२० जेठ २०१८ बिक्रमी ओम प्रकाश दे गृह जम्मू
पाथर पाहन तारनहारा, एकँकारा दया कमाइंदा। जल थल महीअल खेल न्यारा, अलख अगोचर आप कराइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाडा, डूँग्घी कंदर वेख वखाइंदा। समुंद सागर पावे सारा, भेव अभेदा भेव खुल्हाइंदा। ज़िमीं अस्मानां दए
सहारा, गगन मंडल खेल खिलाइंदा। जोत प्रकाश रवि ससि सितारा, रूप अनूप आप धराइंदा। ब्रह्मण्ड खण्ड हो उज्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता आपणे रंग समाइंदा। थिर घर वासी थिर घर खोल्ह किवाड़ा, चरन कँवल आप टिकाइंदा। सचखण्ड सच मनारा हरि निरँकारा, ऊँच महल्ल अटल आप उपाइंदा। निरगुण दीआ बाती कर उज्यारा, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। वेखे विगसे वेखणहारा, दूसर अवर ना कोए संग रखाइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अलखना आपणी अलख जगाइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, दर घर आपणा आप सुहाइंदा। शाहो भूप बण वणजारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। एका नाम सति वरतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समाइंदा। उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड, डूँग्घे सागर फोल फोलाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हो उज्यार, निरगुण निरवैर पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कल आप धराईआ। जगत जुग चले अवल्लड़ी चाल, वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणे विच समाईआ। निरगुण सरगुण बण दलाल, खेले खेल विच जहान, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त श्री भगवन्त, पारब्रह्म आपणी धार आप चलाईआ। साची धार हरि निरँकार, लोकमात आप चलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यार, हरि पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा। एकँकारा वसणहारा ठांडे दरबार, आदि निरँजण अजूनी रहत जोती नूर डगमगाइंदा। अबिनाशी करता इक्क इकल्ला मीत मुरार, आप आपणा संग निभाइंदा। श्री भगवान करे कराए आपणी कार, करता पुरख आपणी करनी आप कराइंदा। पारब्रह्म आपणी इच्छया आपे कर विचार, आपणी वण्ड वंडाइंदा। एका सुत इक्क दुलार, शब्द शब्दी नाउँ उपजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण आप सुहाइंदा। शब्दी शब्द सच विहारा, हरि साचा आप कराईआ। निरगुण निरगुण कर प्यारा, निरगुण मेल मिलाईआ। निरगुण मन्दिर निरगुण दुआरा, निरगुण बैठा आसण लाईआ। निरगुण जोत निरगुण अकारा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। निरगुण हुक्म निरगुण फ़रमाना, साचा गाणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जुग करता सच्चा शहिनशाहीआ। धुर फ़रमाना सच संदेस, निरवैर पुरख आप सुणाइंदा। हुक्म जणाए विष्न ब्रह्म महेष, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। आपणे नेत्र आपे ल्ए वेख, दूसर नैण ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। त्रै त्रै बन्धन एका रंग, त्रैगुण अतीता आप रखाईआ। साहिब सुल्तान सूरा सरबंग, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। इक्क वजाए नाम मृदंग, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि,
आपणा भेव आप जणाईआ। आपणा भेव हरि जणाइंदा, निष्अक्खर आखर बोल। साचा मार्ग इक्क रखाइंदा, आदि जुगादि अडोल। लोकमात वेस वटाइंदा, लक्ख चुरासी आपे मौल। हर घट आपणा डेरा लाइंदा, सदा सुहेला वसे कोल। नव नौ आपणा खेल खिलाइंदा, चार चार आपे बोल। साचा मृदंग ढोल वजाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप अनमोल। खेल अनमोला हरि करतारा, कुदरत कादर आप वखाईआ। वसणहारा जंगल जूह उजाड़ पहाडा, पत्थर पाहन वेख वखाईआ। मेल मिलावा जल जल धारा, बिम्ब रूप अनूप वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करया खेल न्यारा, खेलणहारा दिस ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। पर्बत पत्थर रोवण ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जल जल करे इक्क पुकार, कूक कूक सुणाईआ। चारों कुण्ट धूंआंधार, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। समेरू वेख वेख आपणा बल गया हार, बल अवर ना कोए रखाईआ। करोड़ छिआनवे बरख बरख धार, आपणा आप रहे मिटाईआ। सांतक करे ना कोए संसार, कलिजुग अग्नी तत्त तपाईआ। हेम कुण्ड खड़ तेरा कीता दीदार, साचे पाथर आसण लाईआ। पर्बत तेरा सच प्यार, भुल कदे ना जाईआ। दोहां विचोला हरि निरँकार, वेखे थाउँ थाँईंआ। लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पत्थर पाहन पर्बत उच्चा टिल्ला, हरि घाड़त