख साचे तेरे संग रखाउणा, तेरी जगत प्यास बुझाईआ। गुरसिखां धूढ़ तेरे विच छुहाउणा, तेरा जुग युग दा पन्ध मुकाईआ। आप वेख वेख ख़ुशी मनाउणा, कीता कौल पूर कराईआ। दोहां ढोला एका गाउणा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार कराईआ। तेरा नीर सत्त समुंदर विच समाउणा, समुंद
सागर दए वड्याईआ। आपणा नाम तेरी धार विच लुकाउणा, गुरसिखां प्यार तेरे विच रखाईआ। बताली लक्ख जीव जंत जूनी अमृत रस मुख चवाउणा, आपणा खेल आप खिलाईआ। घट घट अंदर एका नूर नज़री आउणा, मछ कछ बैठण सीस झुकाईआ। पाताल पाताल पातालां सोहँ ढोला सभ ने गाउणा, जल जल अंदर पत्थर पाहन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका ओट तकाईआ। आदि अन्त श्री भगवान, आपणा लेख चुकाए आण, लेखा रहिण ना देवे राईआ।
२० जेठ २०१८ बिक्रमी बीबी बंती दे गृह
समुंद सागर वेखे सिन्ध, साची धार चलाईआ। जीव उपाए आपणी बिन्द, जंत दए वड्याईआ। दाता दानी गुणी गहिन्द, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। दयाल ठाकर सदा बख्शंद, बख्शणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जल जल रूप आप समाईआ। जल जल धार हरि निरँकारा, डूँग्घे सागर आसण लाइंदा। करे कराए साची कारा, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर नाम जैकारा, सति सतिवादी आप कराइंदा। करे खेल अपर अपारा, लेखा लिख्त विच ना आइंदा। कलिजुग अन्तिम कराया साचा वणज वपारा, गुरमुख धूढ़ी चरन धवाइंदा। मेल मिलाया विछड़े यारा, सगला संग रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीव जंत सर्ब तराइंदा। मिल्या मेल विछड़े मीत, जगत विछोड़ा हरि कटाया। मिल मिल गाया एका गीत, उप्पर पाहन आसण लाया। पारब्रह्म चलाई अचरज रीत, पंज तत्त जल धारा रूप वखाया। धार रुढ़ाई एका सीत, सीतल आपणा वेस वटाया। निरगुण हो हो वसया चीत, चेतन्न रूप दरसाया। सीस टिकाया पीतम्बर पीत, जगदीस होए सहाया। सत्त समुंदर देणी इक्क हदीस, सोहँ अजपा जाप कराया। प्रभ वेखण आए बीस बीस, भुल कोए ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज आपणा खेल खिलाया। अचरज खेल सर्ब गुणवन्त, जल जल धारा आप कराईआ। नाल रलाए गुरमुख साचे सन्त, दर घर साचे मेल मिलाईआ। किरपा करी श्री भगवन्त, साचे घाट दए वड्याईआ। आप जणाया आपणा मंत, करोड़ तेतीसा दरस रहे नैण बिघसाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुण गायन बेअन्त बेअन्त, वाह वा तेरी वडी वड्याईआ। जिस उधारे बताली लक्ख जीव जंत, अजूनी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समुंद सागर रिहा समाईआ। समुंद सागर हरि समाया, निरगुण दाता बेपरवाह। डूँग्घे डूँग्घर आसण लाया, जाणे थल अस्गाह। साचा हुक्म रिहा सुणाया, भुल्ले कोए ना। एका अक्खर नाम दृढ़ाया, सो पुरख निरँजण रिहा जपा। हँ ब्रह्म सर्ब उपाया, आत्म जीव रूप वटा। कलिजुग
अन्तिम सभ दी जूनी दए पलटाया, आप आपणी बणत बणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, डेरा कन्ढ्ढे ला झना। कन्ढ्ढे डेरा लग्गा चनाब, चन्न आब होई रुशनाईआ। जिउँ पुत्त विछड़या मिल्या माई बाप, घर वज्जी सच वधाईआ। चार जुग दे लथ्थे ताप, जो मनमुख जीव दुरमति मैल विच धवाईआ। हरिसंगत मिल होया पाकी पाक, पतित रूप ना कोए रखाईआ। धन्न भाग मिल्या गुरसिख सज्जण साक, जिस लैण देण दी आस ना कोए रखाईआ। आए चल मेरे घाट, चरन धूढ़ी मेरी झोली पाईआ। मैं हो निमाणा विकां गुरसिख