पुस्तकालयभाग १०

२२ जेठ २०१८ बिक्रमी दौलत राम दे गृह कोटली राईआं जम्मू

पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा, निरवैर आप कराइंदा। लक्ख चुरासी ब्रह्म पसारा, ईश जीव वेस वटाइंदा। एका मन्दिर इक्क दुआरा, एका घर हरि सुहाइंदा। एका नाद शब्द जैकारा, एका रागी राग सुणाइंदा। एका अमृत रस ठंडा ठारा, निझर झिरना आप झिराइंदा। एका सुत इक्क अखाड़ा, एका आपणा खेल खिलाइंदा। एका नूर इक्क उज्यारा, जोती जाता इक्क अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर आप सुहाइंदा। एका मन्दिर श्री भगवान, लक्ख चुरासी अंदर आप बणाईआ। माणस मानुख कर प्रधान, आत्म राम दए जणाईआ। सति सरूपी सति निशान, घट अंदर दए वखाईआ। आत्म ब्रह्म हो प्रधान, साची सेजा सोभा पाईआ। एका गाए गोबिन्द गान, एका राम नाम पढ़ाईआ। एका वेखे खेल महान, वेखणहार आप हो जाईआ। एका देवे धुर फ़रमान, सच संदेसा आप सुणाईआ। एका बणे साचा काहन, लक्ख चुरासी गोपी इक्क हंढाईआ। एका मारे साचा बाण, तीर निराला इक्क चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला एकँकारा अचरज खेल आप खिलाईआ। एका दाता एका दान, आदि जुगादि हरि वरताइंदा। एका नूर गुण निधान, रूप अनूप इक्क दरसाइंदा । एका जोत श्री भगवान, घट घट अंदर आप जगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। एका वरन एका गोत, एका ब्रह्म करे जणाईआ। एका नूर निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। एका किला एका कोट, काया बंक इक्क वखाईआ। इक्क नगारा एका चोट, एका शब्द ताल वजाईआ। एका कढ्ढणहारा खोट, माया ममता मोह मिटाईआ। एका देवणहार भण्डार अतोट, नाम वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाहीआ। इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाह, सचखण्ड निवासी साचे तख्त सोभा पाइंदा। धुर फ़रमाना इक्क जणा, लोकमात मार्ग लाइंदा। जन भगतां देवे सच सलाह, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। बजर कपाटी दए तुड़ा, अनुभव प्रकाश वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कल आप वरताइंदा। इक्क इकल्ला अकल कलधार, जुग जुग आपणी खेल खिलाइंदा। चार वरनां कर सच प्यार, ऊँच नीच ना कोए रखाइंदा। ज़ात पात वसया बाहर, सो पुरख निरँजण आपणा नाउँ धराइंदा। कमलापात मीत मुरार, हर घट आपणा रंग रंगाइंदा। ठांडा मन्दिर इक्क दरबार, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। ग़रीब निवाज़ा ग़रीब निमाणयां पाए सार, जुगा जुगन्तर मेल मिलाइंदा। चरन कँवल दए आधार, चरन चरनोदक मुख चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला आपणे रंग रंगाइंदा। इक्क इकल्ला साचा रंग, हरिजन

साचे आप रंगाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, निरगुण बैठा आसण लाईआ। शब्द नाद धुंन मृदंग, अनहद नादी नाद वजाईआ। पंज विकारा करे भंग, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, हरिजन साचे ल्ए मिलाईआ। इक्क इकल्ला श्री भगवन्त, आदि जुगादि दया कमाइंदा। हरिजन मेले नारी कन्त, नर नरायण वेख वखाइंदा। काया चोली चाढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाइंदा। नाम जणाए मणीआ मंत, मन का मणका आप भवाइंदा। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। हँ ब्रह्म हरि पसारा, लक्ख चुरासी रूप वटाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, निरगुण सरगुण वेस धराईआ। भगत भगवन्त दए सहारा, भगवन आपणी दया कमाईआ। सन्त बणाए सच दुलारा, पूत सपूता गले लगाईआ । गुरमुखां देवे नाम भण्डारा, नाम नामा झोली पाईआ। गुरसिखां बख्शे चरन कँवल दुआरा, सरन चरन सच्ची सरनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कर कर पार किनारा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी धूंआँधारा, साचा चन्द ना कोए चढ़ाईआ। शाह सुल्तान राज राजान नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, लक्ख चुरासी धीर ना कोए धराईआ। चार वरन लग्गा अखाड़ा, बरन अठारां करे लड़ाईआ। मन मति मारे उच्चा नाअरा, कूक कूक रही सुणाईआ। बुध निमाणी कढ्ढे हाढ़ा, निउँ निउँ बैठी सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर वेख वखाईआ। कुदरत कादर हरि महल्ला, लोकमात आप वसाइंदा। मुकामे हक बैठ इकल्ला, चौदां लोक वेख वखाइंदा। सच संदेस कलमा अमाम आपे घल्ला, नर नरेश सर्ब पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला अकल कल आप अख्वाइंदा। इक्क इकल्ला अकल कल धारी, निरगुण निरवैर अख्वाईआ। कलिजुग अन्तिम करे खेल न्यारी, रूप अनूप वटाईआ। गुरमुखां करे साची कारी, दुबिधा मैल धवाईआ। इक्क वखाए महल्ल अटारी, साचे मन्दिर कर रुशनाईआ। हउमे देवे कट्ट बीमारी, चिंता दुःख ना लागे राईआ। चार वरनां वखाए इक्क सिक्दारी, शाह पातशाह इक्क बैठा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाईआ। एका बन्धन हरि करतारा, लक्ख चुरासी पाइंदा। लक्ख लक्ख गेड़ा विच संसारा, जून अजूनी आप भवाइंदा। गुरमुख मनमुख आप चलाए दोवें धारा, माणस मानुख खेल खिलाइंदा। आपे डोबे आपे होए तारनहारा, साचा बेड़ा आप चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाइंदा। हरिजन साचा उठे मीत, हरि सज्जण आप उठाईआ। एका गाए सुहागी गीत, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। करे कराए पतित पुनीत, पतित पापी ल्ए