घड़न घड़ाइंदा। इक्क इकल्ला कट्टे आपणा छिला, दर साचा आसण लाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका मिला, सति सरूपी दरस दिखाइंदा। मेरा नाउँ तेरा कोट किला, साचा गढ़्ह समझाइंदा। आप जणाए साचा वेला, वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। तेरा रूप होए चेला, गुर आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उप्पर पाथर दया कमाइंदा। पाथर उप्पर दुष्ट दमन, आसण सिँघासण वछाईआ। पर्बत हरया होया चमन, पत डाल्ही रिहा महिकाईआ। सच सुगंधी मिल्या हवन, पवण पवण समाईआ। भेखा धारी मिल्या बावन, रूप अनूप कराईआ। आप फड़ाए आपणा दामन, आपणी गोद बहाईआ। तेरा तेरा बणे ज़ामन, साची ज़ामनी इक्क रखाईआ। तेरा रूप मेटे अन्धेरा शामन, अन्ध अन्धेरा दए गंवाईआ। तेरा नाम मेटे कामनी कामन, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। जिस पाहन को पूजण ब्राह्मण, सो पाहन तेरे चरन हेठ दबाईआ। करे खेल श्री भगवानन, आप आपणा पर्दा लाहीआ। तेरा झुलाए सच निशानन, दो जहान आप उठाईआ। तेरा करे प्रकाश कोटन भानन, रवि ससि सीस झुकाईआ। तेरा बेड़ा बन्न्हे बान्हण, एका गंढ्ढ रखाईआ। तेरा नगर खेड़ा वसे ग्रामन, साचा बंक दए सुहाईआ। तेरा रूप वटाए बाल अञ्याणन, बाल बाला आप वखाईआ। तेरी गुजरी तेरा करे पालण, नीर सीर प्याईआ।
लोकमात जाणा बण के साचा काहनन, चार वरन रहे सरनाईआ। तेरा रूप ना कोए पछानण, जगत विद्या भेव ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका वर रिहा समझाईआ। साचा वर सुण संदेस, निउँ निउँ निमस्कारया। तूं साहिब मेरी सदा आदेस, तेरे चरन जावां बलिहारया। कवण रूप धरां वेस, लोकमात हो उज्यारया। मेरा आपणी हथ्थीं लिख लेख, तेरा लेखा ना कोए मिटा रिहा। पुरख अबिनाशी खोल्हया आपणा भेत, निरगुण सरगुण रूप वखा ल्या। तेरा रूप जणाए नाल रलाए मुच्छ दाढ़ी केस, खण्डा खड़ग नाम पहना ल्या। तेरा नाउँ धराए दस दस्मेश, दहि दिशा वेख वखा ल्या। तेरे सीस कल्गी तोड़ा टिकाए बणाए नर नरेश, साचा ताज इक्क वखा ल्या। तेरी ताबे कोटन कोटि ब्रह्मा विष्न महेष, करोड़ तेतीसा सीस झुका ल्या। तेरे मन्दिर अंदर मेरा नूर प्रवेश, जोती जोत होए उजालया। मैं तेरा जोबन लवां वेख, जिउँ पिता पूत बाल अञ्याणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दिता धुर फ़रमानया। धुर फ़रमाना हरि जणाया, आपणी दया कमाइंदा। पाथर सुण सुण ख़ुशी मनाया, जिस उप्पर चरन टिकाइंदा। पकड़ चरन अग्गे झोली डाहया, होए निमाणा सीस झुकाइंदा। साल बहत्तर तेरा भार उठाया, मुक्खों सी ना कदे सुणाइंदा। तूं मेरे उत्ते बह बह हरि गुण गाया, हरि तेरे रंग समाइंदा। पुरख अबिनाशी तेरे दर तेरा बण के आया, तूं क्यों मेरा पल्ला छुडाइंदा। मैं तेरा विछोड़ा सहि ना सका राया, नेत्र नैणां नीर वहाइंदा। होए निमाणा गल विच पल्ला पाया, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साची मंग आप मंगाइंदा। देवे वर दुष्ट दमन, दामनगीर एका एक बणाईआ। मैं धर के रूप तेरे उत्ते करां हवन, पुरख अकाल तेरे नाल दयाँ मिलाईआ। नैणां देवी मेरा भेव जाणे कवण, कवण खेल मात वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म रिहा सुणाईआ। सुण हुक्म ना पत्थर मन्ने, मिल विछड़ना मोहे मूल ना भाईआ। मेरी रक्खणी लाज जिउँ जट्ट धन्ने, मेरा मेरा रूप वटाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत कलिजुग अन्तिम होयण अन्न्हे, भेव कोए ना पाईआ। मेरा साहिब मेरे उप्पर मन्ने, दीनन उत्ते दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दे वड्याईआ। एका गुण समझाइंदा, निरगुण सरगुण लै अवतार। गोबिन्द मेला मेल मिलाइंदा, मेलणहारा एकँकार। आपणा वेला वक्त आप सुहाइंदा, लक्ख चुरासी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्से सच विहार। सच विहारा हरि निरँकारा, आपणा आप जणाईआ। लेखा जाणे गोबिन्द सुत सुत दुलारा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। इक्क वजाए नाम नगारा, डंका फतिह इक्क सुणाईआ। चार वरनां करे प्यारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका धाम बहाईआ। पंचम मीता हो उज्यारा, पंचम देवे नाम वड्याईआ। अमृत
