२१ जेठ २०१८ बिक्रमी बीबी केसरी दे गृह राणी बाग़ जम्मू
जिउँ जिउँ लेख तिउँ मुकदा, पूर्ब कर्म रहिण ना पाईआ। जिउँ जिउँ हुक्म तिवें तिव गुरसिख झुकदा, बिन हुक्म ना कोए झुकाईआ। जिउँ जिउँ वेला तिउँ तिउँ पैंडा मुकदा, पान्धी पन्ध आप मुकाईआ। जिउँ जिउँ निशाना तिउँ तिउँ तीर शब्द ना उकदा, आत्म निशान रिहा बणाईआ। जिस समें सतिगुर पूरा उठदा, गुरमुख साचे नाल मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां उप्पर आपे तुट्ठदा, खिमां ग़रीबी आप हंढाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सद्द सद्द तिन्नां कोलों पुछदा, गुरसिख गुरमुख हरिजन कवण कूटे डेरा लाईआ। पावे सार रूप धर माणस मनुख दा, नव नौ फोल फोलाईआ। माणस एका ज़ात बूटा उलटा रुक्ख दा, मात गर्भ उलटा वेख वखाईआ। दस्स मास धूंआँ धुखदा, अग्नी अग्ग अग्न कुण्ड तपाईआ। जिस कोलों साहिब सतिगुर रुसदा, जूनी जून दए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग लहिणा आप मुकाईआ। जिस लहिणा तिस हरि जू देणा, लेखा लेख रहे ना राईआ। नेत्र दरस दिखाए आपणे नैणां, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। शब्द सुणाए साचा कहिणा, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। नाम पहनाए तन साचा गहिणा, काया कंचन रूप वटाईआ। हरिसंगत विच मिल के बहणा, हरि जू हरि हरि होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा एका एक अख्वाईआ। एका एक देवण योग, पारब्रह्म हरि अख्वाइंदा। नाता तोड़ जगत वियोग, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। चरन कँवल कराए धुर संजोग, आप आपणे रंग रंगाइंदा। दरस दिखाए इक्क अमोघ, रूप अनूप आप वटाइंदा। सोहँ शब्द चुगाए साची चोग, हँसा काग रूप वटाइंदा। लेखा चुक्के तीन लोक, त्रैगुण बन्धन आप मुकाइंदा। इक्क वखाए साची ओट, दूसर सीस ना कोए झुकाइंदा। जगत वासना कढ्ढे खोट, आत्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। निर्मल नूर जगाए जोत, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। बन्द किवाड़ा खुल्ल्हे सोत, दूई द्वैती पर्दा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा झोली पाइंदा। हरिजन लहिणा झोली पा, हरि हरि साचा ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख मिल्या सच्चा शाह, जिस दा दिता कर्ज़ा लाहीआ। नाल बणाए हरिसंगत ग्वाह, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जगत विछड़े मेले आ, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। आप जपाए आपणा नाँ, गुरसिखां नाम आपे गाईआ। बण सुहेला पकड़े बांह, जिउँ सज्जण मीत गुसाँईंआ। निथाव्याँ देवे चरन कँवल साचा थाँ, थान थनंतर इक्क सुहाईआ। गुरमुख बाल अञ्याणे गोद बिठाए जिउँ बालक मां, पिता पूत आप हो जाईआ। सदा सुहेला समरथ रक्खे ठंडी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब कर्म पूर्ब जन्म लेखा लेखे लाईआ। लेखा लेखे लाए हरि निरँकारा,