तराईआ। हरि दरस दिखाए बिन मन्दिर गुरदुआर मसीत, काया अंदर कर रुशनाईआ। एका रंग वखाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए जणाईआ। सदी चौधवी रही बीत, बीस बीसा दए ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला वेखणहारा, हरिजन साचे आप मिलाइंदा। जुगा जुगन्तर खेल न्यारा, जुग करता आप कराइंदा। कलिजुग अन्तिम पावे सारा, पूर्ब कर्मां वेख वखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, लिख लिख लेख ना कोए जणाइंदा। जिस जन किरपा करे आप निरँकारा, जन्म अजन्म ना कोए जणाइंदा। आपे मेले आपणे सच दुआरा, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। दरस दिखाए गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग वखाइंदा। हरि रंग राता गुरमुख गुर गुर, लोकमात मिले वड्याईआ। मिले मेल संजोगी धुर धुर, धुर मेला आप मिलाईआ। सुरती शब्दी बहे जुड़ जुड़, सुरत शब्द होए कुड़माईआ। पैंडा मुकाए ना कोए तुर तुर, गुरमुख पान्धी बणे ना कोए राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप कराईआ। आपणा मेला देवे कर, मेलणहार श्री भगवान। चेला गुर आपे बण, वखाए धर्म निशान। चार वरन जायण हर, हरिजन विरला होए परवान। निरभउ चुकाए झूठा डर, इक्क फड़ाए नाम निधान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क इकल्ला वसणहारा सच महल्ला, इक्क इक्क गुरमुख करे परवान। इक्क परवाना इक्क फ़रमाना, एका हुक्मी हुक्म फिराइंदा। एका पुरख इक्क सुल्ताना, एका शाह वड मेहरवाना, एका राज जोग कमाइंदा। एका बन्न्हे साचा गाना, इक्क वजाए नाद तराना, एका सांतक सति कराइंदा। एका वेखे दो जहानां, जुग जुग लोकमात हो प्रधाना, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। कलिजुग अन्तिम जन भगतां देवे इक्क परवाना, उप्पर आपणा लेख लिखाइंदा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, विश्व आपणा रूप धराइंदा।

दस अठ्ठ अठारां, पुराण अठारां देण ग्वाहीआ। वेद व्यासा बण लिखारा, सृष्ट सबाई गया समझाईआ। लिख्या लेखा चार लक्ख हज़ार सतारां, सलोक सलोक आप उपाईआ। कलिजुग आयू लक्ख चार बत्ती हज़ारा, वेद शास्त्र रहे फ़रमाईआ। कर्म कुकर्म ना किसे विचारा, निहकर्मी आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस अठ्ठ आपणा खेल खिलाईआ। दस अठ्ठ अठारां शब्द ज्ञान, अर्जण गीता करे पढ़ाईआ। कान्हा कृष्ना हो मेहरवान, एका भगत दए वड्याईआ। आत्म अन्तर बख्शे ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्म नेता ब्रह्म वेता आपणा भेव खुल्हाईआ। चौदां लोक वखाए काया हट्ट मकान, आपणा पर्दा आप उठाईआ। करे कराए श्री भगवान, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। दस अठ्ठ वेखे

मैदान, अठारां दिवस करे लड़ाईआ। द्वापर तेरा मेटे निशान, निशाना आपणा इक्क वखाईआ। रथ रथवाही बणे आप भगवान, भगतन सेवा सच कमाईआ। वेद व्यासा लेखा करे परवान, धुर परवाना लोकमात सुणाईआ। कलिजुग अन्तिम प्रगट होवे निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। बीस बीसा गुण निधान, बीस बीस दए वड्याईआ। अठ दस होए नौजवान, साल अठारवें ख़ुशी मनाईआ। सम्मत बिक्रमी कर प्रधान, आपणी धार आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए चुकाईआ। बिक्रमी वीह सौ अठारां, हरि साचे खेल खिलाया। दिल्ली दरबार लगाया नाअरा, राष्ट्रपति आप जगाया। चार कुण्ट होए ख्वारा, धीरज धीर ना कोए धराया। पुरख अबिनाशी वरते आपणी कारा, हुक्मी हुक्म इक्क जणाया। शाह सुल्तानां मारे मारा, राज राजानां दए मिटाया। कलिजुग तोड़े गढ़्ह हँकारा, एका खण्डां नाम चमकाया। ब्रह्मण्डां पावे सारा, विष्न ब्रह्मा शिव आप उठाया। जेरज अंड दए हुलारा, उत्भुज सेत्ज फोल फोलाया। करोड़ छिआनवे एका वरते आप वरतारा, धुर दी धारा आप जणाया। अमृत मेघ बरसे ठंडा ठारा, नौ खण्ड आपणा रूप वखाया । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सम्मत अठारां दए हुलारा, सोया कोए रहिण ना पाया। सम्मत अठारां खेल अवल्ला, हरि साचा आप कराईआ। सम्मत उन्नी वेखे राणी अल्ला, सुत्ती राणी आप जगाईआ। संग मुहम्मद चार यार जो फड़या पल्ला, फड़या पल्लू दए छुडाईआ। चारों कुण्ट एका हल्ला, एका नाअरा दए लगाईआ। उम्मत रसूल करे बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी धार वहाईआ। लेखा जाणे बूरा कक्का बिल्ला, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सदी चौधवीं पूरा करे छिला, अन्तिम लहिणा दए चुकाईआ। चौदां तबक एका वार हिला, मुहम्मद बैठा सीस झुकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल विच उनीसा, राज राजाना ख़ाली ख़ीसा, माया राणी संग ना कोए रखाईआ। बीस बीसा खेल अपारा, हरि सतिगुर आप कराइंदा। चारे कुण्ट कर ख्वारा, धूंआँधार सर्ब वखाइंदा। एका निरगुण जोत कर उज्यारा, नौ खण्ड पृथ्मी नूर टिकाइंदा। चार वरनां एका करे सच प्यारा, साचा मार्ग आपे लाइंदा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कोई ना रहे विच संसारा, आत्म ब्रह्म सर्ब दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा हरि जगदीसा, शाह पातशाह हुक्म आपणा आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, हरि शब्दी शब्द जणाईआ। वीह सौ बीस बिक्रमी कोई ना रहे राजा राणा, सिर ताज ना कोए टिकाईआ। सभ नूं मन्नणा पए हरि का भाणा, हरि भाणा मेट ना सके कोए राईआ। कलिजुग जीव उठ नादाना, वेला अन्तिम आईआ। दिवस रैण रैण दिवस सिमरो श्री भगवाना, बिन भगवन पार ना कोए कराईआ। जूठ झूठ माया ममता आसा तृष्ना जगत मिटाना, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए

हल्काईआ। काया मन्दिर अंदर सुणना गाणा, सतिगुर पूरा अंदरे अंदर रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बीस बीसा हरि जगदीशा, चार वरन एका सरन, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, एका बख्शे सच्ची शाहीआ। सर्ब जीआं एका भगवान, सृष्ट सबाई दए समझाईआ।

२२ जेठ २०१८ बिक्रमी प्रकाश चन्द दे गृह मग्घोवाली जम्मू

सो पुरख निरँजण आदि अन्त, निरगुण आपणा रूप रखाइंदा। सचखण्ड दुआरा सोभावन्त, दर घर साचे आसण लाइंदा। मेल मिलावा नारी कन्त, कन्त सुहाग आप हंढाइंदा। नाम निधाना साचा मंत, नर निरँकारा आप प्रगटाइंदा। आपणी महिमा जाणे अगणत, आपणा लेखा अलख आप गणाइंदा। अगम्म अगोचर हो बेअन्त, बेपरवाह खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निराकार आप अख्वाइंदा। निराकार हरि भगवाना, दर घर साचे सोभा पाइंदा। तख्त निवासी वड मेहरवाना, शाह पातशाह दया कमाइंदा। आपणी इच्छया कर परवाना, आपणी धारा आप बंधाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे दाना, वस्त अमोलक आप वरताइंदा। त्रै त्रै मेला श्री भगवाना, एका रंग वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराइंदा। त्रै त्रै मेला हरि भगवन्त, साचा जोड़ जुड़ाईआ। पंज तत्त बणाए आपे बणत, साचा घाड़न ल्ए घड़ाईआ। लेखा जाणे आदि अन्त, मध्ध आपणी रचन रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी ल्ए उपाईआ। लक्ख चुरासी हरि हरि धार, विष्न ब्रह्मा शिव खेल खिलाइंदा। लोकमात कर उज्यार, घट घट आपणा आसण लाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे खेल अगम्म अपार, जोती जाता जगमगाइंदा। वेस अवल्ला एकँकार, अकल कल धारी आप कराइंदा। वण्डे वण्ड विच संसार, साची वण्डन आपे पाइंदा। चार चार चार हो उज्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप बंधाइंदा। चार चार हरि वण्डे वण्ड, वण्डणहार बेपरवाहीआ। खेले खेल विच ब्रह्मण्ड, ब्रह्मण्ड खेल खिलाईआ। चारे वेद इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच समाईआ। चारे बाणी सुणाए छन्द, गीत गोबिन्द आप अल्हाईआ। चारे जुग करे खण्ड, साचा हिस्सा आप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाईआ। चार जुग खेल निरँकारा, निरगुण सरगुण आप कराइंदा। गुर गुर रूप धर अवतारा, लोकमात वेख वखाइंदा। शब्द अनाद सच्ची धुन्कारा, धुर नादी नाद वजाइंदा। चारों कुण्ट हो उज्यारा, रूप अनूप आप दरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा।

