२२ जेठ २०१८ बिक्रमी माई लछमी दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
सुरत सुवाणी जगत वैरानी, पंज तत्त अन्तर रही कुरलाईआ। कवण देवे अमृत पाणी, ठंडा जल प्याईआ। कवण सुणाए अगम्मी बाणी, अनहद शब्द नाद वजाईआ। कवण सुणाए अकथ कहाणी, आपणी महिमा आप गणाईआ। कवण
वखाए पद निरबाणी, निर्भय रूप कराईआ। कवण बणाए साची राणी, घर साचा सगन मनाईआ। कवण मिलाए साचा हाणी, घर शब्दी बेपरवाहीआ। जगत विहूणी होई निमाणी, बल आपणा नज़र कोए ना आईआ। मन मति बुध होई नादानी, निरगुण रूप ना सके कोए दरसाईआ। अठसठ फिर फिर वेख्या पाणी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। वड़ वड़ वेख्या चार खाणी, आपणा आसण लाईआ। कोई ना दस्से सच निशानी, घर साचा ना कोए वखाईआ। मैं सुणया पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्क सच्चा सुल्तानी, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जगत निमाणी ल्ए तराईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आई हानी, मेरी सार कोए ना पाईआ। कोए ना मिल्या सच्चा जानी, दिलबर दर्द ना कोए वण्डाईआ। कर किरपा वड मेहरवानी, दर तेरे सीस झुकाईआ। कोझी कमली कर परवानी, नाम परवाना हथ्थ फड़ाईआ। तेरा नाउँ मेरे तन सोहे गानी, मन का मणका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विहूणी रही कुरलाईआ। सुरती रोवे धाहां मार, उच्ची कूक कूक पुकारया। मेरा वासा डूँग्घी गार, कोई दिसे ना पार किनारया। मेरा नाता जुड़या पंचम यार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार फिरे बलकारया। आसा तृष्ना वेख्या जगत प्यार, माया ममता मोह बन्धन इक्क रखा ल्या। जूठा झूठा वेख वणजार, साचा हट्ट नज़र कोए ना आ रिहा। मैं फिर फिर थक्की सर्ब संसार, साचा संग ना कोए निभा रिहा। पल्ला छुडाया चार यार, मुहम्मद अपणा मुख भवा रिहा। अहिमद करे ना कोए गुफ्तार, दीद शुनीद ना कोए करा रिहा। कर रहिमत करे ना कोए प्यार, सुहबत कोए ना सच जणा रिहा। मैं आपणा आप गई हार, माण ताण ना कोए रखा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुध बिन अवर ना कोए तरा रिहा। सुरत सुवाणी नेत्र नैणां, नीर नीर वहाईआ। मैं मिल मिल थक्की साक सज्जण भाई भैणां, सगला संग ना कोए निभाईआ। मेरा चुकया लोकमात ना लहिणा देणा, हौला भार ना कोए कराईआ। मैं मन्नदी रही मन दा कहिणा, मन चारों कुण्ट भवाईआ। मैं माया ममता पाया गहिणा, कूड़ी नार वेस वटाईआ। जूठ झूठ कज्जल पाया नैणां, कलिजुग रही मटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। सुरत सुवाणी रो रो मारे कूक, कूक कूक दुहाईआ। त्रैगुण अग्नी रही फूक, सांतक सति ना कोए कराईआ। आवण जावण ना चुक्के चूक, गेड़ा गेड़ ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दे जणाईआ। सुरत सुवाणी आसा मंद, चार कुण्ट वेख वखाया। मैं दुहागण भागांमंद, मेरा रंग ना किसे रंगाया। डूँग्घी कंदर वड़ के बैठी ना कोई सूरज ना कोई चन्द, प्रकाश प्रकाश ना कोए धराया। पंज तत्त काया कोठड़ी करया बन्द, आपणा दर दरवाज़ा आपे बन्द रखाया। चारों कुण्ट मेरे कंध, माया ममता पर्दा पाया। मैं निमाणी होई नंग,
सीस पल्लू ना कोए रखाया। मेरा वासा करया विच गंद, जगत नेत्र दिस किसे ना आया। मैं मंगां मंग कवण सुणाए सुहागी छन्द, मेरा दुक्खड़ा दए मिटाया। मेरी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल कवण सिँघासण सोभा पाया। मेरा आवण जावण चुकाए पन्ध, साचा मार्ग दए वखाया। मेरा चुक्के अन्धेरा अन्ध, एका नूर करे रुशनाया। मैं सुणया सदा बख्शंद, सरन पढ़े दी लाज रखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाया। सुरत सुवाणी कर पुकार, खुल्हड़े केस रही वखाईआ। मैं निमाणी डिगी मूंह दे भार, कलिजुग सके ना कोए उठाईआ। उत्तों धक्का रहे मार, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं फिर फिर थक्की चार कुण्ट नौ खण्ड पृथ्मी विच संसार, पल्ला नाम ना कोए फड़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पीर पैग़म्बर दस्तगीर होए दस्त बरदार, दामनगीर ना कोए अख्वाईआ। पंडत पांधे थक्के मांदे अठसठ तीर्थ नीर कर विचार, साचा सीर ना कोए पिलाईआ। ग्रन्थी पन्थी गए हार नज़र ना