पुस्तकालयभाग १०

१६ हाढ़ २०१८ बिक्रमी दरबार विच दया होई जेठूवाल

कुदरत खेल वेखे हरि कादर, बेऐब ऐब ख़ुदाया। फ़कीर हकीर शाह बणया गदागर, दर दरवेश दर दर फेरी पाया। सिदक सबूरी रक्खे साबर, सादर करीम आपणा कर्म कमाया। कलमा अमाम जाणे दादर, हज़ारा दरूद आप पढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्त बदस्त तेग़ वेख वखाया। दस्त बदस्त खेल अवल्ला, दहि दिशा आप कराईआ। आलमीन अल्ला हू अल्ला, हक मुसल्ला इक्क विछाईआ। नूर जलाल एका जल्वा, जोबन ज़हूर वडी वड्याईआ। कादर कुदरत वेखे बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणा खेल वखाईआ। चौदां तबक कढ्ढया चिल्ला, चक्कर चिहन ना कोए जणाईआ। लेखा जाणे कोहतूर सिला, सालब सलब बेपरवाहीआ। पीर पैग़म्बर महबूब आपे मिला, महिव आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। ख़ालक ख़लक खेल मख़लूक, मालक मौला खेल खिलाइंदा। नाबीना नादान वसे कलबूत, कलमा कलाम कुरा कुरान आप जणाइंदा। दर दरवेश फिरे आपणी कूट, बेदर दर्द वंडाइंदा। सच ईमान अमाम वखाए सबूत, साबत आपणा रूप धराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नुराना वेस वटाइंदा। नूर नुराना अज़ीम आज़म, बेऐब परवरदिगारया। देवे तालीम ताज़ीम कायनात एका बातन, आलम उल्मा खेल खिला रिहा। वेस वटाए बण बण मकतूल कातल, रूप अनूप आप धरा रिहा। लेखा जाणे धाम मुक्कदस बातल, बैतल आपणा खेल खिला रिहा। वेस वटाए आप रसातल, तलातल दिस किसे ना आ रिहा। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवेश नाउँ रखा ल्या। दर दरवेश परवरदिगार, अलख अगम्म वडी वड्याईआ। कलमा कलाम कर त्यार, कुदरत कादर दए समझाईआ। अमाम अमामा देवे पैग़ाम, पीर पैग़म्बर कर पढ़ाईआ। इक्क संदेसा सच सलाम, अलैकम आपणा हुक्म जणाईआ। लेखा जाणे मूल बनाम, हरफ़ सतर ना कोए वड्याईआ। चौदां तबक वेख ग़ुलाम, ग़फ्लत वेखे थाउँ थाँईंआ। काला सूसा जगत नज़ाम, सच तालीम ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर दरवेश वेस वटाईआ। दर दरवेश परवरदिगारा, चौदां हट्ट फेरा पाइंदा। चौदां तबक कूक पुकारा, हू हू नाअरा सर्ब लगाइंदा। तू ही तूं ना दिसे मीत मुरारा, तेरा तसव्वर ना कोए जणाइंदा । तेरा हक ना दिसे कोए नाअरा, बांग सदा ना कोए सुणाइंदा। मक्का काअबा हुजरा दिसे ना कोए मनारा, महिराब रंग ना कोए जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस आप धराइंदा। वेस धराए हक जानब जनाब, आपणा वेस वटाईआ। लेखा जाणे आबी आब, हयात आपणे रंग समाईआ। आपे कातब आपे होए मुखातब आपे दए जवाब, लाजवाब लाशरीक आप हो जाईआ। आपे शाह बण नवाब, शाह पातशाह नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। कराए खेल इलाही अल्ला, ऐनलहक वेख वखाइंदा। मुकामे हक हक उच्चा टिल्ला, दर दरवेश दर सुहाइंदा। आपणे नूर ज़हूर होया बिसमिल्ला, बिस्मिल आपणी धार बंधाइंदा। आपणी ज़ात आपे मिला दूसर रंग ना कोए वखाइंदा। आप सुहाए आपणा टिल्ला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आप तुड़ाइंदा। बन्धन तोड़े बन्दी बन्द, बन्दगी आपणी विच समाईआ। लेखा जाणे नवचन्दी चन्द, चौदस आपणा हुक्म वरताईआ। आदि जुगादि