हरिजन साचा मेल मिलाईआ। तुट्टा फंद अन्तिम वारा, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। लेखा मंगे ना कोए आए दुआरा, हिसाब किताब ना कोए जणाईआ। गुर सतिगुर पावे साची सारा, जिस काया चोला बणत बणाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, रूप अनूप आप दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे ल्ए लगाईआ। लेखा लेखे जाए लग्ग, जिस जन हरि हरि आप लगाइंदा। दरस दिखाए सूरा सर्बग्ग, सुर नर मुन जन आपणे दर बहाइंदा। त्रैगुण अग्नी बुझे अग्ग, तत्व तत सर्ब मिटाइंदा। हँस बणाए फड़ फड़ कग्ग, काग हँस रूप वटाइंदा। माणक मोती हीरा बणे सुच्चा नग, जिस जन आपणे सीस टिकाइंदा। अन्त काल अद्धविचकार ना जाए छड्ड, पार किनारा आप वखाइंदा। लक्ख चुरासी नालों करे अड्ड, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। इक्क सुणाए साचा नाद, नाम निधाना आपे गाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा आप मुकाइंदा। लहिणा मुक्के जगत जुग, जुग चार आरजा बीत बिताईआ। सन्त सुहेले गुरु गुरमुख गुर गुर चुग, चुण चुण आपणे संग मिलाईआ। जिउँ जिउँ औध रही पुग, घड़ी पल्ल लेखा वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। हरिजन मेला एका घर, घर संगत रूप वटाया। पुरख अबिनाशी अंदर बैठा वड़, घट घट आपणा आसण लाया। इक्क दूजे दा फड़ाए लड़, साक सज्जण सैण भाई भैण मीत मुरारा गुरमुख इक्क वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा संग निभाया। साध संगत साचा संग, गुर सतिगुर संग निभाईआ। नेत्र पेख चढ़े रंग, मन मलंग उठ ना दहि दिश धाईआ। सुहाए सुहञ्जणी सेज पलँघ, आत्म अन्तर आप विछाईआ। उप्पर बैठ सूरा सरबंग, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन फड़ाए साचा लड़, हरिसंगत संग रखाईआ। हरिसंगत हरी दुआर, हरि की पौड़ी आप चढ़ाइंदा। अमृत जल वहाए धार, डूँग्घी धार आप रखाइंदा। शंकर वेख करे प्यार, वाहवा हरि हरि खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम हो उज्यार, पतित पवित पतित पुनीता आपणा दर वखाइंदा। जगत निमाणे जाए तार, ठांडा सीता सति सन्तोख दया निध दीन दयाल ठाकर सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन हरिसंगत मेला, आप कराए सज्जण सुहेला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बन्धन आपे पाइंदा।
२१ जेठ २०१८ बिक्रमी सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू।
सो पुरख निरँजण साहिब सुल्तान, निरगुण अनुभव रूप रखाइंदा। सचखण्ड वसे सच मकान, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। थिर घर जोत नूर महान, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपणी इच्छया नाम प्रधान, धुर फ़रमाना नाद अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि आपणा खेल खिलाइंदा। आदि पुरख हरि खेल न्यारा, रूप अनूप आप धराइंदा। सो पुरख निरँजण हो उज्यारा, हरि पुरख निरँजण भेव चुकाइंदा। एकँकारा वसणहारा उच्च अटल मुनारा, साचे मन्दिर सोभा पाइंदा। आदि निरँजण जोत नूर कर उज्यारा, दीवा बाती ना कोए रखाइंदा । अबिनाशी करता आपणा खोल्ह किवाड़ा, थिर घर साचा रंग रंगाइंदा। श्री भगवान नाद अनादी बोल जैकारा, नाउँ निरँकारा आप प्रगटाइंदा। पारब्रह्म प्रभ आप आपणा कर पसारा, निरगुण निराकार वेख वखाइंदा। सच सिँघासण साचे तख्त बैठ सच्ची सरकारा, शाहो भूप आपणा हुक्म वरताइंदा। दर दरवेश बण भिखारा, अलख अगोचर आपणी अलख जगाइंदा। निउँ निउँ करे आप निमस्कारा, सीस जगदीस आप झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, आपणा हुक्म आप चलाइंदा। आदि पुरख पुरख अकाल, अकल कल वडी वड्याईआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाल, दूसर बंक ना कोए सुहाईआ। आपणा दीपक आपे बाल, साचे मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा खेल खिलाईआ। आदि पुरख हरि खेल अवल्ला, इक्क इकल्ला आप कराइंदा। सचखण्ड दुआरे वसे सच महल्ला, दर घर साचे सोभा पाइंदा। आपणे नूर आपे बल्ला, नूर नुराना डगमगाइंदा। सच संदेश आपे घल्ला, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच सिँघासण आपे चढ़, राज राजान आप अख्वाइंदा। शाहो भूप हरि राजन राजा, शाह पातशाह बेपरवाहीआ। आपणा साजण आपे साजा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। आप सुणाए आपणा वाजा, नाद धुंन आप उपाईआ। आपे रचया आपणा काजा, थिर घर साचे दए वधाईआ। आपे रक्खे आपणी लाजा, आप आपणी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप चुकाईआ। आपणा भेव हरि चुकाइंदा, निरगुण रूप रूप अगम्म। आपणा खेल आप खिलाइंदा, आपणी इच्छया आपे प्या जम्म। आपणा मन्दिर आप सुहाइंदा, आपे बेड़ा रिहा बन्न्ह। आपणी जोत आप जगाइंदा, ना कोई सूरज ना कोई चन्न। आपणा वेस आप वटाइंदा, ना कोई जननी जणे जन। आपणा बल आप धराइंदा, पुरख अगम्मा हो प्रबल। आपणी इच्छया आप प्रगटाइंदा, आपणे अंदर मार उछल्ल। आपणी वस्त आप वरताइंदा, सच संदेसा एका घल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आदि पुरख एका हरि आपणा खेल आप खिलाइंदा। आदि पुरख हरि खेल अपारा, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। सचखण्ड निवासी हो उज्यारा, सचखण्ड बैठा सेज सुहाईआ । आपे नारी बण बण कन्त भतारा, आपणा संग निभाईआ। आप उपाए सुत दुलारा, आपणी वण्ड वंडाईआ। आपे विष्न ब्रह्मा शिव कर उज्यारा, त्रै त्रै लेखा दए गणाईआ। आपे त्रैगुण माया बण वरतारा, आपे पंचम तत्त करे कुड़माईआ। आपे ब्रह्मण्ड खण्ड कर पसारा, लोआं पुरीआं करे रुशनाईआ। आपे रवि ससि जोती नूर देवे साची धारा, मंडल मण्डप आप सुहाईआ। आपे जल थल महीअल लाए अखाड़ा, आप आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी झोली आप भराईआ। आपणी इच्छया झोली भर, हरि साचा खेल खिलाइंदा। आपणी गोदी शब्द धर, शब्द गोद विष्न बहाइंदा। विष्न अंदर अमृत धर, कँवल नाभ खिलाइंदा। कँवल अंदर ब्रह्म वड़, पारब्रह्म प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। हरि हरि आपणा खेल खिलाया, महिमा अकथ अकथ रखाइंदा। दाई दाया बण बण सेव कमाया, दिस किसे ना आइंदा। विष्न ब्रह्मा आपे जाया, साची गोद सुहाइंदा। एका अक्खर दए पढ़ाया, दूजा होर ना कोए वखाइंदा। कागद कलम ना रक्खे शाहया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणी रचना वेख वखाइंदा। एका विष्न विश्व धार, हरि आपणा नूर धराइंदा। जोती जाता पुरख बिधाता हो उज्यार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। कमलापाता देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। आप सुणाए आपणी गाथा, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। इक्क रखाए साचा हाटा, चरन दुआर सोभा पाइंदा। निरगुण जोत नूर ललाटा, एका नूर डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठा पुरख अबिनाशा, निरगुण आपणा नूर वखाइंदा। विष्नूं निउँ निउँ टेके माथा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। साहिब सुल्तान सर्ब कल समराथा, आपणी कल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपणे हथ्थ रखाइंदा। आपणी रचना हरि निरँकारा, निरगुण निरवैर आप रचाईआ। साकार खेल अगम्म अपारा, भेव अभेद आप चुकाईआ। एका मन्दिर सच दुआरा, सच साचा दए वखाईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका गुण दए समझाईआ। एका वस्त इक्क भण्डारा, एका रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मार्ग रिहा वखाईआ। साचा मार्ग हरि जणाइंदा, विष्न ब्रह्मा कर त्यार। नूर नूर आप धराइंदा, निरगुण आपणा कर आधार। आपणा दरस आप वखाइंदा, स्वच्छ सरूपी हो उज्यार। आपणा लेख आप पढ़ाइंदा, लिख्या लेख अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे तत्त विचार। एका तत्त शब्द ज्ञाना, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। एका बन्न्हे साचा गाना, पुरख अबिनाशी सगन मनाईआ। एका राग इक्क
तराना, एका नाद रिहा वजाईआ। एका मन्दिर इक्क मकाना, एका घर रिहा वखाईआ। एका साहिब इक्क सुल्ताना, शाहो भूप इक्क वड्याईआ। एका हुक्म इक्क फ़रमाना, एका एक रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आपणा भेव चुकाईआ। आदि पुरख चुक्कया भेव, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। आदि जुगादि रहे सदा निहकेव, निहचल धाम आसण लाइंदा। विष्न तेरी साची सेव, सेवक रूप आप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाइंदा। विष्न तेरा साचा रंग, सो पुरख निरँजण आप रंगाईआ। तेरे अन्तर सच पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। तेरी कँवली इक्क तरंग, कँवल फुल्ल महिकाईआ। तेरे बाहर परमानंद, अनन्द अनन्द समाईआ। तेरा रूप निरगुण चन्द, साचा चन्द दए वखाईआ। तेरा मुख खोल्हे बन्द, बन्दीखाना दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। एका गुण श्री भगवान, हरि साचा सच जणाइंदा। तेरा रूप अनूप महान, पारब्रह्म आप प्रगटाइंदा। तेरा नाउँ सच निशान, इक्क इकल्ला आप उठाइंदा। वस्त अमोलक देवे दान, तेरी झोली आप भराइंदा। ब्रह्मा वेता कर परवान, तेरा संग मिलाइंदा। दोहां विचोला नौजवान, बिरध बाल ना रूप वटाइंदा। एका हुक्म करे फ़रमान, अभुल भुल कदे ना जाइंदा। वेखणहारा सुन अगम्मी सुंञ मसाण, आप आपणा नैण खुल्हाइंदा। आपणी इच्छया प्रगट करे आप मेहरवान, आपणा अंग अंग नाल मिलाइंदा। शंकर लेखा इक्क वखाण, साचा बन्धन आपे पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। हरि पर्दा आप चुकाइंदा, विष्न ब्रह्मा शिव कर त्यार। वस्त अमोलक आप वरताइंदा, त्रैगुण माया तत्त भण्डार। लक्ख चुरासी घाड़न इक्क घड़ाइंदा, भाण्डे घड़े आप ठठयार। साची भट्ठी आप तपाइंदा, अग्नी तत्त कर उज्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे साची कार। साची कार करता पुरख, विष्न ब्रह्मा शिव जणाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, लक्ख चुरासी ल्ए प्रगटाईआ। एका दस्से आपणी परख, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। आप बहाए चरन धूढ़ी फर्श, अर्श आपणा रंग वखाईआ। आदि जुगादि ना करना तरस, त्रै त्रै वेखे थाउँ थाँईंआ। आप वखाए आपणा दरस, तिन्नां पूरी आस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि साचा सच जणाइंदा। विष्नूं भण्डारा एका भरना, ब्रह्मा ब्रह्म रूप धराइंदा । शंकर अन्तिम खेल करना, जो घड़या भन्न वखाइंदा। सभ दे अंदर हरि जू वड़ना, निरगुण आपणा रूप वटाइंदा। आपणे पौड़े आपे चढ़ना, साचा मन्दिर इक्क सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी खेल खिलाउणा, पुरख अकाल