आए सति करतार, नानक गोबिन्द मेल ना कोए मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर नार वेसवा बणया संसार, विभचार रहे कमाईआ। नज़र ना आए किसे सच दरबार, जूठे झूठे माया लूठे अग्नी तत्त रहे तपाईआ। मक्का काअबा दो दो आबा फिर के आई मिले ना सांझा यार, जिस अग्गे दुक्खड़ा दयाँ सुणाईआ। विष्नूं ब्रह्मा शिव नेत्र तक्क तक्क होई धायल, कीती घाल पूरी ना कोए कराईआ। चौदां लोक वेख्या हट्ट कोई ना लभ्भे सच दलाल, सच दलाली ना कोए कराईआ। जा जा पुछिआ काल महाकाल, आपणा हाल सुणाईआ। अन्तिम होए सारे बेहाल, सीस सके ना कोए उठाईआ। राए धर्म अग्गे रक्खया इक्क सवाल, कवण फंद दए कटाईआ। चित्रगुप्त कोलों पुछिआ हाल, मेरा लेखा कवण मुकाईआ। कलिजुग अन्तिम सारे दस्सण बिन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कोए ना सके तेरी सुरत संभाल, सुरती सुरत ना कोए उठाईआ। असीं ख़ाली हथ्थ होए कंगाल, हरि का नाम हथ्थ ना कोए वखाईआ। अन्तिम प्रगट होए इक्क अकाल, सभ दा माण दए गंवाईआ। कोई रहिण ना देवे अठसठ तीर्थ ताल, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती आपणे चरनां विच दबाईआ। उच्चे टिल्ले पर्बत डूँग्घे सागर वेखे आप संभाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड फेरा पाईआ। दया करे दीन दयाल, हरि ठाकर सच्चा शहिनशाहीआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लाल अनमुल्लड़े आप बणाईआ। अंदरे अंदर करे संभाल, औदां जांदा दिस ना आईआ। घर दीपक जोत देवे बाल, तेरे मन्दिर करे रुशनाईआ। हाल मुरीदां सुणे बेहाल, गोबिन्द लेखा लेखे पाईआ। त्रैगुण अतीता तोड़े तेरा जंजाल, त्रैगुण माया फंद कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती सुरत ल्ए मिलाईआ। गुरमुख गुर गुर तेरी सुरत, हरि आपणे रंग रंगाइंदा। मेल मिलावा अकाल मूर्त्त, मूर्त अकाल आप अख्वाइंदा। घट नाद वजाए साची तूरत, तुरीआ राग सुणाइंदा। नज़र ना
आए जो दिसे दूरत, दूर नेड़ा पन्ध मुकाइंदा। आसा मनसा सद सद पूरत, आस नरास ना कोए कराइंदा। हज़रत सदा हाज़र हज़ूरत, हरि के पौड़े आप चढ़ाइंदा। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़त, जिस जन आपणी दया कमाइंदा। नाता तोड़े कूड़ो कूड़त, सच सुच्च इक्क वखाइंदा। सुरत सुवाणी तेरी पूरी करे ज़रूरत, ज़र जोबन तेरा वेख वखाइंदा। तेरा प्रकाश वेखे आपणा नूरत, नूर नुराना आप चमकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाइंदा। सुरत सुवाणी तेरी सुण पुकार, हरि सतिगुर दया कमाईआ। गुरसिख काया अंदर वाड़, तेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, लोअ दीप पाताल मंडल तेरी नज़री आईआ। तेरी अग्नी तपे ना हाढ़, हाढ़ सतारां तेरी अग्ग बुझाईआ। तेरा मिलाए सच्चा लाड़, एका दूल्हा दए वड्याईआ। तूं सुहागण बणना नार, हथ्थीं मैंहदी लाल रंगाईआ। बस्त्र देवे अपर अपार, साचा भूशन तन सुहाईआ। नेत्र नैण कजला पाए नाम अपार, दो जहानां आप मटकाईआ। नथ्थ सुहाग करे शंगार, नाम डोरी आप लटकाईआ। सीस गुंदे विच संसार, खुल्ल्ही गुत ना फेर वखाईआ। सख़ीआं सुणाए मंगलाचार, घर गीत गोबिन्द अल्हाईआ। एका दिवस दए विचार, हाढ़ सतारां साह सुधाईआ। गुरमुख सख़ीआं वरे एका वार, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। नाता तोड़े सर्ब संसार, साचा बन्धन एका पाईआ। घर मेला कन्त भतार, घर सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सुवाणी मेले साचा हाणी, शब्दी शब्द करे कुड़माईआ। शब्दी सुरती हरि हरि मेला, हरिजन हरि जू हरि मन्दिर आप कराइंदा। एका घर वसे गुरु गुर चेला, गुर चेला आपणा खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर सज्जण सुहेला, सतिगुर साचा संग निभाइंदा। आपे जाणे आपणा वेला, थित वार ना कोए रखाइंदा। करे खेल इक्क इकेला, अकल कल धारी भेव ना आइंदा। वसणहारा धाम नवेला, हर घट आपणी जोत जगाइंदा। कलिजुग अन्तिम जंगल जूह उजाड़ पहाड वेखे बेला, शेर सिँघ सिँघ शेर रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सुवाणी आप बचाइंदा। सिँघ शेर मारे भबक, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। एका वार हिलाए चौदां तबक, चौदां लोक दए दुहाईआ। लक्ख चुरासी देवे एका सबक, एका संख्या दए पढ़ाईआ। पिछला लेखा करे ज़बत, ज़ाबर आपणा ज़ोर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे होए सदा सहाईआ। सुरत सुवाणी सुरत संभाले, चार कुण्ट उठ धाया। आपे कट्टे जगत जंजाले, जगत जंजाल रहे ना राया। गुरमुखां दस्से राह सुखाले, साचा मार्ग एका लाया। फड़ फड़ शाह बणाए कंगाले, कंगालों शाह आप कराया। हरिजन वसे तेरे नाले, सदा सुहेला संग निभाया। मनमुखां मुख होए काले, हरि का रूप नज़र किसे ना आया। पत्त ना दिसे किसे डाले, पत्तझड़ कलिजुग रिहा वखाया।
