पुस्तकालयभाग १०

२३ जेठ २०१८ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह नवीं बस्ती जम्मू

बाशक सेजा एका आसण, देवे माण वड्याईआ। सांगोपांग विष्न सिँघासण, साची रचन रचाईआ। आप बणाए पुरख अबिनाशन, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहञ्जणी सेज वड्याईआ। सुहञ्जणी सेज हरि सुहाए, चरन कँवल टिकाईआ। आत्म पर्दा दए उठाए, एका गुण वखाईआ। रसना जिहवा हरि गुण गाए, सहँसर मुख सालाहीआ। दोए सहँसर जिहवा हिलाए, आदि जुगादि सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मुख दोए जिहवा, जिहवा गुण आप जणाईआ। जिहवा गुण हरि निरँकारा, एका मुख रखाइंदा। एका मुख दो दो धारा, दो धारी आप चलाइंदा। एका रसना हरि निरँकारा, दूजी रसना विष्न पुकारा, वाह वा आपणा रंग रंगाइंदा। सांगोपांग दए हुलारा, निरगुण सरगुण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी चाल आप चलाइंदा। सांगोपांग सेजा बाशक, बाशक आपणा खेल खिलाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण उप्पर आशक, आशक माशूक आप हो जाईआ । ना कोई निन्दरा ना कोई आलस, अठ्ठे पहर नैण तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए जिहवा गुण समझाईआ। दोए जेहवा हरि निरँकारा, बाशक मुख रखाइंदा। पहली जेहवा कर पसारा, आप आपणा गुण वखाइंदा। दूजी जेहवा दए भण्डारा, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। निरगुण सरगुण निराकार साकार विश्व धारा, आप आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पर्दा आप उठाइंदा। रसना जेहवा एकँकार, इक्क इक्क कर ध्याईआ। दूजी बोले जै जैकार, विष्नूं तेरी वड वड्याईआ। सहँस गुण विचार, गुण अवगुण कहिण ना पाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त तेरा खेल करतार, लेखा लिख ना सके कोए राईआ। मेरे उप्पर चरन कँवल धर खोल्हया मेरा किवाड़, जैंह वेखां तू ही नज़री आईआ। मेरे उप्पर ला आसण पाया भार, विष्नूं आपणी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण वसे रंग निरँकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप

जणाईआ। विष्न गुण हरि जणा, भगवन दया कमाइंदा। बाशक रसना आपे गा, आपणा नाउँ वड्यांअदा। आपणा पर्दा दए चुका, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। कोटन कोटि आपणे नाउँ जणा, दिवस रैण रसना जेहवा आप चलाइंदा। गा गा थक्का अन्त ना सके पा, निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। तूं शहिनशाह सच्चा पातशाह, हउँ सेवक मंग मंगाइंदा। की मंगां कुछ जाणां ना, तेरा अन्त किसे ना आइंदा। मैं जपदा रहां सद तेरा नाँ, नाउँ निंरकारा आप सालांहयदा। कवण वेला मेरी पकड़ें बांह, मैं तेरी ओट रखाइंदा। कवण वेला मेरा देवें पन्ध मुका, मेरी घाल लेखे लाइंदा। कवण वेला आपणे चरनां ल्ए बहा, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दोए जोड़ सीस झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, एका शब्द जणाइंदा। निरगुण नज़र ना आए श्री भगवान, सरगुण विष्नूं वेख वखाइंदा। विष्नूं उप्पर आसण लाए आण, सांगोपांग सेज हंढाइंदा। सचखण्ड वसे हरि मेहरवान, आप आपणा घर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। भेव खुल्हाए हरि भगवान, बाशक एका गुण जणाईआ। विष्नूं दर कर परवान, तेरा रंग वखाईआ। तेरी जेहवा गाए गान, दो दो रंग वखाईआ। पहला नाउँ जाणे भगवान, दूजा विष्नूं वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। पहली जिहवा गाए सो, सो पुरख निरँजण हरि वड्यांअदा। आपणा बीज आपे बो, हरि आपे वेख वखाइंदा। आपणे जेहा आपे हो, आप आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो पुरख निरँजण आपणी खेल खिलाइंदा। दूजी जिहवा गाए हँ, साकार दए वड्याईआ। विष्नूं विश्व पए जम्म, मात पित ना कोए जणाईआ। इक्क इकल्ला बेड़ा बन्न्ह, साचा बेड़ा आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दोए जेहवा दए मिलाईआ। दोए जिहवा एक मुख, इक्क दूजे नाल मेल मिलाइंदा। दोहां मेला एका कुक्ख, एका गोद बहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म सुणाइंदा। दोए जिहवा धुर फ़रमाना, हरि साचा सच जणाईआ। इक्क सुणावा साचा गाणा, भुल कदे ना जाईआ। सोहँ रूप विष्नूं भगवाना, बाशक हरि हरि आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। साची वस्त लै लै दात, बाशक बह बह ख़ुशी मनाइंदा। हरि हरि मिल्या कमलापात, घर साचे मेल मिलाइंदा। आप सुणाई आपणी गाथ, आपणा अक्खर आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कवण वेला बण बण सज्जण सुहेला, मेरा साथ निभाइंदा। पुरख अबिनाशी दया कमा, एका गुण जणाईआ। लक्ख चुरासी जुग चौकड़ी खेल खिला, कोटन कोटि काल बिताईआ।

