पहली हाढ़ २०१८ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच दया होई
सो पुरख निरँजण खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी साची धार। हरि पुरख निरँजण वेस वटाइंदा, रूप रंग रेख ना कोए विचार। एकँकारा नाउँ धराइंदा, जोती जाता हो उज्यार। आदि निरँजण डगमगाइंदा, नूर नूराना बेऐब परवरदिगार। अबिनाशी करता खेल खिलाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। श्री भगवान साचे धाम सोभा पाइंदा, अजूनी रहत पुरख अकाल। पारब्रह्म प्रभ आपणे रंग समाइंदा, इक्क इकल्ला हो त्यार। आपणी रचना आप रचाइंदा, घाड़न घड़े अपर अपार। दूसर संग ना कोए रखाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आदि जुगादी खेल न्यार। आदि जुगादी खेल न्यारा, सो पुरख निरँजण आप कराइंदा। साचा मन्दिर कर त्यारा, निरगुण धारा जोत जगाइंदा। नाउँ रखाए अपर अपारा, सचखण्ड दुआर आप वड्यांअदा। सिँघासण पुरख अबिनाशन लगाए आप करतारा, करनी करता आप कमाइंदा। शाहो भूप हरि बण सिक्दारा, राज राजाना आप अख्वाइंदा। तख्त निवासी हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, धुर फ़रमाना आप अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, साची रचना आप रचाइंदा। आदि
जुगादी पुरख अगम्म, अगम्मड़ा खेल कराईआ। आपणी इच्छया आपे जम्म, आपणी बणत आप बणाईआ। ना कोई पवण स्वासी दम, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। ना कोई छप्पर ना कोई छन्न, चार दीवार ना कोए रखाईआ। ना कोई घड़े ना कोई देवे भन्न, घड़न भन्नणहार समरथ इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। ना कोई सूरज ना कोई चन्न, मंडल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका मन्दिर दए वड्याईआ। साचा मन्दिर हरि निरँकारा, एका आप सुहाइंदा। सचखंड साचा खोल्ह किवाड़ा, गृह मंदर वेख वखाइंदा। निरगुण जोती निराकारा, निरवैर आप प्रगटाइंदा। अजूनी रहत कर पसारा, अनुभव प्रकाश आप कराइंदा। जोद्धा सूरबीर बली बण बलकारा, आपणा बल आप धराइंदा। ना कोई खड़ग खण्डा कटारा, चिल्ला तीर कमान ना कोए रखाइंदा। आपणी इच्छया कर वरतारा, साची भिच्छया आपणी झोली पाइंदा। सच सिँघासण कर त्यारा, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, सच सिँघासण आसण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, दर घर साचा आप सुहाइंदा। दर घर साचा हरि सुहञ्जणा, सो पुरख निरँजण आप सुहाईआ। करे खेल दर्द दुःख भय भञ्जणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। आपणे गृह आप नहाए आपणा मजना, सर सरोवर आपणे आप दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, आपणा भेव अभेद आपे रिहा खुल्हाईआ। भेव अभेद आप खुल्हाइंदा, इक्क इकल्ला हो उज्यार। सो पुरख निरँजण नाउँ धराइंदा, हरि पुरख निरँजण मीत मुरार। एकँकारा खेल खिलाइंदा, आदि निरँजण कर पसार। श्री भगवान वेख वखाइंदा, अबिनाशी करता पावे सार। पारब्रह्म वण्ड वंडाइंदा, आप आपणी किरपा धार। सचखण्ड दुआरा आप सुहाइंदा, सचखण्ड वसे इक्क इकल्ला कर पसार। जोती जोत डगमगाइंदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, आपणा रूप आप धराइंदा। सचखण्ड दुआरे आपे वड़या, सो पुरख निरँजण वडी वड्याईआ। साचे तख्त आप चढ़या, हरि पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। आपणा घाड़न आपे घड़या, एकँकार आपणी कल आप वरताईआ। आपणा पल्लू आपे फड़या, आदि निरँजण बेपरवाहीआ। आपणा अक्खर आपे पढ़या, निष्अक्खर श्री भगवान करे पढ़ाईआ। आप सुहाए आपणा बंक दुआर साचा गड़्हया, अबिनाशी करता सोभा पाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपे वेखे आपणा दरया, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। ना पुरख नारी नर नरायण नर हरया, इक्क इकल्ला रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड अंदर आपे वड़, आपणा सिँघासण आप सुहाईआ। सच सिँघासण हरि निरँकारा, सचखण्ड दुआर आप सुहाइंदा। तख्त निवासी बण सिक्दारा, आपणी धारा आप चलाइंदा। एका हुक्म इक्क
वरतारा, एका एक सीस झुकाइंदा। एका दर दरबान करे निमस्कारा, एका निउँ निउँ सीस झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे आपे वड़, सच सिँघासण आप वड्यांअदा। सच सिँघासण सोभावन्त, सो पुरख निरँजण दए वड्याईआ। उप्पर बैठ श्री भगवन्त, अचरज खेल आप खिलाईआ। आपे नारी आपे कन्त, कन्त कन्तूहल सेज हंढाईआ। आपे मणीआ आपे मंत, आपे नाउँ निरँकारा ल्ए प्रगटाईआ। आपे करे खेल बेअन्त, बेअन्त सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म धुर फ़रमाना, सचखण्ड दुआरे आप सुणाइंदा। शाहो भूप बण एका राणा, शाह पातशाह इक्क अख्वाइंदा। एका नाद इक्क तराना, एका राग अल्हाइंदा। एका नूर नूर महाना, नूर नुराना डगमगाइंदा। एका खेले खेल श्री भगवाना, आपणी कल आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिँघासण उप्पर चढ़, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। साचा हुक्म धुर दरबार, शाह पातशाह आप सुणाईआ। आपे दर दरवेश बण भिखार, जगदीश सीस आप झुकाईआ। आपे करनी करता करे विचार, लेखा लेख ना लिख्या जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप रिहा रचाईआ। सो पुरख निरँजण रचन रचाइंदा, आदि पुरख अगम्म अथाह। नारी कन्त आप अख्वाइंदा, साचे मन्दिर सोभा पा। साचा मन्दिर आप वड्यांअदा, सचखण्ड दुआरा बणत बणा। दीपक जोत इक्क जगाइंदा, जोती नूर नूर रुशना। एका नाद नाद वजाइंदा, नाद अनादी बेपरवाह। आपणी इच्छया आप धराइंदा, आपे बणे सच मलाह। आपणा बेड़ा आप चलाइंदा, खेवट खेटा कर सलाह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नारी कन्त आप आपणा रूप रिहा हंढा। नारी कन्त हरि करतारा, नर नरायण वडी वड्याईआ। सचखण्ड दुआरे खेल अपारा, अलख अलखना आप कराईआ। अगम्म अगम्मड़ा हो त्यारा, अगम्मड़ी धार आप प्रगटाईआ। बिन नाड़ी चमड़े कर उज्यारा, जोती जोत रुशनाईआ। मात पित ना कोए सहारा, रक्त बूंद ना मेल मिलाईआ। पुरख अबिनाशी हो उज्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। हरि साचा भेव खुल्हाइंदा, अलख अगोचर अगम्म अपार। सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा, निरगुण नूर नूर उज्यार। जोती जाता डगमगाइंदा, इक्क इकल्ला बेऐब परवरदिगार। मुकामे हक हक सालांहयदा, शाह सुल्ताना मीत मुरार। आपणा मन्दिर आप वड्यांअदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। खेल अपारा हरि निरँकारा, घर घर विच आप कराईआ। सचखण्ड अंदर थिर घर खोल्हे बन्द किवाड़ा, आपणा चरन आप टिकाईआ। एका देवे वस्त हरि थारा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। नारी कन्त कर पसारा, सुत दुलारा वेख