बिन हरि नामे पंज तत्त काया भाण्डे होए ख़ाले, वस्त अमोलक विच ना कोए टिकाया। कलिजुग अन्तिम चली अवल्लड़ी चाले, चाल निराली इक्क रखाया। वसणहारा वसे सच्ची धर्मसाले, धर्म दुआरा इक्क बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस वखाया। सुरत सुवाणी वेखे वेस, हरि सतिगुर रूप धराया। जिस नूं मन्नदे रहे ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर निउँ निउँ सीस झुकाया। जिस नूं करोड़ तेतीसा करे आदेस, सुरपति रिहा ध्यान लगाया। जिस नूं गुर अवतार कहिन्दे रहे रहे हमेश, ना मरे ना जाया। जिस दा दर्शन कर कर आपणा आप रहे पेख, पेखत पेखत पेखत नज़री आया। जिस नूं कहिन्दे मिल्या मेल गुर दस्मेश, पुरख अकाल वड वड्याआ। पुरख अकाल ना दाढ़ी ना मुच्छ केस, सीस जगदीस ना कोए मुंडाया। घट घट अन्तर आपे जाणे आपणा लेख, लिख लिख लेखा आप सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती सुरत ल्ए जगाया। सुरती सुरत शब्द जगा, एका हुक्म सुणाईआ। जुग विछड़े जग ल्ए मिला, जाग्रत जोत कर रुशनाईआ। कागों हँस ल्ए बणा, हँस काग आप बणाईआ। सहँसा विच्चों गुरमुख विरला ल्ए प्रगटा, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। मूर्ख मूढ़े झूठे धन्दे देवे ला, निन्दक निन्दया मुख रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुरती ल्ए प्रनाईआ। गुरमुख सुरती हरि सतिगुर पाया, मिटया माण अभमान। मन का भय रहे ना राया, निरभउ घर विच करे आप परवान। पंजां कोलों डर डर जो वक्त लँघाया, कर किरपा नाता तोड़े पंज शैतान। गुर दर मन्दिर मस्जिद वड़ वड़ जो बैठी रही राह तकाया, कवण वेला मिले भगवान। पुरख अबिनाशी खेल रचाया, किरपा करी गुण निधान। मैं कोझी कमली जगत विहूणी आप उठाया, चरन धूढ़ी देवे दान। जन्म जन्म दी मैल गंवाया, आपणे दर करे परवान। जगत कुचज्जी गले लगाया, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। मैं आई भज्जी हरि दर्शन पाया, पाया पुरख पुरख सुल्तान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपे आण। हरिजन सुरती चुकया पन्ध, लक्ख चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। पुरख अकाल सुणाया एका छन्द, आत्म परमात्म ल्ए मिलाईआ। तेरी नंगी होण ना देवे कंड, उप्पर पर्दा आप रखाईआ। तेरा वासा कढ्ढे विच्चों ब्रह्मण्ड, आप आपणा मेल मिलाईआ। साचे घर वखाए परमानंद, परम पुरख बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुरती रंग समाईआ। गुरमुख सुरती मेल मिलंना, मिल्या श्री भगवान। आवण जावण बेड़ा भन्ना, पैंडा मुक्या दो जहान। करे वसेरा बिन छंपर छन्ना, ना कोई मन्दिर ना मकान। पैज रखाए जिउँ जट्ट धन्ना, परम पुरख हरि सुल्तान। साहिब सतिगुर एका मन्ना, गुरमुख सुरती करे परवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि जू मेले आण। हरि मिल्या
वर पाया पारब्रह्म, परम पुरख सुल्ताना। हरख सोग ना कोए ग़म, चिंता रोग ना कोए वखाना। हड्ड मास नाड़ी तन पंज तत्त ना कोए कम्म, जोती जोत जोत समाना। नाद अनादी एका राग सुणे बिन कन्न, रसना जिहवा ना कोए रखाना। वेखे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जोती जोत डगमगाना। गुरसिखां सतिगुर बेड़ा देवे बन्न्ह, सचखण्ड बहाए देवे शब्द बबाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सुरती देवे दान, अकालमूर्ति हो मेहरवान, सचखण्ड वखाए इक्क निशान, आप आपणे विच मिलाना।
२२ जेठ २०१८ बिक्रमी पुंनू राम दे गृह चक्रोई जम्मू