अन्तिम अन्त आपणा आप ल्ए प्रगटा, निराकार साकार एका रंग वखाईआ। विष्नूं भगवान नाउँ धरा, जोती जाता खेल खिलाईआ। तेरी दोए दोए जेहवा लेखा दए जणा, बाकी कोए रहिण ना पाईआ। तेरा मेला ल्ए मिला, मेलणहार आप हो जाईआ। एका थित वण्ड वण्डा, वदी सुदी ना नाल रलाईआ। लेखा लेख कोई जाणे ना, लिख लिख लेख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दए माण वड्याईआ। दोए सहँसर जिहवा लग्गे भाग, हरि साचा आप जणाइंदा। बिन तेल बाती जगे चिराग़, लोकमात डगमगाइंदा। विष्नूं भगवान जाए जाग, आप आपणा रूप वटाइंदा। तेरी वेखे सांगोपांग, सेज सुहञ्जणी आप उपाइंदा। लेखा जाणे काला नाग, कल कल आपणी आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा आसण आप सुहाइंदा। तेरी सेज सांगोपांग, हरि साचा आप सुहाईआ। आपणा कर कर आपे स्वांग, स्वांगी रचना आप रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेज दए सुहाईआ। साची सेज आप बणा, पंज तत्त काया अंदर आप टिकाइंदा । विष्नूं रूप आप प्रगटा, आपणा आसण उप्पर लाइंदा। भगवन जोती जोत जगा, दीपक दीआ डगमगाइंदा। साचे तख्त बैठे सच्चा शहिनशाह, तेरा आसण सिँघासण वेख वखाइंदा। जुग जुग दा तेरा गाया लेखे ल्ए पा, दोए दोए जेहवा सेव कमाइंदा। कलिजुग अन्तिम आपणा नाउँ ल्ए प्रगटा, तेरा लेखा मूल चुकाइंदा। बिन रसना जेहवा ल्ए गा, नज़र किसे ना आइंदा। सोहँ नाम आप जपा, आपणा मार्ग आप वखाइंदा। तेरा लेखा लेखे पा, तेरा पन्ध चुकाइंदा। एका थित रिहा समझा, भुल कोए ना जाइंदा। दूआ रूप आप बणा, निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। सिफ़रा आपणा खेल खिला, दिस किसे ना आइंदा। एका इक्क इकल्ला सच्चा शहिनशाह, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। आठा अठ्ठां तत्तां लेखा दए चुका, लेखा लेख ना कोए जणाइंदा। बीस अठारां मेल मिला, आपणा कीता वेख वखाइंदा। एका साता मेले सहिज सुभा, इक्क इकल्ला सति सतिवादी आपणा रंग रंगाइंदा। जगत अग्नी तप्त दए बुझा, कलिजुग कूड़ कुड़यारा सर्ब जलाइंदा। वीह सौ अठारां बिक्रमी सतारां हाढ़ दए समझा, बाशक तेरा लेखा आपणे दर चुकाइंदा। तेरी सेज दए बदला, सम्बल नगरी आसण लाइंदा। सांगोपांग आप हंढा, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर आप सुहाइंदा। आपणी नवीं रचना फेर ल्ए रचा, आदि जुगादि रच रच वेखे वेख वेख आपे ढाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे विहार, सच सच घर साचा आप सुहाइंदा।