मुकाए पन्ध, जुग जुग बण बण पान्धी राहीआ। गहर गम्भीर सुणाए छन्द, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। आकबत उकब जणाए परमानंद, उल्फ़त आरफ ना कोए वखाईआ। दर दरवेश नर नरेश वेखे सेज पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग करता आप अख्वाईआ। जुग करता हरि करनेहारा, भेव अभेद रखाइंदा। जगत जुग हो उज्यारा, जाग्रत जोत डगमगाइंदा। त्रै त्रै लेखा पार किनारा, पंचम पंचम मोह तुड़ाइंदा। गुर अवतार लै सहारा, एकँकारा ओट तकाइंदा। भगत भगवन्त बोल जैकारा, एका नाअरा नाम सुणाइंदा। सन्त कन्त इक्क दुआरा, घर साचा आप वड्यांअदा। सतिजुग त्रेता द्वापर करया पार किनारा, कलिजुग आपणा वेख वखाइंदा। सच संदेस धुर दरबारा, नर नरेश आप जणाइंदा। काला सूसा कर त्यारा, माटी ख़ाकी पर्दा पाइंदा। अन्तर जल्वा नूर उज्यारा, प्रकाश प्रकाश विच टिकाइंदा। नाद धुन सच्ची धुन्कारा, बांग सदा आप सुणाइंदा। आपणा खोल्ह बन्द किवाड़ा,

नूरी जल्वा आप दरसाइंदा। आबे हयात ठंडी ठारा, अमृत मेघ बरसाइंदा। आपणा नूर कर पसारा, जोती जोत डगमगाइंदा। कागद कलम ना लिखणहारा, आयत शरायत ना कोए रखाइंदा। लाशरीक हो त्यारा, आप आपणा रूप वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संदेस आप सुणाइंदा। सच संदेसा हरि करतार, कृपानिध आप जणाईआ। पीर पीरां बण सिक्दार, शाह पातशाह बणे सच्चा शहिनशाहीआ। गुफ्तम करे सच्ची गुफ्तार, सतार अवर ना कोए हिलाईआ। अहिबाब रबाब वजाए आपणी वार, बेपरवाह वडी वड्याईआ। तालब तुलबा करे तल्बगार, तालीम ताज़ीम अज़ीम इक्क सुणाईआ। नफ़र नफ़रत करे सर्ब संसार, नफ़स हवस दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दर दए समझाईआ। एका दर हरि दरवेश, दीनां नाथ आप जणाइंदा। आदि जुगादि रहे हमेश, जुगा जुगन्तर आप सुहाइंदा। आपणा खेल आपे रिहा वेख, दूसर अवर ना संग रलाइंदा। नूरी नूर मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मूंड ना रूप वटाइंदा। बेऐब वसे आपणे देस, आपणी वरेस ना किसे जणाइंदा। पीर पैग़म्बर ना कोई जाणे मुल्लां शेख़, शख्सीअत भेद ना कोए जणाइंदा। तसबी तकवा ना कोई सके वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताइंदा। साचा हुक्म हरि वरतारा, निरगुण निरवैर आप वरताईआ। ख़ालक ख़लक दे सहारा, दीद ईद वण्ड वंडाईआ। चन्द भान सूरज मंडल वण्ड सतारा, नील बस्त्र रंग रंगाईआ। हरख सोग वसे बाहरा, चिंता दुःख ना कोए रखाईआ। लोक परलोक इक्क जैकारा, नाम मृदंगा मृदंग वजाईआ। कलिजुग खेल करे न्यारा, रूप अनूप आप वटाईआ। जगत रसूल बण वणजारा, एका हुक्म करे कबूल सीस जगदीस आप झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका इस्म दए समझाईआ। एका इस्म हरि करतार, उस्तत निन्दा ना कोए वड्याईआ। काया जिस्म ना कोए विचार, तन माटी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। जोत नूर अगम्मी धार, ज़हूर जल्वा हरि रुशनाईआ। शब्द नाद धुंन जैकार, एका हुक्म सच्ची शनवाईआ। सच पैग़म्बर करे ख़बरदार, सच कलमा इक्क जणाईआ। आयत शरायत रखाए परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका करे कर्म पढ़ाईआ। सच पढ़ाई पीरन पीर, शाह पातशाह आप कराइंदा। तत्व तत दए धीर, तीर निराला आप लगाइंदा। जगत शरअ पा ज़ंजीर, आप आपणा हुक्म वरताइंदा। चौदां लोक चौदां तबक वखाए चोटी अख़ीर, अग्गे लेखा ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा कलमा आप पढ़ाइंदा। साचा कलमा आलमीन, एका बिस्मिल रूप वखाईआ। मेरा मेरी करे तौहीन, कल वेखे सर्ब लोकाईआ। कलमा अश्व ना कोई पाए ज़ीन, शाहसवार कोए नज़र ना आईआ। जगत झगड़ा मज़्हब दीन, इस्लाम अमाम ना कोए वखाईआ। शरअ शरीअत वस कीन,

वसल जुम्माल महबूब ना देवे कोए वखाईआ। अक्खर जाणे ना कोए सीन, त्रै मुख देण सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा वेस धराईआ। वेस धराए हरि करतारा, भेव कोए ना पाइंदा। इक्क अमाम पैग़म्बर सहारा, रसूल नबी आप पढ़ाइंदा। कातब करता बण लिखारा, हक हकीकत आप जणाइंदा। सच ईमान विच संसारा, हुक्म हाकम आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा बन्धन आपे पाइंदा। बन्धन पाए हरि करतार, जुगा जुगन्तर खेल खिलाईआ। काली अल्फ़ी तन शंगार, नील बस्त्र बन बनवारी रूप अनूप धराईआ। सच मुसल्ला परवरदिगार, धरनी धरत धवल दए हुलार, ख़ाकी ख़ाक आसण लाईआ। कलमा कलाम सच गुफ्तार, डूँग्घी कंदर कर प्यार, दर दरवाज़ा बन्द खुल्हाईआ। मक्का काअबा खेल न्यार, दो दो आबा मीत मुरार, दर दरवेशा नर नरेशा सच सिँघासण पुरख अबिनाशन आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, अलख अगोचर अगम्म अथाह, करे खेल बेपरवाह, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। बेपरवाह इलाही अल्ला, आप आपणा खेल खिलाइंदा। सच सिँघासण आपे मल्ला, उच्चे टिल्ले सोभा पाइंदा। आपणे नूर आपे रल्ला, जोती जोत डगमगाइंदा। आपणा संदेस आपे घल्ला, नर नरेश आप सुणाइंदा। आपणा फड़ाए आपे पल्ला, पीर पैग़म्बर आप उपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलिजुग अन्तिम वेख वखाइंदा । कलिजुग खेल हरि करतारा, इक्क इकल्ला आप कराईआ। एका हुक्म इक्क वरतारा, एका बणत जणाईआ। एका अल्फ़ी इक्क शंगारा, एका बस्त्र तन छुहाईआ। एका कातब बणे लिखारा, ना कोई लिखे कलम शाहीआ। उच्ची कूक कूक करन पुकारा, एका नाअरा नाम लगाईआ। हुक्मी हुक्म वरते वरतारा, अभुल बेपरवाहीआ। ईसा मूसा कर त्यारा, तन शंगारा आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका अलिफ़ दए वड्याईआ। एका अल्फ़ी एका अल्फ़, हरि साचा आप जणाइंदा। पीर पैग़म्बर चुक्कण हल्फ़, सीस जगदीस आप निवाइंदा। लेखा जाणे आपणी तरफ़, कूट दिशा ना कोए जणाइंदा। वसणहारा अर्श फर्श, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा संग आप निभाइंदा। अर्श फर्श खेल ख़ुदावंद, वेखे ख़लक बेपरवाहीआ। आफ़ताब वेखे चन्द, कर तलूह करे रुशनाईआ। हुक्मी हुक्म धुर फ़रमाना अगम्मी छन्द, कलमा कलाम आप पढ़ाईआ। पीर पैग़म्बर गायण बत्ती दन्द, रसना जेहवा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव आपणे विच रखाईआ। हरि हरि भेव अवल्लड़ा, आदि जुगादी कार। आपणा आसण सच सिँघासण आपे मलड़ा, साचे तख्त बहे सच्ची सरकार। सच संदेस एका घलड़ा, पीरन पीर कर ख़बरदार। आप फड़ाए आपणा पलड़ा, दया कमाए सांझा यार। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, आप सुणाए सच्ची गुफ्तार। सच गुफ्तार सुणाए शुनीद, दीद ईद चन्द चढ़ाईआ। हक प्यार मेरी बकरीद, बईद सईद करे जणाईआ । ईसा मूसा कर ताईद, तसबी कलमे नाल रलाईआ। शरअ शरीअत हक रसीद, रासता बरासता रूप वटाईआ। मेरा कलमा करे शहीद, तीर तलवार ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। धुर फ़रमान सच संदेसा शाह पातशाह आप सुणाइंदा। ईसा मूसा काला वेसा, वेस अनेक रखाइंदा। संग मुहम्मद चुक्के लेखा, चौदां तबक फोल फोलाइंदा। चौदस चौदां रक्खया साया हेठां, सीस आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेला आपणे हथ्थ रखाइंदा। साचा वेला श्री भगवान, आपणे हथ्थ रखाईआ। ईसा मूसा देवे धुर फ़रमान, पंज तत्त करे जणाईआ। अन्तर कढ्ढे पंज शैतान, पंज वक्त इक्क ईमान, पंज वक्त करे पढ़ाईआ। एका राग सुणाए कान, राग धुंन इक्क वजाईआ। मेरी सिफ्त तेरी कुरान, तेरा इशक मेरी वड्याईआ। तूं माशूक बण नादान, नेत्र नैण राह तकाईआ। मैं वेखां करां तेरी पछाण, भुल कदे ना जाईआ। मेरा वासा विच जहान, चौदां लोक मेरे चरन सेव कमाईआ। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर गुर अवतार, पीर पैग़म्बर मेरा नाउँ सदा सद गाण, एका अलिफ़ करां पढ़ाईआ। मेरा काअबा सच निशान, मैं वसां इक्क अमाम दूसर अवर ना कोए रखाईआ। मेरा हुक्म तेरा पैग़ाम, कलिजुग गावे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अञ्जील कुरान दए वड्याईआ। अञ्जील आज़म नूर दरसाया, एका हुक्म जणाइंदा। मुर्शद मुरीद फड़ उठाया, ठोकर कलमा नाम लगाइंदा। जल्वा जलाल नूर बेमिसाल आप वखाया, पर्दा आपणा आप चुकाइंदा। सजदा सीस जगदीस झुकाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दर आप खुल्हाया। दर दरवाज़ा खोल्हया, खोल्हे बन्द किवाड़। मुर्शद मुरीदां अंदर बोलया, किरपा कर अपर अपार। पंज तत्त काया चोला आपे फोलया, दूई द्वैती पर्दा पाड़। डूँग्घी कंदर गाए ढोलया, बेऐब परवरदिगार। मैं हर घट अंदर मौलया, मौला रूप मेरा संसार। मैं आपणे कंडे आपा तोलया, इक्क इकल्ला तोला बणया तोलणहार। लोकमात दसावां इक्क विचोलया, काया चोला कर त्यार। आपणा रक्खां पर्दा ओहलया, नेत्र नैण ना पावे कोए सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप जणाए आपणी कार। साची कार, ईसा मूसा ईश्र हरि जणाईआ। जगदीशर करे सच विहार, तपीशवर कोए रहिण ना पाईआ। दर दरवेश बणे भिखार, दरदीआं दर्द आप वण्डाईआ। चौदां लोकां चरनां हेठ लताड़, चौदां तबकां ठोकर दए लगाईआ। चारों कुण्ट वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड, पर्बत टिल्ले फोल फोलाईआ। कवण काअबे बैठा राह तके परवरदिगार, नेत्र नैण

नैण उठाईआ। कवण डूँग्घी कंदर लुकया विच अन्धयार, चौधवी चन्द ना कोए चढ़ाईआ। कवण अलिफ़ करे दरकार, कवण हल्फ़ीआ हल्फ़ उठाईआ। भुल ना जाणा विच संसार, साहिब सुल्तान रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मार्ग रिहा लगाईआ। सुण फ़रमान सीस झुकाया, नेत्र नैण शरमा। तूं साहिब मेरा ख़ुदाया, हउँ मंगां तेरी पनाह। तेरा सजदा इक्क रखाया, दोए दोए जोड़ करां सरना। तूं पर्दा मेरा उठाया, जल्वा आपणा नूर धरा। मैं अग्नी सड़दा ठंडा ठार कराया, आब हयात प्या। मेरा काया मकबरा जन्नत रूप वटाया, दरस तेरा नूरी एका पा। मैं गल विच पल्लू पाया, मेरे बख्शीं सर्ब गुनाह। आदि जुगादि बख्शंदड़ तेरा नाउँ सुणाया, तूं सभ दा सांझा पीर ख़ुदा। तेरी ख़लक तेरा नाउँ वड्याआ, मैं बण बण रैहबर तेरा ढोला दयाँ सुणा। तूं रहिमत कर मेरे ते सांईआ, तेरी रहिमत मेरी पकड़े बांह। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर देणी ठंडी छाँ। मंगे मंग बण पैग़म्बर, सीस सीस झुकाईआ। पंज तत्त रचया मेरा सुअम्बर, मेरी आसा तेरी दासी दासा बण बण सेवक सेव कमाईआ। तेरे हुक्मे अंदर वेखां तेरा अडम्बर, वड साहिब तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा गुण समझाईआ। एका गुण हरि समझाउणा, ईसा मूसा मंग मंगाइंदा। कवण वेला अन्तिम आउणा, दर दरवेश मेल मिलाइंदा। कवण कूटे आसण लाउणा, कवण हुजरा सोभा पाइंदा। कवण नगारा चोट लगाउणा, कवण वेला वक्त वखाइंदा। कवण कलमा नबी रसूलां गाउणा, तेरा नाउँ सर्ब सालांहयदा। कवण वेला विछड़िआं मेल मिलाउणा, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाइंदा। कवण वेला घर माही साचा पाउणा, मिल्या मेल ना कोए तुड़ाइंदा । एका अक्खर निश आपणा आप समझाउणा, हउँ अधीन प्रबीन मंग मंगाइंदा। कवण मकतब आपणा सबक पढ़ाउणा, कागद कलम ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हउँ साची मंग मंगाइंदा। मंगे मंग बण पाख़ाक, ख़ाकी ख़ाक माण गवाइंदा । मेरी तृष्ना तेरा नात, तेरा नाता मेरी ज़ात, दूसर रूप ना कोए वखाइंदा। तुध बिन अवर ना दिसे कोए विच कायनात, चारों कुण्ट वेख वखाइंदा । मेरी उम्मत तेरी दात, तेरी दात मोहे वरताइंदा। कवण वेला दए निजात, जगत बन्धन तोड़ तुड़ाइंदा। चौदां तबक रखाया हाट, बण वणजारा सेव कमाइंदा। चौदां सदीआं खट्टी खाट, नव नौ फेरा पाइंदा। चौधवीं चन्द ना दिसे अन्धेरी रात, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाइंदा। कर किरपा करना पाकी पाक, तूं पतित पुनीत आप तराइंदा। हउँ मंगां तेरी खाट, तेरा विछोड़ा ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वेला अन्तिम दिस किसे ना आइंदा। पारब्रह्म प्रभ दया कमा, धीरज धीर दए सलाहीआ। आदि जुगादी बेपरवाह, जुग जुग आपणा वेस धराईआ।

कलिजुग अन्तिम बणे मलाह, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। काग़ज़ कलम ना रक्खे कोई शाह, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। आपणा मार्ग आपे ल्ए चला, दो जहानां फेरा पाईआ। पीर पैग़म्बर गुर अवतारां साधां सन्तां भगतां देवे इक्क सलाह, सलाहगीर आप हो जाईआ। सभ दा पर्दा दए उठा, मुख नकाब ना कोए रखाईआ। अमाम अमामां प्रगट होए आप ख़ुदा, ख़ुदी सभ दी दए गंवाईआ। एका थित वार दए जणा, भुल रहे ना राईआ। कलिजुग अन्तिम आवे हरि सच्चा शहिनशाह, निहकलंका नाउँ रखाईआ। बीस लेखा दए समझा, इक्क अठ्ठ दए वड्याईआ। दोआ दो जहानां बणे ग्वाह, सिफ़रा मूल ना कोए रखाईआ। एका आपणा नूर धरा, अठ तत्त करे कुड़माईआ। इक्क इकल्ला हरि ख़ुदा, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। सत्त तबक चरनां हेठ दबा, सत्तां बख्शे चरन धूढ़ मस्तक सच्ची शाहीआ। एका साता मेल मिला, दस सत्त दए वड्याईआ। पंजां तत्तां मूल चुका, ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी सस्सा हाहा पंचम रंग आप रंगाईआ। हाहे अग्गे कन्ना ला, सरगुण रूप वखाईआ। सभ दी ड़ाड़ दए मिटा, जिउँ पैंतीस अग्गे ड़ाड़ा आपणा अंक ना कोए जणाईआ। ईसा मूसा अन्तिम लहिणा दए मुका, कादर करीम भुल कदे ना जाईआ। वेले अन्त चरन दुआर ल्ए बुला, सच संदेस सुणाईआ। धुर फ़रमाना जो दिता सुणा तेरी सेव लगाईआ। अन्तिम घर घर वेखे जा, कवण करे तेरी पढ़ाईआ। तेरी राणी तेरे नाल करे कवण निकाह, कवण बैठी मुख भवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लोकमात बीस अठारां हाढ़ सतारां सच अदालत, ल्ए लगा, ना मंगे कोई ग्वाहीआ। आपणे गल विच अल्फ़ी पा, सभ दी अल्फ़ी दए उठाईआ। दो हरफ़ी गल्ल दए मुका, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। फ़ारसी अरबी जो लेखा दिता लगा, अर्शी आपणी रहिमत आप कमाईआ। आपणी बरदी आपणे चरनां विच ल्ए बहा, अन्तिम मेटे झूठी शाहीआ। चार कुण्ट आपणा नाअरा दए सुणा, गुर अवतारां आदि जुगादि जो रिहा सुणाईआ। सोहँ रूप बेपरवाह, सो पुरख निरँजण सच्चा शहिनशाहीआ। हँ रूप मख़लूक वेखे आपे ख़ुदा, ख़ालक ख़लक एका रंग वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भावी भरम दए वखाईआ। हरि लगाए सच अदालत, अदली अदल कमाईआ। अबिनाशी ठाकर करे वकालत, वकील दलील ना कोए रखाईआ। पारब्रह्म प्रभ बणे सालस, दो जहानां सच्चा शहिनशाहीआ। नौ सौ चुरानवें चौकड़ी जुग ना आया विच आलस, सभ दा लेखा आपणी झोली रिहा वखाईआ। जुगा जुगां दी वेखे नालश, अभुल भुल कदे ना जाईआ। कलिजुग अन्तिम गोबिन्द लेखा गोबिन्द वेखे ख़ालस, ख़ालस आपणा रूप प्रगटाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लक्ख चुरासी जीव जंत दुरमति मैल वेखे कालख, जगत टिक्का ना सके कोए धवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव इन्दर इन्द्रासण छड्ड सिँघासण नेत्र नैण छहबर करन बारश, करोड़ छिआनवें सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग चार

जुग चार वेद चार वरन चार खाणी चार बाणी किसी दी मन्ने ना कोई सफ़ारश, जुग जुग लेखा सभ दा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी एका धुन नाद वजाईआ। चार जुग दा सति दरबारा, सो पुरख निरँजण आप लगाईआ। चार जुग दा वेख वरतारा, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। चार जुग दा कर पसारा, एकँकारा वेस वटाईआ। चार जुग दा वेख अखाड़ा, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। चार जुग दी हाहाकारा, श्री भगवान करे शनवाईआ। चार जुग दा मेटे विभचारा, अबिनाशी करता होए सहाईआ। चार जुग दा लेखा जाणे गुर अवतारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण करे खेल आप अपारा, लोकमात वज्जी वधाईआ। बीस बिक्रमी संन अठारां हाढ़ सतारां करे विहारा, बिउहारी आपणा विवहार वखाईआ। सच्चा हुक्म सच्चा वरतारा, सच्चा शहिनशाह साची खेल आप कराईआ। चार जुग बेअन्त बेअन्त बेअन्त जिस नूं कह कह गए पुकारा, सो आपणा भेव आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।