मन इच्छया पूरन आस, आस आसा विच समाईआ। लेखा जाणे पवण स्वास, स्वास स्वास आप चलाईआ। निज घर आत्म कर कर वास, वास निवासा धाम सुहाईआ। भाग लगाए तन प्रभास, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। बन्दी छोड़ करे बन्द ख़लास, बन्धन बंध ना कोए रखाईआ। दे दरस बुझाए प्यास, तृष्ना तृखा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा भुल कदे ना जाईआ। अभुल साहिब गुर करतार, हरी हरि नर नरायण रूप अख्वाइंदा। जन्म कर्म पूर्ब रिहा विचार, वरन बरन ना कोए जणाइंदा। लहिणा देवे कर्ज़ उतार, मकरूज़ आपणा फ़र्ज़ निभाइंदा। जगत तृष्ना दए निवार, रोग सोग दु:ख मिटाइंदा। आत्म सुख इक्क प्यार, प्रेम प्याला जाम प्यांअदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जुगत रक्खे आपणे हथ्थ, समरथ आपणा खेल खिलाइंदा।
२२ जेठ २०१८ बिक्रमी माया देवी दे गृह सीड़ जम्मू
सुरती मिले हरि गोबिन्द, गोबिन्द मेला आप मिलाईआ। सर्ब दुखड़ा लथ्थे चिन्द, चिंता चिखा ना कोए तपाईआ। अमृत बख्शे सागर सिन्ध, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। मेल मिलाए गुणी गहिन्द, गहर गवर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि सदा बख्शंद, बख्शणहार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणे मेल मिलाईआ। मिल्या मेल हरि निरँकार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण विच समाया। किरपा करी पुरख अपार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाया। खेले खेल विच संसार, संसार सागर दए तराया। गुरसिख सदा जगत वलों गए हार, माणस जित सतिगुर हथ्थ रखाया। झूठ अडम्बर मोह विहार, माया सुअम्बर इक्क रचाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप
बहाए आपणे अम्बर, अमृत जाम इक्क प्याया। मिल्या मेल श्री भगवान, घर साचे मिली वड्याईआ। धर्म वखाए इक्क निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। झुलदा दिसे दो जहान, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। नव नौ लेखा जाणे साचा काहन, रूप अनूप आप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप रखाईआ। मिल्या हरि भगवन्त, हरि सज्जण सच्चा पाया। होई सुहागण लध्धा कन्त, नढ्ढी लेखे ल्ए लगाया। चाढ़या रंग इक्क बसन्त, चोली काया वेख वखाया। मेरी पूरी होई मन्नत, मेरा लेखा लेखे पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाया। मिल्या हरि सच्चा शहिनशाह, आदि जुगादि सच्ची शहिनशाहीआ। एका अक्खर दिता पढ़ा, दूजी विद्या ना कोए सिखाईआ। एका मार्ग दिता दिखा, आपणा पर्दा आप उठाईआ। एका घर दिता सुहा, बंक दुआर मिले वड्याईआ। एका वार झोली दिता पा, सदा सुहेला ना मरे ना जाईआ। आपणी हथ्थीं पकड़े मेरी बांह, ना सके कोए छुडाईआ। लै के जाए सचखण्ड दुआरे साचे थाँ, थान थनंतर आप सुहाईआ। नाता तुट्टे पिता मां, भैण भाई संग ना कोए वखाईआ। चारों कुण्ट नज़री आए इक्क मेहरबां, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। दर आया घर देवे माण, निमाणयां होए सहाईआ। धन्न वड्याई लक्ख चुरासी विचों कर पछाण, आप आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। मिल्या हरि सच्चा बनवारी, बन खण्ड मेरी सार समाल दा। चार जुग मैं रही कँवारी, साचा कन्त कोए ना मिल्या जो जल्वा नूरी नूर वखाल दा। आपणे दर करे प्यारी, लेखा चुकाए एका वार साचा वसल अहिबाब मीत मुरार दा। जंगल जूहां रही पुकारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल पुरख अकाल दा। मिल्या हरि पुरख अकाला, कालख टिक्का दए धुआईआ। एका पाए साची गल माला, आप आपणा घाड़त ल्ए घड़ाईआ। साचा मार्ग दए सुखाला, आत्म परमात्म आपणे रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा तोड़या जगत जंजाला, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। पाया हरि छुट्टा जग, लक्ख लक्ख ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म तेरे सेवां पग, तेरी सच्ची सरन सरनाईआ। लक्ख चुरासी अंदर तपी तन्दूर अग्ग, हड्डीआं बालण वेख वखाईआ। मेरे सज्जण बण बण मैनूं गए ठग्ग, घर विच ठगौरी पाईआ। मेरा धीरज सति सन्तोख दा तुट्टा तग, जत तत्त ना कोए वखाईआ। मैं तेरे अंग गई लग्ग, अंगीकार कर सच्चे माहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, निर्मल निर्मल निर्मल रूप रखाईआ। मैं निमाणी भागां मंद, मंगती दर दुआरे बैठी सीस झुकाईआ। तेरा रूप सदा सैभं, गुर प्रसाद तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देणी थाईंआ। मिल्या हरि सच्चा दाता, दीनन नाथ दया कमाइंदा।