२३ जेठ २०१८ बिक्रमी चेला सिँघ दे गृह जम्मू

शाह पातशाह हरि सुल्ताना, तख्त निवासी तख्त सुहाइंदा। शाहो भूप बण राज राजाना, सच सिँघासण आसण लाइंदा। सचखण्ड सुहाए इक्क मकाना, दर घर साचा सोभा पाइंदा। थिर घर जोत जगाए नूर महाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, अनुभव आपणी धार चलाइंदा। सो पुरख निरँजण हो मेहरवाना, हरि पुरख निरँजण संग मिलाइंदा। एकँकारा वड बलवाना, आदि निरँजण खेल खिलाइंदा। श्री भगवाना नौजवाना, रूप अनूप आप धराइंदा। अबिनाशी करता आप आपणा बल रखाना, बल धारी भेव कोए ना पाइंदा। पारब्रह्म अलख अगोचर अगम्म अथाह रूप अनूप महाना, महिमा कथ ना कोए जणाइंदा। आदि जुगादि धुर फ़रमाना, सच संदेसा आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, अजूनी रहत आपणी धारा आप चलाइंदा। अजूनी रहत पुरख अकाला, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। सचखण्ड वसे सच्ची धर्मसाला, साचा मन्दिर आप सुहाईआ। निरगुण जोत जोत उजाला, नूरो नूर डगमगाईआ। करे खेल दीन दयाला, दयानिध बेपरवाहीआ। चले चलाए अवल्लड़ी चाला, वेख ना सके कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनुभव प्रकाश आपणा आप धराईआ। अनुभव प्रकाश हरि भगवाना, आपणा आप धराइंदा। दीवा बाती इक्क महाना, बिन तेल बाती आप जगाइंदा। साचा तख्त इक्क सुहाना, तख्त निवासी आसण लाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आदि आदि आपणा तख्त आपे सोभा पाइंदा। साचा तख्त राज राजाना, शाह पातशाह हरि आप सुहाईआ। शाहो भूप बण सुल्ताना, वड मेहरवाना आसण लाईआ। उच्च अगम्म अथाह महल्ल अटल उच्च महाना, अगम्म अगम्मड़ा आप उपाईआ। अलख अलखना इक्क तराना, आप आपणी अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर आप धराईआ। आपणा नूर आपे रक्ख, आप आपणा खेल खिलाइंदा। निरगुण निरगुण हो प्रतक्ख, जोती जोत डगमगाइंदा। करे खेल पुरख समरथ, समरथ आपणी धार बन्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि सच सिँघासण इक्क सुहाइंदा। सच सिँघासण सोभावन्त, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। आदि जुगादि महिमा अगणत, हरि पुरख निरँजण कथनी कथ ना सके राईआ। एकँकारा साचा सज्जण, जुगा जुगन्तर साचा संग निभाईआ। आदि निरँजण आपे होए सरोवर मजन, अमृत रूप आप सुहाईआ। श्री भगवान परदे कज्जण, एका पल्लू हथ्थ उठाईआ। अबिनाशी करता रक्खणहारा लज्जण, लाजावन्त इक्क शहिनशाहीआ। पारब्रह्म आपणा खेल करे घड़न भन्नण, घड़न भन्नणहार आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, आदि पुरख एका हरि, साचे तख्त आसण लाइंदा। साचा तख्त हरि सुहाया, आदि पुरख आसण लाईआ। निरवैर आपणा खेल खिलाया, मूर्त अकाल डगमगाईआ। साची तूरत नाद वजाया, आपणी इच्छया आप सुणाईआ। आसा पूरत आप अख्वाया, मनसा कोए रहिण ना पाईआ। आपे राउ आपे रंक, राज राजाना आपणा खेल खिलाया। आपे दुआर आपे बंक, आपे वजाए नाम डंक, साचा मृदंगा हथ्थ उठाया। आपे नारी आपे कन्त, आपे सेजा सोभावन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड दुआरा हरि निरँकारा आप सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे किले कोट अंदर वड़, आप आपणा वेस वटाया। वेस अवल्ला इक्क इकल्ला, आदि पुरख आप कराईआ। वसणहारा निहचल धाम अटल्ला, महल्ल अटल दए वड्याईआ। आपणी जोती आपे रल्ला, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा रूप आप धराईआ। बैठा रहे इक्क इकांता, सर्ब जीआं दा एका दाता, दाता दानी आप अख्वाईआ। रूप धराए बहु बिध भांता, करे खेल पुरख समराथा, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। आप आपणा बंधे नाता, उत्तम रक्खे आपणी ज़ाता, ज़ात पात ना कोए वड्याईआ। आप सुणाए आपणी गाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निष्अक्खर करे पढ़ाईआ। निष्अक्खर हरि ना नाउँ, लिखण पढ़न विच ना आईआ। आप वसाए साचा थाउँ, थान थनंतर दए वड्याईआ। करे खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। आपे पिता आपे माउँ, आपे बालक रूप धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि आदि आपणा वेस आपे रिहा वटाईआ। आदि वेस वटाया, निरगुण रूप अगम्म। अनुभव प्रकाश कराया, मात गर्भ ना प्या जम्म। जोती जोत नूर रुशनाया, करया खेल अलख अलखने एका कम्म। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह। हरि बेड़ा बन्न्ह चलाइंदा, निरगुण निरगुण कर प्यार। निरगुण निरगुण वेख वखाइंदा, निरगुण होए वेखणहार। निरगुण नारी कन्त रूप वटाइंदा, निरगुण माणे सेज भतार। निरगुण सचखण्ड दुआरे सोभा पाइंदा, निरगुण जोत नूर उज्यार। निरगुण शब्दी धार वहाइंदा, नाद अनादी इक्क जैकार। निरगुण विष्न ब्रह्मा शिव उपजाइंदा, सुत दुलारे कर त्यार। निरगुण त्रैगुण माया वण्ड वंडाइंदा, आप आपणी किरपा धार। निरगुण पंज तत्त घाड़न आप घड़ाइंदा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश कर आकार। निरगुण सूरज चन्द चढ़ाइंदा, किरन किरन कर पसार। निरगुण मंडल मण्डप आप बणाइंदा, लोआं पुरीआं दए सहार। निरगुण करोड़ तेतीसा खेल खिलाइंदा, निरगुण सुरपति राजा इन्द करे ख़बरदार। निरगुण गण गंधर्ब नाच कराइंदा, किन्नर यच्छप ल्ए उठाल। निरगुण राए धर्म सेव लगाइंदा, निरगुण चित्रगुप्त साचे ल्ए बहाल। निरगुण लाड़ी मौत आप उठाइंदा, निरगुण मार्ग दस्से साचे काल। निरगुण महाकाल आपणे रंग रंगाइंदा, करे