दए वड्याईआ। विष्नूं तेरा बंस बणाउणा, बंसावली आप हो जाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म धराउणा, पारब्रह्म करे रुशनाईआ। शंकर तेरा संग निभाउणा, विछड़ कदे ना जाईआ। साची सेवा इक्क समझाउणा, साचा मार्ग रिहा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वखाईआ। एका गुण हरि करतारा, त्रै त्रै आप जणाइंदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलाइंदा। जोती जाता हो उज्यारा, घट घट नूर नूर डगमगाइंदा। आपणा हुक्म सुणाए सच्ची सरकारा, घट अनहद नाद वजाइंदा। आपणा सिँघासण लाए अपर अपारा, आत्म सेजा आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव साची सेवा लाइंदा। साची सेवा कर परवान, विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाया। तूं दाता दानी श्री भगवान, हउँ भिक्खक भिखारी दर ते आया। लक्ख चुरासी दिता दान, वस्त अमोलक झोली पाया। कवण रूप लोकमात होए प्रधान, कवण हिस्सा वण्ड वण्डाया। कवण वखाए सच निशान, सच निशाना कवण उठाया। कवण सुणाए साचा गान, कवण नाउँ नाउँ प्रगटाया। कवण इष्ट करे ध्यान, कवण निगहबान होए सहाया। कवण बख्शे साचा माण, कवण गले ल्ए लगाया। कवण अन्तिम मेले आण, विछोड़ा दए कटाया। एका देणा सच फ़रमान, हउँ दर बैठे मंगण आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सच संदेसा आप सुणाया। सच संदेसा श्री भगवाना, विष्न ब्रह्मा शिव आप सुणाईआ। सो पुरख निरँजण होए प्रधाना, नूर नूर रुशनाईआ। हँ ब्रह्म वेखे लक्ख चुरासी जीव जहाना, ब्रह्म आपणी वण्ड वंडाईआ। आपणा नाउँ वखाए सच निशाना, आदि जुगादि झुलाईआ। अमृत आत्म देवे पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। नाद अनादि सुणाए गाना, घट मन्दिर आप वजाईआ। घर घर प्रगट होवे साचा कान्हा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आत्म ब्रह्म करे परवाना, आपणी गोद बहाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्याना, हरि सरन सच्ची सरनाईआ। चार खाणी वण्ड वण्डाना, अंडज जेरज उत्भुज सेत्ज नाउँ रखाईआ। चारे बाणी सुणाए गाना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपे गाईआ। चारे जुग करे प्रधाना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाउँ रखाईआ। चारे वरन वखाए निशाना, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रूप वटाईआ। अठारां बरन देवे माणा, वरन अवरन आपे हो जाईआ। गुर गुर रूप पहने बाणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। भगतां सुणाए सच तराना, लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए जगाईआ। सन्तां देवे नाम निधाना, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरमुख वेखे मार ध्याना, आलस निन्दरा विच ना आईआ। गुरसिखां वखाए इक्क मकाना, हरि चरन सच्ची सरनाईआ। जुग जुग आवे जावे खेले खेल दो जहाना, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। आपणा देवे नाम परवाना, अवतार गुर संदेस सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा
शिव आप समझाईआ। तिन्नां सुणया हरि सुणाया, निउँ निउँ करन निमस्कारा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वण्ड वण्डाया, कवण रूप आए हरि निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दस्सणा खोल्ह किवाड़ा। खोल्ह किवाड़ हरि सुणाइंदा, धुर फ़रमाना बोल जैकार। सतिजुग सति सति वरताइंदा, ब्रह्म मति कर प्यार। रती रत रत रंगाइंदा, नाम रत तन शंगार। साचा रथ आप चलाइंदा, रथ रथवाही हो त्यार। निरगुण सरगुण रूप वटाइंदा, वार अठारां ल्ए अवतार। सिर बावन ताज टिकाइंदा, आप आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जणाए आपणी कार। सतिजुग अन्तिम पार कराउणा, त्रेता मात ल्ए प्रगटाईआ। दोए दोए रूप जामा पाउणा, महिमा अनूप आपणी आप वखाईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ तुड़ाउणा, आत्म दरसी ल्ए मिलाईआ। साचा मार्ग इक्क रखाउणा, चार वरन वरन सरनाईआ। अन्तिम अन्त पन्ध मुकाउणा, थिर लेखा दए चुकाईआ। द्वापर दोए दोए जोग कमाउणा, लोकमात कर रुशनाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, एका भगत दए समझाईआ। दुष्ट हँकारी मेट मिटाउणा, हरि भगतन दए वड्याईआ। कलिजुग सत्थर कूड़ विछाउणा, चार कुण्ट वेख वखाईआ। बोध ज्ञाना मुख छुपाउणा, अगाध बोध ना कोए वखाईआ। काला सूसा रंग रंगाउणा, ईसा मूसा तन पहनाईआ। इक्क हदीसा आप पढ़ाउणा, संग मुहम्मद चार यार एका कलमा दए सुणाईआ। मुकामे हक डेरा लाउणा, हक हकीकत वेख वखाईआ। लाशरीक खेल खिलाउणा, परवरदिगार सच्ची शहिनशाहीआ। नबी रसूल मुल्लां शेख़ मुसायक आप पढ़ाउणा, इक्क हदीस दए जणाईआ। चौदां चौदां कुण्डा आपे लाउहणा, चौदां तबक करे रसाईआ। चौदां सदीआं झोली पाउणा, एका वण्ड वंडाईआ। नानक निरगुण जोत जगाउणा, पंज तत्त काया चोला करे रुशनाईआ। नाम सति इक्क दृढ़ाउणा, एका गुण वखाईआ। एका जोती जोत डगमगाउणा, गोबिन्द मेला साचे माहीआ। कलिजुग अन्तिम पन्ध मुकाउणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। नौ नौ खेड़ा आप वसाउणा, नौ नव फेरा पाईआ। चार जुग दा भेख मिटाउणा, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग गुर अवतार जुग जुग आपणी सेवा लाउणा, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। कोटन कोटि राम कृष्न प्रगटाउणा, सीस ताज टिकाईआ। कोटन कोटि रावण हँकारी मार मुकाउणा, एका चिल्ला तीर कमान उठाईआ। पुरख अबिनाशी वेख वखाउणा, साचे तख्त बैठा साचा माहीआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर कलिजुग नेत्र नज़र ना आउणा, धूंआँधार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव एका तत्त समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। आदि पुरख प्रभ दिता दान, साची झोली आप भराइंदा। लक्ख चुरासी कर प्रधान, लोकमात नाच
नचाइंदा। शाहो भूप बण राज राजान, साचा अदल आप कमाइंदा। हथ्थ फड़ाए कमान, राए धर्म चित्रगुप्त लेखा सर्ब लिखाइंदा। लाड़ी मौत करे परवान, जीव जंत अन्त प्रनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपणा वक्त आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेला वक्त सच्ची सरकार, तेरा तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ मंगदे बण भिखार, दर दुआर दर दरवेश सीस झुकाईआ। तूं अन्तिम करना सच्चा प्यार, भुल कदे ना जाईआ। तेरा नाता अपर अपार, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाईआ। तेरी गाथा गाईए एकँकार, तेरा नाउँ जैकार लगाईआ। विष्नूं तेरा रूप अपार, सीस जगदीस रिहा समझाईआ। ब्रह्मा तेरी मेरी ग़ुफ्तार, चार वेद करे पढ़ाईआ। शंकर तेरा मेला कन्त भतार, नारी निरगुण नूर आप प्रनाईआ। अन्तिम वेला करे कल्याण, कल काती वेखे थाउँ थाँईंआ। नव नौ चुक्के झूठ दुकान, माया ममता रहिण ना पाईआ। हउमें हंगता मिटे निशान, जूठ झूठ डंक ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला अन्त रिहा दरसाईआ। वेला अन्तिम कलिजुग आउणा, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी रूप धराउणा, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। पूर्ब लेखा पूर कराउणा, गुर अवतार गए समझाईआ। निहकलंक हरि आप अख्वाउणा, ना कोई पिता ना कोई माईआ। शब्द नगारा डंक वजाउणा, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां आप सुणाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाउणा, राज राजान नज़र कोए ना आईआ। चार वरनां पन्ध मुकाउणा, एका रूप सर्ब दरसाईआ। एका मन्त्र नाम दृढ़ाउणा, सो पुरख निरँजण करे सच पढ़ाईआ। आत्म ब्रह्म नज़री आउणा, ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। अठसठ तीर्थ पन्ध मुकाउणा, निझर झिरना दए झिराईआ। अमृत ताल आप भराउणा, कँवल नाभ खिलाईआ। साचा राग इक्क सुणाउणा, अनहद नाद वजाईआ। छत्ती राग मुख शर्माउणा, हरि का भेव कोए ना पाईआ। बरन अठारां मेट मिटाउणा, ज़ात पात ना कोए रखाईआ। कलमा अमाम इक्क पढ़ाउणा, आलमीन सर्ब लोकाईआ। राम रमईया नज़री आउणा, घट घट रामा आसण लाईआ। कान्हा कृष्ना वेख वखाउणा, काया मंडल रास रचाईआ। ईसा मूसा लड़ फड़ाउणा, मुकामे हक कर रसाईआ। मुहम्मद पन्ध आप मुकाउणा, चौदां सदीआं वेख वखाईआ। अमाम मैंहदी रूप धराउणा, शाह सुल्तान बेपरवाहीआ। नानक निरगुण नज़री आउणा, गोबिन्द जोत जोत रुशनाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार पुरख अकाल आप अख्वाउणा, विष्न ब्रह्मा शिव एका गुण दए समझाईआ। सति सति सांतक सति वरताउणा, असति दए मिटाईआ। हिँसा रोग ना किसे सताउणा, दूई द्वैत ना कोए रखाईआ। लक्ख चुरासी एका हरि का नाम चोग चुगाउणा, सोहँ हँसा माणक मोती आप रखाईआ। काया मन्दिर अंदर इक्क सुहाउणा, निरगुण दीवा बाती कर रुशनाईआ। पतिपरमेश्वर नज़री आउणा, बजर कपाटी तोड़ तुड़ाईआ।
सुरत सुवाणी हाणी शब्द मिलाउणा, मिल्या मेल विछड़ ना जाईआ। इक्क दूजे दे गल विच पल्ला पाउणा, गुरसिख गुर गुर एका रंग रंगाईआ। मुरीद मुर्शद बन्न्ह वखाउणा, एका डोरी हथ्थ फड़ाईआ। चन्द नौचन्दी आप चढ़ाउणा, चौदस रैण दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि कलिजुग तेरी अन्तिम वर, लक्ख चुरासी एका ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। लक्ख चुरासी एका ब्रह्म, ईश जीव आप उपाइंदा। आपे देवे पवण स्वासी दम, पवण उणंजा खेल खिलाइंदा। आपे रूप वटाए पंज तत्त हड्ड मास नाड़ी चम्म, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाइंदा। आप देवणहारा नाम धन्न, सच ख़ज़ाना आप वरताइंदा। आपे देवणहारा डन्न, नाम खण्डा हथ्थ उठाइंदा। आपे जो घड़या सो देवे भन्न, घड़न भन्नणहार भेव कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, साचा खेल आप खिलाइंदा। साचा खेल खेले ख़ालक, ख़लकत आपणी वेख वखाईआ। बिरध बाल ना दिसे रूप बालक, बाल जोबन वेख कोए ना पाईआ। निरगुण सरगुण बण के आया सालस, पारब्रह्म वडी वड्याईआ। लक्ख चुरासी जीव करे ख़ालस, ज़ात पात मेट मिटाईआ। गुरसिखां मेटे झूठी निन्दरा आलस, जगत दलिद्र दए गंवाईआ। जन्म जन्म दी लाहे कालख, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। पतिपरमेश्वर बण के आया पारख, नाम कसवटी हथ्थ उठाईआ। लोकमात हट्ट ना बणाया ना कोई देवे आढ़त, तोला नज़र कोए ना आईआ। चार दीवारी इट्टां पत्थर घाड़त, अंदर वसे ना साचा माहीआ। आत्म अन्तर पूजा पाठ वेखे घृत, साचा