इक्क सुणाई साची गाथा, सोहँ अक्खर आप पढ़ाइंदा। मेटी रैण अन्धेरी राता, प्रकाश प्रकाश आप वखाइंदा। चरन कँवल बंधाया नाता, साचा बन्धन पाइंदा। इक्क खुल्हाया आपणा हाटा, दूजे हट्ट ना कोए विकाइंदा। पाया पुरख पुरख समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे विच टिकाइंदा। आपणे अंदर आपे रक्ख, आपणा बंक आप सुहाईआ। आपणा मार्ग आपे दस्स, आपे रिहा चलाईआ। हिरदे अंदर आपे वस, हरि का नाम करे पढ़ाईआ। तीर निराला मारया कस, आर पार आप वखाईआ। गुरमुख पूरी करे आस, आसा मनसा पूर कराईआ। प्रगट हो पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता वेखे थाउँ थाईंआ। जन्म जन्म दी बुझाए प्यास, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। साची सख़ीआं साचा काहन मिल मिल पाए रास, मंडल मण्डप दए वड्याईआ। अन्तिम कर बन्द ख़लास, मन्दिर दए वखाईआ। गुरमुख तेरा रूप ब्रह्म प्रकाश, पारब्रह्म विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे पृथ्मी आकाश, आकाश आकाशां उप्पर आपणा डेरा लाईआ।
२२ जेठ २०१८ बिक्रमी देवी सिँघ दे गृह मग्घोवाली जम्मू
निरगुण रूप श्री भगवान, सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। सरगुण रूप अनूप महान, गुर गुर आपणा खेल खिलाइंदा। साचा नाम कर प्रधान, भगतन झोली आप भराइंदा। सन्तन देवे ब्रह्म ज्ञान, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। गुरमुखां राग सुणाए कान, अनहद नादी नाद वजाइंदा। गुरसिख बणाए चतुर सुजान, जिस जन आपणी बूझ बुझाइंदा। वेखणहारा पंज तत्त काया मकान, गढ़्ह बंक आप सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आप कराइंदा। निरगुण रूप हरि पुरख निरँजण, आदि जुगादि वडी वड्याईआ। सरगुण रूप दर्द दु:ख भय भंजन, गुर गुर नाउँ प्रगटाईआ। जन भगतां नेत्र पाए नाम अंजन, साचे सन्तां करे सच रुशनाईआ। गुरमुख मेले साचे सज्जण, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। गुरसिखां कराए एका मज्जन, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। लक्ख चुरासी भाण्डे भज्जण, भन्नणहार इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप वटाईआ। निरगुण रूप एकँकार, अकल कला अख्वाइंदा। सरगुण रूप विच संसार, गुर गुर शब्दी डंक वजाइंदा। भगतन साचा दए आधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। सन्तन खोल्हे बन्द किवाड़, आप आपणा मेल मिलाइंदा। गुरमुख साचे पौड़े देवे चाढ़, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। गुरसिख करे प्रकाश नाड़ नाड़, जोती जाता जोत जगाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सार, भेव अभेद अभेव खल्हाइंदा। जुगा जुगन्तर साची कार, जुग करता आप कराइंदा। वसणहारा ठांडे दरबार, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, रूप अनूप आप धराइंदा। निरगुण रूप निरँजण आदि, आदि पुरख बेपरवाहीआ। गुर गुर वेस करे विच ब्रह्माद, ब्रह्म नाद इक्क वजाईआ। भगतन देवे साची दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सन्त सुहेले आपे लाध, आप आपणा मेल मिलाईआ। गुरमुखां मेटे वाद विवाद, माया ममता मोह चुकाईआ। गुरसिखां लक्ख चुरासी विच्चों ल्ए काढ, दर घर साचा इक्क समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण रूप श्री भगवान, इक्क इकल्ला सोभा पाइंदा। गुर गुर रूप विच जहान, सरगुण आपणा वेस वटाइंदा। भगतन वसे काया मन्दिर सच मकान, आत्म सेजा आसण लाइंदा। सन्तन एका राग सुणाए कान, रसना जिहवा ना कोए हिलाइंदा। गुरमुखां वखाए पद निरबाण, साचे मन्दिर आप बहाइंदा। गुरसिख मिलाए एका काहन, आप आपणा रूप धराइंदा। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वाली आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। करे प्रकाश कोटन भान, रवि ससि नूर धराइंदा। चौदां लोक हट्ट दुकान, वण्डणहारा वण्ड वंडाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव वेखे मार ध्यान, करोड़ तेतीसा भेव चुकाइंदा। सुरपति राजा इन्द कर परवान, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। त्रैगुण माया कर प्रधान, पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। देवणहारा देवे दान, लक्ख चुरासी घाड़त आप घड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बल आप रखाइंदा। निरगुण रूप पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हरि अख्वाइंदा। गुर गुर वेखे खेल तमाश, सरगुण काया चोला आप हंढाइंदा। भगतन पूरी करे आस, स्वच्छ सरूपी रूप धराइंदा। सन्तन अंदर पावे रास, गोपी काहन आप नचाइंदा। गरमुखां देवे जोत प्रकाश, जोत निरँजण दीप जगाइंदा। गुरसिखां करे बन्द ख़लास, आपणा बन्धन आप पाइंदा। आदि जुगादि ना होए विनास, जन्म मरन ना कोए रखाइंदा। साचे तख्त बहे शाहो शाबाश, सच सिँघासण आसण लाइंदा। निर्मल जोत इक्क प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाइंदा। निरगुण रूप पारब्रह्म, ना मरे ना जाईआ। गुर गुर रूप करे साचा कम्म, सरगुण तत्व तत समाईआ। भगतन बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग वेख वखाईआ। सन्तन देवे नाम धन, ठग्ग चोर यार लुट्ट कोए ना जाईआ। गुरमुखां राग सुणाए कन्न, तार सतार ना कोए हिलाईआ। गुरसिख चढ़ाए साचे चन्न, जोत नूर नूर सवाईआ। जुग जुग बेड़ा रिहा बन्न्ह, बेअन्त बेपरवाहीआ। वसणहारा बिन छप्परी छन्न, सचखण्ड दुआरे बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाईआ। निरगुण रूप पुरख अकाला, अकल कल वडी वड्याईआ। सरगुण रूप दीन दयाला, लोकमात करे रुशनाईआ। आपे जाणे आपणी अवल्लड़ी चाला, दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण
सरगुण सरगुण निरगुण आपणा तत्त एका एक जणाईआ। निरगुण सरगुण विष्न धार, विश्व आप कराइंदा। निरगुण सरगुण ब्रह्म पसार, ब्रह्म वेता वण्ड वंडाइंदा। निरगुण सरगुण शंकर उज्यार, सहिँसा अवर ना कोए जणाइंदा। तिन्नां विचोला एकँकार, आप आपणा मेल मिलाइंदा। शब्द ढोला अपर अपार, सच संदेसा आप सुणाइंदा। बण बण तोला सच्चा तोले तोलणहार, एका कण्डा हथ्थ उठाइंदा। वस्त अमोलक देवे डार, त्रै त्रै एका रूप दरसाइंदा। साचा मेला विच संसार, मेलणहारा आप मिलाइंदा। त्रैगुण अतीता त्रैगुण वसे बाहर, दिस किसे ना आइंदा। लक्ख चुरासी पावे सार, घाड़न घड़त आप घड़ाइंदा। जुग जुग करे सच विहार, लोकमात वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप कराइंदा। निरगुण वेस करे करतारा, अचरज आपणी खेल खिलाईआ। सरगुण रूप कर पसारा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। लक्ख चुरासी बण ठठयारा, घड़े भाण्डे दए धराईआ। निरगुण सरगुण सच विहारा, पुरख अबिनाशी आप कराईआ। जोती जाता जोत कर उज्यारा, आपणी वण्डण रिहा वखाईआ। घट घट अन्तर ब्रह्म पसारा, ईश जीव रूप धराईआ। जुग जुग पावण आए सारा, दे मति रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण खेल आपरा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर वेख्या वारो वारा, रूप अनूप आप वटाइंदा। कलिजुग अन्तिम होए उज्यारा, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। शब्द डंका अगम्म अपारा, दो जहानां आप सुणाइंदा। जन भगतां करे ख़बरदारा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। साचे सन्तां देवे इक्क हुलारा, शब्द हलूणा इक्क लगाइंदा। गुरमुखां मेटे पंचम धाड़ा, झूठा नाता तोड़ तुड़ाइंदा। गुरसिखां बख्शे चरन प्यारा, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। कलिजुग अन्तिम निरगुण धार, पुरख अबिनाशी आप चलाईआ। सरगुण पावे साची सार, सारंगधर भगवान बीठलो साचा माहीआ। भगत भगवन्त ल्ए उठाल, आप आपणे रंग रंगाईआ। लेखा जाणे शाह कंगाल, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। साचे सन्त दए जमाल, नूरी जल्वा आप वखाईआ। गुरमुखां सुरत रिहा संभाल, सुरती मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिखां चले नाल नाल, कलिजुग कूड़ा पन्ध मुकाईआ। शब्द सरूपी बण दलाल, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण वेख वखाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, दीन दयाल मेल मिलाईआ। हरिजन वेखे साचे लाल, लाल अनमुल्लड़े आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण दाता बेपरवाह, बेऐब नाम ख़ुदाया। सरगुण बणे जगत मलाह, जुग जुग वेस वटाया। भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ाया। सन्तन बेड़े ल्ए चढ़ा, साचा बेड़ा आप चलाया। गुरमुख सज्जण