खेल दीन दयाल। आदि आपणी रचना आप रचाइंदा, सचखण्ड बैठ सच्ची धर्मसाल। सच संदेसा सर्ब सुणाइंदा, भुल ना जाणा बण नादान। लोआं पुरीआं वण्ड वंडाइंदा, ब्रह्मण्डां खण्डां कर ध्यान। विष्न एका हुक्म सुणाइंदा, घर घर रिज़क पुचाउणा आण। ब्रह्मा ब्रह्म आप प्रगटाइंदा, लक्ख चुरासी देवे दान। शंकर हथ्थ त्रिसूल फड़ाइंदा, बणया रहे ना कोए मकान। जो घड़या भन्न वखाइंदा, मेटे जगत निशान। लक्ख चुरासी राह चलाइंदा, पुरख अबिनाशी हो मेहरवान। पंज तत्त काया जोड़ जुड़ाइंदा, हड्ड मास नाड़ी रत बूंद कर परवान। नौ दर दुआरे खोल्ह खुल्हाइंदा, जगत वासना देवे दान। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाइंदा, माया ममता देवे माण। आसा तृष्ना बन्धन पाइंदा, हउमे हंगता इक्क निशान। मन मति बुध विच टिकाइंदा, जोती नूर नूर महान। घर घर विच खेल खिलाइंदा, खेलणहारा नौजवान। आपणा मन्दिर आप बणाइंदा, पारब्रह्म शाह सुल्तान। साचा मार्ग आप रखाइंदा, टेढी बंक खेल महान। ईड़ा पिंगल सेव कमाइंदा, अठ्ठे पहर वेखे आण। आपणा अमृत आपणे अंदर आप छुपाइंदा, कँवल नाभी खेल महान। नाद अनादी धुंन आप वजाइंदा, अनहद नादी राग सुणाए कान। आत्म सेजा आप विछाइंदा, साची सेजा सोए श्री भगवान। बजर कपाटी पर्दा अग्गे लाइंदा, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ान। आत्म ब्रह्म रूप प्रगटाइंदा, ईश जीव खेल महान। ब्रह्मा वेता इक्क पढ़ाइंदा, बोध अगाधा देवे दान। चारे मुख आप खुल्हाइंदा, चारे कूट वखाए निशान। चारे वेदां आप जणाइंदा, चारे बाणी गाए गान। चारे वरनां वण्ड वंडाइंदा, चारे जुग करे प्रधान। चारे कूट वेख वखाइंदा, चौथे पद बैठ श्री भगवान। साची वण्डण आपणे हथ्थ रखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल श्री भगवान। साची वण्डण हरि हरि वण्डदा, लेखा लिख्त कोए ना जाणया। लेखा जाणे कोटन ब्रह्मण्ड दा, ब्रह्मण्ड नूर श्री भगवान। रूप वटाए जेरज अंड दा, उत्भुज सेत्ज देवे दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख अबिनाशी करता वड मेहरवान। मेहरवान होया निरँकारा, आपणी दया आप कमाईआ। लक्ख चुरासी कर त्यारा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। आत्म ब्रह्म इक्क भण्डारा, ईश जीव आप वरताईआ। काया मन्दिर कर त्यारा, घट घट बैठा आसण लाईआ। निरगुण जोती जोत उज्यारा, जोत निरँजण डगमगाईआ। अनहद नाद शब्द धुन्कारा, धुन अनादी नाद वजाईआ। शब्द सुणाए धुर फ़रमाना, बोध अगाध पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। चार जुग हरि खेल खिलाउणा, निरगुण सरगुण रूप धराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेख वखाउणा, पान्धी आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार नाउँ धराउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। नाम डंका इक्क वजाउणा, चार कुण्ट शनवाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाउणा, माया ममता