हाट, मेरी कीमत लोकमात ना कोए चुकाईआ। मेरा ख़ुशी अंदर जामा गया पाट, बिन जामे हरि का दर्शन पाईआ। मैं तक्क के वेख्या एका निर्मल जोत जगे मेरे कन्ढ्ढे घाट, मेरी डूँग्घी भँवर करे रुशनाईआ। मैं फड़न लग्गा कोई ना आई हाथ, चनाब रो रो नीर वहाईआ। कवण गुण मेरा दिता साथ, अवगुण भरया सदा गुनाहीआ। मेरे अंदर साधां सन्तां कीते पाप, कुँवार कन्या वेसवा रूप वटाईआ। मेरे अंदर वड़ वड़ झूठा जपया जाप, मन मति मैल ना कोए धवाईआ। मेरी सेजा सुंञी चार जुग रही खाट, बिन गुरसिख चरन ना कोए टिकाईआ। मैं दूर दुराडा मुकौदा आया वाट, तेरा पन्ध मेरे लेखे विच ना आईआ। कर किरपा मेरा दिता साथ, नाथ अनाथां होया सहाईआ। कर दरस मेरे सगल विसूरे गए लाथ, गुरसिख मिल्या जिउँ भाईआं भाईआ। मैं चढ़ के जाणा तेरे राथ, तेरा ढोला गाईआ। मैं सत्त समुंदर लै के जावां तेरा नाउँ साथ, जा के बह्वां जिउँ सौहरयां घर जवाईआ। किरपा करी आप रघुनाथ, मेरी रग रग ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर, जन भगतां दए जगत वड्याईआ। सत्त समुंदर जा के बहणा, आपणा नैण उठाईआ। जा के पुच्छां की दस्सणा की कहिणा, सुणन कहिण दी गल्ल कोई कही ना जाईआ। जिस नूं आदि जुगादि कहिन्दे आए नर नरायणा, लोकमात आया फेरी पाईआ। सभ ने भाणा उस दा सहिणा, भुल कोए ना जाईआ। सागरां अंदर उस ने रहिणा, आप आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सत्त सागर उठ करन विचार, एह की हाल सुणाया। असीं सुत्ते पैर पसार, कवण सके सानूं उठाया। कोटन कोटि नदीआं नाले आपणे विच समाए साडा भरया ना अजे भण्डार, साडी तृष्ना ना कोए बुझाया। सचखण्ड वसे सदा निरँकार, सचखण्ड बैठा आसण लाया। चन्न आब कहे होणा ख़बरदार, मैं गुरसिखां मिल नेत्र नैण पेख के आया। जिस नूं कहिन्दे सांझा यार, निरगुण जोत करे रुशनाया। ठरदे समुंदर देवे साड़, एका आपणा नैण उठाया। मैं स्नेहुड़ा देण आया आउणा चल सच्चे दरबार, हाढ़ सतारां दिवस सुहाया। पुरख अबिनाशी दो जहानां लाउणा इक्क अखाड़, लुकया कोए रहिण ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाया।
इक वार जे लाउँदों चुभ्भी, प्रभ दृष्ट दए खुल्हाईआ। लक्ख चुरासी दिसदी खुबी, चिक्कड़ गारे विच फसाईआ। चारों कुण्ट रोवे उच्ची कूक भुब्बीं, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किसे दी शुद्ध दिसे ना बुद्धि, मलेछ सर्ब जणाईआ। काल कलंदर पावे लुड्डी, आपणा नाच नचाईआ। माया ममता चढ़ी गुड्डी, जूठ झूठ डोरी हथ्थ फड़ाईआ। नाता तुटया वदी सुदी, चन्न आब चन्न आपणा रूप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला कर ठग्गी, तारा सिँघ कोलों ल्या बचाईआ। एह ठग्गी दस्सी चम्यार रविदास, गंगा रक्ख लाज। मेरा कंगण तेरे पास, ना कोई मुलम्मा ते ना कोई पाज। ब्रह्मण गंगा एका मंगे मेरा पिछला लहिणा होए ख़लास, मेरी पूरी करनी आस। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रविदास कोलों धरवाया इक्क धरवास। रविदास कहे सुण मेरे मीत, धन्न तेरी वड्याईआ। राज राजानां घर तूं गाया मेरा गीत, मैं कंगले कवण वड्याईआ। मैं किसे ना जावां मन्दिर मसीत, गुरदुआर शिवदुआले मठ सीस ना किसे झुकाईआ। इक्को गावां गोबिन्द दे गीत, हरी ओम हरी ओम हरी ओम रिहा सुणाईआ। गंगा मेरी बदली रीत, आपणा कंगण तेरी झोली पाईआ। तेरी कंगण बदली नीत, माया मोह विच फसाईआ। तूं आया बण के कीट, ढह प्या सरनाईआ। माणस जन्म ल्या जीत, भगत भगवन्त दए