ल्ए मिला, आप आपणा मेल कराया। गुरसिख सोए ल्ए उठा, जागत सोवत एका रूप दरसाया। कलिजुग अन्धेरा दए मिटा, साचा नूर कर रुशनाया। गीत सुहागी दए सुणा, आत्म परमात्म वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण होए सहाया। निरगुण सरगुण सदा सुहेला, जुग जुग सेव कमाइंदा। सरगुण निरगुण एका मेला, एका दर बहाइंदा। निरगुण सरगुण गुरु गुर चेला, गुर चेला वेख वखाइंदा। निरगुण सरगुण कट्टे राए धर्म दी जेला, लक्ख चुरासी फंद मुकाइंदा। निरगुण सरगुण जाणे तेरा वक्त वेला, थित वार ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए धार आप वखाइंदा। दोए दोए धार हरि करतारा, जुग जुग मात चलाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब रहे जस गाईआ। शास्त्र सिमरत करे पुकारा, पुराण अठारां भेव खुल्हाईआ। अठ दस वेखे इक्क किनारा, ज्ञान ध्यान इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाईआ। वेद पुराणां गाया जस, हरि सच्चा सच्ची वड्याईआ। गुर अवतार मिल मिल रहे हस्स, घर मिल्या साचा माहीआ। भगत भगवन्त दुआरे रहे नस्स, जुग जुग पन्ध मुकाईआ। सन्तां हिरदे रिहा वस, जीवां जंतां करन सुणाईआ। गुरमुखां हँकारी बुरज जाए ढट्ठ, हंगता गढ़्ह नज़र ना आईआ। गुरसिखां गेड़े उलटी लट्ठ, मन का मणका आप भवाईआ। नज़री आए घट घट, लक्ख चुरासी रिहा समाईआ। सर्ब जीआं दा कमलापति, कँवल नैण बेपरवाहीआ। जिस दी हड्ड मास नाड़ी ना कोई रत, तत्व तत ना कोए रखाईआ। सर्ब कला सदा समरथ, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। कलिजुग अन्तिम हो प्रगट, निहकलंका नाउँ धराईआ। पावे सार चौदां हट्ट, चौदां तबकां भेव खुल्हाईआ। करे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा सांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। निरगुण सरगुण होए सहाया, दिस किसे ना आइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पार कराया, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। रूप अनूपा आप धराया, वेस अनेका आप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवा लाया, साची सेवा इक्क जणाइंदा। चार जुग दा लेखा रिहा मंगाया, वेखणहार आप हो जाइंदा। साचा हुक्म इक्क सुणाया, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। दिवस दिहाढ़ा इक्क मनाया, हाढ़ सतारां दिवस सुहाइंदा। चार वेद जो विदित गाया, अवदित पर्दा लांहयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आपे बण, आपणी चाल चलाइंदा। निरगुण सरगुण हरि हरि चाली, चलणहार आप अख्वाईआ। आपे होवे आदि शक्ति भवानी, चतुर्भुज आपणा नाउँ धराईआ। आपे सिँघ करे अस्वार इक्क वखाए सच निशानी, अष्टभुज रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण
सरगुण हरि हरि रंग, जुग जुग खेल खिलाइंदा। आप रामा बणे सरबंग, दुष्ट हँकारी मेट मिटाइंदा। आपे मुकंद मनोहर सुत सदाए नंदा नंद, अनन्द आप जणाइंदा। आपे जुग जुग मेटे पन्ध, गेड़ा गेड़ आप वखाइंदा। आपे कलमा अमाम बोले छन्द, नाअरा हक आप लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा वेस वटाइंदा। आपे वसे धाम सति, सति पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा। आपे लेखा जाणे पंज तत्त, नानक चोला आप हंढाइंदा। आपे देवे ब्रह्म मति, गुरमति आपणी खेल खिलाइंदा। आपे लेखे लाए गोबिन्द रत, बंस सरबंसा आप सुहाइंदा। आपे सरगुण निरगुण बंधाए नत्त, साचा नाता जोड़ जुड़ाइंदा। कलिजुग अन्तिम करे खेल पुरख समरथ, पिछला लेखा पूर कराइंदा। अगली महिमा जणाए अकथ, कथनी कथ ना कोए वखाइंदा। सतिजुग चलाए साचा रथ, धरनी धरत धवल वड्यांअदा। झूठा खेड़ा करे भट्ठ, कलिजुग लोकमात रहिण ना पाइंदा। लेखा मुक्के बत्ती हज़ार चार लक्ख, लिख लिख आपणा लेख वखाइंदा। कलिजुग जीवां मुल्ल ना पैणा कौडी कक्ख, कक्खों हट्ट आप विकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आप तराइंदा। निरगुण सरगुण तारनहारा, त्रैगुण