मोह चुकाईआ। साचे सन्तां मेल मिलाउणा, सति दुआरा इक्क वखाईआ। धुर फ़रमाना इक्क सुणाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार सेवा लाईआ। गुर अवतार सेवा ला, निरगुण सरगुण वेख वखाइंदा। लक्ख चुरासी जीव जंत दए समझा, राम नाम आप प्रगटाइंदा। एका डंका दए वजा, डंका डौरू आपणे हथ्थ रखाइंदा। राज राजाना दए उठा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। राउ रंकां बूझ दए बुझा, आप आपणा भेव खुल्हाइंदा। जुग जुग शंका दए मिटा, संसा रोग ना कोए रखाइंदा। एका अंक दए समझा, औंंकड़ अवर ना कोए लगाइंदा। निष्अक्खर अक्खर दए पढ़ा, पट्टी लेख ना कोए कराइंदा। कागद कलम ना कोई शाह, रूप रंग ना कोए वखाइंदा। आपणी किरपा करे बेपरवाह, आपणा पर्दा आप चुकाइंदा। जोती नूर डगमगा, जोत उजाला आप कराइंदा। साचे तख्त बैठा सच्चा शहिनशाह, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। जुग जुग गुर अवतार बैठे सीस झुका, चरन कँवल ध्यान लगाइंदा। पुरख अबिनाशी सीस जगदीस देवे हथ्थ टिका, लोकमात आप वड्यांअदा। सतिजुग त्रेता द्वापर पन्ध मुका, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा। जुग चौकड़ी गेड़ा रिहा दिवा, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर आसण लाइंदा। साचे मन्दिर हरि जू चढ़या, सच सिँघासण सोभा पाईआ। उच्चे टिल्ले आपे खड़्हया, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। आपणा अक्खर आपे पढ़या, आदि जुगादि लोकमात करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, जुग जुग आपणी धार बन्न्हाईआ। नव नौ चार चुक्के धार, जुग चौकड़ी रहिण ना पाईआ। चार जुग दा खेल न्यार, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। मुकामे हक हो उज्यार, परवरदिगार नूर इलाहीआ। हक हकीकत बोल जैकार, कलमा अमाम आप सुणाईआ। कायनात करे ख़बरदार, काया काअबा फोल फोलाईआ। दो दो आबा कर प्यार, आबे हयात दए प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। शहिनशाह हरि खेल खिलाया, खेलणहार करतार। कलिजुग अन्तिम नूर धराया, जोती जोत जोत उज्यार। सभ दा लेखा वेख वखाया, वेखणहारा होया ख़बरदार। लिख लिख संदेसा रिहा सुणाया, दो जहानां करे बेदार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे जाणे आपणी थित वार। थित वार हरि सच विहारा, कलिजुग अन्तिम करे जणाईआ। वीह सौ अठारां बिक्रमी सतारां हाढ़ा, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। दर बहाए तेई अवतारा, भगत अठारां संग मिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खिच्च ल्याए चरन दुआरा, करोड़ तेतीसा सुरपति राजा इन्द निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार करन पुकारा, अल्ला राणी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नानक गोबिन्द गुर दए हुलारा, सिँघ आपणा बल रखाईआ। एका

हुक्म धुर फ़रमाना, धुरदरगाही रिहा सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी बन्न्हे राजा राणा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। अठसठ तीर्थ होए सुहाणा, तट किनारा वेख वखाईआ। गुरदर मन्दिर मस्जिद मठ मुख खुल्हाना, खुल्हिआ कोए रहिण ना पाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत आपणा वक्त आप सुहाना, आपणे हथ्थ रक्ख वड्याईआ। साचा तख्त इक्क लगाणा, तख्त निवासी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सच संदेसा हरि निरँकारा, शब्दी शब्द जणाईआ। समुंद सागर आयण वारो वारा, कलिजुग पैंडा अन्त मुकाईआ। धरनी धरत धवल धौल करे निमस्कारा, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। बाशक दो सहँसर जेहवा लाए नाअरा, चार कुण्ट सुणाईआ। बणे भिखारी रवि ससि सितारा, मंडल मण्डप ना कोए वड्याईआ। करे खेल अगम्म अपारा, बोध अगाध सच्चा शहिनशाहीआ। नाद वजाए एका वारा, लोआं पुरीआं आप सुणाईआ। ब्रह्म ब्रह्माद करे ख़बरदारा, घट घट आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाईंआ। थान थनंतर वेखणहारा, निरगुण रूप समाया। कलिजुग अन्तिम लै अवतारा, निहकलंका नाउँ धराया। सम्बल नगरी धाम न्यारा, एकँकारा बैठा आसण लाया। गोबिन्द मिल्या मीत मुरारा, फ़तह डंका इक्क वजाया। चारों कुण्ट करे ख्वारा, दहि दिशा दए हिलाया। गुरमुख विरले पावे सारा, पूर्ब लहिणा आप चुकाया। देणा देवे देवणहारा, कीता कौल भुल ना जाया। जो रुढ़ गए सरसे धारा, संसार सागर पार कराया। अर्श फर्श ते पार किनारा, दे दरस मेल मिलाया। करे तरस सिरजणहारा, त्रैगुण नाता तोड़ तुड़ाया। घर मिल्या पुरख अपारा, मंगण दर ना दूजे जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, सच अदालत इक्क वखाया। सच अदालत एकँकार, लोकमात लगाईआ। ना कोई वकालत करे विच संसार, ला शरीअत दए मिटाईआ। ना कोई ज़मानत किसे देवे गुनाहगार, अवगुण सके ना कोए बख्शाईआ। पुरख अबिनाशी बन्न्हे ठग्ग चोर यार, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। राज राजाना मारे मार, जो बैठे पति गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका मंगे नाम ग्वाहीआ। नाम ग्वाही मंगे शहादत, हरि सच्चा सच सुलातना। लेखे लग्गे इक्क इबादत, दूजा संग ना कोए रखाना। सगला संगी ना करे कोए रफक्त, नाता तुट्टे विच जहाना। चारों कुण्ट नज़र आयण निन्दक दुष्ट साकत, मिले मेल ना श्री भगवाना। मन हँकारी चाढ़े राकट, एका भुलया राम रहीम सच्चा सुल्ताना। प्रभ भन्ने सभ दी आकड़, करे खेल खेल महाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक बली बलवाना। बलधारी बल बावण आया, बल वेखे सर्ब लोकाईआ। रघुवंस हरि रामा आया, जो रावण लंका गढ़्ह तुड़ाईआ। हरि कान्हा कृष्ना रूप धराया, कंस