आत्म ठंडा ठारा, भर प्याला जाम प्याईआ। खण्डा फेरे अपर अपारा, अजपा जाप विच समाईआ। मिट्ठा पाए गुरसिखां दए आधारा, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल बोल जैकारा, एका फतहि दए सुणाईआ। शस्त्र बस्त्र तन शंगारा, पंचम पंचम रंग रंगाईआ। पंचम नाता तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकारा, पंचम नाद शब्द धुंन करे शनवाईआ। पंचम खोल्हे बन्द किवाड़ा, पंचम आत्म जोत नूर रुशनाईआ। पंचम सुणाए इक्क नगारा, अनहद आपणा राग अल्हाईआ। पंचम वखाए इक्क अखाड़ा, गोपी काहन आप नचाईआ। पंचम बोल सच जैकारा, एका रूप दए दरसाईआ। पंचम अग्गे मंगे मंग बण भिखारा, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। गुर चेला रूप धर संसारा, सुत दुलारा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखा रिहा जणाईआ। तेरा लेखा साचे पत्थर मीत, गुर सतिगुर आप चुकावणा। तेरी लग्गी सच प्रीत, लग्गी प्रीती तोड़ निभावणा। करे खेल आप अनडीठ, नेत्र नज़र किसे ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग आप समावणा। आपणे रंग हरि समाए, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। गोबिन्द मेला इक्क बणाए, सिँघ रूप वटाईआ। सज्जण सुहेला संग निभाए, लोकमात वज्जे वधाईआ। आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाए, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। उच्चे टिल्ले देवे ढाहे, पुरी अनन्द ना कोए वड्याईआ। सरसा लेखा आप मुकाए, गढ़्ही चमकौर वेख वखाईआ। सगला संग सर्ब तजाए, बन्धन कोए रहिण ना पाईआ। हेम कुण्ट वाला वेला तेरे चेते दए कराए, चेतन्न तेरा रूप कराईआ। पुरख अकाल सुत दुलारा सूलां सत्थर हेठ विछाए, पाखर तेरा सरहाणा ल्ए बणाईआ। आपणा तप तेरे तपदे हिरदे दए ठराए, आपणा ख़ून तेरीआं नीहां विच दबाईआ। फेर स्नेहुड़ा सच सुणाए, सुणनेहारा एका माहीआ। सथर तेरा रिहा हंढाए, जगत सेज ना कोए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी होए सहाए, रूप अनूप आप वटाईआ। गोबिन्द गुर गुर गले लगाए, आप आपणी गोद बहाईआ। तेरा मेला सहिज सुभाए, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। तेरा आसण सिँघासण नवेला रिहा विछाए, साची बणत आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। सुणाया हाल मित्र प्यारे, लिखण पढ़ण विच ना आया। किरपा करे आप निरँकारे, सुण सुण आपणे रंग वखाया। तेरा नूर होए उज्यारे, तेरी जोत करे रुशनाया। तेरा ख़ून डलकां मारे, नौ खण्ड पृथ्मी दए हिलाया। तेरा मन्दिर बणे इक्क नौ दुआरे, सम्बल नगरी नाउँ रखाया। विच वसे वसणहारे, वसणहारा आपणा मुख छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाया। सच संदेस सुणाया करतार, एका शब्द नाद वजाईआ। गोबिन्द सूरा होया ख़बरदार, सिँघ आपणा बल धराईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। तेरा
करां अन्त दरस दीदार, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। तेरा रूप वेखां विच संसार, जोत जोत तेरी रुशनाईआ। तेरा मन्दिर धाम न्यार, इट्ट गारा ना कोए लगाईआ। छप्पर छन्न ना कोए सहार, चार दीवार ना कोए बणाईआ। करे खेल अपर अपार, महिमा गणत गणी ना जाईआ। तेरा रूप निहकलंक नरायण नर होए अवतार, ना कोई जन्मे पिता माईआ। मैं वसां तेरे सच सदा दरबार, विछड़ कदे ना जाईआ। तेरा संदेसा देवां सर्ब संसार, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां विष्न ब्रह्मा शिव जगाईआ। सर्ब जीआं दा तूं सांझा यार, बेऐब नाउँ ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक करे प्यार, मख़लूक तेरी सर्ब रुशनाईआ। तेरा कर दरस दीदार, दीद ईद चन्द होए रुशनाईआ। लक्ख चुरासी पावें सार, नव नौ आपणी बणत बणाईआ। चार चार करे विचार, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। चार वेद चार वरन चार खाणी चार बाणी एका करें सच विहार, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। लक्ख चुरासी देवें ब्रह्म विचार, आत्म विद्या तेरी पढ़ाईआ। तीर निशाना मारें एका वार, साचा चिल्ला नाम चढ़ाईआ। चण्ड प्रचण्ड फड़े तेज़ कटार, ब्रह्मण्ड दए हिलाईआ। वण्डे वण्ड अन्तिम वार, लक्ख चार लेखा मुक्के बत्ती हज़ार, पूरा सके ना कोए कराईआ। समुंद सागर पत्थर पाहन जो रोवण ज़ारो ज़ार, दे दरस अन्त तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा रिहा मुकाईआ। पूर्ब लहिणा मुकावण आया, निरगुण सरगुण लै अवतार। जोती जोत भेख वटाया, रूप अनूप अगम्म अपार। किला कोट ना कोए बणाया, किसे वसे मन्दिर ना गुरदुआर। सच सिँघासण सोभा पाया, सचखण्ड निवासी इक्क इकल्ला एकँकार। तख्त निवासी हुक्म सुणाया, आप आपणी किरपा धार। लोकमात वेख वखाया, लक्ख चुरासी जगत पसार। भगत भगवन्त ल्ए उठाया, सन्त सुहेले कर प्यार। गुरमुखां आपणे अंग लगाया, गुरसिखां बख्शे चरन प्यार। गुरसिखां अंदर बजर कपाटी पाथर दए तुड़ाया, नाम खण्डा एका मार। उप्पर आपणा आसण लाया, आत्म सेजा कर त्यार। शब्द अनादी रिहा गाया, अठ्ठे पहर इक्क गुफ्तार। साचा इष्ट रिहा मनाया, जोती नूर नूर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जग पाथर तोड़े मात हँकार। जगत पाथर तुट्टणा, गुरसिख विरले मिले वड्याईआ। सारे घर घर सुखदे सुखणा, मिले गोबिन्द सच्चा माहीआ। उज्जल होए ना किसे मुखणा, आत्म अन्तर आपणा आप वस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पत्थर रिहा वखाईआ। पाथर लेखा जाणा मुक्क, हरि सतिगुर आप मुकाए। गुरसिखां अंदरों पर्दा चुक्क, जल्वा नूर आप दरसाए। प्रगट होए जो बैठा लुक्क, आप आपणी दया कमाए। हेम कुण्ट जो बैठा रिहा कर कर चुप्प, कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ शब्द डंक वजाए। नाल रखाए गोबिन्द सुत, सुत दुलारा विछड़ कदे ना जाए। करे खेल अबिनाशी अचुत,