वखाईआ। शब्दी शब्द कर पसारा, जोती मात मात वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द सुत उपजाईआ। निरगुण माता निरगुण पिता, निरगुण शब्द उपाया। निरगुण दाता आदि जुगादी करे हिता, एका रंग समाया। निरगुण निरवैर निराकार वण्डाया हिस्सा, दूसर संग ना कोए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर सुत दुलारा इक्क बहाया। शब्द दुलारा वसे थिर घर, पुरख अबिनाशी आप वसाईआ। अबिनाशी करता सचखण्ड दुआरे बैठा चढ़, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। मेरा भाणा लैणा जर, तेरा तेरी करे वड्याईआ। चरन कँवल तेरे सीस धर, जगदीस होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द दए वड्याईआ। शब्द दुलारा उठया, थिर घर खोल्ह किवाड़। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एका तुठया, बख्शे चरन प्यार। चरन चरनोदक देवे घुटया, आदि जुगादि रक्खे ठंडा ठार। देवे नाम धन्न अतुटया, साचा नाम इक्क भण्डार। मेला करे साची जोत आ, जोत शब्द इक्क प्यार। ना कोई किला ना कोई कोट आ, वसां तेरे चरन सच्चे दरबार। तेरे नगारे लग्गे चोट आ, मैं होवां ख़बरदार। तेरा बंस बणावां ओत पोत आ, शाह पातशाह सच्ची सरकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सुत दुलारा, बणे भिखार। सुत दुलारा बण भिखारी, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। तूं शाह पातशाह जोत निरँकारी, निरगुण दाता इक्क अख्वाइंदा। मैं बाल नादाना आया चल दुआरी, आपणी झोली अग्गे डांहयदा। तूं साहिब सुल्तान वड दातारी, तेरा भण्डारा निखुट कदे ना जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हउँ बाल नादाना, तूं श्री भगवाना, दे आपणा दाना, भिक्खक भिख्या मंग मंगाइंदा। सो पुरख निरजंण हो मेहरवान, सुत शब्दी दए वड्याईआ। मेरा रूप तेरा निशान, तेरा निशान इक्क उठाईआ। मेरा बंस तेरी सन्तान, साचा मार्ग इक्क धराईआ। तेरा मेला साचे काहन, घर साचे वज्जे वधाईआ। आदि जुगादि रक्खां तेरा माण, सीस तेरे हथ्थ टिकाईआ। एका देवां सच्चा दान, झोली तेरी पाईआ। तेरे अन्तर वड़ां आण, दिस किसे ना आईआ। मेरा रूप ना सके कोए पछाण, रेख रंग ना कोए जणाईआ। सद वसां बिन मकान, महिमा गणत गणी ना जाईआ। सुत दुलारा सति कर परवान, सति सति विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर बैठा साचा हरि, आपणा पर्दा आप उठाईआ। सुत दुलारा वर घर पा, प्रभ अग्गे सीस झुकाइंदा। पारब्रह्म तेरी सच सरना, सरनगत इक्क तकाइंदा। तूं ही पिता तूं ही मां, हउँ बालक नाउँ रखाइंदा। सदा सिर रक्खीं ठंडी छाँ, तेरी ओट इक्क तकाइंदा। जुग जुग पकड़ीं मेरी बांह, तुध बिन अवर ना कोए मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण आप समझाइंदा। एका
गुण हरि निरँकारा, शब्द सुत करे जणाईआ। शब्दी शब्द करां पसारा, तेरे हथ्थ मेरी वड्याईआ। मेरा खेल अपर अपारा, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थिर घर आपणा मता पकाईआ। थिर घर साचा मता पकाया, सुत दुलारा बाल उठाल। तेरी गोदी गोद सुहाया, किरपा करे आप कृपाल। तेरी जोती जोत मिलाया, दीपक दीआ आपे बाल। तेरे मन्दिर भाग लगाया, वेख वखाए सच्ची धर्मसाल। आपणा नूर आप टिकाया, जल्वा रखाए बेमिसाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वर साचे लाल। लाल दुलारे साचे सुत्त, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, तेरा तेरी रक्खे वड्याईआ। तेरी वेखे सुहञ्जणी रुत्त, पत्त डाल्ही आप महिकाईआ। तेरे अन्तर आपणा रूप अनरूप सति सरूप जगाए निर्मल जोत, जोत नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल दए वखाईआ। शब्द सुत तेरा खेल खिलाउणा, आदि पुरख समझाया। निराकार साकार रूप वटाउणा, भेव अभेद खुल्हाया। विष्नूं आपणा रंग चढ़ाउणा, आपे पिता आपे माया। अमृत नाभी आप टिकाउणा, सर सरोवर इक्क धराया। नाभी कँवल फुल्ल खिलाउँणा, करे खेल बेपरवाहया। पारब्रह्म प्रभ वण्ड वण्डाउणा, आपणा हिस्सा आप कराया। ब्रह्म रूप आप रखाउणा, ब्रह्म वेता आपे जाया। थिर घर साचा आप सुहाउणा, जोती नूर कर रुशनाया। सुंन अगम्मी खेल खिलाउणा, धूंआँधार ना कोए रखाया। शंकर आपणा रंग रंगाउणा, अंगीकार होए ख़ुदाया। एका दरस कर कर तरस आप दरसाउणा, नेत्र नैण नैण दरसाया। तिन्नां तेरी झोली पाउणा, साची गोद बहाया। आपणा हुक्म आप सुणाउणा, धुर फ़रमाना शब्द घलाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुत दुलारा रिहा उठाया। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी झोली पा, प्रभ साचा खेल खिलाईआ। त्रैगुण माया ल्ए उपा, इक्क इक्क नाल जोड़ जुड़ाईआ। विष्नूं बैठा सीस झुका, दोए जोड़ मंगे सरनाईआ। ब्रह्मा नेत्र नैणां रिहा राह तका, चारों कुण्ट नैण उठाईआ। शंकर बैठा ध्यान लगा, आत्म अन्तर इक्क लिव लाईआ। तिन्नां विचोला बेपरवाह, दूसर भेव ना कोए जणाईआ। आपणा लेखा दए समझा, सुत दुलारे भुल ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका गुण दए वड्याईआ। एका गुण निराकार, साकार आप जणाइंदा। विष्नूं देवे विश्व भण्डार, वास्तक दाता आप अख्वाइंदा। ब्रह्मा वेता · शंकर संसा आप निवार,
एका रंग सूरा सरबंग आप जणाइंदा। एका शब्द जणाए मृदंग, तुरीआ राग नाद सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणी रचना आप दरसाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव आपे धर, हरि साचा खेल खिलाईआ। आपणी इच्छया आप कर, आपणी किरन जोत वण्ड वंडाईआ। एका किरन इक्क इक्क इक्क नाल लड़ फड़,
इक्क इक्क नाल गंढ्ढ पवाईआ। सूरज चन्न रवि ससि प्रकाश कर, मंडल मण्डप दए वड्याईआ। गगन गगनंतर खेल कर, जल बिम्ब रूप समाईआ। आपणी चरन धूढ़ जल उप्पर धर, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साचे सुत साचे शब्द तेरी रचना आप रचाईआ। आपणी रचना रच करतार, आपणी खेल करे करतारा। एका शब्द इक्क भण्डार, एका होए हरि वरतारा। एका मन्दिर इक्क दुआर, एका वसे सचखण्ड सच्ची सरकारा। एका हुक्म इक्क वरतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे कराए साची कारा। विष्न ब्रह्मा शिव दए वड्याई, पारब्रह्म बेपरवाहया। त्रैगुण वस्त झोली पाई, त्रै त्रै मेला सहिज सुभाया। एका तत्त दए जणाई, तत्व तत आप समझाया। एका शब्द करे पढ़ाई, निष्अक्खर करे पढ़ाया। ना कोई कलम ना कोई शाही, लेखा लिख ना कोए वखाया। आदि अन्त पारब्रह्म तेरी देवे ना कोए ग्वाही, भेव अभेदा आपणे विच रखाया। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाई, चरन ध्यान लगाया। पारब्रह्म प्रभ रिहा समझाई, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा रंग वखाया। हरि साचा सच जणाइंदा, साचे साची कार। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सेव लगाइंदा, हुक्मी हुक्म हुक्म वरतार। विष्नूं तेरी झोली इक्क भराइंदा, देवे अतुट भण्डार। ब्रह्मा ब्रह्म रूप तेरा सर्ब दरसाइंदा, ब्रह्म जोती इक्क आकार। आपणी विद्या इक्क वखाइंदा, आपणे घर कर प्यार। आपणा रूप आप समझाइंदा, सो पुरख निरँजण हो उज्यार। हँ तेरा नाउँ वटाइंदा, पारब्रह्म ब्रह्म करे खेल अपार। सोहँ रचना आप रचाइंदा, गुणवन्ता आप निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चे दरबार। ब्रह्म जणाई पारब्रह्म, ब्रह्म वेता करे पढ़ाईआ। शब्दी शब्द सुत दुलारा प्या जम्म, ना कोई पिता ना कोई माईआ। आदि जुगादि करे आपणा कम्म, सच संदेस हरि सुणाईआ। नर नरेश बेड़ा देवे बन्न्ह, सचखण्ड बैठा सच्चा सच सलाहीआ। एका राग सुणना कन्न, बिन रसना जेहवा गाईआ। सदा कहिणा धन्न धन्न, पुरख अकाल तेरी वड्याईआ। तू ही जननी तू ही जन, तेरी गोद सदा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, एका गुण रिहा वखाईआ। ब्रह्मे तेरा ब्रह्म पसारा, पारब्रह्म प्रभ आप जणाइंदा। लक्ख चुरासी खेल अपारा, लिख लिख लिखणहारा आप वखाइंदा। पंचम मेला एका धारा, पंचम पंचम जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणा गुण आप वखाइंदा। लक्ख चुरासी खेल अवल्ला, हरि साचा सच कराईआ। वसणहारा धाम उच्च अटल महल्ला, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सच सिँघासण एका मल्ला, सोभावन्त सोहे सच्चा शहिनशाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव फड़ाया आपणा पल्ला, एका पल्लू नाम फड़ाईआ। सच संदेस
धुर फ़रमाना एका घल्ला, एका अक्खर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा देवे एका वर, पारब्रह्म सच्चा पातशाहीआ। साचा वर हरि देवणहारा, एका रंग रंगाइंदा। ब्रह्मे देवे नाम हुलारा, नाम नामा झोली पाइंदा। आपे खोल्हे आपणा बन्द किवाड़ा, आपणा नूर आप दरसाइंदा। आपे जोती जाता हो उज्यारा, नूर नुराना डगमगाइंदा। आपे शब्द नाद धुन्कारा, अनहद नादी नाद वजाइंदा। आपे सुणे सुणनेहारा, सुन्न समाध आप समाइंदा। ब्रह्मा वेखे नैण उग्घाड़ा, चारों कुण्ट नज़र कोए ना आइंदा। दहि दिशा ना कराए पसारा, सूरज चन्न ना कोए सितारा, ज़िमीं अस्मान जंगल जूह उजाड़ ना कोए पहाडा, समुंद सागर रूप ना कोए धराइंदा। कवण नाद वजाए मेरे मन्दिर हरी दुआरा, कवण राग सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा भेव आप खुल्हाइंदा। पारब्रह्म प्रभ दया कमा, भेव अभेद खुल्हाया। स्वच्छ सरूपी रूप धरा, आपणा नूर आप प्रगटाया। आपणा पर्दा देवे लाह, आप आपणे रंग रंगाया। आपणा अक्खर दए पढ़ा, साची विद्या इक्क जणाया। चारे मुखां रिहा सालाह, चारे कूटां वेख वखाया। चारे वेदां रिहा गा, गा आपणी सेव कमाया। अन्तिम बैठा सीस झुका, पारब्रह्म तेरी सच सच्ची सरनाया। आदि जुगादि बणना जगत मलाह, बिन तुध बेड़ा ना कोए चलाया। जुग जुग देंदे रहिणा सच सलाह, आपणा मन्त्र नाम पढ़ाया। मैं निमाणा भुल ना जा, बाली बुध सुध ना राया। तेरे अग्गे झोली बैठा डाह, एका वस्त दे वरताया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मे देवे एका वर, साचा हुक्म सुणाया। ब्रह्मे सुण कर ध्यान, हरि साचा सच जणाइंदा। मेरा नाउँ तेरा ज्ञान, तेरा ज्ञान जगत पढ़ाइंदा। चारे वेद वेद वखाण, विआख्या रूप ना कोए दरसाइंदा। करे खेल श्री भगवान, भगवन आपणी धार चलाइंदा। तेरी वण्डण वण्डे वण्ड विच जहान, साचा हिस्सा आप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सुत शब्द तेरे नाल मिलाइंदा। सुत शब्द तेरा साचा संग, विष्न ब्रह्मा शिव सगला संग निभाईआ। एका नाम वजाउणा मृदंग, सच मृदंगा इक्क फड़ाईआ। आदि जुगादि तेरी पुरी आवां लँघ, पूरी पूरन आस कराईआ। चरन भिखार बण ना जावां संग, बिन हरि चरन ना होर कोए सरनाईआ। सचखण्ड दुआर बैठा सूरा सरबंग, चरन थिर घर रिहा टिकाईआ। ब्रह्मे मंगी तेरी पूरी करे मंग, लक्ख चुरासी तेरी झोली पाईआ। पंज तत्त देवे गंढ्ढ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश नाल मिलाईआ। मन मति बुध चाढ़े रंग, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, सूरबीर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी घाड़न ल्ए घड़ाईआ। लक्ख चुरासी घाड़न घड़ना, हरि साचा सच जणाइंदा। त्रैगुण मेला एका करना, रजो तमो सतो एका बन्धन पाइंदा। पंज
तत्त आपे वरना, साचा पल्लू आप बंधाइंदा। रक्त बूंद मेल करना, नारी कन्त तेरा संग निभाइंदा। धरनी उप्पर आपे धरना, धरत धवल वण्ड वंडाइंदा। जल बिम्ब आपे वड़ना, नज़र किसे ना आइंदा। आपणा भाणा आपे करना, सद भाणे विच समाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका वार एका हुक्म सुणाइंदा। एका हुक्म हरि जणाया, लक्ख चुरासी रचन रचाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाया, भुल कदे ना जाईआ। रवि ससि तेरा संग निभाया, मंडल मण्डप करे छाया, धरनी धवल हेठ विछाईआ। जल जल आपणा रूप वखाया, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां रचन रचाईआ। जेरज अंडां वण्ड वण्डाया, उत्भुज सेत्ज तेरी झोली पाईआ। चारे खाणी नाउँ धराया, चारे वेद देण ग्वाहीआ। आपणा नाउँ दए समझाया, आदि मेरी धार जोत निराकार नूरो नूर नूर गंवाईआ। मेरे अन्तर मेरी ग़फ्तार, मेरे मन्दिर मेरी सतार, मेरा राग इक्क अल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाया। मेरा राग मेरी सतार, दिस किसे ना आईआ। मेरा मन्दिर मेरा दुआर, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। मेरा घर सच्चा घर बार, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। मेरी किरन किरन पसार, इक्क इक्क इक्क नाल वण्ड वंडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि पुरख एका हरि, आपणा गुण दए समझाईआ। साचा गुण हरि निरँकारा, आपणा आप जणाइंदा। लक्ख चुरासी जगत विहारा, भगवन्त खेल खिलाइंदा। आपणा नाम कर उज्यारा, जोती धारा शब्द प्रगटाइंदा। शब्दी धार परा पसन्ती खेल न्यारा, दिस किसे ना आइंदा। मद्धम बैखरी गाए गाना, लक्ख चुरासी जीव जंत समझाइंदा। करे खेल श्री भगवाना, चारे खाणी चारे बाणी वण्ड वंडाइंदा। चारे बाणी वण्डण वण्ड, हरि साचा खेल खिलाईआ। उत्भुज सेत्ज जेरज अंड, आपणी रचना आप वखाईआ। आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह, खेवट खेटा नाउँ रखाईआ। करे खेल दो जहान, दो जहानां बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हिस्सा दए समझाईआ। साचा हिस्सा लोकमात, ब्रह्मा विष्न शिव जणाइंदा। चार जुग देवे दात, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग झोली पाइंदा। चार वरन बन्न्हे नात, अठारां बरन खेल खिलाइंदा। चारों कुण्ट वेखे मार झात, चार यारी रंग रंगाइंदा। चार वेद लिखे कलम दवात, जगत शाही रूप वटाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव गायण गाथ, एका अक्खर नाम पढ़ाइंदा। आपणी पंज तत्त देवे दात, काया कंचन गढ़्ह सुहाइंदा। आत्म ब्रह्म उत्तम ज़ात, ईश जीव रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी अंदर वड़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन ब्रह्म आपणा खेल खिलाइंदा। पंज तत्त हरि मात वडिआउणा, लोकमात वज्जे वधाईआ। लक्ख चुरासी रूप धराउणा, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार करे कुड़माईआ। माणस मानुख आप जणाउणा, मानव आपणा रंग रंगाईआ।
नाद शब्द धुंन विच टिकाउणा, अनहद तार सितार हिलाईआ। आत्म सेजा पलँघ विछाउणा, आत्म ब्रह्म आसण लाईआ। नूर ज़हूर इक्क कराउणा, जोती जोत कर रुशनाईआ। बिन तेल बाती दीप टिकाउणा, आदि जुगादि साची सेव कमाईआ। बजर कपाटी पर्दा लाउणा, आप आपणा मुख छुपाईआ। घर विच घर खेल खिलाउणा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल रलाउणा, आसा तृष्ना बन्धन पाईआ। हउमे हंगता गढ़्ह बणाउणा, माया ममता जोड़ जुड़ाईआ। एका वस्त अमोलक आपणे हथ्थ रखाउणा, गुरमुख विरले झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार जुग दी वारता दए समझाईआ। चार जुग दा लेखा निरगुण धार, लिख लिख लेख ना कोए वखाइंदा। चारे वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सर्ब सुणाइंदा। ब्रह्मा विष्न शिव करन निमस्कार, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाइंदा। पुरख अबिनाशी देवे धुर फ़रमान, सच संदेसा इक्क जणाइंदा। चार जुग करे खेल महान, ब्रह्मा सुत आप प्रगटाइंदा। सनक सनंदन सनातन सन्त कुमार देवे माण, बराह रूप आप धराइंदा। यज्ञै पुरष कर परवान, हाव ग़रीव देवे निशान, नर नरायण खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पंज तत्त चोला आप वड्यांअदा। पंज तत्त चोला काया गढ़्ह, बंक दुआरी आप सुहाईआ। निरगुण सरगुण अंदर वड़, जोती जोत जोत मिलाईआ। अवतार गुर आपणा खेल कर, लक्ख चुरासी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कपल मुन दत्ता त्रै रिखप देव एका बूझ बुझाईआ। पृथू देवे एका मति, मत्तस आप समझाया। मिन्दिरा कच्छप उप्पर रक्ख, सत्त सरोवर फोल फोलाया। मोहणी रूप करे अलखना अलख, चौदां पर्दा आप उठाया। धनंतर धरनी विच्चों कढ्ढे रत, रती रत तोल तुलाया। हँसा देवे प्रेम मति, ब्रह्मा सुत आप समझाया। नर सिँघ आपे हो उतप्त, बल बावन आप तराया। नर नरायण हो प्रगट, ध्रू प्रहिलाद गले लगाया। हरी हरि गज ल्ए पति रक्ख, सतिजुग साचा संग निभाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मा विष्न शिव रिहा समझाया। विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान लगाउणा, हरि साचा सच जणाईआ। सतिजुग साचा पार कराउणा, थिर कोए रहिण ना पाईआ। जो घड़्हया सो भन्न वखाउणा, आपणी चले मात रज़ाईआ। त्रेता मात धराउणा, त्रैगुण अतीता वेखे मात शाहीआ। ब्रह्मण क्षत्री संग निभाउण, शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। रघुपत रामा रघुबंस सुहाउणा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा, हँकारीआं गढ़्ह तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा समझाईआ। सुण शिव उठ बल धार, हरि साचा सच जणाइंदा। साची सेवा अपर अपार, जुग करता आप लगाइंदा। आदि जुगादी साची कार, पुरख अबिनाशी आप कराइंदा।
अष्टभुज दए सहार, संख चक्कर गदा आप भवाइंदा। चतुर्भुज कर पसार, रूप अनूप आप वटाइंदा। करे कराए साची कार, सतिजुग त्रेता खेल कराइंदा। द्वापर लेखा अपर अपार, दोए दोए आपणा मूल मुकाइंदा। वेद व्यासा वेख विचार, एका रंग रंगाइंदा। एका अक्खर भर भण्डार, बारां अक्खरी संग निभाइंदा। ब्रह्मा नारद दए सहार, सुरस्ती छत्ती राग आप अल्हाइंदा। पुराण अठारां कर त्यार, लक्ख चार सतारां हज़ार सलोक गणाइंदा। अन्तिम लेखा लिखे अपार, भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। कान्हा कृष्ना रूप अपार, नाम बंसरी नाम वजाइंदा। साची सख़ीआं मंगलाचार, अनन्द मंगल आपे गाइंदा। मंडल रास रची संसार, स्वांगी सांग नटूआं नट खेल खिलाइंदा। लक्ख चुरासी पावे सार, जीव जंत आत्म ब्रह्म फोल फोलाइंदा। भगत भगवन्त ल्ए उधार, चरन चरनोदक मस्तक टिक्का धूढ़ी इक्क लगाइंदा। एका शब्द दए ज्ञान, गीता अठारां अध्याए जणाइंदा। द्वापर मेटे आप निशान, कलिजुग साचा मात लगाइंदा। एका बुध गुण निधान, बुध बिबेकी आप कराइंदा। ईसा मूसा दे फ़रमान, लोकमात आप प्रगटाइंदा। मुकामे हक गुण निधान, हक हकीकत नाअरा इक्क लगाइंदा। लाशरीक आपणा खेल खिलाइंदा। महिबान बीदो सच निशान, बी ख़ैर या अल्ला इलाही नूर डगमगाइंदा। चौदां तबक वेखे मार ध्यान, संग मुहम्मद इक्क निशान, ऐनलहक नाअरा आप सुणाइंदा। तालब तुलबा पढ़ाए इक्क ईमान, शरअ शरीअत इक्क कुरान, काया काअबा दो दो आबा साचा मक्का इक्क वखाइंदा। साचे हुज़रे हक नवाबा, इक्क इकल्ला बैठा वजाए रबाबा, तार सतार ना कोए हिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव देवे वर, जुग जुग साची खेल खिलाइंदा। कलिजुग खेल खिलावणा, हरि साचा सच जणाइंदा। निरगुण जोती जोत जगावणा, जोती जोत रूप धराइंदा। निरगुण सरगुण मेल मिलावणा, सरगुण निरगुण रूप वटाइंदा। एका अक्खर नाम पढ़ावणा, सति नाम आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना हरि जणाइंदा। धुर फ़रमाना श्री भगवन्त, एका एक जणाईआ। नारी मिले साचा कन्त, साचा रंग आप रंगाईआ। पंज तत्त चोली चढ़े रंग बसन्त, उतर कदे ना जाईआ। सोहँ रूप श्री भगवन्त, ब्रह्म पारब्रह्म दए समझाईआ। नानक सतिगुर गाए मणीआ मंत, दिवस रैण विसर कदे ना जाईआ। लक्ख चुरासी पढ़ाए जीव जंत, नाम सति इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, एका जोती जोत करे रुशनाईआ। एका जोती जोत उजाला, जोती जाता आप कराइंदा। दीनां बंधप दीन दयाला, दीनां नाथां दर्द वंडाइंदा। आदि जुगादि सदा प्रितपाला, प्रितपालक सेव कमाइंदा। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, लोकमात वेख वखाइंदा। एका जोत नूर नूर निराला, दस दस रूप आप धराइंदा। दसवें घर,
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणे रंग रंगाइंदा। दसवां घर दहि दस्मेश, दहि दिशा वण्ड वंडाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव सदा करन आदेश, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। सांगोपांग सेज सुहाए शेष, दोए सहँसर जेहवा आप हिलाईआ। आपे होए रिखी केश, गोवर्धन धार भेव ना राईआ। आपे सतिनाम दए आदेश, अजूनी रहत वडी वड्याईआ। आपे जुग जुग करे वेस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग लोकमात रिहा वण्डाईआ। आपे मुच्छ दाढ़ी जाणे केस, आपे बैठा मूंड मुंडाईआ। आपे शाह पातशाह बणे नरेश, साचे तख्त सोभा पाईआ। चार जुग जो देंदा रिहा संदेस, गुर अवतार सेवा लाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग युग औंदे रहे धर धर भेस, काया चोला तत्त बदलाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सचखण्ड दुआरे बैठ इक्क इकल्ला वेख, नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा शिव दिता एका वर, जुग चौकड़ी दए समझाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार, हरि साची सेवा लाइंदा। भगतां देवे नाम भण्डार, साची भगती झोली पाइंदा। सन्तां देवे इक्क आधार, आत्म ब्रह्म तत्त सति समझाइंदा। गुरमुख साचे ल्ए उभार, एका मन्त्र नाम पढ़ाइंदा। गुरसिखां बख्शे चरन धूढ़ी छार, दुरमति मैल आप धवाइंदा। चले चलाए अवल्लड़ी कार, भेव अभेद ना कोए रखाइंदा। कागद कलम ना लिखणहार, ध्रू प्रहिलाद रसना जेहवा सर्ब गाइंदा। बल बावण हो त्यार, दुरबाशा माण गवाइंदा। अमरीक लाए पार, जनक आपणे रंग समाइंदा। हरी चन्द देवे ठार, सीतल सति सति कराइंदा। बिदर सुदामा दए आधार, आप आपणी गोद बहाइंदा। दरोपत लज्जया रक्खे विच संसार, जै देव मन्त्र नाम पढ़ाइंदा। बेणी सधना करे पार, सैण सेव आप कमाइंदा। अजामल पापी देवे दरस आप निरँकार, गनका आपणा नाम पढ़ाइंदा। पापण पूतना करे उधार, बधक आपणे गले लगाइंदा। कबीर जोलाहा उच्ची कूक कूक करे पुकार, बिन हरि कोए ना पार कराइंदा। सचखण्ड वसे मेरा निरँकार, जिस दा रंग मेरा ख़ाकी तन रंगाइंदा। मेरे अंदर करे गुफ्तार, एका राग सुणाइंदा। अठ्ठे पहर मिले सच्चा यार, सिदक सबूरी नाल हंढाइंदा। पाहना गंढ्ढे रविदास चमार, बनारस थेटा आपणा खेल खिलाइंदा। कंगण ठग्ग चोर देवे तार, जिस जन आपणा दरस दिखाइंदा। भगत भगवन्त मेला विच संसार, दूसर दिस किसे ना आइंदा। करे खेल अगम्म अपार, पुरख अकाला दीन दयाला वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला जुग जुग जुगा जुगन्तर लोकमात बुझाए लग्गी बसन्तर, गुर गुर भेजे शब्द अवतार। साचा गुर हरि का शब्द, पंज तत्त चोले विच रखाइंदा। कोई कीमत ना चुकाए अरब खरब, नीलम नील ना कोए वखाइंदा। हरि का नाउँ समाए विच सर्ब, सर्ब व्यापी आप हो जाइंदा। ना कोई ज़ेर ना कोई ज़रब, ना कोई अक्खर रूप वटाइंदा। ना
कोई नुक्ता ना कोई हरफ़, ना कोई विद्या हरि पढ़ाइंदा। ना कोई सिम्मत ना कोई तरफ़, ना कोई कोट हिस्सा पाइंदा। जुग जुग जन भगतां उप्पर आपणा करे तरस, आपणा दरस आप कराइंदा। लेखा जाणे अर्श फर्श काया कुरा वेख वखाइंदा। कायनात मेटे हरस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मे शिव देवे एका वर, आपणा भेव आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव हरि हरि रंग, नव नौ चार मात चढ़ाईआ। चार वेद मंगी मंग, चार जुग चार वरन करन पढ़ाईआ। चारे बाणी वजाए मृदंग, चारे खाणी दए समझाईआ। चारों कुण्ट आपे लँघ, दहि दिशा फेरा पाईआ। भेव खुल्हाए पारब्रह्म, पुरी लोअ आकाश डेरा लाईआ। गगन गगनंतर आपे लँघ, सुन्न समाध पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी रचन रचा, जुग चार चौकड़ी खेल खिलावणा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गेड़ा आप दिवा, गुर अवतार सेव लगावणा। आपणा मन्त्र नाम पढ़ा, जीवां जंतां झोली पावणा। कलिजुग अन्तिम करे खेल बेपरवाह, दिस किसे ना आवणा। आपणा रूप आप ल्ए प्रगटा, आपणे भेव आप खुल्हावणा। पूत सपूता ब्रह्मण गौड़ा, आपणा बंस ल्ए बणा, वेद व्यासा लिख्या लेख आप समझावणा। सम्बल नगर डेरा ल्ए लगा, गुर गोबिन्द मेला सहिज सुभा, साचा खेड़ा आप वसावणा। महाबली उतरे आ, ना कोई भैण ते ना भ्रा, मात पित ना गोद बहावणा। ना कोई विद्या सके पढ़ा, ना कोई ज्ञान सके दृढ़ा, मन मति बुध ना कोए रखावणा। आदि पुरख अबिनाशी करता आपणा खेल करे बेपरवाह, इष्ट होर ना कोए मनावणा। निहकलंका नाउँ रखा, लोकमात जोती जामा वेस वटावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, विष्न ब्रह्मा शिव भुल ना जावणा। विष्न ब्रह्मा शिव दोए जोड़ कर निमस्कार, बैठे ध्यान लगाईआ। कर किरपा वड दातार, तूं दाता दानी बेपरवाहीआ। हउँ मांगें चरन धूढ़ तेरी छार, मस्तक टिक्का इक्क लगाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग लक्ख चुरासी वेख तेरा पसार, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। गुर पीर आउण अवतार, जगत संदेस तेरा सुणाईआ। भगत भगवन्त करन जै जैकार, सन्त अन्तर आत्म इक्क लिव लाईआ। गुरमुख अमृत निझर झिरना रस पीवण ठंडा ठार, अमिउँ रस एका बूंद बरसाईआ। गुरसिख मंगे दरस दीदार, नेत्र नैण नैण बिगसाईआ। कवण वेला दरस देवें घर आण, साडी कट्टें अन्त जुदाईआ। तेरा करीए दरस दीदार, तेरी जोती जोत होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा लेखा लिख्या कोए ना जाईआ। तेरा लेख किसे ना लिखणा, चार जुग सके ना कोए जणा। तेरा रूप किसे ना दिसणा, तूं निरगुण दाता बेपरवाह। तेरा खेल सद रहे मिथना, करे कराए आप न्याँ। हउँ भिखारी मंगदे भिखणा, अग्गे तेरे झोली
डाह। तूं देंवे साची सिखणा, सिक्खी सिख्या भुल कदे ना जा। साडा लेखा आपणे विच लिखणा, लिख्या लेख ना सके कोए मिटा। तेरा रूप कवण वेले दिसणा, दर्शन करीए आ। चार जुग लक्ख चुरासी अंदर भरी विसना, काम क्रोध लोभ हँकार बैठा डेरा ला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा हुक्म सुणा। हरि साचा हुक्म सुणाइंदा, शब्द अगम्मी बोल। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सेव लगाइंदा, तख्त निवासी बैठ अडोल। लक्ख चुरासी खेल खिलाइंदा, आदि जुगादी तोले आपणा तोल। कलिजुग अन्तिम एका कंडा नाम रखाइंदा, सतिगुर नानक रक्खे कोल। तेरां तेरां धार चलाइंदा, तेरा तेरे अंदर जाए मौल। धरनी हौला भार कराइंदा, उप्पर बोले नाम सति बोल। एका ओट पुरख अकाल रखाइंदा, करे खेल काया चोल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आप जणाइंदा। कलिजुग वेला अन्तिम आउणा, हरि साचा रुप धराईआ। निहकलंक नाउँ रखाउणा, शब्द डंका इक्क उठाईआ। लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां एका हुक्म सुणाउणा, भुल कोए ना जाईआ। गोबिन्द मेला मेल मिलाउणा, सिँघ आपणा बल धराईआ। सम्बल आसण सच सुहाउणा, सच सिँघासण दए वड्याईआ। लोकमात सचखण्ड बणाउणा, एका कृष्न गया समझाईआ। इक्क दिन इक्क साल रंग रंगाउणा, कलिजुग कूड़ी धोवे शाहीआ। अठारां दिवस द्वापर तेल चढ़ाउणा, साल अठारां कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी सच दरबार इक्क लगाउणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। सच दरबार लगाउणा लोकमात, कलिजुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे मार झात, नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब लोकाईआ। कलिजुग वेखे अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। चार वरन वेखे ज़ात पात, अठारां बरन पर्दा लाहीआ। अठसठ तीर्थ वेखे घाट, जमना गंगा सुरस्ती गोदावरी फेरा पाईआ। चार अठारां वेखे पूजा पाठ, इष्ट देव थाउँ थाँईंआ। मस्तक वेखे तिलक ललाट, त्रिसूल कवण रखाईआ। लक्ख चुरासी वेखे काया हाट, पंज तत्त चोला फोल फोलाईआ। पर्दा लाहे चौदां हाट, चौदां तबकां चरन छुहाईआ। आत्म सेजा वेखे खाट, कवण बैठा सेज सुहाईआ। करे खेल पुरख समराथ, सम्मत अठारां दए ग्वाहीआ। इक्क इकल्ला आपे चढ़े आपणे घाट, दूसर नज़र कोए ना आईआ। सति सतिवादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सत्त दए गणाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार, दूजे शब्द धार बणाइंदा। तीजे निरगुण सरगुण कर आकार, चौथे पद मेल मिलाइंदा। पंचम नाद शब्द धुन्कार, घर घर विच आप सुणाइंदा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए पसार, सति सतिवादी सप्तम सचखण्ड दुआरे आसण लाइंदा। अठ्ठां तत्तां खेल न्यार, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध मेल मिलाइंदा। नौ दुआरे खोल्ह किवाड़, लक्ख चुरासी रचना वेख वखाइंदा।
दस्म दुआरी ब्रह्म पसार, आत्म ब्रह्म आप धराइंदा। दस इक्क ग्यारा हो त्यार, इक्क इक्क नाल जोड़ जुड़ाइंदा। इक्क दो दूजी कुदरत कर प्यार, इक्क तिन्न त्रैगुण माया फंदन आप कटाइंदा। इक्क चार चौदां लोकां करे पार, इक्क पंज दस पंज लेख मूल चुकाइंदा। इक्क छे सोलां कर शंगार, सोलां इच्छया भरे भण्डार, सोलां कलां मात अवतार, आपणे हुक्मे आप घलाइंदा। इक्क सत्त सभ तों वसे बाहर, नानक अंगद अमरदास रामदास रसना जेहवा गाइंदा। अरजण लेखा लेख लिखार, शब्दी शब्द कर प्यार, लक्ख चुरासी एका रंग रंगाइंदा। हरिगोबिन्द मेला इक्क निरँकार, निरगुण सरगुण करे विचार, दोए खण्डे दोए धार, भेव कोए ना पाइंदा। हरिराय पाया हरि का दुआर, हरिकिशन बोले इक्क जैकार, गुर तेग़ बहादर आप आपणा मेल मिलाइंदा। नाता तोड़ नौ दुआर, नौ खण्ड पृथ्मी होया पार, नौ अठारां चरनां हेठ लताड़, सचखण्ड मिल्या हरि निरँकार, दूसर अवर ना कोए जणाइंदा। दसवें घर दस पसार, जोत जगी हरि दुलार, मन्दिर वसया इक्क घर बार, दीवा बाती ना कोए टिकाइंदा। एका पुरख पुरख अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गुण आप समझाइंदा। एका जोती दस अवतारा, तिन्न पंज लेखा गए गणाईआ। सोलां कलां कृष्ना अवतारा, काहन आपणा रूप वटाईआ। सुरती करे सच प्यारा, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। एका राम इक्क अवतार एका दहि सिर दए आधारा, एका दसरथ सुत दुलारा, एका घट घट करे पसारा, एका रचना रिहा रचाईआ। कलिजुग अन्तिम भेव खोल्हे आप निरँकारा, पैंतीस अक्खरी दए समझाईआ। पैंती अक्खर गुरदेव, गुर तिन्न पंज जोड़ जुड़ाया। कर कर हरि हरि हरि साची सेव, नर हरि साचा पाया। पारब्रह्म प्रभ अलख अभेव, देवा देव आप अख्वाया। सदा वसे धाम अटल निहचल निहकेव, धाम अवल्ला आप अख्वाया। गुर बाणी शब्द मिलाया साचा हाणी, अमृत प्याए ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराया। पैंतीस अक्खर बणी राणी, महिमा गाए अकथ कहाणी, कथनी कथ ना सके राया। इक्क सत्त खेल महानी, दस सत्त चढ़ी जवानी, ईशवर अक्खर बावन धार करे कुरबानी, बावन आपणा रूप आप छुपाया। बावन साल कलिजुग ख़ाक छाणी, लक्ख चुरासी वेख्या जीव प्राणी, रसना पढ़दे हरि की बाणी, अन्तर आत्म ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क सत्त दए वड्याईआ। इक्क सत्त सतारां अक्खर बावन, निरगुण आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस ने फड़ के मारया रावण, तिस राम आपणे विच समाइंदा। जिस नूं गाउँदे कृष्ना काहनन, सो काहन आपणी गोद बहाइंदा। जिस नूं अल्ला मीआं कह कह देंदे ज़ामन, सो साची ज़ामनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जिस नूं सतिगुर नानक गोबिन्द कहिन्दे मेटे अन्धेरी शामन, जगत अन्धेरा आप मुकाइंदा। इक्क सत्त करे परवानन, सच परवानगी आपणे हथ्थ रखाइंदा।
पारब्रह्म प्रभ गुण निधानन, शाह सुल्तान दया कमाइंदा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुरुआं पीरां साधां सन्तां आपे होए जानन, जानणहार आप हो जाइंदा। कलिजुग अन्तिम खेल महानन, निहकलंका नाउँ रखाइंदा। प्रगट होए श्री भगवानन, प्रगट आपणा रूप धराइंदा। शब्द मारे तीर निरालन, अणयाला तीर आप चलाइंदा। करे खेल जोत अकालण, अकाल पुरख वेख वखाइंदा। लोकमात आए बण बण मालण, लक्ख चुरासी बूटा वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विष्न ब्रह्मा सिव वखाए आपणा घर, बन्द किवाड़ा आप खुल्हाइंदा। सतारां अक्खर निरगुण धार, इक्क सत्त मेल मिलाया। वीह सौ बिक्रमी कर प्यार, निरगुण नूर जोत रुशनाया। कलिजुग वेखी अग्नी हाढ़, त्रैगुण माया तत्त जलाया। चारों कुण्ट तपे झूठ अंग्यार, अमृत मेघ ना कोए बरसाया। तीर्थ तट होए ख्वार, नारी नर नंगे रहे तारीआं लाया। गुर दर मन्दिर मस्जिद मठ हाहाकार, सति सन्तोख ना कोई जणाया। हरि का रूप नज़र ना आए जीव गंवार, माया ममता मोह वधाया। काया गोलक धरे ना कोए नाम आधार, झूठी गोलक रहे भराया। लक्ख चुरासी विसरया करतार, कुदरत कादर खेल खिलाया। अन्तिम पावे आपे सार, जिस जन ब्रह्मा विष्न शिव सेवा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न ब्रह्मा सिव दए समझाया। विष्न ब्रह्मा शिव समझाए, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग तेरी सेवा लाए, जुग जुग लोकमात खेल खिलाईआ। कलिजुग वेला अन्तिम आए, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। वीह सौ अठारां बिक्रमी थित वार गणाए, हाढ़ सतारां साह सुधाईआ। साचा तख्त लोकमात बणाए, पुरख अबिनाशी आसण लाईआ। पंचम मुख ताज टिकाए, सत्त रंग निशाना दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अदालत वकालत आपे आप कराईआ। करे अदालत सच्चा शहिनशाह, साचे तख्त आसण लाइंदा। तेई अवतारां ल्ए बुला, शब्द स्नेहुड़ा इक्क घलाइंदा । जोती जोत विच्चों ल्ए प्रगटा, नूर नुराना डगमगाइंदा। अठारां भगत विच बहा, आपणा हुक्म आप सुणाइंदा। ईसा मूसा संग मुहम्मद चार यार अल्ला राणी पर्दा ल्ए चुका, मुख नकाब ना कोए धराइंदा। नानक गोबिन्द एका जोती जोत करे रुशना, आप आपणा मेल मिलाइंदा। काल महाकाल ल्ए उठा, सोया कोए रहिण ना पाइंदा। राए धर्म दर दरवाज़िउँ बाहर ल्ए खला, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाइंदा। चित्रगुप्त लक्ख चुरासी लिख्या लेख आपणा भार ल्ए उठा, लिख्या लेख सर्ब वखाइंदा। लाड़ी मौत सगन मना, लाल मैहन्दी हथ्थ रखाइंदा। साचे तख्त बैठ सच्चा शहिनशाह, विष्न ब्रह्मा शिव चरनां हेठ रखाइंदा। इक्क फ़रमाना दए सुणा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण कवण धार वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग दा पिछला
लेखा आप मुकाइंदा। तेई अवतार दस्सण सलाह, जुग जुग जो रहे मात कराईआ। भगत भगवन्त बणाए ग्वाह, जो गए सिर आपणा भार उठाईआ। सन्तां पुच्छे एका राह, किस बिध मिले सच्चा माहीआ। अल्ला राणी गल विच पल्ला ल्ए पा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बिस्मिल तेरा रूप ख़ुदा, तेरे उत्तों होया ना कोए फ़िदा, फ़ितरत किसे नज़र ना आईआ। संग मुहम्मद चार यार नेत्र नैण ना सके कोए उठा, तीस बतीस शरअ हदीस आलमीन कवण पढ़ाईआ। नानक निरगुण पकड़े ना किसे दी बांह, जो चार वरन मेला गए भुलाईआ। गोबिन्द गोद ना सके उठा, जो क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वंडाईआ। सर्ब जीआं दा दाता एका बेपरवाह, करे खेल थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम गुर अवतारां कोलों लेवे जीवां जंतां आप सफ़ाईआ। सच दरबार लगावणा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। नव नौ चार दा पन्ध मुकावणा, पुरख अबिनाशी हो त्यार। विष्न ब्रह्मा शिव आपणी जोत मिलावणा, कर किरपा हरि करतार। करोड़ तेतीसा भेव चुकावणा, सुरपति राजा इन्द दए आधार। गुरमुख साचे आप उठावणा, साचे सन्तां करे प्यार। आप आपणे रंग रंगावणा, रंग चाढ़े अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आप करतार।
ना कोई दिवस ना कोई रात, घड़ी पल ना वण्ड वंडाईआ। निरगुण बैठा इक्क इकांत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई पूजा ना कोई पाठ, ना कोई रसना गाथ सुणाईआ। ना कोई तन नक्क मूंह दिसे हाथ, नेत्र नैण ना कोए रखाईआ। ना कोई मज़्हब ना कोई ज़ात, ना कोई चिन्ह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण दिन दए समझाईआ। निरगुण दिन आदि जुगादि, दिवस रूप ना कोए वटाया। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म बेपरवाहया। जुगा जुगन्तर वजाए नाद, अनादी धुन सुणाया। जो जन रहे जाग, तिस जन अठ्ठे पहर दिन वखाया। शब्द जणाई बोध अगाध, बोध अगाधा भेव खुल्हाया। मेट मिटाए वाद विवाद, वख अमृत रूप बणाया। जिस जन मिल्या मोहण माधव माध, कोई मंग ना अवर मंगाया। ना कोई दिवस रैण प्रभात, वेला वक्त ना कोए जणाया। हरि सन्तां सदा रक्खे साथ, विछड़ कदे ना जाया। जिस जन चढ़ाए आपणे राथ, बण रथवाही सेव कमाया। सगल वसूरे जायण लाथ, जिस जन आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दिन दए समझाया। हरि का दिवस ना कोई सूरज ना कोई चन्न, ना कोई नूर करे रुशनाईआ। ना कोई राग ना कोई कन्न, ना कोई सुणे ना करे शनवाईआ। ना कोई आवे जावे बेड़ा देवे बन्न्ह, ना बणे कोए मलाहीआ। जिस दा भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, अठ्ठे पहर एका रंग लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दिवस दए समझाईआ। साचा दिवस साचा चानण, चन्द चांदनी
आप चमकाईआ। जिस जन आत्म अन्तर देवे ब्रह्म ज्ञानन, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। चरन कँवल बख्शे इक्क ध्यानन, चरन कँवल सच्ची सरनाईआ। सो जन दिवस रात एका रंग मानण, चार दिन ना कोए वड्याईआ। चार दिन चार युग, चार कुण्ट कुरलाया। गुरमुख औध गई पुग, काया गोर मढ़ी ना कोए दबाया। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग सचखण्ड दुआर जो बैठा रिहा लुक, कलिजुग अन्तिम निरगुण जोत फेरा पाया। जिस जन रखाए आपणी ओट, तिस जन दिवस रैण नज़र कोए ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दिवस आपणे विच समाया। साचा दिवस आत्म घर, आठ पहर रुशनाईआ। चार जुग दा दए वर, वर दाता एका वार झोली पाईआ। जिस जन चुकाए भउ भय डर, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। कर दर्शन मन वासना जाए मर, मन की चिन्दा रहे ना राईआ। जिध्धर पेखे नज़री आवे हरी हरि, हरि बिन अवर ना कोए दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन मेले आपणे घर, आपणा दिन दए समझाईआ। आपणा दिवस हरि समझाए, गुरसिखां दया कमा। आपणा दीप गुरसिख अंदर जगाए, अज्ञान अन्धेर मिटा। अठ्ठे पहर धुन नाद वजाए, अनहद तार हिला। अग्गे हो हो नज़री आए, रूप अनूप वखा। मन का मणका दए फिराए, सुरती सुरत शब्द मिला। अकाल मूर्त अकाल नज़री आए, दिवस रैण ना कोई परभा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण वण्ड निरगुण रिहा समा। आया अनन्द रसना उत्ते, अंदर रस रहिण ना पाईआ। कलिजुग जीव ग़ाफ़ल सुत्ते, सोया रैण विहाईआ। पारब्रह्म आया अबिनाशी अचुते, जिस वड्डी वड वड्याईआ। गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिजन विरला उठे, जिस सतिगुर पूरा आप उठाईआ। दयाल ठाकर स्वामी जिस जन उप्पर तुट्ठे, कलिजुग आलस निन्दरा दए मिटाईआ। गुर गोबिन्द सूरा अमृत जाम प्याए घुटे, काया बाटे विच टिकाईआ। आवण जावण लक्ख चुरासी छुट्टे, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। गुरसिख तेरा सूरज अठ्ठे पहर सुहाए तेरी रुत्ते, दिवस रैण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अनन्द अनन्द अनन्द गुरमुख हिरदे विच समाईआ। अनन्द आया गुर पाया, घर साचे मिल्या मेल। मन सहिँसा भउ चुकाया, दीपक जगया बिन बाती तेल। सहिँसा रोग मिटाया, अचरज पारब्रह्म दा खेल। जिस विछड़े आण मिलाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुगा जुगन्तर जन भगतां सज्जण सुहेल। आलस निन्दरा लथ्था दुःख, सतिगुर पूरा आप मिटाईआ। जगत तृष्ना मिटी भुक्ख, गुर सतिगुर आप गंवाईआ। सफ़ल होए मात कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। दरस दिखाए जो बैठा लुक, हरि गोबिन्द सच्चा माहीआ। आपणे कोलों आपे पुछ, वेला वक्त दए समझाईआ। गढ़्ही चमकौर
जो गया रुस्स, कलिजुग अन्तिम ल्ए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आलस निन्दरा दए गंवाईआ। निन्दरा आलस होए दूर, गरुसिख नेड़ रहिण ना पाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूर, दिवस रैण दरस वखाईआ। जोती जल्वा आत्म कोहतूर, पंच विकार भस्म दए कराईआ। आसा मनसा करे पूर, पूरन पुरख वडी वड्याईआ। नाता तोड़े कूड़े कूड़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जिस जन मस्तक लाए चरन धूढ़, जन्म जन्म दी मैल धवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़, गुण अवगुण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप रंगाईआ। आलस निन्दरा जाए लथ, गुर सतिगुर दया कमाइंदा। सदा सुहेला सिर रक्खे हथ्थ, दिवस रैण सेव कमाइंदा। शब्द डोरी पाए नथ्थ, वाग आपणे हथ्थ उठाइंदा। जगत विकारा तुट्टा हठ, मन का माण अभिमान मिटाइंदा। बहत्तर नाड़ ना उब्बले रत, अमृत जाम इक्क प्यांअदा। इक्क समझाई साची मति, चार वरन नानक गोबिन्द गोद बहाइंदा। सर्ब जीआं दा कमलापति, नरायण नैण ना कोए उठाइंदा । सतिगुर पूरा पहलों गुरसिखां चरनी आप जाए ढट्ठ, फिर गुरसिखां आपणे चरन लगाइंदा। एका देवे ब्रह्म मति, मन मति जगत चुकाइंदा। धीरज सन्तोख देवे साचा सति, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दलिद्र आप मुकाइंदा। जगत दलिद्र देवे होड़, दीनां नाथ दया कमाईआ। गुरसिख चाढ़े आपणे घोड़, साचा घोड़ा नाम वखाईआ। सचखण्ड विच्चों आया दौड़, लोकमात मिले चाँईं चाँईंआ। जन्म जन्म दी बुझाए लग्गी औड़, दे दरस तृप्त कराईआ। जगत तृष्ना देवे होड़, मन वासना ना कोए सताईआ। टुट्टी गंढ्ढे देवे जोड़, जुड़या जोड़ ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आलस निन्दरा दए समझाईआ। आलस निन्दरा गुरसिख रंग, सतिगुर पूरा आप चढ़ाइंदा। मनमुखां सदा छड्डे संग, कन्न निन्दया ना कोए सुणाइंदा। सोवत जागत प्रभ आत्म सेजा माणे पलँघ, गुरसिख आसण सिँघासण सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुपन सखोपत जाग्रत तुरीआ एका रंग वखाइंदा। तुरीआ नाद वज्जे हरि धुन, वजावणहारा दिस ना आईआ। गुरमुख पुकार रिहा हरि सुण, सुणनहारा मुख छुपाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों हरि सज्जण आपे चुण, सतिगुर पूरा मेल मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब जन्म दए वड्याईआ। पूर्ब जन्म जगत विछोड़ा हरि सतिगुर आप कराया। कलिजुग अन्तिम सस्से उप्पर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण मेल मिलाया। एका ढईया छुपया रिहा बण के कोरा, आपणा पर्दा ना सके उठाया। आया वक्त आया दौड़ा, आप आपणा पन्ध मुकाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला आप मिलाया। मिल्या मेला सच दरबार, धुर दरबारी आप मिलाईआ। कल्गी तोड़ा वटांदरा होया दस्तार, दस्त बदस्ती
हथ्थ फड़ाईआ। आपणी खिच्च नाम कटार, तन गात्रे विच लटकाईआ। दो हथ्थां दा दे प्यार, सिँघ संगत इक्क समझाईआ। तेरा मेरा रिहा उधार, कीता कौल भुल ना जाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, अन्तिम आपणा मेल मिलाईआ। तेरा कर्ज़ा दए उतार, आपणा लहिणा आपणी झोली पाईआ। तेरी नींदर विच मिले तेरा निरँकार, जिस जगत नींद तेरी लाहीआ। जिस कढ्ढया विच्चों हँकार, करे प्यार सच्चा शहिनशाहीआ। काला रंग दए उतार, काली मेटे छाहीआ। पहलों बदली आपणे नाल दस्तार, हुण दस्तार जगत नाल दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख तेरी निन्दरा वेख वखाईआ। गुरसिख तेरी निन्दरा आलस, मंगे गुर चरन ध्याना। सतिगुर पूरा बणे सालस, देवे एका धुर फ़रमाना। कलिजुग अन्तिम चार वरन बणाउणा ख़ालसा ख़ालस, ऊँच नीच राउ रंक सर्ब मिट जाणा। किसे दी रहिण ना देवे कोए नालश, चरनां हेठ दबाए राजा राणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोद्धा सूरबीर बली बलवाना।