केसां पकड़ गिराईआ। हरि ईसा मूसा वेख वखाया, काली कमली वेखे लग्गी शाहीआ। हरि नानक निरगुण खेल खिलाया, सरगुण नाम सति वज्जी वधाईआ। चारे वरनां गले लगाया, ऊँच नीच ना कोए रखाईआ। गोबिन्द डंका इक्क वजाया, वाहिगुरु फ़तह आप गजाईआ। कलिजुग वेला अन्त दए सुहाया, निरगुण जोत नूर रुशनाईआ। निहकलंक नाउँ रखाया, ना मरे ना जाईआ। गुरमुख साचे ल्ए मिलाया, आप आपणा पर्दा लाहीआ। एका मन्त्र नाम पढ़ाया, चार वरनां तत्त ज्ञान दृढ़ाईआ। सो पुरख निरँजण आप अख्वाया, हँ ब्रह्म सर्ब लोकाईआ। सोहँ निरगुण सरगुण धार चलाया, बिन सोहँ लक्ख चुरासी नज़र रूप ना आईआ। सोहँ विष्नूं भगवान आपणा अंक लगाया, चार जुग वज्जे वधाईआ। गुरसिख गुरमुख हरिजन हरिभगत हरि पन्ध मुकाया, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। नाम राम अनादी छन्द सुणाया, शंकर बरन ना कोए जणाईआ। अनन्द अनन्द अनन्द मंगल आपे गाया, परमानंद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन सज्जण गोद बहाईआ। हरिजन सज्जण गोदी बहणा, सति पुरख निरँजण आप बहाइंदा। एका दरस दिखाए नैणां, लोचण नेत्र आप खुल्हाइंदा। हरिसंगत विच मिल के रहिणा, ज़ात पात मेट मिटाइंदा। नाम निरंतर पाउणा गहिणा, पुरख अबिनाशी आप घड़ाइंदा। गुर चरन दुआरा चुक्के लहिणा देणा, पूर्ब लेख ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन साचे आप तराइंदा। गुरमुख विरला तरे सिख, तारनहारा जिस तराईआ। धुर मस्तक लेखा दिता लिख, लिख्या लेख ना कोए मिटाईआ। सृष्ट सबाई दिसे मिथ, मिथ्या दिसे अन्त लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण ल्ए जगाईआ। गुरमुख विरला जागया, जिस जगाए आप निरँकार। माणस जन्म वड वड भागया, घर मिल्या गोबिन्द मीत मुरार। हँस रूप वटाया कागया, काग रल्लया हँसां डार। दीपक जोत जगे चिराग़िआ, बिन तेल बाती होए उज्यार। मन उपजे इक्क वैरागया, मन मति जाए हार। सतिगुर मिले कन्त सुहागया, गुरसिख होए सुलखणी नार। दुरमति मैल धोवे दाग़िआ, काया करे ठंडी ठार। लक्ख चुरासी विच्चों काढिआ, जन्म मरन गेड़ निवार। पार कराए ब्रह्म ब्रह्मादिआ, इक्क बहाए चरन दुआर। लक्ख चुरासी विच्चों माणक मोती गुरसिख हीरा एका लाध्या, जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ करन निमस्कार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिख साचे देवे पार उतार। उतारे पार आपणे घाट, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। नाता तुट्टे चौदां लोक चौदां हाट, चौदां विद्या पन्ध मुकाईआ। सच सिँघासण देवे खाट, पुरख अबिनाशन सेज विछाईआ। गुरसिख तेरा नाता तोड़ आन बाट, बख्शे चरन सरन सच्ची

सरनाईआ। कलिजुग मिटे अन्धेरी रात, घर चन्द होए रुशनाईआ। मिले अगम्मी साची दात, सोहँ वस्त अमोलक झोली पाईआ। मेल मिलावा कमलापात, कँवल नैण होए सहाईआ। ना कोई ज़ात ना कोई पात, ना कोई वरन बरन वण्ड वंडाईआ। आपे बैठा आपणे घाट, गुरमुख साचे पार कराईआ। समरथ पुरख पुरख अबिनाश, अबिनाशी आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे नाम दान, तिस जन जन्म मरन मरन जन्म गेड़ कटाईआ। जन्म मरन हरि कट्टे फंद, फांदी फंदन कोए ना पाया। जिस जन गाया बत्ती दन्द, तिस सज्जण ल्ए मिलाया। जिस तजया रसना मदिरा मास गंद, तिस गोबिन्द होए सहाया। जिस वसाया पुरी अनन्द, गुरसिख तेरा काया खेड़ा दए वसाया। जिन तेरे पिच्छे नीहां हेठ दबाए चन्द, तेरा चन्द दए चमकाया। जिस नूं कहिन्दे गुजरी नंद, वेला गुज़रया आपणा वक्त रिहा सुहाया। पुरख अकाल नाल मिल मिल गाए आपणा छन्द, पूत सपूता ख़ुशी मनाया। हथ्थ फड़ चण्ड प्रचण्ड, नाम खण्डा रिहा चमकाया। नौ खण्ड पृथ्मी करनी खण्ड खण्ड, घर घर आपणा फेरा पाया, किसे कूटे रहिण ना देणा भेख पखण्ड, जूठा झूठा नाता तोड़ तुड़ाया। मैं कच्चे भन्नां अंड, जेहड़े बैठे पुरख अकाल भुलाया। माछूवाड़े पाई वण्ड, भुल कदे ना जाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, गुरसिखां अंदर जाए वड़, सुरत सुवाणी ल्ए फड़, आपणा प्रेम बन्धन आपे पाया। कलिजुग जीव काचे बिरख जायण झड़, पत्त डाल्ही नज़र कोए ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल वेखे सच सिँघासण खड़, अबिनाशी आपणे आसण आप सुहाया। गुरसिख निरभउ कर चुकाया डर, भय अवर ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच मिलाया।