जुग जुग वेस श्री भगवाना, लोकमात धराईआ। प्रगट हो हो वाली दो जहानां, त्रै त्रै आपणा खेल खिलाईआ। सोभावन्त करे मकाना, जिस घट आपणी जोत जगाईआ। नाम अनमुल्लड़ा देवे दाना, करता कीमत कोए ना लाईआ। सति सन्तोखी बन्न्हे गाना, धीरज जत आप धराईआ। राग अगम्मी सुणाए गाणा, तार सितार ना कोए हिलाईआ। हुक्मी हुक्म सुणाए धुर फ़रमाना, गुर अवतार सेव कमाईआ। साचे तख्त बैठ श्री भगवाना, सच सिँघासण आप सुहाईआ। शाहो भूप बण राज राजाना, सीस जगदीस ताज सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप वटाईआ। गुर अवतार हरि हरि वेस, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, जुगा जुगन्तर वेख वखाइंदा। शब्द जणाए सच संदेस, लक्ख चुरासी आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। जुग जुग बन्धन हरि निरँकारा, निरगुण सरगुण आपे पाईआ। सरगुण देवे नाम आधारा, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। निरगुण वसे धाम न्यारा, सरगुण वेखे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर गुर आपणा संग रखाईआ। गुर गुर संग पंज तत्त, तत्व तत आप जणाइंदा। हड्ड मास नाड़ी रंगे रत, रंग साचा आप चढ़ाइंदा। इक्क वखाए ब्रह्म मति, पारब्रह्म आप पढ़ाइंदा। मेल मिलाए कमलापति, कँवल नैण दरस दिखाइंदा। साचे मन्दिर वसे ना कोई दीवार ना कोई छत्त, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। साचे तख्त बहे समरथ, समरथ पुरख वेख वखाइंदा। आपणी महिमा जाणे अकथ, जुगा जुगन्तर आप सुणाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर चलाया रथ, भगत भगवन्त आप चढ़ाइंदा। साचे सन्तां निभाए साथ, सगला संग आप हो जाइंदा। गुरमुखां लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, पूर्ब जन्मां वेख वखाइंदा। गुरसिख उतारे साचे घाट, पार किनारा इक्क रखाइंदा। जुग चौकड़ी मेटदा आया वाट, थिर कोए रहिण ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आपे वेख वखाइंदा। जुग जुग खेल करे अपारा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। ब्रह्मा सुत दए आधारा, एका एका रंग वखाईआ। बराह देवे चरन प्यारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा वेस कराईआ। जुग जुग वेस हरि निरँकार, यज्ञै पुरख रूप वटाइंदा। हाव ग़रीव दए आधार, नर नरायण खेल खिलाइंदा। कपल मुन हो उज्यार, दत्ता त्रै आप समझाइंदा। रिखप वखाए इक्क दुआर, पृथू साची सेव लगाइंदा। मत्तस रूप अगम्म अपार, कछप मन्दिरा पिठ उठाइंदा। धनंतर देवे इक्क आधार, एका मन्त्र नाम दृढ़ाइंदा। हँसा रूप अपर अपार, सुत ब्रह्मा आप समझाइंदा। नर सिँघ खेल करे करतार, भगत प्रहिलाद आप उठाइंदा। गज डुबदा लाए पार, जगत बन्धन आप तुड़ाइंदा। हरी हरि हो उज्यार, आपणा भेव आप

चुकाइंदा। ध्रू वखाए सच दुआर, नर हरि नरायण आपणा रूप प्रगटाइंदा। करे खेल वारो वार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बल बावण आपणे रंग समाइंदा। जुग जुग खेल हरि करतारा, सतिजुग त्रेता धार वखाईआ। परस परम कर उज्यारा, राम रघुबंस होए सहाईआ। रघुपति वेखे खेल अपारा, रघू आपणा नाउँ वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए दोए चन्दन चन्द चढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता उतरया पार, द्वापर आपणा खेल खिलाइंदा। वेद व्यासा दए आधार, कुँवारी कन्या भाग लगाइंदा। एका अक्खर लहिणा देणा चुकाए विच संसार, निष्अक्खर आप पढ़ाइंदा। ब्रह्मा वेता करे प्यार, चारे वेद मुख सालांहयदा। नारद मुन दए सहार, किंग नाद आप वजाइंदा। सुरस्ती वेखे वेखणहार, रागी राग आप अल्हाइंदा। मातलोक बस्ती कर उज्यार, निरगुण सरगुण आसण लाइंदा। एका आठा बन्न्हे भार, इक्क अठ भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुराण अठारां आप जणाइंदा। इक्क अठ्ठ हरि खेल भगवान, श्री भगवान आप कराईआ। इक्क इकल्ला नौजवान, ना मरे ना जाईआ। इक्क इकल्ला देवे धुर फ़रमान, धुर दी बाणी आप पढ़ाईआ। इक्क इकल्ला वसे सच मकान, सच महल्ल सोभा पाईआ। इक्क इकल्ला राज राजान, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। इक्क इकल्ला वाली दो जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। इक्क इकल्ला साचा काहन, सीस जगदीस ताज टिकाईआ। अठ्ठां तत्तां करे परवान, अठ्ठ तत्त मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध वेखे थाउँ थाँईंआ। मन मति बुध जगत पसारा, विद्या विदित करे पढ़ाईआ। निरगुण वसे सभ तों बाहरा, दिस किसे ना आईआ। जुगा जुगन्तर लै अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। आपणी इच्छया सोलां करे शंगारा, सोलां शंगार सोलां कला विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कँवल नैण नैण मटकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कीआ पार किनारा, दो दो मेला सहिज सुभाईआ। कलिजुग वेखे मात अखाड़ा, बोध बोध बोध दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। जुग जुग संग करे हरि करता, भेव कोए ना पाइंदा। जुगा जुगन्तर आदि अन्त कदे ना मरदा, मरन जन्म विच कदे ना आइंदा। निरभउ भय रक्खे कदे ना डरदा, भयानक आपणी खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी एका वार वरदा, बचया कोए रहिण ना पाइंदा। जो घड़या सो आपे भन्नदा, घड़न भन्नणहार आप अख्वाइंदा। आपणे मन्दिर आपे वड़दा, औंदा जांदा दिस ना आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा भेव चुकाइंदा। जुग जुग भेव चुकाए नर हरि, नरायण वडी वड्याईआ। सरगुण अंदर जोत धर धर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। आपणे पौड़े