अतीता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात वेस वटाईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, ध्रू प्रहिलाद गले लगाईआ। जगत निमाणी पावे सारा, जूठे बेरां मुख रखाईआ। बिदर सुदामा लाया पार किनारा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। ऐनलहक बोल जैकारा, मुरीद मुर्शद मिल्या साचे माहीआ। नानक निरगुण दए आधारा, अंगद अंगीकार कराईआ। गोबिन्द बणया सुत दुलारा, पुरख अकाल एका ओट रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर करदा आया सच विहारा, कलिजुग अन्तिम आपणे हथ्थ रखाईआ। गा गा गए गुर अवतारा, जीवां जंतां मात समझाईआ। प्रगट होवे निहकलंक नरायण बली बलकारा, रूप रंग रेख ना कोई रखाईआ। चण्ड प्रचण्ड ना कोए सहारा, तीर कमान ना कोई उठाईआ। शाही फ़ौज ना लशकर भारा, सगला संग ना कोए जणाईआ। इक्क इकल्ला हो उज्यारा, नौ खण्ड पृथ्मी लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाडा, उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर फोल फोलाईआ। उच्ची कूक बोले इक्क जैकारा, सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ आप धराईआ। हँ ब्रह्म करे पार किनारा, पत्तण आया साचा माहीआ । हरिजन सज्जण ल्ए उभारा, हरि के पौड़े आप चढ़ाईआ। अमृत आत्म बख्शे ठंडी ठारा, निझर झिरना आप झिराईआ। निरगुण जोत कर उज्यारा, जोत निरँजण करे रुशनाईआ। मेट मिटाए धूंआँधारा, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। काया मन्दिर वखाए सच्चा गुरदुआरा, अंदर वसे सच्चा शहिनशाहीआ। एका राग सुणाए अनहद सच्ची धुन्कारा, धुंन आत्मक आप प्रगटाईआ। देवे दरस अगम्म अपारा, स्वच्छ सरूप आप वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन मेले थाउँ थाँईंआ। थान थनंतर फोलया, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्ड खण्ड। गुरमुख विरला आप टटोलया, ज़िमीं अस्मानां मुका पन्ध। अंदर वड़ वड़ आपे बोलया, आप सुणाया सुहागी छन्द। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए परमानंद। परमानंद निज साची धार, अनन्द अनन्द समाईआ। हरिजन विरला पावे सार, जिस जन आपणी बूझ बुझाईआ। लक्ख चुरासी सुत्ती पैर पसार, इष्ट देव नज़र किसे ना आईआ। काया गढ़्ह बणया काम क्रोध लोभ मोह हँकार, आसा तृष्ना कूके दए दुहाईआ। सुरत सुआणी रोवे ज़ारो ज़ारा, नेत्र नैणा नीर वहाईआ। कवण मिलाए मेरा प्रीतम प्यारा, मेरा दुखड़ा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेस इक्क सुणाईआ। प्रीतम प्यारा पीआ प्रीतम, परम पुरख अख्वाया। तेरा रूप करे सीतल, सीतल धार मुख चुआया। तेरा कंचन रूप बणाए झूठा पीतल, नाम कसवटी एका लाया। मिले भगवान साचा बीठल, बीठलो भगवान नामे हरि जस गाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए उठाया। हरिजन विरला उठया, लोकमात ल्ए अंगड़ाईआ। गुर सतिगुर साहिब साचा तुठया, राम नाम करे पढ़ाईआ। अमृत जाम देवे घुट्टया, जिउँ अरजण कृष्न होए सहाईआ। लोकमात ना जाए लुट्टया, काया रथ चलाए सच्चा रथवाहीआ। कलिजुग सोमां एका फुटया, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। गुरमुख विरले देवे घुट्टया, लक्ख चुरासी मरे तिहाईआ। आप सुहाए साची रुतया, रुत्त बसन्त आप महिकाईआ। हरिजन मेले जुग जुगा दा रुस्सया, जन्म अजन्म मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर आ आ पुछिआ, प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। कवण कूटे तेरा गुरमुख लुकया, जो जस रिहा तेरा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे दए समझाईआ। गुरमुख साचा हरि समझाइंदा, आप आपणी दया कमा। चार वरन जो तजाइंदा, ज़ात पात रिहा मिटा। अठ्ठे पहर ध्यान लगाइंदा, माया ममता मोह चुका। हँसा रूप ना कोए जणाइंदा, हँस बण के बैठा काँ। विष्नूं वंस जो अख्वाइंदा, पुरख अबिनाशी पिता मां। हरिजन साचे सो उपजाइंदा, जिस देवे ब्रह्म ज्ञान। कलिजुग अन्तिम आपणे धन्दे लाइंदा, एका धन्दा आत्म राम पछाण। मूर्ख मूढ़े पापी गंदे दर दुरकाइंदा, लक्ख चुरासी वेखे जगत दुकान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे खेल वड मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।