हवन आप दरसाईआ। लक्ख चुरासी लिख लिख लेख थक्की इबारत, लिख लिख लेखा ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, निरगुण दाता इक्क अख्वाईआ। निरगुण दाता जीव जंत, जोती जाता हरि अख्वाइंदा। पारब्रह्म पूरन भगवन्त, पतिपरमेश्वर खेल खिलाइंदा। मुकंद मनोहर लखमी नरायण आदि अन्त, रूप अनूप आप धराइंदा। हरिजन मेले साचे सन्त, सति सतिवादी वेख वखाइंदा। होए मिलावा जिउँ नार कन्त, साची सेजा सोभा पाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, साची सेवा आप कमाइंदा। आपणी महिमा जणाए अगणत, आपणी विद्या आप सिखाइंदा। आपे गुरु आपे अक्खर आपे मंत, आपे पढ़ पढ़ नाद वजाइंदा। कलिजुग अन्तिम चार वरन इक्क बणाए साची संगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पन्ध मुकाइंदा। हरिजन साचा आत्म बोध साचा पंडत, जिस जन ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाइंदा। झूठी माया करे खण्डत, खण्डा नाम विच फिराइंदा। मुरीदां वखाए मुर्शद जन्नत, चरन दुआरा इक्क वड्यांअदा। गढ़्ह तोड़े हउमें हंगत, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। हरिजन दूजे दर ना जाए मंगत, जिस जन पुरख अबिनाशी दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न ब्रह्मा शिव एका घर वखाइंदा। एका घर दर दरवाज़ा, पुरख अबिनाशी आप खुल्हाईआ। ग़रीब निमाणयां पाए सार ग़रीब निवाज़ा, दीनन आपणी दया कमाईआ। एका नाम चलाए सच जहाज़ा, चार वरन ल्ए चढ़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी फिरे भाजा, सत्तां दीपां फेरा पाईआ। फड़ फड़ बन्न्हे शाह नवाबा, राजन राज बचया कोए रहिण ना पाईआ। अश्व घोड़े चढ़या ताजा, नीला नीली धारों पार कराईआ। नाल रखाया अनहद वाजा, गुरमुखां अंदर रिहा वजाईआ। अन्तिम अन्त रक्खे लाजा, जो जन बैठे ध्यान लगाईआ। मनमुख जीवां खोल्हे पाजा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जो बैठे मन लगाईआ। एका भुल्लया जिस जन साजण साजा, शाह पातशाह नज़र ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, पारब्रह्म पुरख सुल्ताना, जन भगतां बन्न्हे साचा गाना, नाम निशानी हथ्थ उठाईआ। नाम निशानी बन्न्हे तन्द, सतिगुर पूरा दया कमाइंदा। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्द, लोकमात आप चमकाइंदा। चार वरन सुणाया सुहागी छन्द, साचा मंगल आपे गाइंदा। गुरमुख विरला पाए परमानंद, मनमुख मदिरा मास मुख लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, कूड़ी क्रिया मेट मिटाइंदा। कूड़ी क्रिया टुट्टे नाता, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। कलिजुग छुपे अन्धेरी राता, चार कुण्ट अन्धेरा दए मिटाईआ। भेव चुकाए ज़ातां पातां, एका ब्रह्म दए दरसाईआ। एका नाम सुणाए साची गाथा, घट घट अंदर करे पढ़ाईआ। एका मन्दिर एका पूजा पाठा, इष्ट देव इक्क दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा मात देवे धर, आपणी हथ्थीं बूटा लाईआ। कलिजुग पैंडा मुकणा, लेखा अन्तिम वार। सतिजुग साचा उठणा, पुरख अबिनाशी ल्ए उठाल। दोहां भार आपे चुक्कणा, करे खेल सच्ची सरकार। शेर हो हो लोकमात झल्ल विच बुक्कणा, सिँघ मारे इक्क ललकार। विष्नूं तेरा अन्तिम लेखा मुकणा, मुकावणहार आप निरँकार। नव नौ चार जो सुक्खी सुक्खणा, अन्तिम भरे भण्डार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरिभगत गुरमुख गुरसिख सज्जण लाए पार।