आपे चढ़ चढ़, आपे वेखे सर्ब लोकाईआ। आपणी विद्या आपे पढ़ पढ़, जीव जंत करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर ज़हूर आप दरसाईआ। नूर ज़हूर करता करीम, कुदरत कादर विच समाइंदा। एका अलिफ़ करे तक्सीम, दो जहानां वण्ड वंडाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल खिलाइंदा। जुग जुग खेल जोती धार, जुगत जगत वड्याईआ। गुर गुर रूप विच संसार, पंज तत्त चोला आप हंढाईआ। इक्क इकल्ला होया ख़बरदार, दूजी कुदरत ल्ए जगाईआ। तीजे खोल्ह नैण किवाड़, चौथे पद करे रसाईआ। पंचम मेटे अग्नी हाढ़, छेवें छप्पर छन्न ना कोए जणाईआ। सत्तवें सति सतिवादी बैठा निराकार, अठ्ठां तत्तां पन्ध मुकाईआ। नौवें पार करे जगत दुआर, दसवें आपणी जोत जगाईआ। एका जोत दस अवतार, हरि मन्दिर रूप गए वटाईआ। जगत वासना ना कोए प्यार, आसा तृष्ना ना कोए जणाईआ। जीवां जंतां दे दे नाम आधार, पुरख अकाल गए समझाईआ। रसना गाउणा कर प्यार, वेले अन्त होए सहाईआ। जुग चौकड़ी करे साची कार, जुग जुग गेड़ा आप भवाईआ। हुक्मे अंदर रक्खे गुर पीर अवतार, सच संदेसा शब्द सुणाईआ। कलिजुग सतिजुग अन्तिम मेला करे आप निरँकार, दूसर संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मृदंग आप वजाईआ। कलिजुग अन्तिम वज्जे मृदंग, गुर गुरु सर्ब सालांहयदा। प्रगट होए सूरा सरबंग, रूप रेख रंग ना कोए रखाइंदा। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां आपे आए लँघ, दो जहानां पार कराइंदा। आप सुहाए साची सेज इक्क पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाइंदा। साचे घोड़े कसे तंग, सोलां कलीआं आसण लाइंदा। एका वार वेखे नौ खण्ड, सत्तां दीपां चरनां हेठ दबाइंदा। चौदां लोक सुणाए साचा छन्द, अक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द अनन्द मंगल आप सुणाइंदा। सति प्रकाश कराए सूरज चन्द, सूरज चन्द सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप धराइंदा। कलिजुग अन्तिम रूप अगम्म, सो पुरख निरँजण आप धराईआ। ना मरे ना पए जम्म, हरख सोग ना कोए रखाईआ। ना ख़ुशी ना कोए ग़म, चिंता रूप ना कोए वटाईआ। बुध मति ना कोए मन, पंज तत्त ना कोए रखाईआ। हथ्थ मूंह ना नक्क कन्न, पैरीं चल ना पन्ध मुकाईआ। मात पित ना जननी जन, साक सज्जण सैण ना कोए भाईआ। माल ख़ज़ाना ना कोए धन्न, दौलत हथ्थ ना कोए रखाईआ। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, मन्दिर मठ ना कोए बणाईआ। ना कोई घड़े ना देवे भन्न, ना कोई सके डन्न लगाईआ। ना कोई करे खन्न खन्न, ना कोई वण्डन वण्ड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कलिजुग अन्तिम निरगुण चढ़े साचा चन्न, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाईआ। कलिजुग पर्दा चुक्कणा, कलि कल्की लै अवतार। चारों कुण्ट सिँघ शेर हो हो बुक्कणा, पुरख अबिनाशी खेल अपार। शब्द अगम्मी हो हो उठणा, नव नौ करे जैकार। जूठा झूठा धन सभ दा लुट्टणा, रहिण ना पाए विच संसार। माया ममता बूटा सुक्कणा, जल सिंच ना करे कोए प्यार। काम क्रोध फड़ फड़ कुट्टणा, शब्द खण्डा एका मार। जन भगतां उप्पर आपे तुट्ठणा, देवे दरस दरस दीदार। अमृत जाम प्याए घुटना, काया करे ठंडी ठार। लक्ख चुरासी फड़ फड़ कुसणा, एका मारे मारनहारा मार। राए धर्म सभ नूं पुच्छणा, क्यों भुलया हरि निरँकार। हरि का तीर निशाना कदे ना उकणा, गोबिन्द चिल्ले रिहा चाड़्ह। बीस अठारां एका चुक्कणा, दो जहानां मारे मार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, आपणा नाउँ रक्खे निहकलंक नरायण नर अवतार। रक्खया नाउँ निहकलंक, नानक गोबिन्द गए जस गाईआ। वेद व्यासा वेखे अन्त, पारब्रह्म दए वखाईआ। ईसा मेले साचा कन्त, बैठा ओट तकाईआ। मुहम्मद चौदां सदीआं गणे गणत, लिख लिख लेखा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाउँ करे रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ सुल्ताना, सो पुरख निरँजण आप रखाइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बलवाना, बावन आपणा रूप धराइंदा। रामा राम राम मरदाना, रावण गढ़्ह हँकार तुड़ाइंदा। कान्हा कृष्न कृष्न प्रधाना, रथ रथवाही रथ चलाइंदा। ईसा मूसा बध्धा गाना, साचा सगन मनाइंदा। हथ्थीं फड़े मुहम्मद ग़ुलामा, एका बन्धन हरि हरि पाइंदा। अल्ला राणी तोड़े माणा, शब्द निशाना इक्क चलाइंदा। चारों कुण्ट वेखे मार ध्याना, दहि दिशा फोल फोलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणा खेल खिलाइंदा। निहकलंक पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी धार चलाईआ। जोती जोत जोत प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश रूप धराईआ। आदि जुगादि ना कदे विनासा, जुग जुग आपणी चाल चलाईआ। कलिजुग वेखे खेल तमाशा, लक्ख चुरासी नाच नचाईआ। गुरमुख विरला प्रभ मिलण दी रक्खे आसा, निज आत्म बैठा ध्यान लगाईआ। सतिगुर पूरा देवे सच भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। अमृत भरे काया कासा, सच प्याला हथ्थ फड़ाईआ। निज मन्दिर कर कर वासा, निज गृह दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग हरिजन ल्ए उठाईआ। जुग जुग हरिजन मिलंना, हरि मेले बेपरवाह। शौह दरयाए बेड़ा बन्न्हा, बेड़ा बन्न्हे बण मलाह। एका राग सुणाया कन्ना, राग अनादी धुंन वजा। एका जोत चढ़ाया चन्ना, जोत निरँजण कर रुशना। एका पुरख अबिनाशी मन्ना, गुरमुख सच्चे ल्ए मना। मनमुख जीव आत्म अन्न्हा, हरि का भेव ना सके पा। राए धर्म दए डन्ना, देवे डन्न अन्त सज़ा । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल बेपरवाह। बेपरवाह खेल खिलाउणा, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। हरिजन हरि हरि मेल मिलाउणा, दर दर घर घर फेरा पाईआ। मनमुख जीवां गूढ़ी नींद सवाउणा, उप्पर पल्लू एका पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए तराईआ। तारन को एका गुरुदेव, सदा सदा निमस्कार। बिरथा जाए ना हरिजन सेव, लेखे लाए अगम्म अपार। अमृत फल देवे साचा मेव, रस अमोला विच संसार। किरपा करे अलख अभेव, निहकेव सच्ची सरकार। देवे वड्याई विच देवी देव, देव देवा आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे जाए तार। तारनहारा इक्क गोपाल, आदि जुगादि तराइंदा। हरिजन वेखे साचे लाल, बाल अञ्याणे गोद उठाइंदा। इक्क वखाए सच्ची धर्मसाल, चरन दुआरे आप बहाइंदा। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, पंचम नाता मोह मिटाइंदा। एका मार्ग दस्से सुखाल, सतिजुग साचा राह चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराइंदा। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, सोहँ शब्द करे पढ़ाईआ। हँ ब्रह्म तीर निराला मारे कस, सो मुखी तिक्खी आप कराईआ। हिरदे अंदर जाए वस, ना कोई सके बाहर कढ्ढाईआ। आपणा अमृत चुआए रस, रस रसीआ साचा माहीआ। पूरी करे हरिजन आस, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जिस जन चरन कँवल कराए दास, रातीं सुत्तया दरस दिखाईआ। आत्म दीआ दीपक जोत कर प्रकाश, आपणा रूप दए समझाईआ। ऊठत बैठत सोवत जागत वसे पास, आलस निन्दरा ना कोए जणाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणया रहे सालस, सच अदालत होए सहाईआ। चार वरन गरुसिख बणाए साचा ख़ालस, गोबिन्द गुर गया लिखाईआ। चलण ना देवे किसे दी नालश, शब्द खण्डा रिहा चमकाईआ। जन भगतां देवे साची ढारस, इक्क दुआरा आप वखाईआ। मनमुख तेरी देवे ना कोए ज़मानत, वेले अन्त ना कोए छुडाईआ। पारब्रह्म पुरख अबिनाशी लोकमात लगाउणी इक्क अदालत, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार दर बहाईआ। ना कोई लाअ ना वकालत, ना कोई दलील दए ग्वाहीआ। आदि जुगादि सदा सलामत, साचे तख्त बैठ करे सच्ची शहिनशाहीआ। कूड़ी रहिण ना देवे कोई अलामत, आलस वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। सच अदालत हरि निरँकारा, तख्त निवासी आप कराइंदा। लेखा जाणे वारो वारा, जुग जुग पन्ध मुकाइंदा। नव नौ चार उतरे पारा, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग नेत्र नैणां रो रो नीर वहाइंदा। चार कुण्ट ना कोए सहारा, सगला संग ना कोए रखाइंदा। पंडत पांधा ना कोई पावे सारा, तीर्थ तट किनारा ना कोए जणाइंदा। मुल्लां शेख़ मुसायक सच ना सुणाए कोए नाअरा, हक हकीकत ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर,