पारब्रह्म बेपरवाहे। सच सुहञ्जणी सोहे रुत्त, पत्त डाल्ही आप महिकाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पाहन पाथर वेख वखाए। पाहन पाथर चुकया, काया बंक गढ़्ह दुआर। गोबिन्द सूरा एका उठया, शस्त्र बस्त्र पहन कटार। इक्क वखाए साचा किला कोटया, नाम सरूपी चार दीवार। जो जन रक्खे मेरी ओटया, देवां दरस खोल्ह किवाड़। कलिजुग जीव आहलणिउँ डिगे बोटया, ना सके कोए उठाल। आसा तृष्ना माया ममता भरी ना किसे पोटया, आसण ला ला बैठे धर्मसाल। गुरमुख विरले तन नगारे लग्गे चोटया, लेखा चुक्के शाह कंगाल। जिस जन अंदरों कढ्ढे खोटया, देवे नाम सच्चा धन माल। निर्मल नूर जगाए जोतया, जोती जाता पुरख अकाल। ना कोई वरन ना कोई गोतया, घट घट अंदर रिहा समाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। श्री भगवान खेल अवल्ला, कलिजुग अन्तिम आप कराईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन बैठ इकल्ला, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। गुर गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा गुरमुखां फड़े आपे पल्ला, आपणा पल्ला गुरमुखां रिहा फड़ाईआ। जोती शब्दी शब्दी जोती धार आपे रल्ला, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छला, अछल छल धारी आपणा रूप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल दीनन होए आप सहाईआ। दीन दयाल दया निध ठाकर, पारब्रह्म बेअंतया। अमृत धार वहाए डूँग्घा सागर, गुरमुख विरला पीवे सन्त आ। निर्मल कर्म होए उजागर, मिले मेल श्री भगवंतया। साचे घर बणे सौदागर, नाम वणज इक्क रखंतया। लेखा जाणे करता कादर, जुग जुग वेस अनेक वटंतया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवे वड्याई गुर तेग़ बहादर, जिस आपणा ख़ून गुरमुख चोली चाढ़या रंग बसंतया। संसार चोली चढ़या रंग बसन्त, गुर सतिगुर आप चढ़ाईआ। होए सहाई कलिजुग अन्त, सुत दुलारा ल्ए मिलाईआ। पल्ला फड़ाए श्री भगवन्त, छुट्ट कदे ना जाईआ। मिले वड्याई विच जीव जंत, अजूनी रहत होए सहाईआ। गुरसिख नार सुहागण मिले हरि हरि कन्त, घर वज्जे नाम वधाईआ। साची सेज सुहाए सोभावन्त, आसण सिँघासण डेरा लाईआ। कलिजुग लहिणा देण चुकाए अन्त, लेखा कोए रहे ना राईआ। लक्ख चुरासी एका देवे नाम मणीआ मंत, अक्खर वक्खर करे पढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण तोड़े गढ़्ह हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दए दरसाईआ। सोहँ रूप साचा रंग जिउँ नानक चाढ़े अंगद, रंगया रंग उतर ना जाईआ। माणस जन्म ना होए भंगत, जो जन आत्म परमात्म विच समाईआ। धन्न वड्याई गुरमुखां बणाई साची संगत, हरि जस हरि मन्दिर काया अंदर बह बह रहे गाईआ। दूसर दर ना जाए मंगत, जिस जन सतिगुर मिल्या पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दी गंवाए
भुक्ख नंगत, कर्म कुकर्मां मैल ध्वाईआ। हरि का भेव ना जाणे कोई पांधा पंडत, पढ़ पढ़ विद्या थक्की सर्ब लोकाईआ। हरि का रूप सदा अखण्डत, खण्ड खण्ड ना कोए कराईआ। नानक गोबिन्द वण्डी एका वण्डत, चार वरनां झोली पाईआ। नाम सति लोकमात लिख के दिती साची मन्नत, साचे सन्तां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर लेखा जाणे सर्ब घट अन्तर, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता पतित पुनीता गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत भगवन्त अन्त कन्त आपणा मेल मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ।
२१ जेठ २०१८ बिक्रमी अंगरेज़ सिँघ दे गृह नवीं बस्ती जम्मू