मिलाईआ। कलिजुग अन्तिम आउणा लोकमात ठीक, काया ठीकर वेख वखाईआ। बिक्रमी सम्मत दस्से सच तरीक, बीस अठारां दए ग्वाहीआ। रविदास ठग्ग वसण इक्क दूजे दे नज़दीक, पुरख अबिनाशी खेल खिलाईआ। तेरा तन गंगा नहा होया पुनीत, तेरी मति बुध सुध रही ना राईआ। अन्तिम तेरी नीत करनी ठीक, जगत जल तेरे तन लग्गण ना पाईआ। तेरे नाल तेरा लाशरीक, दूई द्वैत ना जिस रखाईआ। गुरमुख गुरसिख तेरे नाल रक्खण प्रीत, हस्स हस्स आपणा रंग वखाईआ। जल धार कर प्यार तेरे चरन अमृत पीवे ला के झीक, रविदास वेखे नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा लेख मुकाया, अग्गे लेखा रहे ना राईआ। नौ नौ जन्म दा गेड़ चुकाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नूर दए दरसाईआ । चरन धूढ़ तेरा मजन, तेरी दुरमति मैल गया धवाईआ। तेरे नाल वसे तेरा सज्जण, नहावण किस दुआरे जाईआ। गुरु गुर चेला एका धाम सज्जण, अंदर वड़ के वेख ना सके कोई, गोबिन्द मेला रिहा मिलाईआ। जिस दा पर्दा आप आया कज्जण, तिस मैल ना लागे राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ी एका वार दिता साचा मजन, साचा सरोवर एका वार नुहाईआ।
२० जेठ २०१८ बिक्रमी शिव राम दे गृह अम्बा राय जम्मू
उच्चे टिल्ले राह तक्कण पर्बत, पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। कर किरपा बदले आपणी करवट, निरगुण निरवैर ल्ए अंगड़ाईआ। लोकमात मेटे झूठी ग़ुरबत, सच सलाह दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए आण सहाईआ। राह तक्कण टिल्ले पत्थर, नेत्र नैण उठाया। नेत्र नीर वरोलण अथ्थर, नैण नैण बिगसाया। कवण वेला हंढाए साडा सत्थर, साडे सीस चरन छुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे ल्ए लगाया। राह तक्कण टिल्ले डूँग्घर जगत पहाड, आसा आस रखाईआ। कवण वेला करे प्यार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चरन धूढ़ी देवे छार, सीस जगदीस मस्तक टिक्का लाईआ। पूर्ब लेखा दए नवार, निरविघन आपणी खेल खिलाईआ। अग्नी तत्त बुझाए हाढ़, जुगा जुगन्तर रही तपाईआ। एका बख्शे ठांडा दरबार, चरन कँवल सरनाईआ। उच्चे हो हो गए हार, हरि चरन छोह ना सके राईआ। किरपा करे आप निरँकार, दर आवे फेरा पाईआ। चुम्म चुंम चरन होईए बलिहार, तृष्ना भुक्ख गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिल पाथर ल्ए तराईआ। सिल पाथर वेखे इट्टां रोड़ा, कंकर कंकर चरन छुहाईआ। एका गुण समझाए वक्त रहि गया थोड़ा, सभ दा लेखा ल्ए मुकाईआ। सस्से उप्पर रक्खया होड़ा, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। जंगल जूहां फिरे दौड़ा, चाल निराली इक्क वखाईआ। वेले अन्तिम आपे बौहड़ा, होए सदा सहाईआ। जिउँ राम पाथर संग पाथर जोड़ा, राम नाम दए वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम आप चुकाए तोरा मोरा, एका चरन धूढ़ लगाए सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुणे पुकार जगत पाथर कमलापाती आपणा फेरा पाईआ। जगत पत्थर बणे ग्वाह, जीवां जंतां मात समझाइंदा। पारब्रह्म प्रभ इक्क मलाह, बेड़ा पार कराइंदा। माणस मानुख ल्ए तरा, जो जन सरनाई आइंदा। घट घट अंदर बजर कपाटी पत्थर दिता टिका, बिन सतिगुर पर्दा कोए ना लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन पाथर वेखे सत्थर, साची सेज आप हंढाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा जाणे कठन, गुरमुखां लेखा आप मुकाइंदा।