जोती जामा मात धर, लक्ख चुरासी जीव जंत जल थल महीअल वेख वखाइंदा। गरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत दूई द्वैती मेटे सल, सल आपणा आप लगाइंदा। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, वेला वक्त ना कोए जणाइंदा। जिस जन अंदर गया रल, रल मिल आपणा झट लँघाइंदा। लक्ख चुरासी करया वल, वल छल धारी आपणी खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे दीपक आपे बल, गुरसिख तेरा दीआ दीपक आप जगाइंदा। गुरसिख दीपक जाए जग, जोती जाता आप जगाईआ। दरस दिखाए उप्पर शाह रग, शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपणे मन्दिर टिकाए आपणा पग, नौ दुआरे पार कराईआ। मार ठोकर वजाए ताल अनहद, नाद अनादी आप सुणाईआ। आपणा राग आपणे विच्चों कढ्ढ, गरमुखां विच टिकाईआ। लक्ख चुरासी नालों कर कर अड्ड, आपणा रंग वखाईआ। अन्त काल ना जाए छड्ड, सन्त भगवन्त होए सहाईआ। पार कराए त्रैभवन हद्द, त्रैभवन धनी आपणी सेव कमाईआ। गुरमुख बणाए साची यद्द, विश्व वंस इक्क रखाईआ। चरन दुआरे आपणे सद्द, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। बालक लडाए पिता लाड, पूत ख़ुशी मनाईआ। नाता तुट्टा ब्रह्म ब्रहमाद, मिली पारब्रह्म सच्ची सरनाईआ। गुरमुख तेरी हरि गाए सदा गाथ, गावणहारा गा गा आपणी ख़ुशी मनाईआ। बिन हरिभगत हरि दा कोई ना देवे साथ, जुग जुग इकल्ला बैठा गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे ल्ए फड़, काया मन्दिर अंदर चढ़ आपणा बन्धन आपे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्नी हवन ना जाए सड़, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। देवे दरस दीदार, दया कमाइंदा। डूँग्घे सागर लाए पार, भँवरी भँवर ना कोए रुढ़ाइंदा। चरन कँवल वखाए सच प्यार, माणस जन्म जन्म समझाइंदा। फड़ फड़ दुतर देवे तार, दुतर तरया आप अख्वाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रूप आप जणाइंदा। आपणा देवे हरि जी दरस, दरसी दरस आप कराइंदा। गुरसिख मेटे तेरी हरस, हवस होर ना कोए जणाइंदा। ग़रीब निमाणयां उप्पर करे तरस, जो जन ध्यान लगाइंदा। सतिगुर पूरा गुरसिख तेरी कदे ना करे परख, परीख्या विच कोए ना आइंदा। अग्गे रहिणा सदा नधड़क, निर्भय सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जगत तृष्ना जो रही भड़क, अग्नी अग्ग आप बुझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे साचा वर, आसा मनसा मनसाआसा आपे पूर कराइंदा।

२३ जेठ २०१८ बिक्रमी प्यारा सिँघ सेवा सिँघ दे गृह कलोए जम्मू

साजन घर साजन आए, सुहञ्जणी घड़ी सुहाईआ। राजन घर राजन आए, राजन राज मेल मिलाईआ। नवाबन

घर नवाबन आए, शाह नवाब सच्चा शहिनशाहीआ। ग़रीब निवाज़न घर ग़रीब निवाज़ा आए, रूप अनूप आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण संग रखाईआ। सज्जण घर सज्जण पाया, घर साची वज्जे वधाईआ। गृह मन्दिर बह बह मंगल गाया, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। जगत संगल कट्ट वखाया, तुट्टी झूठी फाहीआ। जिउँ तन्दल छीन हरि जी आया, लेखा लेखे लेखा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। सज्जण घर सज्जण रंग, रंग रंगीला आप चढ़ाइंदा। सज्जण कोलों सज्जण मंगे मंग, वस्त अमोलक इक्क जणाइंदा। सज्जण कोल सज्जण बहे चढ़ रंगीले पलँघ, सेज सुहञ्जणी इक्क सुहाइंदा। सज्जण घर वजाए सज्जण नाम मृदंग, सच तराना राग सुणाइंदा। सज्जण गाए सज्जण छन्द, साचा ढोला आप सुणाइंदा। सज्जण वेखे सज्जण नूर चन्द, चन्द चांदना आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण दया कमाइंदा। हरि सज्जण सच्चा पातशाह, पारब्रह्म करतार। जुग जुग बणे मात मलाह, हरिजन बेड़ा लाए पार। शब्द सरूपी इक्क सलाह, देवे नाम आधार। नेत्र दरसी दरस करा, काया करे ठंडी ठार। जगत हरस दए मिटा, चरन कँवल बख्शे इक्क आधार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण सज्जण करे प्यार। सज्जण मीत सज्जण मुरारा, सज्जण सगला संग निभाईआ। सज्जण जोद्धा बीर बली बलकारा, सज्जण बलहीण आप हो जाईआ। सज्जण शाहो भूप सिक्दारा, सज्जण रईयत नाम वटाईआ। सज्जण गुर पीर अवतारा, सज्जण गुरसिख संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण साजण ल्ए मिलाईआ। सज्जण साजन पाया, सजया सच दरबार। घर राजन राज आया, शाह पातशाह सच्ची सरकार। आपणा काजन आप रचाया, आपे होए वेखणहार। आपणा जहाज़न आप चलाया, गुरमुख साचे ल्ए चाढ़। चारों कुण्ट फेरा पाया, नव नौ फिरे बण भिखार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण खेल अपार। सज्जण चोर सज्जण ठग्ग, सज्जण रसना जेहवा गाईआ। सज्जण वसे उप्पर शाह रग, सज्जण बैठा मुख छुपाईआ। सज्जण करे खेल सूरा सर्बग्ग, सज्जण अन्ध अन्धेर बैठा आसण लाईआ। सज्जण हँस बणाए कग, साची नाम चोग चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण वेख वखाईआ। सज्जण राजा सज्जण भूप, राज राजान आप अख्वाइंदा। सज्जण वसे चारे कूट, दहि दिशा आप समाइंदा। हरि सज्जण नाता तोड़े जूठ झूठ, सच सुच्च आप दृढ़ाइंदा। हरि सज्जण सज्जण उप्पर जाए तुट्ठ, आप आपणी दया कमाइंदा। हरि सज्जण सज्जण देवे नाम घुट, भर प्याला हथ्थ वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण मंग मंगाइंदा। सज्जण मंगे सज्जण