सचखण्ड निवासी श्री भगवान, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर खेल महान, निरगुण निरवैर पुरख अकाल दीन दयाल आप कराइंदा। सति सतिवादी सति निशान, इक्क इकल्ला एकँकार, सच दुआरे आप झुलाइंदा। जोती नूर कर उज्यार, आप उपजाए ठांडे दरबार, थिर घर साचा आप सुहाइंदा। कमलापाती मीत मुरार, आपे वसे वसणहार, दूसर संग ना कोए रखाइंदा। आपणी इच्छया भर भण्डार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल कराइंदा। करे खेल पुरख अबिनाशा, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। साचे मंडल पावे रासा, अगम्म अथाह आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण जोत नूर प्रकाशा, नूर नुराना डगमगाईआ। आदि जुगादि आपणी पूरी करे आपे आसा, दाता दानी शाह सुल्तान आप अख्वाईआ। थिर घर साचे कर निवासा, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला खेल खिलाईआ। इक्क इकल्ला पुरख समरथ, दर घर साचे सोभा पाइंदा। जुगा जुगन्तर महिमा अकथ, नाम भण्डारा आप वरताइंदा। निरगुण सरगुण चलाए रथ, रथ रथवाही दिस ना आइंदा। शब्द अगम्मी जणाए गाथ, मन्त्र अन्तर आप पढ़ाइंदा। त्रैगुण मीता देवे साथ, त्रै त्रै एका रंग वखाइंदा। एका शब्द नाद धुन पूजा पाठ, एका मन्दिर हरि सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेस वटाइंदा। जुग जुग वेस हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण करे रुशनाईआ। लोकमात हो उज्यारा, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। एका नाम शब्द जैकारा, चार कुण्ट दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आपणी कुदरत वेख वखाईआ। कुदरत कादर वेखणहारा, बेऐब नाउँ धराइंदा। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव बणे पनिहारा,
साची सेवा सेवक इक्क जणाइंदा। चार खाणी बण वरतारा, चारे बाणी झोली पाइंदा। चार जुग आपणी कारा, चारे वेद मुख सालांहयदा। चारों कुण्ट इक्क जैकारा, चार वरनां आप सुणाइंदा। चौथे घर चौथे पद आपे वसे वसणहारा, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मन्त्र एका नाउँ, एका वसे हर घट थाउँ, इष्ट देव इक्क अख्वाइंदा। एका इष्ट देव आत्म, परम पुरख बेपरवाहीआ। लक्ख चुरासी खेल परम परमात्म, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। निरगुण जोत उत्तम जातम, जोती जाता वरन गोत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग वेस अवल्लड़ा, निरगुण सरगुण धार। वसणहारा निहचल धाम अटल्लड़ा, लोकमात होए उज्यार। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख वखंदड़ा, करे खेल अगम्म अपार। जन भगतां फड़ाए नाम पलड़ा, दिस ना आए विच संसार। सन्तां अंदर आपे रलड़ा, जोती नूर कर प्यार। गुरमुखां सच संदेस एका घल्लड़ा, शब्द अनाद सच्ची धुन्कार। गुरसिखां दस्से राह सुखल्लड़ा, जुग जुग पावे सार। सच सिँघासण एका मलड़ा, सचखण्ड सच्चा दुआर। लक्ख चुरासी वेख वखंदड़ा, वेखणहारा एकँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। अपर अपारा हरि हरि खेल, अनुभव प्रकाश कराइंदा। दीपक जोत जगाए बिन बाती तेल, साचे मन्दिर आप टिकाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरिजन साजण ल्ए मेल, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाइंदा। अचरज करे आपणा खेल, वेद कतेब शास्त्र सिमरत भेव कोए ना पाइंदा। गुर अवतार रसना गायण जिहव, जिहवा रस इक्क वखाइंदा। हुक्मे अंदर लाए सेव, साचा हुक्म धुर फ़रमाना आप सुणाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अलख अभेव, अगम्म अथाह बेपरवाह दिस किसे ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी साची कार, करे कराए करनेहार, करता पुरख आपणी कल धराइंदा। करता पुरख कल धर, सो पुरख निरँजण वेख वखाईआ। हरि पुरख निरँजण नरायण नर, शाह पातशाह वडी वड्याईआ। एकँकारा सच सिँघासण बैठा चढ़, तख्त निवासी शाह पातशाह बेपरवाहीआ। आदि निरँजण आपणे मन्दिर आपे बैठा वड़, जोत उजाला नूर कराईआ। अबिनाशी करता आपणा घाड़न आपे घड़, मात पित ना कोए रखाईआ। श्री भगवान साचे मन्दिर आपणी विद्या आपे पढ़, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। पारब्रह्म आपणा फड़या आपे लड़, सगला संग आप रखाईआ। सचखण्ड निवासा खेल अबिनाशा थिर घर मन्दिर उच्च अटल्ला, वसणहारा इक्क इकल्ला, बेअन्त आपणी कल आप धराईआ। जुगा जुगन्तर खेल अवल्ला, सतिजुग त्रेता द्वापर फड़ाए आपणा पल्ला, जन भगतां वेख वखाईआ। राम नाम संदेस एका घल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर
अवर ना कोए चतुराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर खेल अपारा, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। करे खेल अगम्म अपारा, लक्ख चुरासी वेख वखाइंदा। जंगल जूह उजाड़ पहाडा, डूँग्घी कंदर समुंद सागर वेख वखाइंदा। शब्द अगम्मी नाद जैकारा, ब्रह्मादि आप सुणाइंदा। लोआं पुरीआं दए हुलारा, ब्रह्मण्ड खण्ड आप जगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दए सहारा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। एका खोल्ह बन्द किवाड़ा, साचा दर इक्क दरसाइंदा। एका मेला एका दर आप कराए करनेहारा, आपणा रंग आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता निहचल धाम इक्क सुहाइंदा। निहचल धाम उच्च अटल्ला, सो पुरख निरँजण आप सुहाइंदा। सच सिँघासण एका मल्ला, पारब्रह्म प्रभ चरन टिकाइंदा। शाह सुल्तान राज राजान सच संदेस एका घल्ला, धुर फ़रमाना आप जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाइंदा। जुग जुग रंग हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण आप रंगाईआ। सतिजुग साची बन्न्ह बन्न्ह धारा, सति सतिवादी वेख वखाईआ। एका आठा कर प्यारा, दोहां मेला सहिज सुभाईआ। दोए दोए साची करे कारा, त्रेता तेरा रूप वटाईआ। आपे जाणे अन्त किनारा, मध्ध आपणी खेल खिलाईआ। नर नरेश सच्ची सरकारा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, वेखणहार इक्क हो जाईआ। सतिजुग त्रेता रिहा ना विच संसारा, अन्तिम पन्ध मुकाईआ। द्वापर दोए दोए कर पसारा, लोचण नैण ना कोए वड्याईआ। लेखा लिखे अगम्म अपारा, पुराण पुराणी एह समझाईआ। एका तत्त ज्ञान जैकारा, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। एका पुरख मीत मुरारा, एका भगवन वेस वटाईआ। एका रथ रथवाही बणे संसारा, समुंद सागर पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे रंग समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर रंगया रंग, दिस किसे ना आया। निरगुण सरगुण आत्म सेज माण पलँघ, हरिजन साचे आप उठाया। जन भगतां अंदर बह बह वजाए मृदंग, नाद अनादी नाद सुणाया। मेट मिटाए अन्धेरा अन्ध, निरगुण जोत कर रुशनाया। भरम भुलेखा दूई द्वैती ढाहे कंध, साचा चन्द इक्क चमकाया। आत्म उपजाए परमानंद, निजानंद आपणा रस चखाया। पंच विकारा करे खण्ड खण्ड, नाम शस्त्र हथ्थ फड़ाया। सुरत सुवाणी ना होए रंड, हरि जू हरि हरि कन्त मेल मिलाया। नाता तुट्टे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज बंध ना कोए वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण मेला, लेखा जाणे गुरु गुर चेला, चेला गुर आप अख्वाया। सतिजुग त्रेता द्वापर उतरया आपणे घाट, जन भगतां मिले वड्याईआ। लक्ख चुरासी कोए ना निभया साथ, जो घड़या भन्न वखाईआ। करे खेल राम रामा त्रिलोकी नाथ, चौदां लोकां कुण्डा लाहीआ। गुरमुख विरले सुणाए आपणी साची गाथ, एका राम नाम
पढ़ाईआ। एका जोत करे प्रकाश, जोत निरँजण कर रुशनाईआ। एका अमृत आत्म देवे दात, निझर झिरना कँवल मुख भराईआ। एका दरस दिखाए बैठा रहे इकांत, आदि जुगादि ना मरे ना जाईआ। चरन प्रीती देवे सच सुग़ात, जन भगतां एका वस्त झोली पाईआ। हरिजन सगल विसूरे जायण लाथ, हरि हरि नेत्र लोचण नैण नज़री आईआ। लहिणा देणा चुक्के पूजा पाठ, जिस मिल्या बेपरवाहीआ। निर्मल जोत जगाए ललाट, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। लेखा जाणे तत्त आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेखे थाउँ थाँईंआ। रैण अन्धेरी मिटे रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। हरि भगतां वखाए अठ्ठे पहर प्रभात, प्रभाती वेला आपणा आप जणाईआ। हरिजन तेरी कोई ना दिसे ज़ात, तेरा आत्म ब्रह्म पारब्रह्म आपणी अंस बणाईआ। हरि ठाकर तेरा पिता मात, तूं बालक रूप वटाईआ। चरन कँवल बंधाया तेरा नात, सतिजुग त्रेता द्वापर पाया बन्धन, एका डोरी नाम रखाईआ। मस्तक टिक्का लाया चन्दन, निम वास रहिण ना पाईआ। घर दरस वखाए त्रिलोकी नंदन, लोचण नैण आप खुल्हाईआ। इक्क सुणाए सुहागी छन्दन, हरि का ढोला आपे गाईआ। हरि का नाम ना होए खण्डन, खण्ड खण्ड करे सर्ब लोकाईआ। दए सहारा ब्रह्माद ब्रह्मण्डन, ब्रह्म विद्या करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे भगतां आप मिलाईआ। साचे भगतां मेलया मेला, घर साचे वज्जे वधाईआ। रंग रंगाए सज्जण सुहेला, रंग रंगीला सच्चा माहीआ। आप जणाए आपणा वेला, थित वार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां देवे सच संदेस, सतिजुग त्रेता द्वापर इक्क आदेस, त्रैगुण भिन्न ना कोई रूप रेख ना दिसे चिन्ह, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। साचा खेल हरि खलाउणा, त्रै त्रै आपणा मूल चुकाइंदा। कलिजुग लोकमात रखाउणा, लक्ख चुरासी मेल मिलाइंदा। नौ खण्ड पृथ्मी किला कोट बणाउणा, जगत मन्दिर आप सुहाइंदा। माया ममता मोह हँकार भण्डार इक्क वरताउणा, एका भिच्छया झोली पाइंदा। जूठा झूठा डौरू हथ्थ फड़ाउणा, चारे कुण्टां डंक वजाइंदा। ईसा मूसा संग रलाउणा, संग मुहम्मद चार यार कलमा नबी आप पढ़ाइंदा। ऐनलहक नाअरा लाउणा, हू हू आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणे रंग समाइंदा। जुग जुग रंग हरि अवल्ला, निरगुण सरगुण दए चढ़ाईआ। लेखा जाणे राणी अल्ला, आलमगीर बेपरवाहीआ। धरत धवल वेखे मसल्ला, निउँ निउँ सजदा सीस झुकाईआ। आप फड़ाए आपणा पल्ला, दामनगीर सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेस एका घल्ला, एका गुण दए समझाईआ। नूरो नूर सच सिँघासण बैठा मल्ला, मुकामे हक इक्क ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा आप सुणाईआ। सच संदेसा हरि पैग़ाम, एका कलमा आप जणाइंदा। एका कासद इक्क