२४ जेठ २०१८ बिक्रमी रसीआ राम दे गृह बदीपुर जम्मू

हरिजन हरि हरि आत्म रस, प्रेम प्यार इक्क जणाइंदा। हिरदे अंदर वस वस, रूप अनूप आप वखाइंदा। तीर निराला मारे कस कस, तिक्खी मुखी नाम रखाइंदा। मार्ग आपणा दस्स दस्स, दे मति तत्त समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत रस इक्क चखाइंदा। अमृत रस सदा अनडीठा, दिस किसे ना आइंदा। गुरमुख विरला जाणे मीठा, जिस बिन रसना जेहवा चखाइंदा। करे कराए ठांडा सीता, अग्नी तत्त बुझाइंदा। घर मिलाए परम पुरख मीता, गुर सतिगुर रंग चढ़ाइंदा। माणस मानुख परखे नीता, नित नित वेस वटाइंदा। अक्खर पढ़ाए साची गीता, ज्ञान गोझ

आप खुल्हाइंदा। हँ रंगाए हस्त कीटा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रस आत्म आप चखाइंदा। आत्म रस हरिजन चख, चेतन्न रूप हो जाईआ। लक्ख चुरासी नालों हो हो वक्ख, आपणा मन्दिर आप सुहाईआ। राह तक्के होए प्रभू प्रतक्ख, पीआ प्रीतम दरस दिखाईआ। जगत लज्जया ल्ए रक्ख, मन वासना दए मिटाईआ। मेरी खोल्हे आपणी अक्ख, जगत नेत्र माण गंवाईआ। भाग लगाए कुल्ली कक्ख, साचा बंक दए सुहाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, तृष्ना तृखा बुझाईआ। बण के काहन पाए रास, साची गोपी नाल मिलाईआ। भाग लगाए जंगल जूह प्रभास, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। जीवन्दयां करे बन्द ख़लास, मरयां फंद ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत जाम इक्क प्याईआ। अमृत जाम आत्म मदि, मधर नैण आप प्यांअदा। हरिजन हरि हरि आपे सद, घर घर वेख वखाइंदा। जगत कराए पार हद्द, जुगत जुग समझाइंदा। नाम सुणाए एका नद, साचा राग अल्हाइंदा। लेखा चुक्के ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्म मेला आप कराइंदा। होए सहाई आदि जुगादि, जुग जुग वेस वटाइंदा। रक्खे लाज सन्त साध, साजन मीत सेव कमाइंदा। जो जन हिरदे अन्तर रहे अराध, तिस जन एका रंग रंगाइंदा। जगत जंजाले विच्चों काढ, जम की फाँसी फंद कटाइंदा। मेट मिटाए वाद विवाद, वख अमृत रूप बणाइंदा। दया करे मोहण माधव माध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत रस इक्क वखाइंदा। अमृत रस हरि निरँकारा, हरिजन साचे सच जणाईआ। आदि जुगादी देवणहारा, जुग जुग आप वरताईआ। अतोट अतुट रक्खे भण्डारा, दिस किसे ना आईआ। सति सन्तोखी ठंडा ठारा, अग्नी तत्त ना कोए तपाईआ। हरिजन देवे कर प्यारा, प्रेम प्याला जाम प्याईआ। अठ्ठे पहर रहे ख़ुमारा, नशा उतर कदे ना जाईआ। राह तक्के एका मीत मुरारा, नेत्र नैण नैण उठाईआ। मिल सज्जण सांझे यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रस दए वड्याईआ। एका रस वड वड्यांअदा, हरि वड्डा वड वड्याई। ध्रू प्रहिलाद रिहा चखाइंदा, बल रसना मुख लगाई। अमरीक चरनोदक मुख लगाइंदा, मिल्या मेल हरि गोसाँईं। जनक पी पी ख़ुशी मनाइंदा, अठ्ठे पहर वज्जे वधाई। हरी चन्द हरि हरि हरि जस गाइंदा, राज जोग इक्क रखाई। बिदर घर भोग लगाइंदा, करे खेल बेपरवाही। सुदामा तन्दल मुख रखाइंदा, भगवन निउँ निउँ सीस झुकाई। जै देव एका अक्खर आप पढ़ाइंदा, दे मति रिहा समझाई। नामा आपणे रंग रंगाइंदा, भोग लगाए बेपरवाही। रूप अनूप आप वटाइंदा, सैण तारे बण बण शाही। कबीरा आपणा खेल खिलाइंदा, बनारस थेटा बणे राही। रविदास चमारा सेव लगाइंदा, पाहन गंढ्ढे फड़ फड़ पाही। गनका पूतना खेल खिलाइंदा, अजामल लेखा लिखे नाहीं। बधक आपणे अंग लगाइंदा, तीर निशाना भुल्ले नाहीं। जुग जुग जिस

जन आपणा रस चखाइंदा, जगत तृष्ना दए मिटाई। कागों हँस आप उडाइंदा, माणक मोती चोग चुगाई। हउमे हंगता रोग गवाइंदा, दुरमति मैल धोवे लग्गी शाही। सच संजोग आप रखाइंदा, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाही। कलिजुग अन्तिम रूप वटाइंदा, हरिजन वेखे थाउँ थाँईं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत एका रिहा वखाई। अमृत रस सच प्याला, हरि जिस जन आप प्याईआ। कर किरपा देवे दीन दयाला, दीनन रच्छया आप कमाईआ। वरन बरन जग तोड़ जंजाला, जाग्रत जोत इक्क समझाईआ। नाता तोड़ शाह कंगाला, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। सर्ब जीआं करे प्रितपाला, वड दाता बेपरवाहीआ। जुगा जुगन्तर खेल निराला, जुग करता आप कराईआ। कलिजुग अन्तिम दस्से राह सुखाला, सुख सागर दए समझाईआ। सोहँ पाए जग साची माला, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। लेखा चुक्के काल महाकाला, काल ग्रास ना अन्तिम खाईआ। फल लगाए साचे डाला, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। अमृत रस निझर धार एका देवे सति प्याला, राम नाम जाम प्याईआ। हरिजन लेखे लग्गे घाला, जो जन जन की सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रस दए उपाईआ। रस उपाया आत्म धार, त्रैगुण भेव कोए ना पाइंदा। अन्तर आत्म कर प्यार, त्रैगुण अतीता आप प्यांअदा। अन्तर अंदर करे ठंडा ठार, त्रैगुण अग्नी तत्त बुझाइंदा। अंदर मन्दिर करे बहार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन आपणा रस चखाइंदा। पी रस मिले राम, रस राम रूप वटाईआ। जगत नेहफल दिसे काम, हरि चरन दिसे सच्ची सरनाईआ। सति प्याला पीता जाम, जम का फास रहिण ना पाईआ। जिस जन हरि जू हरि हरि मिले आण, तिस भगत मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, रस राम आप चखाईआ। चक्ख रस होया सांत, जिस अमृत हरि हरि पाया। अन्तर अन्तर रहे इकांत, गृह मन्दिर आप सुहाया। एका रंग रंगाए दिवस रात, घड़ी पल ना कोए जणाया। रस राम सुणाए साची गाथ, अक्खर आपणा आप पढ़ाया। लेखा जाणे मस्तक माथ, पूर्ब लहिणा वेख वखाया जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि रस आप सालाहया। हरि रस सालाह सालाहवण योग, करोड़ तेतीसा कलिजुग रहे बिल्लाईआ। नाम निधान जिस जन पीता, विष्न ब्रह्मा शिव रहे जस गाईआ। मिल राम होया ठंडा सीता, जिउँ सीता राम मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। बैठा रहे इक्क अतीता, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आदि जुगादि सदा सुहेला साजण मीता, विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन वखाए आपणा घर, साचा रस मुख चुआईआ। साचा रस मुखार बिन्द, बूंद बूंद आप टपकाइंदा। काया गागर बणाए सागर सिन्ध,

सरोवर साचा ताल भराइंदा। किरपा करे गहर गम्भीर गुणी गहिन्द, गोबिन्द आपणे रंग रंगाइंदा। हरिजन मेटे सगली चिन्द, चिंता चिखा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ आप बरसाइंदा। अमृत मेघ बरसे घनघोर, कृपानिध दया कमाईआ। सांतक सति कराए पंज चोर, तृष्ना तृप्त कराईआ। काया मन्दिर अंदर शब्द अनाद बोले एका मोर, माया ममता मोह चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप खिलाईआ। अमृत रस साचा रंग, हरिजन साचे आप चढ़ाइंदा। किरपा करे सूरा सरबंग, जुग जुग आपणी सेव कमाइंदा। काया अंदर वखाए सच अनन्द, अनन्द आपणा रूप वटाइंदा। सच प्रकाश चढ़ाए चन्द, झूठ अन्धेरा अन्ध गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, हरिजन देवे एका रस, प्रेम वस्त झोली पाइंदा। प्रेम रस सर्ब सिरताज, ताजगीर सीस झुकाईआ। भगत भगवन्त देवे सच्चा राज, दरगाह साची धाम बहाईआ। बिन प्रेम ना होए कोई पूरा काज, भगत भगवन्त देण ग्वाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे एका वर, रसीआ राम राम रस काया अंदर रसिक रसिक झिरना रिहा झिराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बख्शे चरन सरन सरन चरन सच्ची सरनाईआ।