देवे, सज्जण सज्जण झोली आप भराईआ। सज्जण पुरख अलख अभेवे, साजन गुरमुख रूप वटाईआ। साजन गाए रसना जिहवे, सज्जण वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन सज्जण मेला मेले चाँईं चाँईंआ। सज्जण मेला चढ़या चा, हरि सज्जण ख़ुशी मनाइंदा। घर सज्जण सज्जण गया आ, कलिजुग अन्तिम फेरा पाइंदा। हरिजन साचे ल्ए उठा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। हरिसंगत रक्खे नाल ग्वाह, दूजी शहादत ना कोए जणाइंदा। माणस जन्म जन्म दए बदला, जिस जन आपणे चरन लगाइंदा। कर्म कर्म दा रोग दए गवा, निहकर्मी कर्म कमाइंदा। धर्म धर्म दा भरम दए मिटा, साचा धर्म इक्क वखाइंदा। चार वरन बणाए भैण भ्रा, ऊँच नीच ना कोए जणाइंदा। आत्म ब्रह्म सर्ब टिका, लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा। हर घट अंदर आसण ला, जोती नूर डगमगाइंदा। हरिजन मेला सहिज सुभा, घर साचे आप मिलाइंदा। इक्क इकेला पकड़े बांह, जगत विछोड़ा पन्ध कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण पार कराइंदा। हरि सज्जण बैठा पार पत्तण, सज्जण तेरा राह तकाईआ। आपे आए मार्ग दस्सण, आपे फड़ फड़ राहे पाईआ। आपे आए हिरदे वसण, हरि की पौड़ी आप चढ़ाईआ। आपे आए पंच विकारा मथन, नाम मधाणा नाल रलाईआ। आपे आए गुरसिखां नाउँ कथन, कथ कथ लोकमात लेखा दए बणाईआ। आपे आए हरिजन साचे रक्खण, दो जहानां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन मीत इक्क गोसाँईंआ। साजन मीत इक्क गोसाँईं, गहर गम्भीर समाया। हरि सज्जण वेखे थाउँ थाईं, थान थनंतर फोल फोलाया। एका सिख्या रिहा समझाई, साचा मन्त्र नाम दृढ़ाया। कागों हँस रिहा बणाई, साची चोग नाम चुगाया। चल दुआरे आया चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा हरिसंगत रिहा वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण साचे खेल कराया। चाउ घनेरा संगत रूप, सच भरवासा आप जणाईआ। तेरा मेरा एका रूप, सोहँ साची करे पढ़ाईआ। सज्जण वसे चारे कूट, ख़ाली दिशा नज़र कोए ना आईआ। हरि सज्जण ताणा पेटा होए सूत, सूत्रधारी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन साजन ल्ए तराईआ। साजन तारे किरपा कर, कर किरपा पार कराईआ। साजन मेले एका हरि, दर घर साचा सोभा पाईआ। साजन मिले चुक्के डर, भय अवर ना कोए रखाईआ। साजन आए एका नर, नर नरायण वडी वड्याईआ। साजन सच पलँघे बैठे चढ़, साजन साची सेज विछाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट सज्जण इक्क बहाईआ। घट सज्जण हरि मीत, एकँकारा नाउँ रखाइंदा। नाद अनाद सुणाए गीत, अनहद राग अल्हाइंदा। काया मन्दिर देहुरा गुरदुआर मसीत, साचा बंक आप जणाइंदा। सतिजुग चले साची रीत, पारब्रह्म प्रभ आप चलाइंदा। सुरत

शब्द करे पतित पुनीत, पतित पावन दया कमाइंदा। काया करे ठंडी सीत, सांतक सति सति वखाइंदा। दरस दिखाए इक्क अतीत, तख्त निवासी सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण सज्जण संग रखाइंदा। सज्जण संग दो जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। सज्जण मेला गोपी काहन, गोपी काहन रूप वटाईआ। सज्जण मेला वेख वखाए श्री भगवान, भगवन आपणा रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन साजन ल्ए रलाईआ। साजन रल्लया साजन संग, सगला संग तजाया। आत्म उपज्या परमानंद, हरख सोग मिटाया। नहावण नहाता आत्म गंग, सर सरोवर इक्क सुहाया। शब्द अगम्मी सुणया छन्द, सुण सुण आपणा आप भुलाया। निरगुण जोत चढ़या चन्द, सूरज चन्द मुख शरमाया। ख़ुशी होया बन्द बन्द, घर सज्जण सच्चा पाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सज्जण होए सहाया। सज्जण साचा पुरख समरथ, साँवल सुंदर रूप कराईआ। हरि सज्जण चलाए साचा रथ, जुग जुग वडी वड्याईआ। हरि सज्जण महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। हरि सज्जण साचा मार्ग रिहा दस्स, कलिजुग जीव भुल ना जाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा रैण मस, अन्धघोर रिहा वखाईआ। गुरमुख डरदे कहिण बस बस, कलिजुग विच रहिणा अवर होर ना भाईआ। कलिजुग कोलों डर के आए नस्स, तेरे चरन ओट तकाईआ। हरि सतिगुर सज्जण अग्गों मिल्या हस्स, फड़ बाहों गले लगाईआ। मैं प्यार तुहाढ्ढे विच गया फस, गुरसिख तेरा बन्धन तुट कदे ना जाईआ। मैं गाउँदा रहां सदा जस, हरिजन तेरी वड वड्याईआ। तेरा प्रेम पीवां एका रस, आपणा रस तेरे मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजन साजन होए सहाईआ। सज्जण साहिब सर्ब गुणवन्त, पुरख अबिनाशी पाया। गढ़्ह तुट्टा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म नज़री आया। घर मिल्या बोध अगाधा एका पंडत, ब्रह्म विद्या रिहा पढ़ाया। कलिजुग वस ना पाया किसे सन्त, जो झूठे धन्दे दए लगाया। धन्न सुभाग मिल्या हरि कन्त, हरि सज्जण मेल मिलाया। मेरी लग्गी प्रीती निभे अन्त, विछोड़ा कोए रहे ना राया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण सज्जण दए सलाहया। साजन देवे सच सलाह, गुरसिख सज्जण आप समझाईआ। बेड़ा लै के आया धुर मलाह, कलिजुग नईया विच टिकाईआ। हरिजन साचे ल्ए चढ़ा, ना वेखे भैणां भाईआ। आपणा मार्ग दए लगा, साचा मार्ग इक्क रखाईआ। जन्म जन्म जन्म दए बदला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरसिख देवे माण वड्याईआ। गुरसिख वड्याई सच जजमान, तेरी उच्ची कुल रखाईआ। बण निमाणा फिरे भगवान, दर दर भिख्या मंग मंगाईआ। प्रेम प्रीती देणा दान, साची वस्त इक्क जणाईआ। अठ्ठे पहर गुरसिख तेरा रहे ध्यान, तेरा मुखड़ा छुप्प कदे

ना जाईआ। चारों कुण्ट जां वेखां हो मेहरवान, हरिजन साचा एका रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। हरि सज्जण साजन अन्त मिलणा, जगत विछोड़ा रहिण ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी लोकमात हिलणा, पुरख अबिनाशा आप हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण हरि मीत, गुरमुख गुरसिख प्रीत आप निभाईआ।