ग़ुलाम, धुर फ़रमाना इक्क सुणाइंदा। एका मुर्शद इक्क अमाम, सिर अमामां आप हो जाइंदा। एका लेखा जाणे दो जहान, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। एका मुहम्मद देवे ज्ञान, नेत्र नैण आप वखाइंदा। चौदां तबकां हक निशान, हक हकीकत मेल मिलाइंदा। मेरा नाउँ आलमीन शरअ कुरान, काया कुरा खोज खोजाइंदा। साचा हुजरा सच मकान, एका काअबा नज़री आइंदा। तेरी वण्डे वण्ड हो मेहरवान, महिबान बीदो आपणा खेल खिलाइंदा। बी ख़ैर या अल्ला शाह सुल्तान, नवाब नवाबां सिर आप अख्वाइंदा। लोकमात तेरा रूप बणाए हुक्मरान, हुक्म हाकम आप सुणाइंदा। चौदां सद रहिणा प्रधान, जगत प्रधानगी हथ्थ फड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग वखाइंदा। आपणा रंग हरि निरँकारा, आदि जुगादि वखाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यारा, पंज तत्त काया चोला नानक वेखे साचा माहीआ। एका वस्त सति भण्डारा, नाम सति झोली पाईआ। पाया पुरख अगम्म अपारा, आदि जुगादि विछड़ ना जाईआ। निरगुण सरगुण दोवें धारा, सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। चार कुण्ट बोल इक्क जैकारा, चार वरनां करे पढ़ाईआ। एका जोती दस अवतारा, गोबिन्द गीत सुहागी एका गाईआ। पुरख अकाल पिता प्यारा, हउँ बालक सेव कमाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, चार वरन एका रंग रंगाईआ। पंचम देवे साची धारा, अमृत आत्म मुख चुआईआ। पुरख अकाल वखाए सच दुआरा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। पिता पूत एका घर वसणेहारा, कलिजुग अन्तिम करे सालाहीआ। चारों कुण्ट अन्ध अन्धयारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। शाह सुल्तान राज राजान कोई ना जाणे धर्म दुआरा, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। पारब्रह्म आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जीव जंत पावे सारा, साध सन्त पूरन भगवन्त भगतन ल्ए तराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी चार वरन नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, उच्ची कूकण देण दुहाईआ। आत्म ब्रह्म ना किसे विचारा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पई लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां होए सदा सहाए, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। कलिजुग अन्तिम वेख वखाए, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण जोती जामा पाए, सरुगण रूप नज़र ना आईआ। निहकलंका नाउँ रखाए, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शब्द डंका इक्क वजाए, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उठाईआ। करोड़ तेतीसा सीस झुकाए, सुरपति राजा इन्द रहे शरमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी वेखे वखाए, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। लक्ख चुरासी चारे खाणी फोल फोलाए, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज पर्दा आप चुकाईआ। हरिजन वेखे जो जन रसना जिहवा रहे ध्याए, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। जुग जुग विछड़े ल्ए मिलाए, आप आपणी बूझ बुझाईआ। आपणा रंग दए चढ़ाए, रंग मजीठी उतर ना जाईआ। एका शब्द नाद वजाए, धुंन आत्मक करे शनवाईआ। पंचम मिल
मिल मंगल गाए, काया बंक होए सहाईआ। अमृत सरोवर जाम प्याए, इक्क प्याला रिहा वखाईआ। आत्म सेजा डेरा लाए, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ। सुरती शब्दी मेल मिलाए, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। दर घर साचे सोभा पाए, दस्म आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां ल्ए तराईआ। कलिजुग अन्तिम गुरसिख तराय, दीन दयाल हरि ठाकर। आप आपणी बूझ बुझाए, किरपा करे गहर गम्भीर गुण सागर। त्रैगुण माया पर्दा लाहे, एका देवे नाम रती रत्नागर। दर घर साचे वणज कराए, गुरमुख बणाए इक्क सौदागर। वस्त अमोलक झोली पाए, आप टिकाए काया गागर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा आदर। हरिजन साचा आप उठाया, किरपा कर श्री भगवान। आत्म अन्तर ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाया, नाता तुट्टा जगत जहान। साचा मन्त्र इक्क पढ़ाया, सो पुरख निरँजण हो मेहरवान। हँ ब्रह्म हर घट नज़री आया, सोहँ धार दो जहान। चार वरन पुरख अबिनाशी इक्क समाया, घट घट अंदर जोत महान। वरन गोत ना कोए रखाया, सृष्ट सबाई दा एका काहन। लक्ख चुरासी ल्ए प्रनाया, जो चरन कँवल धरे ध्यान। ऊँच नीच ना कोए वखाया, एका रंग रंगाए राज राजान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन साचे करे परवान। कलिजुग अन्तिम कर परवान, आपणा भेव खुल्हाईआ। सोहँ देवे शब्द ज्ञान, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। एका धुंन नाद सुणाए कान, काया मन्दिर अंदर आप वजाईआ। अमृत बख्शे पीण खाण, रसना रस ना कोए चखाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ मकान, बंक दुआरी सोभा पाईआ। धर्म झुलाए इक्क निशान, जगत नेत्र दिस ना आईआ। गुरमुख विरला चतुर सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। दर घर साचे देवे माण, मिले माण वड्याईआ। इक्क वखाए पद निरबाण, निर्भय होए सहाईआ। जन भगतां चुकाए आवण जावण काण, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। एका देवे नाम बबाण, हरिजन साचे ल्ए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग भगतां पैज रखाईआ। जुग जुग रक्खे पैज, दया कमाइंदा। कलिजुग हरिजन मेले सहिज सहिज, चोरी चोरी मेल मिलाइंदा । शब्द संदेसा पहलों देवे भेज, काया सुरती सोई आप उठाइंदा। फेर वखाए जोती तेज, जोत निरँजण डगमगाइंदा। फेर मेटे पिछला लेख, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिजन आपणे नेत्र आपे ल्ए पेख, जगत लोचण बन्द वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन आपणे रंग रंगाइंदा। कलिजुग अन्तिम रंगया रंग, गुरसिखां काया आप रंगाईआ। अंदर वड़ सूरा सरबंग, निरगुण सरगुण ल्ए जगाईआ। आत्म सेजा सुहाए पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। इक्क वजाए नाद मृदंग, अनहद साची सेवा लाईआ। आपे ढाए
झूठी कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। माया ममता मोह करे खण्ड खण्ड, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सुखमन तेरा मेटे पन्ध, टेढी धार ना कोए अटकाईआ । ईड़ा पिंगल हस्स हस्स सुणाउण छन्द, गुरसिख मिल्या भाईआं भाईआ। पारब्रह्म सदा बख्शंद, ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आपणा रंग वखाईआ। कलिजुग रंग बेअन्त, भेव किसे ना आया। भरमे भुल्ले जीव जंत, धीरज जत ना कोए रखाया। माया रुल्ले साध सन्त, सति जोग ना कोए कमाया। गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समाया। साचे दर ना बणया कोए मंगत, जूठी झूठी झोली भिच्छया रहे वखाया। रूप ना बणया साची संगत, ज़ात पात ना भेत मिटाया। आपणी आपणी करदे रहे मन्नत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सीस ना किसे झुकाया। कलिजुग लेखा ल्ए अन्त, बचया कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी दए सज़ाया। लक्ख चुरासी लाए डन्न, जो बैठे राम भुलाईआ। जो घड़या सो देवे भन्न, शंकर त्रिसूल रिहा वखाईआ। ढा ढा ढेरी करे हँकारी मन, मन वासना दए खपाईआ। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्न, नूर नूर कर रुशनाईआ । जो भाणा रहे मन्न, लक्ख चुरासी विचों बैठे आपणा मुख छुपाईआ। रसना कहिण धन्न धन्न, वाहवा तेरी वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिस सज्जण ल्ए मिलाईआ। सो सज्जण मिलणा गुर, जिस मस्तक लेख लिखाया। सतिगुर चढ़या साचे घोड़, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां फेरी पाया। निरगुण हो हो रिहा दौड़, औदां जांदा दिस ना आया। लक्ख चुरासी वेखे रीठा कौड़, अमृत फल फोल फोलाया। जन भगतां आपे जाए बौहड़, सिर आपणा हथ्थ टिकाया। नाता तोड़े मढ़ी गोर, ख़ाकी ख़ाक ना कोए रमाया। आप आपणे संग ल्ए तोर, एका पल्लू नाम फड़ाया। कलिजुग अन्धेरा पार कराए घोर, पंज चोर शोर ना कोए मचाया। नाम अगम्मी बद्धी डोर, दो जहान टुट्ट ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर हरि भगत ल्ए मिलाया। हरि भगतन मेला हरि भगवन्त, हरी हरि आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जाता बणाए बणत, जुगत आपणे हथ्थ रखाइंदा। हरिजन मेला नारी कन्त, कन्त सुहाग वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले आपणे घर, घर सुहञ्जणा आदि निरँजणा निरगुण सरगुण एका बंक वखाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्तन देवे साचा दान, दाता दानी नाम वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा।